ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ခႏၶာေဗဒနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးပံုေတြ ေရးတင္ရေတာ့မည္။ ပံုဆဲြတင္ဖို႕ နီးလာေလ စုတစ္ေယာက္ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႕ အလုပ္ရွဳပ္ေလပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးပံုမဆဲြခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ပံုၾကမ္းေတြဆဲြၿပီး တင္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုဆဲြစာအုပ္ထဲမွာ အိမ္ကလူေတြရဲ႕ ပံုေတြလည္း စံုသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြပံုေတြလည္း စံုသေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ လက္ခ်ိဳးေရတြက္လို႕ေတာင္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔စာသင္ခန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူ႔စာအုပ္ကိုယ္လွန္၊ ကိုယ့္စာအုပ္ သူလွန္နဲ႕။။ ဒါကေတာ့ဘယ္သူ ဘယ္၀ါေပါ့။ ထင္ေၾကးေတြေပးၾက။ မွန္းၾကနဲ႕ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ စုကေတာ့ ဖလင္ေဆးၿပီးသား နဂၢတစ္ေတြ ကိုင္လာၿပီး အခန္းထဲကို ၀င္လာသည္။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေခ်ာင္ထဲမွာ ကုပ္ၿပီး နဂၢတစ္ေတြကို ေနေရာင္ဘက္ကို ေထာင္ၾကည့္လိုက္။ ပံုဆဲြလိုက္။ တစ္ေယာက္ထဲ ရွဳပ္ေလရဲ႕။ စုနား အေနမ်ားသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ စုဘာလုပ္ေနမွန္းမသိေတာ့ေခ်။
ဆရာဦးခင္ေမာင္ေဆြ စတူဒီယိုထဲေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပံုၾကမ္းေတြ လိုက္ၾကည့္သည္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လက္ရာေတြကိုၾကည့္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးလိုက္ဆူလိုက္နဲ႕ စုနားေရာက္လာသည္။ စုရဲ႕ ပံုေတြျမင္ေတာ့ ဆရာဦးေက်ာ္ျမင့္ ေဒါသေတြ ထြက္လာသည္။ ဆရာက စုရဲ႕ ပံုဆဲြ စာအုပ္ကို ခုံေပၚတင္လိုက္ရင္း။
“မိစု.. ငါနင့္ကို ဆဲြခိုင္းတာ ဒီလိုပံုေတြ မဟုတ္ဘူး။”
“ကၽြန္မဘာမွားလို႔လဲဆရာ။ ဒါ လူပံုေတြပဲေလ။”
“မိစု… ညည္း ငါ့ကိုေနာက္ေနတာလား မိစု။ ”
ဆရာ့အသံက မာသြား၏။
“မေနာက္ပါဘူးဆရာ။ ဆရာသင္တဲ့ မ်က္ႏွာေကာက္ေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္မက ဓါတ္ပံုနဂၢတစ္အျမင္နဲ႕ ေရးထားတာပဲကြာတယ္ဆရာ။ ဒီမွာမ်က္လံုး၊ ဒီမွာပါးစပ္။ ကြန္ပိုေဇးရွင္းေတြ မွန္ပါတယ္ဆရာရဲ႕။”
စုက သူဆဲြလာတဲ့ ပံုေတြဘက္က ေစာဒက တတ္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဆရာက ပံုေတြ ျပန္ဆဲြတင္ဖို႔ပဲ ေျပာလိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ စုရဲ႕ ပံုေတြက သာမန္ပံုေတြထက္ ထူးျခားသည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကို ခဲျခစ္ရာေတြနဲ႕ ခက္နက္နက္ျခယ္ထားသည္။ အနက္ေရာင္ေပၚမွာမွ မ်က္လံုးေတြ မ်က္ဆံေတြကို အျဖဴေရာင္ေတြ အျဖစ္ထားၿပီး ခဲသားဖြဖြေလးနဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းျပန္လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေရးဆဲြပံုေရးဆဲြနည္းပဲ ကြာသည္သာ။ ပံုစံကေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ စုကိုင္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုနဂၢတစ္လိုေတြလိုေပါ့။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေခ်ာင္ထဲမွာ ကုပ္ၿပီး နဂၢတစ္ေတြကို ေနေရာင္ဘက္ကို ေထာင္ၾကည့္လိုက္။ ပံုဆဲြလိုက္။ တစ္ေယာက္ထဲ ရွဳပ္ေလရဲ႕။ စုနား အေနမ်ားသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ စုဘာလုပ္ေနမွန္းမသိေတာ့ေခ်။
