ျပတင္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္၏။ လတ္ဆတ္ေသာ မနက္ခင္းေလေျပေအးသည္
ဒေရာေသာပါးျဖင့္ အခန္းထဲသို႕ တိုး၀င္လာသည္။ ယေန႕နံနက္ခင္းသည္ ယမန္ေန႕က
မနက္ခင္းမ်ားကဲ့သို႔ပင္ မည္သို႔မွ် မထူးျခား။ ပူတလွည္႕ ေအးတလွည့္
ေမွာင္တလွည့္ လင္းတလွည္႕ျဖင့္ ၊မေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္
ေလးတဲြ႕တဲြ႕ႏိုင္လွေသာ မနက္ခင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ မနက္ျဖန္မွာ
မည္သို႕နံနက္ခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ေလမည္လဲဟု ေစာင့္စားေနမိေသာ္ျငားလည္း
ထိုမနက္ျဖန္တို႕သည္ ထပ္ခါတလဲလဲ တူညီေသာ မနက္ခင္းမ်ိဳးျဖင့္သာ စတတ္ၾကသည္။
ေဆးေရာင္ျပယ္စ ျပတင္းေဘာင္ကို လက္တင္ၿပီး အျပင္သို႕ ေငးၾကည့္မိသည္။ မိမိအိမ္ေရွ႕က ျပဳျပင္ဖာေထးျခင္းမရွိသည့္ ကားလမ္းက အခ်ိန္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာရင္း အိုသည္ထက္အိုလာသည္။ ေဘးတဖက္တခ်က္တြင္ ကပ္ေပါက္ေနေသာ ျမတ္ပင္ငယ္မ်ားေၾကာင့္သာ လမ္းအနားသတ္ ရွိေနေသးပါလားဟု ထင္ရ၏။ ကားမ်ိဳးစံုျဖတ္သန္းသြားသည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ လမ္းမအိုၾကီးသည္ ရုပ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ ရင့္ေထာ္ေနသည့္ စုန္းမၾကီးႏွင့္တူလွသည္။ ကိုယ့္အေတြးျဖင့္ ကိုယ္ေတြးရင္း ျပံဳးမိလာျပန္သည္။ ဒီလမ္းမၾကီးက ဖြာလန္ၾကဲသည့္ စုန္းမၾကီးနဲ႕ တူသည္ဟု ေျပာလွ်င္အျပံဳးအရယ္နည္းသည့္ စုပင္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ျပံဳးရယ္မိမွာ ေသခ်ာပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေနထို္င္ေသာ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းမသည္ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္းထဲတြင္ ရွိသည္။ ထိုလမ္းမက ေျခာက္ရပ္ကြက္ႏွင့္ ငါးရပ္ကြက္ကို မ်ဥ္းျခားသတ္မွတ္ထားေသာ လမ္းမတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေျပာင္းလာကာစက ငါးရပ္ကြက္တြင္ အိမ္ေျခမ်ားေသာ္လည္း ေျခာက္ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းတြင္ကား အိမ္သံုးအိမ္သာ စုတန္းလ်ွက္ရွိခဲ့သည္။ ေဘးပတ္လည္ ေျမကြက္မ်ားသည္ကား ေျမကြက္ခ်ည္းသက္သက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအိမ္သံုးအိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ အိမ္ေလးက အလယ္တြင္ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္တန္းေလးကို သံုးအိမ္စုရြာလို႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေက်ာ္ၾကာသည့္တိုင္ ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးကား မေျပာင္းလဲခဲ့။ ထိုအိမ္မ်ား၏ေနာက္ဘက္တြင္ တဲအိမ္ေလးမ်ားသာ တိုးလာခဲ့ေသာ္လည္း သံုးအိမ္စုရြာက သံုးအိမ္စုမ်ွသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုသံုးအိမ္စုေလးသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ မနက္ျဖန္တိုင္းကို တူညီေသာ နံနက္ခင္းမ်ားျဖင့္သာ အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရ၏။
တခ်ိန္က ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးသို႕ စုခဏခဏေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။ စုႏွင့္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိခဲ့ဖူးသည္။ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွေပမယ့္ စုရွိေနသည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ သက္၀င္လွဳပ္ရွားမႈစြာျဖင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးအိမ္စုေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္က အလယ္မွာ ရွိၿပီး ေခါင္းရင္းဘက္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ဆရာမႏွင့္သူမ၏ကေလး သံုးေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။ ဆရာမက ဒဂံုတကၠသိုလ္တြင္ ကထိကတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ကေလးမ်ားကေတာ့ သံုးႏွစ္၊ငါးႏွစ္၊ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္မ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆရာမအမ်ိဳးသားကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသေဘာၤလိုက္ေနေသာ သေဘာၤသားတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ထိုအိမ္တြင္ ဆရာမရယ္၊ကေလးသံုးေယာက္ရယ္၊ ဆရာမအေမရယ္၊ ထိုငါးေယာက္သာ အျမဲရွိတတ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ ေပေလးဆယ္ေပေျခာက္ဆယ္ေျမကြက္ႏွစ္ကြက္ကို တဲြလ်က္၀ယ္ၿပီး ေဆာက္ထားသည့္ တစ္ထပ္တိုက္အိမ္ေလးရွိသည္။ အိမ္မွာေတာ့ အိမ္သားေလးေယာက္သာ ရွိ၏။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ ျဖစ္ၿပီး အနီးပတ္၀န္းက်င္ျဖင့္ ခပ္ကင္းကင္းေနတတ္ၾကသည္။
စုႏွင့္သံုးအိမ္စုရြာေလး ေတြ႕ဆံုမႈသည္လည္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးေလးသာျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္ခုေသာ ေဆာင္းရာသီနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ျဖစ္၏။ စုႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အတန္းမတက္ခ်င္ခဲ့။ စုက ကၽြန္ေတာ္နင္းေသာ စက္ဘီးေပၚမွာ သီခ်င္းေလးတေအးေအးျဖင့္ လိုက္စီးခ်င္သည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းကို အျမဲတမ္း စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ေက်ာင္းတက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဂ်ပန္ဘီးေလး၏ ကယ္ရီယာခံုေနာက္မွာ စုကိုတင္ၿပီး ေက်ာင္းကို တပတ္ပီး တစ္ပတ္နင္းသည္။
“ေက်ာ္ေက်ာ္က.. ေက်ာင္းလာရင္ အခုလိုတပတ္ပတ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းထဲ၀င္တာေပါ့ဟုတ္လား”
စုက ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္နားမွာ ထိုင္လွ်က္ ခနဲ႕တဲ့တဲ့ စခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခါကၽြန္ေတာ္က…
“စုသာ.. ကၽြန္ေတာ့္ ကယ္ရီယာခံုေနာက္မွာ အၾကာၾကီးလိုက္စီးႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကိုလာတဲ့ လမ္းတေလ်ာက္…. စုကုိ ေခၚသြားမွာေပါ့” ေျပာလိုက္မိ၏။
စုက ကၽြန္ေတာ္တင္နင္းမည့္ စက္ဘီးေနာက္ကို လိုက္စီးမည္ဟုလည္း မေျပာ၊ မစီးႏိုင္ဘူးဟုလို႔လည္း မျငင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕သတိထားသည္႔အခ်ိန္ေရာက္သည့္အခါမွာေတာ့ စက္ဘီးေလးက ဒဂံုေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုဘက္သို႕ ဦးတည္ေန၏။ ဤသို႕ျဖင့္ စုႏွင့္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ နံနက္ခင္းတစ္ခု၌ ကဗ်ာမဆန္စြာ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကသည္။
ေတြ႔ခါစအခ်ိန္တို႔တြင္ စုႏွင့္ ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိလွ။ လာပါမ်ားေတာ့လည္း တေျဖးေျဖးရင္းႏွီးလာခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ေပါ့။
စုလာလည္သည့္အခါတိုင္းတြင္ ေမေမက စုၾကိဳက္တတ္သည့္ မုန္႕ဟင္းခါးကို ရံဖန္ရံခါ ခ်က္ေကၽြးတတ္ျပန္သည္။ ေမေမက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚသူပီပီ၊ ငါးႏိုင္ႏိုင္ျဖင့္ ခ်က္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေမေမခ်က္သည့္ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ ငါးႏွစ္ရည္ျပစ္ျပစ္ျဖင့္ အရသာ အရမ္းရွိသည္ဟု စုက ဆိုသည္။ ေမေမမုန္႕ဟင္းခါးခ်က္သည့္ေန႕တိုင္း ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးသံုးေယာက္က မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ တ၀ဲလည္လည္ လုပ္ေနတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စုက သူမမွာပါလာသည့္ ပန္းခ်ီေဆးေရာင္စံုမ်ိဳးစံုကို ေစ်းဗန္းခ်ေရာင္းသလို တန္းစီခ်ထားၿပီး ကေလးေလးေတြကို ပန္းခ်ီဆဲြသင္ေပးေတာ့သည္။
ထိုကေလးသံုးေယာက္တြင္ အသက္ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ အသက္အၾကီးဆံုးမိန္းကေလးက ေအးေဆးသေလာက္၊ အသက္သံုးႏွစ္အရြယ္ အငယ္ဆံုးမေလးကေတာ့ ဖ်တ္လတ္သည္။ သြက္သည္။ သူမက စုရဲ႕ ေရာင္စံုေဆာ့ပင္ေလးေတြကို ယူၿပီး သူမ၏အက်ီၤအျဖဴေလးမွာ အရုပ္မ်ား ေရး၏။ ေမေမက ေတြ႕လ်င္ ဟန္႕ေပမယ့္ စုကေတာ့ မသိမသာ လႊတ္ေပးတတ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ေတာ့ ကေလးတို႕၏အေမ၊ ဆရာမက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ အေရာင္မ်ားစြန္းေပေနသည့္ အက်ၤီအျဖဴေလးကို ကိုင္ကာ ညေရာက္လွ်င္ ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္ စြန္းေပဖန္မ်ားလာေတာ့ စုကို ကေလးေတြ အက်ီစေပၚမွာ အရုပ္ေရးလ်ွင္ တားေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ေတာင္းပန္ယူရသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္တားဆီးမွဳကို စုက ထံုးစံအတိုင္း ထံုေပေပျဖင့္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဴးျပကာ ျငင္းဆန္တတ္ျပန္၏။
“ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္။ ဒီအရြယ္ေလးေတြက အသစ္အဆန္းရွာေဖြတတ္တဲ့အရြယ္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာဆိုတာ စာရြက္ေပၚ ပိတ္ကားေပၚဆဲြမွ ပန္းခ်ီလို႕ေခၚရမွာလား။ အခုလို အက်ီၤစေပၚမွာ ဆဲြတတ္ေတာ့ ပန္းခ်ီဆိုတာ စာရြက္ေတြ ကန္းဗတ္စေတြနဲ႕ Limit မရွိဘူးဆိုတာ ကေလးေတြ နားလည္လာမွာေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ သြားတားရင္ သူတို႕ စူးစမ္းရွာေဖြခ်င္စိတ္ကေလးေတြကို သြားတားဆီးတာ မေရာက္ဖူးလား”
ေနာက္တၾကိမ္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသို႔ စုလာလည္သည့္အခါတြင္ေတာ့ စုအိတ္ထဲတြင္ ပံုဆဲြစကၠဴမ်ားအျပင္ ပိတ္စျဖဴျဖဴေလးမ်ားလည္း ပါလာခဲ့၏။
…………………………………………………..။………………………………………………………….