ဆရာဦးခင္ေမာင္ေဆြ စတူဒီယိုထဲေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပံုၾကမ္းေတြ လိုက္ၾကည့္သည္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လက္ရာေတြကိုၾကည့္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးလိုက္ဆူလိုက္နဲ႕ စုနားေရာက္လာသည္။ စုရဲ႕ ပံုေတြျမင္ေတာ့ ဆရာဦးေက်ာ္ျမင့္ ေဒါသေတြ ထြက္လာသည္။ ဆရာက စုရဲ႕ ပံုဆဲြ စာအုပ္ကို ခုံေပၚတင္လိုက္ရင္း။
“မိစု.. ငါနင့္ကို ဆဲြခိုင္းတာ ဒီလိုပံုေတြ မဟုတ္ဘူး။”
“ကၽြန္မဘာမွားလို႔လဲဆရာ။ ဒါ လူပံုေတြပဲေလ။”
“မိစု… ညည္း ငါ့ကိုေနာက္ေနတာလား မိစု။ ”
ဆရာ့အသံက မာသြား၏။
“မေနာက္ပါဘူးဆရာ။ ဆရာသင္တဲ့ မ်က္ႏွာေကာက္ေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္မက ဓါတ္ပံုနဂၢတစ္အျမင္နဲ႕ ေရးထားတာပဲကြာတယ္ဆရာ။ ဒီမွာမ်က္လံုး၊ ဒီမွာပါးစပ္။ ကြန္ပိုေဇးရွင္းေတြ မွန္ပါတယ္ဆရာရဲ႕။”
စုက သူဆဲြလာတဲ့ ပံုေတြဘက္က ေစာဒက တတ္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဆရာက ပံုေတြ ျပန္ဆဲြတင္ဖို႔ပဲ ေျပာလိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ စုရဲ႕ ပံုေတြက သာမန္ပံုေတြထက္ ထူးျခားသည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကို ခဲျခစ္ရာေတြနဲ႕ ခက္နက္နက္ျခယ္ထားသည္။ အနက္ေရာင္ေပၚမွာမွ မ်က္လံုးေတြ မ်က္ဆံေတြကို အျဖဴေရာင္ေတြ အျဖစ္ထားၿပီး ခဲသားဖြဖြေလးနဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းျပန္လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေရးဆဲြပံုေရးဆဲြနည္းပဲ ကြာသည္သာ။ ပံုစံကေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ စုကိုင္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုနဂၢတစ္လိုေတြလိုေပါ့။
စုတစ္ေယာက္ ဆရာျပန္ေရးဆဲြခိုင္းတဲ့ ပံုၾကမ္းေတြကို မေရးဘဲ ေပကပ္ကပ္ေနသည္။ အႏုပညာသမားတေယာက္ဟာ သူလုပ္ခ်င္တာပဲ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ပညက္ခ်က္မ်ား စုဆီမွာပါလာသလား။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ကေန တြန္းသေလာက္ စုကေတာ့ ေရြ႕ခ်င္မွ ေရြ႕တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဆဲြေခၚသေလာက္ စုက ပါခ်င္မွပါသည္။ စုကေတာ့ ဆရာျပန္ဆဲြခိုင္းတဲ့ ပံုေတြထက္ အန္ဒီ၀ါဟုိးရဲ႕ ပံုေတြထဲက Cambell’s Soup ႏွင့္ မြန္ရိုးပံုေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားေနခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကပဲ စုရဲ႕ ပံုဆဲြ စာအုပ္မွာ ပံုၾကမ္းေတြ ျဖည့္ဆဲြၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဆရာ့ဆီတင္လိုက္ရ၏။ထိုေန႕မွစၿပီး စုႏွင့္ဆရာသည္ သဟဇာတ မျဖစ္ၾကေတာ့။ ဆရာက စုကိုျမင္ရင္ ဆူခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာသည္။ စုကလည္း ဆရာ့ကို ျမင္ရင္ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္လုပ္လာသည္။ သူလုပ္ခ်င္ရာေတြ လုပ္တတ္သည့္စုက ေနာက္ဆံုးပန္းခ်ီကားတင္တဲ့ အခါမွာလည္း သူလုပ္ခ်င္တာေတြပ ဲ လုပ္ခဲ့ျပန္သည္ေလ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး စုၿပီး စတူဒီယိုထဲမွာပဲ ေနာက္ဆံုးပရိုခ်က္အတြက္ ပံုဆဲြၾကသည္။ ဆဲြရမည့္စကၠဴဆိုဒ္သည္ A2ဆိုဒ္ရွိေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ အိမ္မသယ္ခ်င္ၾက။ စကၠဴကို လိပ္ၿပီး သယ္ေပမယ့္ ဘက္စ္ကားစီးသည့္အခါ တိုးၾကိတ္စီးဖို႔မလြယ္။ ပန္းခ်ီကားထည့္သည့္ အိတ္၀ယ္ဖို႔လည္း မည္သူမ်ွ မတတ္ႏိုင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆံုးပရိုခ်က္နီးသည့္အခ်ိန္ၾကလ်ွင္ ေက်ာင္းသားအားလံုး ေက်ာင္း၌သာ ညေပါက္သည့္ အထိေနၾကသည္။ ဂိတ္မွ ေနာက္ဆံုးထြက္သည့္ မီရာကားျဖင့္ အိမ္ျပန္ၾကသည္။ ေမွာင္လာလ်င္ေတာ့ အင္ဗာတာမီးေလး ထြန္းၿပီး ပံုဆဲြၾကသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆဲြရမွန္းမသိလွ်င္ တခုတည္းေသာဂစ္တာေလးနဲ႕ အားလံုး၀ိုင္းဖဲြ႕ၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္ၾကသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စုသည္ အနားမွာ ျငိမ္ကုပ္ထိုင္ၿပီး အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ သီခ်င္းလိုက္ညည္းေလ့ရွိျပန္သည္။
ထိုလိုေန႕မ်ိဳးတြင္ စုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႕ တဲြၿပီး ပန္းခ်ီေရးေလ့ရွိသည္။ လက္ဖက္သုတ္ခ်ဥ္စပ္ ၾကိဳက္တတ္ေသာ စုသည္ ထမင္းဗူးနဲ႔ အျပည္႔ သုတ္လာတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ သူမေဘးနားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ၀ိုင္းေနတတ္ၾက၏။ ခင္စရာေကာင္းေသာ စုသည္ တခါတေလေတာ့လည္း ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာဘဲ ပန္းခ်ီကားထဲတြင္သာ အာရံုႏွစ္ထားတတ္၏။ ဒီေန႔လည္း စုသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးနဲ႕ စုၿပီး ပန္းခ်ီဆဲြသည္။ ဆရာက ကိုယ္ရဲ႕ မိသားစုထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နီးစပ္တဲ့သူထဲက ျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုတူကို ဆဲြခိုင္းသည္။ စုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကန္႔လန္႔လုပ္ျပန္သည္။ စုရဲ႕ ေရွ႕တြင္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ပံုတူေတြက ျပန္႕ၾကဲေနၿပီး ဆဲြလက္စပံုမ်ားကလည္း ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ဆရာ့ရဲ႕ ေဒါသအိုးက ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ ေပါက္ကဲြေတာ့သည္။ သည္တခါေတာ့ စုသည္ ဆရာေျပာသမ်ွကို ေခါင္းျငိမ့္ၿပီး အသာေလး နားေထာင္ေနသည္။ ဆရာဆူလိုက္ေသာေၾကာင့္ စုတစ္ေယာက္ ဆရာ့ေျပာစကား သည္တစ္ခါနားေထာင္ၿပီလို႔ ထင္လိုက္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထင္ႏွင့္အျမင္ လဲြခဲ့ေလသည္။ စုသည္ သူမ၏ပံုဆဲြစကၠဴေရွ႕တြင္ တေနကုန္ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနခဲ့၏။ ထိုေန႕ညေနက စုတစ္ေယာက္ ပံုဆဲြခဲတံ တခုတေလမ်ွပင္ မကိုင္ေတာ့။
ေနာက္တစ္ေန႕ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း စုသည္ ငိုင္ေနခဲ့သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲစုရယ္လို႕ ေမးေပမယ့္လည္း ျပန္မေျဖခဲ့။ အရင္ကဲ့သို႕ ထံုေပေပသာေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စုၿပီး ပံုဆဲြသည့္ေနရာလည္း မလာခဲ့ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ စုအတြက္ စိုးရိမ္လာမိသည္။ ေနာက္ဆံုး ပရိုခ်က္ကို ေခါင္းမာတဲ့ စုတစ္ေယာက္ မလုပ္မွာ စိုးရိမ္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ စုကေတာ့ စိုးရိမ္စရာ မျပခဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုး ပရိုခ်က္တင္တဲ့ေန႕ေရာက္လာခဲ့သည္။
…………………………………………။……………………………………………..