တခါတေလ စုသည္ အေတြးမ်ားျဖင့္ ျငိမ္သက္ေနေသာ္ျငားလည္း ကေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမ၏ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသည့္ အျပံဳးအရယ္မ်ားက အသက္၀င္လာခဲ့သည္။
ကေလးသံုးေယာက္တြင္ အလတ္ကေလးက ေယာက်္ားေလးျဖစ္ၿပီး ပန္းခ်ီပညာကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္တစား ရွိလွသည္။ တပတ္တခါ ေရာက္လာတိုင္း ထိုကေလးေလးဆီမွာ ျပစရာ ပန္းခ်ီအသစ္အဆန္းေလးမ်ား ရွိေနတတ္သည္။ ငါးႏွစ္မျပည့္တျပည့္ အရြယ္ေလးျဖစ္ၿပီး စကားကို ေလလံုးေပါက္ေအာင္ မေျပာတတ္ေသးေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ ကာလာအဆန္းအျပားေလးမ်ားက ထိုကေလးေလးထံတြင္ ရွိေနတတ္သည္။ တခါတေလ စုက သူ႕ကို Little Vengoh လို႕ေခၚတတ္ျပန္သည္။
စုသည္ ထိုကေလးေလးႏွင့္ဆံုတိုင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပံုဆဲြသင္ေပးတတ္၏။ ဟိုျခစ္သည္ျခစ္ လုပ္ထားေသာ ထိုကေလး၏ ပံုမ်ားသည္ ရွဳပ္ေပြလိမ္ေနတတ္ေပမယ့္ စုကေတာ့ ထိုကေလး၏ ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားကို တယုတယၾကည့္ရွဳေလ့ ရွိ၏။ ရွိသမ်ွပံုဆဲြစကၠဴေလးမ်ားကိုလည္း ထိုကေလးေလးအား ထုတ္ေပးတတ္၏။ သူမ၏ပံုဆဲြစကၠဴမ်ား ကုန္သြားသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲမွ ပံုဆဲြစကၠဴေတြဆီ မ်က္လံုးက ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စကၠဴေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ကေလးဆန္စြာ ၀ွက္ထားတတ္ခဲ့ျပန္သည္။
“စုကလည္းကြာ၊ ပံုဆဲြစကၠဴေတြက ေစ်းၾကီးက ၾကီးသနဲ႕။ကေလးေတြကို ဗလာစာအုပ္တအုပ္ထုတ္ေပးလိုက္ေပါ့” ဟု ခဏခဏ ညဴစူမိျပန္ပါေသးသည္။
“ေက်ာ္ေက်ာ္ကလည္း၊ သူ႕ၾကည့္ရတာ၊ ပံုဆဲြစကၠဴနဲ႕ ဆဲြရတာ အရသာပိုေတြ႕သလိုပဲ။ စုငယ္ငယ္တုန္းကဆို ေဖေဖက ပံုဆဲြစကၠဴပဲ ၀ယ္ေပးတာ၊ ဗလာစာရြက္နဲ႕ ဆဲြရင္ ဆူေရာပဲ။ ဆဲြပါေစ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္… ေက်ာင္းေရာက္ရင္ စုျပန္ေပးပါ့မယ္”
ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အေလွ်ာ့ေပးကာ ဗန္ဂိုးအေသးစားေလးအတြက္ ပံုဆဲြစကၠဴမ်ားကို ထုတ္ေပးခဲ့ရသည္။
စုက သူမငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းကို မေျပာတတ္။ အခုလို စိတ္ပါလက္ပါ ရွိသည့္အခ်ိန္တြင္မေတာ့ တခြန္းစႏွစ္ခြန္းစ ေျပာျပတတ္၏။ စုေဖေဖကို မည္သူလည္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမသိ။ ဒါေပမယ့္ စုက သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းေျပာသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲရွိလွသည္။ စုေဖေဖသည္ စုကိုအေတာ္ခ်စ္မည္ ထင္ပါသည္။ စုခ်စ္သည့္ အႏုပညာက စုေဖေဖဆီကမ်ား ရခဲ့တာလားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးမိသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ စုသည္ ဘာကိုမွ်မေျဖ အေ၀းသို႔သာ ေငးၾကည့္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အခုလိုေျဖေနက်မို႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။
ကေလးသံုးေယာက္ ပံုဆဲြၿပီးသည့္အခ်ိန္တိုင္းမွာ စုက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စာရြက္အနားေလးမ်ားကို ခ်ိဳးၿပီး စကၠဴေဘာင္ကေလးမ်ား လုပ္တတ္ေသး၏။ ထိုစကၠဴေဘာင္ကေလးတြင္ ကေလး သံုးေယာက္၏ ပန္းခ်ီေသးေသးေလးမ်ားကိုထည္႕ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲက နံရံေပၚမွာ တိပ္ျဖင့္ စီစီရီရီေလး ကပ္ထားတတ္၏။ ဧည္႕ခန္းေလးသည္ စုေရာက္လာသည့္အခါတိုင္းတြင္ ပန္းခ်ီျပခန္းေလး ျဖစ္သြားတတ္သည္။ (ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုပန္းခ်ီျပခန္းေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပန္းခ်ီစတူဒီယိုေလး ျဖစ္လာခဲ့သည္) စုက ထိုပန္းခ်ီျပခန္းေလးနာမည္ကို သံုးအိမ္စုရြာဟု ကပ္ကပ္သပ္သပ္ နာမည္ေပးတတ္ျပန္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုနာမည္ေလးကို သေဘာက်မိေသာ္လည္း ေမေမကေတာ့ သံုးအိမ္စုရြာလို႔ ေျပာလ်င္ မၾကိဳက္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါေအ။ ဒီနားမွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္အရွိန္နဲ႕ အိမ္ေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာမွာပါေအ့လို႔ ေဒါသေအးေအးေလးျဖင့္ စု၏ပန္းခ်ီျပခန္းေလးကို ရန္ေတြ႕တတ္ပါေသးသည္။ ထိုျပခန္းေလး၏ အျမဲတမ္း ဧည့္သည္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေမေမသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ စုျပန္သြားသည့္အခါတြင္ေတာ့ ဧည့္ခန္းတစ္ခုလံုး စကၠဴစမ်ား၊ ေဆးစက္မ်ားျဖင့္ ေပပြက်န္တတ္ခဲ့သည္။ ဒိုင္ခံရွင္းရသည့္ သူမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေမေမသာျဖစ္ခဲ့သည္။
တစ္ရက္ေတာ့ စုက ကေလးသံုးေယာက္ကို ၾကီးလာလ်ွင္ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဟု ေမးခဲ့သည္။ အငယ္မေလးက သူမ၏၀ါညစ္ေနေသာ ဂါ၀န္ျဖဴေလးကို လက္နဲ႕ ဆုပ္ခါရင္း..
“မီးမီးက ၾကီးလာရင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က အန္တီၾကီးလို ကားၾကီးစီးၿပီး အိမ္ပဲြစားမၾကီးလုပ္မွာ”
“မီးမီးက ဘာလို႔ အိမ္ပဲြစားမၾကီး ျဖစ္ခ်င္တာလဲ၊ မီးမီးေမေမလို ဆရာမၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူးလား”
“မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးဦးဦးရ.. အဲဒီအန္ၾကီးဆီမွာ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးပဲ၊ ပဲြစားမၾကီးလုပ္မွ ပိုက္ဆံရမွာ၊ ေမေမ့လို႔ ဆရာမလုပ္ရင္ ပိုက္ဆံရမွာ မဟုတ္ဘူး”
“မီးမီးက ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးရရင္ အဲဒီပိုက္ဆံေတြနဲ႕ ဘာလုပ္ခ်င္လို႕လဲ” ေမးလိုက္ေတာ့…
“မီးမီးက မုန္႕ေတြအမ်ားၾကီး ၀ယ္စားပစ္မွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး၀ယ္စားဦးမွာ”
စုက အငယ္မေလးရဲ႕ အေျဖကို ၾကားမိေတာ့ ရယ္သည္။ စုရယ္သံသည္ အငယ္မေလးရယ္သံကဲ့သို႔ပင္ အပူအပင္ကင္းမဲ့လွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ စုႏွင့္ပါတ္သက္လာလွ်င္ အကုန္လံုး မွန္းစခ်က္ေတြသာ ျဖစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္အားမရခဲ့။ (စုရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ႕ဖ်င္းလွပါလားလို႕ေတာင္ အျပစ္တင္ခဲ့မိသည္။)
……………………………………..။………………………………………………….
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စုသည္ အိမ္သံုးစုရြာေလးမွာ မိုးတြင္းတစ္ခုကိုလည္း အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသည္။ ေဆာင္းတြင္းတစ္ခုမွာလည္း အတူတူလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေႏြညေနခင္းတစ္ခုမွာလည္း ပန္းခ်ီအတူတူ ဆဲြခဲ့ဖူးၾကသည္။ ရာသီပတ္လည္ တစ္ခုလံုး တစ္ဦးရဲ႕တစ္ဦး အေတြးကိုယ္စီကို ပံုေဖၚဖူးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ားကို စုက အလြယ္တကူ ပံုေဖာ္ႏိုင္ေပမယ့္ စု၏အေတြးမ်ားကို ပံုေဖာ္ရတာေတာ့ ၀ိုးတ၀ါး ရွိလွသည္။ စုသည္ အေျဖမရွိသည္႕ ပုစာၦတစ္ပုဒ္လားမေျပာတတ္။ ဒါမွမဟုတ္ အေျဖခ်ေပးၿပီးသား ပုစာၦတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္လိုအေျဖရသလဲဆိုတာ ျပန္ရွင္းျပရခက္သလိုလိုမ်ိဳး။ တခါတေလ စုရွိေနသည့္ ကမၻာထဲကို တိုး၀င္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကမာၻထဲကိုလည္း စုကို ဆဲြေခၚခ်င္သည္။ ဒါေပမယ့္ စုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကမာၻသစ္ႏွင့္ကမာၻေဟာင္း တစ္ခုပမာပင္။
“စုကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ ၀ွက္ထားလိုက္ခ်င္တယ္ သိလား.. စုနဲ႕ ေ၀းရမွာ ေတြးရင္းနဲ႕ေတာင္ ေၾကာက္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္က စုကို ကေလးဆန္စြာ ေျပာမိေတာ့…..
“စုတို႕ ေက်ာင္းၿပီးရင္း အတူတူေနၾကတာေပါ့.. ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္” တိုးတိုးေလး ျပန္ေျဖခဲ့ဘူးသည္။
တကယ္လား လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ကာေမးမိေတာ့ စုက အင္းေပါ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္လို႕ ျပန္ေျဖသည္။ စုက သူ႕ကမာၻေဟာင္းေလးထဲကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲြေခၚဖို႕ စိတ္ကူးမရွိေလသည္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻသစ္ေလးထဲသို႕ တိုး၀င္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားသည္လား ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိခဲ့။ စုက ေခါင္းညိတ္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနာဂတ္အတြက္ အလင္းစက္ေတြ ျဖာေ၀ေနသည္ဟု ႏွစ္ေယာက္သား စိတ္ကူးယဥ္မိခဲ့ၾကသည္။
ညေနခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ စုရယ္ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကေလးသံုးေယာက္ရယ္ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းတေလ်ွာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည္။ တခါတေလ ထိုလမ္းအဆံုးေလးမွ ေကြ႕ၿပီး ဒဂံုတကၠသိုလ္ထဲအထိ လမ္းေလွ်ာက္တတ္သည္။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ထဲမွ ပတၱျမားကလပ္ရွိရာ ေရပန္းနားတြင္ ခဏထိုင္ၿပီးမွ ျပန္တတ္ၾကသည္။ စုက ပူေလာင္ဆူညံသည့္ လမ္း၃၀က သူမ၏တိုက္ခန္းေလးထက္ လယ္ကြင္းမ်ားကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္ခတ္လာသည့္ ေလညင္းေတြရသည့္ သည္ေနရာေလးကို ပိုၿပီး ခံုမင္သည္ ထင္ရသည္။
သည္ညေနမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းမတေလွ်ာက္မွာပဲ လမ္းေလ်ာက္ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၆ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ျခံအမွတ္အသား ကြန္ကရစ္တိုင္ငုတ္ေလးေတြသာ ရွိေနၿပီး ပကတိလယ္ကြင္းျပင္သက္သက္သာ ရွိေသးသည္။ ၅ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ျခံေတြ ျပည့္လုနီးပါး အိမ္ေလးမ်ားက တိုးလို႕တဲြေလာင္း ေဆာက္ေနတုန္းေပါ့။
စုက သူမမွာပါလာသည့္ ကင္မရာေလးကို ကေလးေတြေပးလိုက္သည္။
“မမ.. မင္းတို႔ကို ကင္မရာေလးေပးမယ္။ အဲဒီကင္မရာေလးနဲ႕ မင္းတို႕ ၾကိဳက္တဲ့ ပံုေလးေတြရိုက္ခဲ့ၾက။ ၿပီးရင္ အိမ္စာေပးမယ္။ ပံုေကာင္းေကာင္းဆဲြႏိုင္တဲ့သူကို ေခ်ာကလက္ေတြ ၀ယ္ေကၽြးမယ္”
ကေလးသံုးေယာက္စလံုး သူတို႕လက္ထဲအရုပ္အသစ္ရသလို ေ၀းကနဲေအာ္ၿပီး ဓါတ္ပံုမရိုက္တတ္ရိုက္တတ္ျဖင့္ သေဘာက်တာမွန္သမွ် တဖ်တ္ဖ်တ္ ကလစ္ႏွိက္ၾကသည္။ စု၏ကင္မရာေလးသည္ ခ်က္ခ်င္းရိုက္၊ ဓါတ္ပံုခ်က္ခ်င္း ထြက္ေသာ ကင္မရာေလးျဖစ္သည္။
ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမရွိသည့္ စုအတြက္ ထိုေမာင္ႏွမသံုးေယာက္က ဘုရားေပးတဲ့ ဆုေလသည္လား မေျပာျပတတ္ပါ။ တခါတေလ သူ႕ဆီမွာ ေမာင္ႏွမေတြ အမ်ားၾကီး ရလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲဟု ေတာင့္တတတ္သည္။ စုေျပာေျပာျပေနသည့္ စုႏွင့္အတူတူေနသည့္ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးကလဲြလို႕ တျခားေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း မၾကားမိ။ စုတစ္ေယာက္ မိသားစုေမတၱာ ငတ္ေနသလားလို႕ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိ၏။
“အခုေတာ့ စုတေယာက္တည္းေပါ့။ ကိုယ္တို႕အလွည့္က်ရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ကေလးေတြ အေဖာ္မမဲ့ေအာင္ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေမြးၾကမယ္ေလ”
စုသည္ တျခားမိန္းကေလးမ်ားကဲ့သို႕ ကၽြန္ေတာ္ကိုရွက္ျပံဳးျပံဳးကား လက္သီးဆုပ္ဖြဖြေလးျဖင့္ ထုလည္းမထု၊ စိတ္လည္းမေကာက္။
“အင္း.. ေမြးၾကတာေပါ့.. ေက်ာ္ရယ္”ဟု ခပ္တည္တည္ေလးသာ ညည္းသည္။ ထိုအခါ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရသူက ကၽြန္ေတာ္ပင္ ျဖစ္သည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနပင္ အေတာ္ေစာင္းေနျပီ။ စုက ကေလးေလးေတြ ရိုက္ထားသည့္ ဓါတ္ပံုေလးမ်ားကို တစ္ခုခ်င္းၾကည့္ၿပီး.. အိမ္စာေပးမည္ဟုဆိုကာ သံဗူးအရွည္ေလးတစ္ခုထုတ္ျပသည္။ ထိုသံဖူးေလးသည္ အျပားရွည္ရွည္ေလးျဖစ္ၿပီး လက္ႏွစ္လံုးေလာက္သာထူသည္။
“မမတို႕ ကစားပဲြ တစ္ခုစမယ္ေနာ္။ ဒီကစားပဲြက ၾကာမယ္။ စိတ္ရွည္ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီကစားပဲြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေဆာ့ရမယ္၊ သေဘာတူလား”
ကေလးသံုးေယာက္က ကစားရမည္ဆိုေတာ့ ခုန္ေပါက္ေနၾကသည္။
“မမ.. မင္းတို႔ကို စာရြက္တစ္ရြက္စီ ေပးမယ္ေနာ္။ အဲဒီစာရြက္နဲ႕ မင္းတို႕ ပံုေတြဆဲြရမယ္။ မဆဲြခင္ မင္းတို႕ရိုက္လာတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး၊ မင္းတို႕ေနတဲ့ ဒီဖားေရြေက်ာ္လမ္းမၾကီး ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က်ရင္ ဘယ္လိုရွိႏိုင္မလဲဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ရမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ရမယ္ဆိုတာ မင္းတို႕သံုးေယာက္ ဒီလမ္းကေလးကို ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တာလဲဆိုတာေပါ့”
စကားအမ်ားၾကီး မေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ေလးေနတတ္ေသာ အၾကီးမေလးက….