မနက္ဘက္ေရာက္ေတာ့ စုထက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကို ေစာေစာေရာက္လာခဲ့သည္။ စုဘာေတြ လုပ္လာမလဲဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ္ေနမိသည္။ စုေရာက္လာသည္ႏွင့္ သူမရဲ႕ ပံုကို ဆဲြယူၾကည့္မိသည္။ စုသည္ ေခါင္းမာစြာႏွင့္ပဲ စုဖုရားလတ္ပံုကို ဆဲြလာသည္။ ဒါေပမယ့္ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးေနသမ်ွစုဖုရားလတ္ႏွင့္ မတူေတာ့။
ကင္မရာကို ခပ္တည္တည္ၾကည့္ေနတတ္ေသာ စုဖုရားလတ္၏ မ်က္၀န္းေတြသည္ ႏူးညံ႔ေနသည္။ သမိုင္းထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အျဖဴအမဲ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အနီေရာင္ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ခဲ့သည္႕ ေသြးဆာဖူးသည့္ အနီေရာင္မဟုတ္ေတာ့။ စု၏ အနီေရာင္သည္ ၾကည္ၾကည္ေလးရယ္။ ပတၱျမားအရည္ၾကည္ေလးထဲက ယိုက်လာသည့္ အနီေရာင္ေလးနဲ႕ တူသည္။ လတ္သည္။ ေတာက္ပသည္။ ဒါေပမယ့္ ျငိမ္သည္။ အနီလို႕ေျပာလ်ွင္ ရသကဲ့သို႕ အနီမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလ်ွင္လည္း ရေလရဲ႕။
စုဖုရားလတ္ရဲ႕ အရိပ္ႏွင့္ရွဲဒိုးမ်ားမွာ အနီေရာင္ေလးမ်ား သီေနသည္။ ထိုအနီေရာင္ေလးသည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ႏွလံုးသားရင္ညႊန္႕ကေန ျဖာက်ေနသည္။ ေဖ်ာ့ေတာ့ရဲတင္းသည့္ အနီေရာင္သည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးတြင္ တဲြခိုေနသည္။ ထိုအနီေရာင္ေလးသည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ မ်က္၀န္းမွာ တေျဖးေျဖးရိုက္ခတ္ေနသည္။ ရိုက္ခတ္ၿပီး အလင္းျပန္ေနသည့္ စုဖုရားလတ္ မ်က္လံုးအိမ္သည္ ၀ိုင္းစက္မေနခဲ့။ ၾကည္လဲ့လဲ့နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အရိပ္ကို အေ၀းကေနၾကည့္မွ ျမင္ရျပန္၏။ ထိုအရိပ္သည္ အရိပ္တစ္ခုထက္ပိုေနသည္။ ထုိအရိပ္ပိုင္ရွင္သည္ မည္သူလဲဆိုတာ စုမရွင္းျပခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သိေနမိသည္။ စုသည္ သူမေလ့က်င့္ဖူးေသာ အားပါးသည့္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြကို တေျဖးေျဖး မ်က္လံုးေတြဆီ ဆဲြယူလာသည္။ ထို မ်က္လံုးေတြမွာ ခုိေနသည့္ အနည္းငယ္မ်ွသာေသာ အနီေရာင္ေလးသည္ ပတၱျမားအရည္တခုလို လတ္ေနသည္။ စုရယ္…. လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ဖြဖြေလး ျမည္တည္းႏိုင္သည္။ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အခ်စ္ေတြႏွင့္ ျပည့္ေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။
ထိုေန႔က ဆရာက စုကို တခ်က္သာၾကည့္ၿပီး “မိစု.. ဒီတခါေတာ့ နင္သက္သာသြားတယ္မွတ္” ဟုသာေျပာႏိုင္ေလသည္။ ဆရာေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အတန္းသားေတြအားလံုး စုရဲ႕ ရွင္းလင္းမႈေပၚမွာ မင္သက္ေနမိခဲ့သည္။ သမိုင္းဆိုးနဲ႔ အသက္ရွင္ခဲ့ေသာ စုဖုရားလတ္သည္ ယခုေတာ့ ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ႏွင့္ ျပည္႔ႏွက္ေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်စ္ေတြသည္ တခါမွ မဖတ္ဖူးခဲ့ရေသာ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာဘဲ ေခါင္းေလးသာ အသာညိတ္ခဲ့ေသာ စုႏွလံုးသားက သိပ္မာတာပဲလို႔ ခဏခဏ မထိတထိေျပာခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မင္သက္ေနမိေသာ ေန႕တေန႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ေသခ်ာ မသိခဲ့ေသာ စုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေသခ်ာမျမင္ႏိုင္တဲ့ အခ်စ္ေတြကို သိနားလည္ေပးသည့္ ႏွလံုးသား တစ္ခုရွိေနခဲ့ေပသည္။ ဒါေပမယ့္ ခန္႔မွန္းရခဲ့ေသာ စုကို ေနာက္ထပ္ခန္႕မွန္းဖို႕ မ၀ံံ႕ရဲေတာ့ပါ။