“သမီးကေလ၊ ဥယ်ာဦၾကီးထဲမွာ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ေနခ်င္တာ။ ဒီလမ္းၾကီးတေလွ်ာက္ကို ပန္းျခံၾကီးျဖစ္ေအာင္ဆဲြခ်င္တယ္”
“သားသားကေတာ့ ျပိဳင္ကားေမာင္းတဲ့လမ္းၾကီးဆဲြမယ္”
အငယ္မေလးကေတာ့ ဘာဆဲြမယ္ ညာဆဲြမယ္မေျပာ…
“မမ.. မီးမီးတို႔ အခုလိုဆဲြလိုက္တာနဲ႕.. မနက္ျဖန္က်ရင္ ဒီလမ္းမၾကီးက မီးမီးတို႕ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း ေျပာင္းလဲသြားမွာလားဟင္” တဲ့။
စုကေတာ့ အငယ္မေလးကို ျပံဳးၾကည့္ၿပီး…
“မီးမီးျဖစ္ခ်င္တာေတြ မနက္ျဖန္မွာ အကုန္လံုးျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္တစ္ခုတည္းနဲ႕ေတာ့ မရဘူး။ မနက္ျဖန္ေတြအမ်ားၾကီးကို ေစာင့္ရမွာ”
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စုကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနမိခဲ့သည္။ စုရယ္ သံုးႏွစ္၊ငါးႏွစ္အရြယ္ပဲ ရွိတဲ့ ကေလးေတြက ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ သူတို႕ပန္းခ်ီကားေလးေတြ မွတ္မိေနရင္ ကံေကာင္းဟု... စေနမိခဲ့သည္။ စုကေတာ့ စိတ္လည္းမဆိုးပါ။ ရယ္လည္း မရယ္ပါ။ သေဘာက်တာ လုပ္လိုက္ရသကဲ့သို႕ ခပ္ျပံဳးျပံဳးသာ ရွိေနခဲ့၏။ အကယ္၍သာ သူမသာ ထိုပန္းခ်ီကားေလးေတြ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ၾကိဳတင္သိရွိခဲ့လွ်င္ အခုလို ျပံဳးေနႏိုင္ပါ့မလား။
“ဒီေန႕ည အျပီးဆဲြရမယ္ေနာ္.. ဆဲြၿပီးသြားရင္ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ကို ေပးလိုက္။ မေပးခင္ ကိုယ္ဆဲြထားတဲ့ ပံုကို အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး မွတ္မိေနေအာင္ ၾကည့္ထားရမယ္။ ဟုတ္ၿပီလား။ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္က မင္းတို႕ရဲ႕ ပံုေလးေတြကို ဒီသံဗူးေလးထဲမွာ အားလံုးကိုယ္စား စုၿပီး သိမ္းထားေပးလိုက္မယ္၊ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က်ရင္ မမတို႕အားလံုးဒီဗူးထဲက ပံုေလးေတြကို ထုတ္ၾကည့္ၾကမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ဆဲြထားတဲ့ ပံုေလးေတြထဲကအတိုင္း ဒီလမ္းေလးက ေျပာင္းလဲေနမယ္ဆိုရင္ အတူဆံုးလူကို.. မမ.. ေခ်ာကလက္ေတြ ၀ယ္ေကၽြးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ ဒီကေလးေလးေတြ ေခ်ာကလက္ၾကိဳက္မွာ ေသခ်ာလို႔လားလို႔ ကေလးေတြအလစ္မွာ စုကို စမိျပန္သည္။ စုက ရွဴးတိုးတိုးဆိုၿပီး လက္ညိဳးေလးကို ႏွဳတ္ခမ္းေထာင့္ေလးမွာ ထိကာ မ်က္ရိပ္ျပ၏။ အဲဒီေနာက္ စုပါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေရာေယာင္ၿပီး လိုက္ရယ္ပါေတာ့သည္။
ေနာက္တေန႕မွာေတာ့ ကေလးသံုးေယာက္က အခ်ိန္မွန္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားလာေပး၏။ သူတို႔၏အေတြးေတြထဲမွာေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမည္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ ထင္ျမင္ထားသကဲ့သို႕ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္.. ဟူေသာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရွိခ်င္ရွိေနမည္။ အငယ္မေလးကေတာ့ သူမပန္းခ်ီကားေလး မနက္ျဖန္မွာ အသက္၀င္လာလွ်င္ေကာင္းမည္ဟု တတြတ္တြတ္ေျပာေနတာေတာ့ စုလည္း ၾကားခ်င္မည္ထင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ထိုကေလးမ်ားကဲ့သို႕ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္မိသလဲ။ မေသခ်ာပါ။ ကေလးသံုးေယာက္အေတြးကဲ့သို႕ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္အေတြးေလးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ ရွိေနမလားလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ထိုေန႕က ကေလးေတြ ဘာေတြမ်ားဆဲြထားသလဲဟုဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္.. စုေလာက္ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါ။ ကေလးသံုးေယာက္၏ ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားကို ဖြင့္ပင္မၾကည့္ခဲ့ပဲ သတၳဳဗူးေလးထဲတြင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး သည္အတိုင္းသာ ထည္႕ထားခဲ့လိုက္မိ၏။ ထိုသတၳဳဗူးေလးပိတ္လိုက္မိျခင္းသည္ စုႏွင့္ အိမ္သံုးစုရြာေလးကို တခါတည္း သိမ္းဆည္းလိုက္ျခင္းႏွင့္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ေသာ ညေနသည္ စုႏွင့္အိမ္သံုးစုရြာေလးတို႕ ေနာက္ဆံုးညေနတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။
ယခုအခါမွာေတာ့ ေခါင္းရင္းအိမ္္မွ ကေလးသံုးေယာက္သည္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ အဖိုးၾကီးႏွင့္အဖြားၾကီး၊ အိမ္သားႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ထိုေခါင္းရင္းအိမ္ေလးသည္ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနခဲ့ေသာ ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ အိမ္ရွင္မဲ့ကာ ေျခာက္ေတြ႕ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ ဖားေရြေက်ာ္လမ္းမသည္လည္း အရင္ကကဲ့သို႕ လူသြားလူလာ မမ်ားေတာ့။ ကားမ်ိဳးစံုျဖတ္သမ္းသြားလာခဲ့ေသာ ထိုလမ္းမသည္ ဒဏ္ရာဗလပြျဖင့္ က်န္ခဲ့ျပန္၏။
သည္လမ္းေလးမွာေတာ့ အရင္ကထက္ ဘုစုခရုကေလးငယ္မ်ား ပိုမ်ားလာသည္။ သည္လမ္းနဲ႕ သည္ျခံကို စြန္႕မခြာႏိုင္သည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား ပုိမ်ားလာသည္။ အရြယ္ေရာက္လာသည့္ ကေလးတို႔လို၂၀ေက်ာ္အရြယ္မ်ားကေတာ့ စုႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္။ တေျမတေရသို႕ လြင့္စင္သြားၾကသည္။ လမ္းမေပၚတြင္သက္ၾကီးႏွင့္သက္ငယ္အရြယ္ကြာဟမႈၾကားမွာ စုသိမ္းထားေစခ်င္ခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီေလးေတြထည့္ထားသည့္ သတၱဳဗူးေလးကေတာ့ အေရာင္ေတြ ေတာက္ပေနဆဲ။ ထိုကေလးငယ္သံုးေယာက္ ႏိုင္ငံျခားမွ ျပန္လာလ်ွင္ေတာ့ ထိုပန္းခ်ီဗူးေလးကို အတူတူဖြင့္ၾကည့္မိဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းမိမည္ထင္ပါသည္။ ထိုအခါတြင္ သူတို႕သံုးဦးစလံုး စုႏွင့္သူမ,ေမ်ွာ္မွန္းခဲ့ေသာ မနက္ျဖန္တစ္ခုကို မွတ္မိေကာင္းမွတ္မိပါလိမ့္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ စုဘယ္သူလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးေကာင္းေမးပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ စုအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စရာအမ်ားၾကီး အရင္ကထက္ ပိုရွိေနမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း ျပည့္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ စုလည္း ကေလးတို႕ႏွင့္အတူ ျပန္ခ်င္ျပန္လာဦးမည္။ မနက္ျဖန္တိုင္းမွာေတာ့ စုတို႕အတြက္ သံုးအိမ္စုရြာတံခါးေလးက အစဥ္အျမဲဖြင့္ထားဆဲပင္။
ေဆးေရာင္ျပယ္စ ျပတင္းေဘာင္ကို လက္တင္ၿပီး အျပင္သို႕ ေငးၾကည့္မိသည္။ မိမိအိမ္ေရွ႕က ျပဳျပင္ဖာေထးျခင္းမရွိသည့္ ကားလမ္းက အခ်ိန္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာရင္း အိုသည္ထက္အိုလာသည္။ ေဘးတဖက္တခ်က္တြင္ ကပ္ေပါက္ေနေသာ ျမတ္ပင္ငယ္မ်ားေၾကာင့္သာ လမ္းအနားသတ္ ရွိေနေသးပါလားဟု ထင္ရ၏။ ကားမ်ိဳးစံုျဖတ္သန္းသြားသည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ လမ္းမအိုၾကီးသည္ ရုပ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ ရင့္ေထာ္ေနသည့္ စုန္းမၾကီးႏွင့္တူလွသည္။ ကိုယ့္အေတြးျဖင့္ ကိုယ္ေတြးရင္း ျပံဳးမိလာျပန္သည္။ ဒီလမ္းမၾကီးက ဖြာလန္ၾကဲသည့္ စုန္းမၾကီးနဲ႕ တူသည္ဟု ေျပာလွ်င္အျပံဳးအရယ္နည္းသည့္ စုပင္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ျပံဳးရယ္မိမွာ ေသခ်ာပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေနထို္င္ေသာ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းမသည္ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္းထဲတြင္ ရွိသည္။ ထိုလမ္းမက ေျခာက္ရပ္ကြက္ႏွင့္ ငါးရပ္ကြက္ကို မ်ဥ္းျခားသတ္မွတ္ထားေသာ လမ္းမတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေျပာင္းလာကာစက ငါးရပ္ကြက္တြင္ အိမ္ေျခမ်ားေသာ္လည္း ေျခာက္ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းတြင္ကား အိမ္သံုးအိမ္သာ စုတန္းလ်ွက္ရွိခဲ့သည္။ ေဘးပတ္လည္ ေျမကြက္မ်ားသည္ကား ေျမကြက္ခ်ည္းသက္သက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအိမ္သံုးအိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ အိမ္ေလးက အလယ္တြင္ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္တန္းေလးကို သံုးအိမ္စုရြာလို႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေက်ာ္ၾကာသည့္တိုင္ ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးကား မေျပာင္းလဲခဲ့။ ထိုအိမ္မ်ား၏ေနာက္ဘက္တြင္ တဲအိမ္ေလးမ်ားသာ တိုးလာခဲ့ေသာ္လည္း သံုးအိမ္စုရြာက သံုးအိမ္စုမ်ွသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုသံုးအိမ္စုေလးသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ မနက္ျဖန္တိုင္းကို တူညီေသာ နံနက္ခင္းမ်ားျဖင့္သာ အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရ၏။
တခ်ိန္က ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးသို႕ စုခဏခဏေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။ စုႏွင့္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိခဲ့ဖူးသည္။ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွေပမယ့္ စုရွိေနသည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ သက္၀င္လွဳပ္ရွားမႈစြာျဖင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးအိမ္စုေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္က အလယ္မွာ ရွိၿပီး ေခါင္းရင္းဘက္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ဆရာမႏွင့္သူမ၏ကေလး သံုးေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။ ဆရာမက ဒဂံုတကၠသိုလ္တြင္ ကထိကတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ကေလးမ်ားကေတာ့ သံုးႏွစ္၊ငါးႏွစ္၊ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္မ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆရာမအမ်ိဳးသားကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသေဘာၤလိုက္ေနေသာ သေဘာၤသားတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ထိုအိမ္တြင္ ဆရာမရယ္၊ကေလးသံုးေယာက္ရယ္၊ ဆရာမအေမရယ္၊ ထိုငါးေယာက္သာ အျမဲရွိတတ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ ေပေလးဆယ္ေပေျခာက္ဆယ္ေျမကြက္ႏွစ္ကြက္ကို တဲြလ်က္၀ယ္ၿပီး ေဆာက္ထားသည့္ တစ္ထပ္တိုက္အိမ္ေလးရွိသည္။ အိမ္မွာေတာ့ အိမ္သားေလးေယာက္သာ ရွိ၏။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ ျဖစ္ၿပီး အနီးပတ္၀န္းက်င္ျဖင့္ ခပ္ကင္းကင္းေနတတ္ၾကသည္။
စုႏွင့္သံုးအိမ္စုရြာေလး ေတြ႕ဆံုမႈသည္လည္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးေလးသာျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္ခုေသာ ေဆာင္းရာသီနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ျဖစ္၏။ စုႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အတန္းမတက္ခ်င္ခဲ့။ စုက ကၽြန္ေတာ္နင္းေသာ စက္ဘီးေပၚမွာ သီခ်င္းေလးတေအးေအးျဖင့္ လိုက္စီးခ်င္သည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းကို အျမဲတမ္း စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ေက်ာင္းတက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဂ်ပန္ဘီးေလး၏ ကယ္ရီယာခံုေနာက္မွာ စုကိုတင္ၿပီး ေက်ာင္းကို တပတ္ပီး တစ္ပတ္နင္းသည္။
“ေက်ာ္ေက်ာ္က.. ေက်ာင္းလာရင္ အခုလိုတပတ္ပတ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းထဲ၀င္တာေပါ့ဟုတ္လား”
စုက ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္နားမွာ ထိုင္လွ်က္ ခနဲ႕တဲ့တဲ့ စခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခါကၽြန္ေတာ္က…
“စုသာ.. ကၽြန္ေတာ့္ ကယ္ရီယာခံုေနာက္မွာ အၾကာၾကီးလိုက္စီးႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကိုလာတဲ့ လမ္းတေလ်ာက္…. စုကုိ ေခၚသြားမွာေပါ့” ေျပာလိုက္မိ၏။
စုက ကၽြန္ေတာ္တင္နင္းမည့္ စက္ဘီးေနာက္ကို လိုက္စီးမည္ဟုလည္း မေျပာ၊ မစီးႏိုင္ဘူးဟုလို႔လည္း မျငင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕သတိထားသည္႔အခ်ိန္ေရာက္သည့္အခါမွာေတာ့ စက္ဘီးေလးက ဒဂံုေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုဘက္သို႕ ဦးတည္ေန၏။ ဤသို႕ျဖင့္ စုႏွင့္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ နံနက္ခင္းတစ္ခု၌ ကဗ်ာမဆန္စြာ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကသည္။
ေတြ႔ခါစအခ်ိန္တို႔တြင္ စုႏွင့္ ထိုသံုးအိမ္စုရြာေလးသည္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိလွ။ လာပါမ်ားေတာ့လည္း တေျဖးေျဖးရင္းႏွီးလာခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ေပါ့။
စုလာလည္သည့္အခါတိုင္းတြင္ ေမေမက စုၾကိဳက္တတ္သည့္ မုန္႕ဟင္းခါးကို ရံဖန္ရံခါ ခ်က္ေကၽြးတတ္ျပန္သည္။ ေမေမက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚသူပီပီ၊ ငါးႏိုင္ႏိုင္ျဖင့္ ခ်က္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေမေမခ်က္သည့္ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ ငါးႏွစ္ရည္ျပစ္ျပစ္ျဖင့္ အရသာ အရမ္းရွိသည္ဟု စုက ဆိုသည္။ ေမေမမုန္႕ဟင္းခါးခ်က္သည့္ေန႕တိုင္း ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးသံုးေယာက္က မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ တ၀ဲလည္လည္ လုပ္ေနတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စုက သူမမွာပါလာသည့္ ပန္းခ်ီေဆးေရာင္စံုမ်ိဳးစံုကို ေစ်းဗန္းခ်ေရာင္းသလို တန္းစီခ်ထားၿပီး ကေလးေလးေတြကို ပန္းခ်ီဆဲြသင္ေပးေတာ့သည္။
ထိုကေလးသံုးေယာက္တြင္ အသက္ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ အသက္အၾကီးဆံုးမိန္းကေလးက ေအးေဆးသေလာက္၊ အသက္သံုးႏွစ္အရြယ္ အငယ္ဆံုးမေလးကေတာ့ ဖ်တ္လတ္သည္။ သြက္သည္။ သူမက စုရဲ႕ ေရာင္စံုေဆာ့ပင္ေလးေတြကို ယူၿပီး သူမ၏အက်ီၤအျဖဴေလးမွာ အရုပ္မ်ား ေရး၏။ ေမေမက ေတြ႕လ်င္ ဟန္႕ေပမယ့္ စုကေတာ့ မသိမသာ လႊတ္ေပးတတ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ေတာ့ ကေလးတို႕၏အေမ၊ ဆရာမက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ အေရာင္မ်ားစြန္းေပေနသည့္ အက်ၤီအျဖဴေလးကို ကိုင္ကာ ညေရာက္လွ်င္ ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္ စြန္းေပဖန္မ်ားလာေတာ့ စုကို ကေလးေတြ အက်ီစေပၚမွာ အရုပ္ေရးလ်ွင္ တားေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ေတာင္းပန္ယူရသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္တားဆီးမွဳကို စုက ထံုးစံအတိုင္း ထံုေပေပျဖင့္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဴးျပကာ ျငင္းဆန္တတ္ျပန္၏။
“ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္။ ဒီအရြယ္ေလးေတြက အသစ္အဆန္းရွာေဖြတတ္တဲ့အရြယ္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာဆိုတာ စာရြက္ေပၚ ပိတ္ကားေပၚဆဲြမွ ပန္းခ်ီလို႕ေခၚရမွာလား။ အခုလို အက်ီၤစေပၚမွာ ဆဲြတတ္ေတာ့ ပန္းခ်ီဆိုတာ စာရြက္ေတြ ကန္းဗတ္စေတြနဲ႕ Limit မရွိဘူးဆိုတာ ကေလးေတြ နားလည္လာမွာေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ သြားတားရင္ သူတို႕ စူးစမ္းရွာေဖြခ်င္စိတ္ကေလးေတြကို သြားတားဆီးတာ မေရာက္ဖူးလား”
ေနာက္တၾကိမ္ သံုးအိမ္စုရြာေလးသို႔ စုလာလည္သည့္အခါတြင္ေတာ့ စုအိတ္ထဲတြင္ ပံုဆဲြစကၠဴမ်ားအျပင္ ပိတ္စျဖဴျဖဴေလးမ်ားလည္း ပါလာခဲ့၏။
…………………………………………………..။………………………………………………………….
တခါတေလ စုသည္ အေတြးမ်ားျဖင့္ ျငိမ္သက္ေနေသာ္ျငားလည္း ကေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမ၏ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသည့္ အျပံဳးအရယ္မ်ားက အသက္၀င္လာခဲ့သည္။
ကေလးသံုးေယာက္တြင္ အလတ္ကေလးက ေယာက်္ားေလးျဖစ္ၿပီး ပန္းခ်ီပညာကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္တစား ရွိလွသည္။ တပတ္တခါ ေရာက္လာတိုင္း ထိုကေလးေလးဆီမွာ ျပစရာ ပန္းခ်ီအသစ္အဆန္းေလးမ်ား ရွိေနတတ္သည္။ ငါးႏွစ္မျပည့္တျပည့္ အရြယ္ေလးျဖစ္ၿပီး စကားကို ေလလံုးေပါက္ေအာင္ မေျပာတတ္ေသးေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ ကာလာအဆန္းအျပားေလးမ်ားက ထိုကေလးေလးထံတြင္ ရွိေနတတ္သည္။ တခါတေလ စုက သူ႕ကို Little Vengoh လို႕ေခၚတတ္ျပန္သည္။
စုသည္ ထိုကေလးေလးႏွင့္ဆံုတိုင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပံုဆဲြသင္ေပးတတ္၏။ ဟိုျခစ္သည္ျခစ္ လုပ္ထားေသာ ထိုကေလး၏ ပံုမ်ားသည္ ရွဳပ္ေပြလိမ္ေနတတ္ေပမယ့္ စုကေတာ့ ထိုကေလး၏ ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားကို တယုတယၾကည့္ရွဳေလ့ ရွိ၏။ ရွိသမ်ွပံုဆဲြစကၠဴေလးမ်ားကိုလည္း ထိုကေလးေလးအား ထုတ္ေပးတတ္၏။ သူမ၏ပံုဆဲြစကၠဴမ်ား ကုန္သြားသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲမွ ပံုဆဲြစကၠဴေတြဆီ မ်က္လံုးက ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စကၠဴေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ကေလးဆန္စြာ ၀ွက္ထားတတ္ခဲ့ျပန္သည္။
“စုကလည္းကြာ၊ ပံုဆဲြစကၠဴေတြက ေစ်းၾကီးက ၾကီးသနဲ႕။ကေလးေတြကို ဗလာစာအုပ္တအုပ္ထုတ္ေပးလိုက္ေပါ့” ဟု ခဏခဏ ညဴစူမိျပန္ပါေသးသည္။
“ေက်ာ္ေက်ာ္ကလည္း၊ သူ႕ၾကည့္ရတာ၊ ပံုဆဲြစကၠဴနဲ႕ ဆဲြရတာ အရသာပိုေတြ႕သလိုပဲ။ စုငယ္ငယ္တုန္းကဆို ေဖေဖက ပံုဆဲြစကၠဴပဲ ၀ယ္ေပးတာ၊ ဗလာစာရြက္နဲ႕ ဆဲြရင္ ဆူေရာပဲ။ ဆဲြပါေစ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္… ေက်ာင္းေရာက္ရင္ စုျပန္ေပးပါ့မယ္”
ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အေလွ်ာ့ေပးကာ ဗန္ဂိုးအေသးစားေလးအတြက္ ပံုဆဲြစကၠဴမ်ားကို ထုတ္ေပးခဲ့ရသည္။
စုက သူမငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းကို မေျပာတတ္။ အခုလို စိတ္ပါလက္ပါ ရွိသည့္အခ်ိန္တြင္မေတာ့ တခြန္းစႏွစ္ခြန္းစ ေျပာျပတတ္၏။ စုေဖေဖကို မည္သူလည္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမသိ။ ဒါေပမယ့္ စုက သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းေျပာသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲရွိလွသည္။ စုေဖေဖသည္ စုကိုအေတာ္ခ်စ္မည္ ထင္ပါသည္။ စုခ်စ္သည့္ အႏုပညာက စုေဖေဖဆီကမ်ား ရခဲ့တာလားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးမိသည့္အခါတိုင္းတြင္ေတာ့ စုသည္ ဘာကိုမွ်မေျဖ အေ၀းသို႔သာ ေငးၾကည့္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အခုလိုေျဖေနက်မို႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။
ကေလးသံုးေယာက္ ပံုဆဲြၿပီးသည့္အခ်ိန္တိုင္းမွာ စုက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စာရြက္အနားေလးမ်ားကို ခ်ိဳးၿပီး စကၠဴေဘာင္ကေလးမ်ား လုပ္တတ္ေသး၏။ ထိုစကၠဴေဘာင္ကေလးတြင္ ကေလး သံုးေယာက္၏ ပန္းခ်ီေသးေသးေလးမ်ားကိုထည္႕ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲက နံရံေပၚမွာ တိပ္ျဖင့္ စီစီရီရီေလး ကပ္ထားတတ္၏။ ဧည္႕ခန္းေလးသည္ စုေရာက္လာသည့္အခါတိုင္းတြင္ ပန္းခ်ီျပခန္းေလး ျဖစ္သြားတတ္သည္။ (ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုပန္းခ်ီျပခန္းေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပန္းခ်ီစတူဒီယိုေလး ျဖစ္လာခဲ့သည္) စုက ထိုပန္းခ်ီျပခန္းေလးနာမည္ကို သံုးအိမ္စုရြာဟု ကပ္ကပ္သပ္သပ္ နာမည္ေပးတတ္ျပန္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုနာမည္ေလးကို သေဘာက်မိေသာ္လည္း ေမေမကေတာ့ သံုးအိမ္စုရြာလို႔ ေျပာလ်င္ မၾကိဳက္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါေအ။ ဒီနားမွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္အရွိန္နဲ႕ အိမ္ေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာမွာပါေအ့လို႔ ေဒါသေအးေအးေလးျဖင့္ စု၏ပန္းခ်ီျပခန္းေလးကို ရန္ေတြ႕တတ္ပါေသးသည္။ ထိုျပခန္းေလး၏ အျမဲတမ္း ဧည့္သည္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေမေမသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ စုျပန္သြားသည့္အခါတြင္ေတာ့ ဧည့္ခန္းတစ္ခုလံုး စကၠဴစမ်ား၊ ေဆးစက္မ်ားျဖင့္ ေပပြက်န္တတ္ခဲ့သည္။ ဒိုင္ခံရွင္းရသည့္ သူမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေမေမသာျဖစ္ခဲ့သည္။
တစ္ရက္ေတာ့ စုက ကေလးသံုးေယာက္ကို ၾကီးလာလ်ွင္ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဟု ေမးခဲ့သည္။ အငယ္မေလးက သူမ၏၀ါညစ္ေနေသာ ဂါ၀န္ျဖဴေလးကို လက္နဲ႕ ဆုပ္ခါရင္း..
“မီးမီးက ၾကီးလာရင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က အန္တီၾကီးလို ကားၾကီးစီးၿပီး အိမ္ပဲြစားမၾကီးလုပ္မွာ”
“မီးမီးက ဘာလို႔ အိမ္ပဲြစားမၾကီး ျဖစ္ခ်င္တာလဲ၊ မီးမီးေမေမလို ဆရာမၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူးလား”
“မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးဦးဦးရ.. အဲဒီအန္ၾကီးဆီမွာ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးပဲ၊ ပဲြစားမၾကီးလုပ္မွ ပိုက္ဆံရမွာ၊ ေမေမ့လို႔ ဆရာမလုပ္ရင္ ပိုက္ဆံရမွာ မဟုတ္ဘူး”
“မီးမီးက ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးရရင္ အဲဒီပိုက္ဆံေတြနဲ႕ ဘာလုပ္ခ်င္လို႕လဲ” ေမးလိုက္ေတာ့…
“မီးမီးက မုန္႕ေတြအမ်ားၾကီး ၀ယ္စားပစ္မွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး၀ယ္စားဦးမွာ”
စုက အငယ္မေလးရဲ႕ အေျဖကို ၾကားမိေတာ့ ရယ္သည္။ စုရယ္သံသည္ အငယ္မေလးရယ္သံကဲ့သို႔ပင္ အပူအပင္ကင္းမဲ့လွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ စုႏွင့္ပါတ္သက္လာလွ်င္ အကုန္လံုး မွန္းစခ်က္ေတြသာ ျဖစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္အားမရခဲ့။ (စုရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ႕ဖ်င္းလွပါလားလို႕ေတာင္ အျပစ္တင္ခဲ့မိသည္။)
……………………………………..။………………………………………………….
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စုသည္ အိမ္သံုးစုရြာေလးမွာ မိုးတြင္းတစ္ခုကိုလည္း အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသည္။ ေဆာင္းတြင္းတစ္ခုမွာလည္း အတူတူလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေႏြညေနခင္းတစ္ခုမွာလည္း ပန္းခ်ီအတူတူ ဆဲြခဲ့ဖူးၾကသည္။ ရာသီပတ္လည္ တစ္ခုလံုး တစ္ဦးရဲ႕တစ္ဦး အေတြးကိုယ္စီကို ပံုေဖၚဖူးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ားကို စုက အလြယ္တကူ ပံုေဖာ္ႏိုင္ေပမယ့္ စု၏အေတြးမ်ားကို ပံုေဖာ္ရတာေတာ့ ၀ိုးတ၀ါး ရွိလွသည္။ စုသည္ အေျဖမရွိသည္႕ ပုစာၦတစ္ပုဒ္လားမေျပာတတ္။ ဒါမွမဟုတ္ အေျဖခ်ေပးၿပီးသား ပုစာၦတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္လိုအေျဖရသလဲဆိုတာ ျပန္ရွင္းျပရခက္သလိုလိုမ်ိဳး။ တခါတေလ စုရွိေနသည့္ ကမၻာထဲကို တိုး၀င္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကမာၻထဲကိုလည္း စုကို ဆဲြေခၚခ်င္သည္။ ဒါေပမယ့္ စုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကမာၻသစ္ႏွင့္ကမာၻေဟာင္း တစ္ခုပမာပင္။
“စုကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ ၀ွက္ထားလိုက္ခ်င္တယ္ သိလား.. စုနဲ႕ ေ၀းရမွာ ေတြးရင္းနဲ႕ေတာင္ ေၾကာက္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္က စုကို ကေလးဆန္စြာ ေျပာမိေတာ့…..
“စုတို႕ ေက်ာင္းၿပီးရင္း အတူတူေနၾကတာေပါ့.. ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္” တိုးတိုးေလး ျပန္ေျဖခဲ့ဘူးသည္။
တကယ္လား လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ကာေမးမိေတာ့ စုက အင္းေပါ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္လို႕ ျပန္ေျဖသည္။ စုက သူ႕ကမာၻေဟာင္းေလးထဲကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲြေခၚဖို႕ စိတ္ကူးမရွိေလသည္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻသစ္ေလးထဲသို႕ တိုး၀င္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားသည္လား ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိခဲ့။ စုက ေခါင္းညိတ္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနာဂတ္အတြက္ အလင္းစက္ေတြ ျဖာေ၀ေနသည္ဟု ႏွစ္ေယာက္သား စိတ္ကူးယဥ္မိခဲ့ၾကသည္။
ညေနခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ စုရယ္ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကေလးသံုးေယာက္ရယ္ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းတေလ်ွာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည္။ တခါတေလ ထိုလမ္းအဆံုးေလးမွ ေကြ႕ၿပီး ဒဂံုတကၠသိုလ္ထဲအထိ လမ္းေလွ်ာက္တတ္သည္။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ထဲမွ ပတၱျမားကလပ္ရွိရာ ေရပန္းနားတြင္ ခဏထိုင္ၿပီးမွ ျပန္တတ္ၾကသည္။ စုက ပူေလာင္ဆူညံသည့္ လမ္း၃၀က သူမ၏တိုက္ခန္းေလးထက္ လယ္ကြင္းမ်ားကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္ခတ္လာသည့္ ေလညင္းေတြရသည့္ သည္ေနရာေလးကို ပိုၿပီး ခံုမင္သည္ ထင္ရသည္။
သည္ညေနမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖားေရႊေက်ာ္လမ္းမတေလွ်ာက္မွာပဲ လမ္းေလ်ာက္ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၆ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ျခံအမွတ္အသား ကြန္ကရစ္တိုင္ငုတ္ေလးေတြသာ ရွိေနၿပီး ပကတိလယ္ကြင္းျပင္သက္သက္သာ ရွိေသးသည္။ ၅ရပ္ကြက္ဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ျခံေတြ ျပည့္လုနီးပါး အိမ္ေလးမ်ားက တိုးလို႕တဲြေလာင္း ေဆာက္ေနတုန္းေပါ့။
စုက သူမမွာပါလာသည့္ ကင္မရာေလးကို ကေလးေတြေပးလိုက္သည္။
“မမ.. မင္းတို႔ကို ကင္မရာေလးေပးမယ္။ အဲဒီကင္မရာေလးနဲ႕ မင္းတို႕ ၾကိဳက္တဲ့ ပံုေလးေတြရိုက္ခဲ့ၾက။ ၿပီးရင္ အိမ္စာေပးမယ္။ ပံုေကာင္းေကာင္းဆဲြႏိုင္တဲ့သူကို ေခ်ာကလက္ေတြ ၀ယ္ေကၽြးမယ္”
ကေလးသံုးေယာက္စလံုး သူတို႕လက္ထဲအရုပ္အသစ္ရသလို ေ၀းကနဲေအာ္ၿပီး ဓါတ္ပံုမရိုက္တတ္ရိုက္တတ္ျဖင့္ သေဘာက်တာမွန္သမွ် တဖ်တ္ဖ်တ္ ကလစ္ႏွိက္ၾကသည္။ စု၏ကင္မရာေလးသည္ ခ်က္ခ်င္းရိုက္၊ ဓါတ္ပံုခ်က္ခ်င္း ထြက္ေသာ ကင္မရာေလးျဖစ္သည္။
ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမရွိသည့္ စုအတြက္ ထိုေမာင္ႏွမသံုးေယာက္က ဘုရားေပးတဲ့ ဆုေလသည္လား မေျပာျပတတ္ပါ။ တခါတေလ သူ႕ဆီမွာ ေမာင္ႏွမေတြ အမ်ားၾကီး ရလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲဟု ေတာင့္တတတ္သည္။ စုေျပာေျပာျပေနသည့္ စုႏွင့္အတူတူေနသည့္ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးကလဲြလို႕ တျခားေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း မၾကားမိ။ စုတစ္ေယာက္ မိသားစုေမတၱာ ငတ္ေနသလားလို႕ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိ၏။
“အခုေတာ့ စုတေယာက္တည္းေပါ့။ ကိုယ္တို႕အလွည့္က်ရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ကေလးေတြ အေဖာ္မမဲ့ေအာင္ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေမြးၾကမယ္ေလ”
စုသည္ တျခားမိန္းကေလးမ်ားကဲ့သို႕ ကၽြန္ေတာ္ကိုရွက္ျပံဳးျပံဳးကား လက္သီးဆုပ္ဖြဖြေလးျဖင့္ ထုလည္းမထု၊ စိတ္လည္းမေကာက္။
“အင္း.. ေမြးၾကတာေပါ့.. ေက်ာ္ရယ္”ဟု ခပ္တည္တည္ေလးသာ ညည္းသည္။ ထိုအခါ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရသူက ကၽြန္ေတာ္ပင္ ျဖစ္သည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနပင္ အေတာ္ေစာင္းေနျပီ။ စုက ကေလးေလးေတြ ရိုက္ထားသည့္ ဓါတ္ပံုေလးမ်ားကို တစ္ခုခ်င္းၾကည့္ၿပီး.. အိမ္စာေပးမည္ဟုဆိုကာ သံဗူးအရွည္ေလးတစ္ခုထုတ္ျပသည္။ ထိုသံဖူးေလးသည္ အျပားရွည္ရွည္ေလးျဖစ္ၿပီး လက္ႏွစ္လံုးေလာက္သာထူသည္။
“မမတို႕ ကစားပဲြ တစ္ခုစမယ္ေနာ္။ ဒီကစားပဲြက ၾကာမယ္။ စိတ္ရွည္ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီကစားပဲြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေဆာ့ရမယ္၊ သေဘာတူလား”
ကေလးသံုးေယာက္က ကစားရမည္ဆိုေတာ့ ခုန္ေပါက္ေနၾကသည္။
“မမ.. မင္းတို႔ကို စာရြက္တစ္ရြက္စီ ေပးမယ္ေနာ္။ အဲဒီစာရြက္နဲ႕ မင္းတို႕ ပံုေတြဆဲြရမယ္။ မဆဲြခင္ မင္းတို႕ရိုက္လာတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး၊ မင္းတို႕ေနတဲ့ ဒီဖားေရြေက်ာ္လမ္းမၾကီး ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က်ရင္ ဘယ္လိုရွိႏိုင္မလဲဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ရမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ရမယ္ဆိုတာ မင္းတို႕သံုးေယာက္ ဒီလမ္းကေလးကို ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တာလဲဆိုတာေပါ့”
စကားအမ်ားၾကီး မေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ေလးေနတတ္ေသာ အၾကီးမေလးက….
“သမီးကေလ၊ ဥယ်ာဦၾကီးထဲမွာ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ေနခ်င္တာ။ ဒီလမ္းၾကီးတေလွ်ာက္ကို ပန္းျခံၾကီးျဖစ္ေအာင္ဆဲြခ်င္တယ္”
“သားသားကေတာ့ ျပိဳင္ကားေမာင္းတဲ့လမ္းၾကီးဆဲြမယ္”
အငယ္မေလးကေတာ့ ဘာဆဲြမယ္ ညာဆဲြမယ္မေျပာ…
“မမ.. မီးမီးတို႔ အခုလိုဆဲြလိုက္တာနဲ႕.. မနက္ျဖန္က်ရင္ ဒီလမ္းမၾကီးက မီးမီးတို႕ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း ေျပာင္းလဲသြားမွာလားဟင္” တဲ့။
စုကေတာ့ အငယ္မေလးကို ျပံဳးၾကည့္ၿပီး…
“မီးမီးျဖစ္ခ်င္တာေတြ မနက္ျဖန္မွာ အကုန္လံုးျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္တစ္ခုတည္းနဲ႕ေတာ့ မရဘူး။ မနက္ျဖန္ေတြအမ်ားၾကီးကို ေစာင့္ရမွာ”
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စုကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနမိခဲ့သည္။ စုရယ္ သံုးႏွစ္၊ငါးႏွစ္အရြယ္ပဲ ရွိတဲ့ ကေလးေတြက ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ သူတို႕ပန္းခ်ီကားေလးေတြ မွတ္မိေနရင္ ကံေကာင္းဟု... စေနမိခဲ့သည္။ စုကေတာ့ စိတ္လည္းမဆိုးပါ။ ရယ္လည္း မရယ္ပါ။ သေဘာက်တာ လုပ္လိုက္ရသကဲ့သို႕ ခပ္ျပံဳးျပံဳးသာ ရွိေနခဲ့၏။ အကယ္၍သာ သူမသာ ထိုပန္းခ်ီကားေလးေတြ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ၾကိဳတင္သိရွိခဲ့လွ်င္ အခုလို ျပံဳးေနႏိုင္ပါ့မလား။
“ဒီေန႕ည အျပီးဆဲြရမယ္ေနာ္.. ဆဲြၿပီးသြားရင္ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ကို ေပးလိုက္။ မေပးခင္ ကိုယ္ဆဲြထားတဲ့ ပံုကို အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး မွတ္မိေနေအာင္ ၾကည့္ထားရမယ္။ ဟုတ္ၿပီလား။ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္က မင္းတို႕ရဲ႕ ပံုေလးေတြကို ဒီသံဗူးေလးထဲမွာ အားလံုးကိုယ္စား စုၿပီး သိမ္းထားေပးလိုက္မယ္၊ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က်ရင္ မမတို႕အားလံုးဒီဗူးထဲက ပံုေလးေတြကို ထုတ္ၾကည့္ၾကမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ဆဲြထားတဲ့ ပံုေလးေတြထဲကအတိုင္း ဒီလမ္းေလးက ေျပာင္းလဲေနမယ္ဆိုရင္ အတူဆံုးလူကို.. မမ.. ေခ်ာကလက္ေတြ ၀ယ္ေကၽြးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ ဒီကေလးေလးေတြ ေခ်ာကလက္ၾကိဳက္မွာ ေသခ်ာလို႔လားလို႔ ကေလးေတြအလစ္မွာ စုကို စမိျပန္သည္။ စုက ရွဴးတိုးတိုးဆိုၿပီး လက္ညိဳးေလးကို ႏွဳတ္ခမ္းေထာင့္ေလးမွာ ထိကာ မ်က္ရိပ္ျပ၏။ အဲဒီေနာက္ စုပါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေရာေယာင္ၿပီး လိုက္ရယ္ပါေတာ့သည္။
ေနာက္တေန႕မွာေတာ့ ကေလးသံုးေယာက္က အခ်ိန္မွန္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားလာေပး၏။ သူတို႔၏အေတြးေတြထဲမွာေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမည္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ ထင္ျမင္ထားသကဲ့သို႕ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္.. ဟူေသာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရွိခ်င္ရွိေနမည္။ အငယ္မေလးကေတာ့ သူမပန္းခ်ီကားေလး မနက္ျဖန္မွာ အသက္၀င္လာလွ်င္ေကာင္းမည္ဟု တတြတ္တြတ္ေျပာေနတာေတာ့ စုလည္း ၾကားခ်င္မည္ထင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ထိုကေလးမ်ားကဲ့သို႕ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္မိသလဲ။ မေသခ်ာပါ။ ကေလးသံုးေယာက္အေတြးကဲ့သို႕ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္အေတြးေလးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ ရွိေနမလားလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ထိုေန႕က ကေလးေတြ ဘာေတြမ်ားဆဲြထားသလဲဟုဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္.. စုေလာက္ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါ။ ကေလးသံုးေယာက္၏ ပန္းခ်ီကားေလးမ်ားကို ဖြင့္ပင္မၾကည့္ခဲ့ပဲ သတၳဳဗူးေလးထဲတြင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး သည္အတိုင္းသာ ထည္႕ထားခဲ့လိုက္မိ၏။ ထိုသတၳဳဗူးေလးပိတ္လိုက္မိျခင္းသည္ စုႏွင့္ အိမ္သံုးစုရြာေလးကို တခါတည္း သိမ္းဆည္းလိုက္ျခင္းႏွင့္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ေသာ ညေနသည္ စုႏွင့္အိမ္သံုးစုရြာေလးတို႕ ေနာက္ဆံုးညေနတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။
ယခုအခါမွာေတာ့ ေခါင္းရင္းအိမ္္မွ ကေလးသံုးေယာက္သည္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ အဖိုးၾကီးႏွင့္အဖြားၾကီး၊ အိမ္သားႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ထိုေခါင္းရင္းအိမ္ေလးသည္ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနခဲ့ေသာ ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ အိမ္ရွင္မဲ့ကာ ေျခာက္ေတြ႕ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ ဖားေရြေက်ာ္လမ္းမသည္လည္း အရင္ကကဲ့သို႕ လူသြားလူလာ မမ်ားေတာ့။ ကားမ်ိဳးစံုျဖတ္သမ္းသြားလာခဲ့ေသာ ထိုလမ္းမသည္ ဒဏ္ရာဗလပြျဖင့္ က်န္ခဲ့ျပန္၏။
သည္လမ္းေလးမွာေတာ့ အရင္ကထက္ ဘုစုခရုကေလးငယ္မ်ား ပိုမ်ားလာသည္။ သည္လမ္းနဲ႕ သည္ျခံကို စြန္႕မခြာႏိုင္သည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား ပုိမ်ားလာသည္။ အရြယ္ေရာက္လာသည့္ ကေလးတို႔လို၂၀ေက်ာ္အရြယ္မ်ားကေတာ့ စုႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္။ တေျမတေရသို႕ လြင့္စင္သြားၾကသည္။ လမ္းမေပၚတြင္သက္ၾကီးႏွင့္သက္ငယ္အရြယ္ကြာဟမႈၾကားမွာ စုသိမ္းထားေစခ်င္ခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီေလးေတြထည့္ထားသည့္ သတၱဳဗူးေလးကေတာ့ အေရာင္ေတြ ေတာက္ပေနဆဲ။ ထိုကေလးငယ္သံုးေယာက္ ႏိုင္ငံျခားမွ ျပန္လာလ်ွင္ေတာ့ ထိုပန္းခ်ီဗူးေလးကို အတူတူဖြင့္ၾကည့္မိဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းမိမည္ထင္ပါသည္။ ထိုအခါတြင္ သူတို႕သံုးဦးစလံုး စုႏွင့္သူမ,ေမ်ွာ္မွန္းခဲ့ေသာ မနက္ျဖန္တစ္ခုကို မွတ္မိေကာင္းမွတ္မိပါလိမ့္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ စုဘယ္သူလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးေကာင္းေမးပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ စုအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စရာအမ်ားၾကီး အရင္ကထက္ ပိုရွိေနမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း ျပည့္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ စုလည္း ကေလးတို႕ႏွင့္အတူ ျပန္ခ်င္ျပန္လာဦးမည္။ မနက္ျဖန္တိုင္းမွာေတာ့ စုတို႕အတြက္ သံုးအိမ္စုရြာတံခါးေလးက အစဥ္အျမဲဖြင့္ထားဆဲပင္။
၂၀၁၁ စက္တင္ဘာ ၇ရက္
၁၀ ၄၂နာရီ(ည)
ဆက္ရန္.. “စုႏွင့္ေ၀းေသာေက်ာင္း”
စုက ေက်ာင္းမွ ေလ့လာတီထြင္မႈကို လိုခ်င္၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်ာင္းက သင္ၾကားပို႕ခ်မႈကိုသာ လက္ေတြ႕ဆန္ဆန္အသံုးခ်လို၏။
စုက ေက်ာင္းမွ ေလ့လာတီထြင္မႈကို လိုခ်င္၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်ာင္းက သင္ၾကားပို႕ခ်မႈကိုသာ လက္ေတြ႕ဆန္ဆန္အသံုးခ်လို၏။
ဤ၀တၳဳတိုသည္ “သူမ၏အႏုပညာ”ကို စိတ္ကူးကြန္႕၍ ျဖန္႕ေရးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
9 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
ဘာေျပာရမလဲ စဉ္းစားေတာ့ ေျပာစရာစကား မရွိ။
တစ္စုနဲ႔ တစ္စု ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္။ ေစာင့္ေနတာၾကာေပမယ့္ ဖတ္လို႔ျပီးသြားတဲ့အခါ အၾကာၾကီး ေစာင့္ခဲဲ့ရတာ ေမ့သြားတယ္။
ေနာက္ စုႏွင့္ေ၀းေသာေက်ာင္း ကိုလည္း ဖတ္ဖို႔ ထပ္ေစာင့္ေနပါတယ္။
စုကုိ ေစာင့္ရက်ဳိးနပ္တယ္.. စာဖတ္ေနရင္း စုကုိ ပုံေဖာ္ၾကည့္ရတဲ့အရသာကုိ ပုိႀကဳိက္တယ္..
အရီးတား>>> ေျပာစရာစကားမရွိေတာ့.. ေျပာခ်င္စိတ္မရွိတာေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူးေနာ္..
Jr>> အေနာ္>>> တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု အဆက္အရမ္းျပတ္ေနတဲ့ ၾကားကေန ေစာင့္ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္..
တစ္ခုပဲ.. GYIDAW က လာမဖတ္ေသးဘူးဗ်
း(
ေစာင့္ဖတ္ ရတာက ခုမွ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ....လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ တည္းက စိတ္ကူးေလး ကို သိထဲက ေမွ်ာ္ ရတာ ခုေရးေတာ့လဲ ဖတ္ရတာ မ၀ဘူး...ေနာက္ထပ္ စုကို သိပ္ အေ၀း ပစ္မထားပါနဲ႔ ဗ်ိဳ ႔...ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြလဲ ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ း)
Visited to "Three Houses Village".
:)
Hey Ko Thet
I was busy and still busy.You posted it in unexpected time.I came and checked soooooooooooomany time for SU.You should see my giraffe neck but i am pleased to know you remember i am waiting for it.Thanks u for another coming SU.
Gyidaw with long neck not Padaung
Sorry for my late visit.Dont make my long neck till bend for sequel of Su.
Gyidaw
အိမ္လာလည္သြားပါတယ္။
အိမ္ဒီဇိုင္းေတြက စိတ္၀င္စားစရာေတြပဲ
ေဆာက္ရင္ အကူအညီလာယူရမယ္။
စာေတြလဲဖတ္သြားပါတယ္။
Post a Comment