ညေနဘက္ ေက်ာင္းေရွ႕ကေန ဆူးေလဘက္ကို စုနဲ႕ အတူတူျပန္ျဖစ္သည္။ ဘက္စ္ကားသည္ အရင္ကေလာက္ မက်ပ္။ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္စာ အတူတူထိုင္ဖို႕ ေနရာေလးတစ္ေနရာ ရခဲ့သည္။ စုကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး တလမ္းလံုး အျပင္ကိုသာ ေငးေနခဲ့သည္။ ကားေမာင္းေနသည့္အခ်ိန္မွာ အရွိန္နဲ႕ တိုးေ၀ွ႕လာသည္႔ေလေတြက စုရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြကို တခ်က္တခ်က္၀ဲခနဲ ျဖစ္သြားေစ၏။ ထိုအခါတြင္ စုရဲ႕ သြယ္လ်တဲ့ လက္ကေလးေတြက ဆံပင္ေတြဖိထားလိုက္ၿပီး အျပင္ကိုသာ ဆက္ေငးၾကည့္ေနသည္။ စုရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကေတာ့ အရင္ကလို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရခက္ေနဆဲ။
စုရဲ႕မ်က္၀န္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြကို ရွာေဖြေနမိသည္။ တခါတေလ ထိုမ်က္၀န္းေတြက ခ်စ္တယ္လို႕ ေျပာေနသလိုလို။ တခါတေလေတာ့လည္း အဲသည္အခ်စ္ေတြ မေသမခ်ာ မေရရာေတာ့သလိုလို။ တခါတေလေတာ့လည္း စုရဲ႕ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ ေဆးအထပ္ထပ္ျခယ္ၿပီး အခ်စ္ေတြကို သိမ္းျမဳပ္လိုက္သလိုလို။ ေအးသြားလိုက္။ ေမွာင္ရီသြားလိုက္။ တခါတခါျပန္ၿပီး ေႏြးေထြးလာလိုက္။ စုအတြက္ အသိရခက္သည့္ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို စုရဲ႕ မွတ္စုလိုလို ပံုဆဲြစာအုပ္ထဲမွာေရာ ရွိႏိုင္မလား။ ထိုစာအုပ္ေလးထဲက စာမ်က္ႏွာတိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ထိုစာမ်က္ႏွာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစိတ္တပိုင္းအျဖစ္ ရွိေနပါ့မလား။ အနည္းဆံုးေတာ့ မ်ဥ္းေျဖာင့္ေလးတစ္ေၾကာင္းအျဖစ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တူေသာ ထိုမ်ဥ္းေျဖာင့္ေလး ရွိခ်င္မွလည္း ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သည္ညေနမွာ စုလက္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တခါေလာက္ေတာ့ ေျပာခဲ့ပါလားကြယ္လို႕ ေတာင္းဆိုခ်င္ ေတာင္းဆိုမိမည္။ ထိုညေနကေတာ့ မေန႕က ညေနေတြထက္ အေရာင္ေတြျဖာၿပီး လွေနဆဲပင္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး စုၿပီး စတူဒီယိုထဲမွာပဲ ေနာက္ဆံုးပရိုခ်က္အတြက္ ပံုဆဲြၾကသည္။ ဆဲြရမည့္စကၠဴဆိုဒ္သည္ A2ဆိုဒ္ရွိေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ အိမ္မသယ္ခ်င္ၾက။ စကၠဴကို လိပ္ၿပီး သယ္ေပမယ့္ ဘက္စ္ကားစီးသည့္အခါ တိုးၾကိတ္စီးဖို႔မလြယ္။ ပန္းခ်ီကားထည့္သည့္ အိတ္၀ယ္ဖို႔လည္း မည္သူမ်ွ မတတ္ႏိုင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆံုးပရိုခ်က္နီးသည့္အခ်ိန္ၾကလ်ွင္ ေက်ာင္းသားအားလံုး ေက်ာင္း၌သာ ညေပါက္သည့္ အထိေနၾကသည္။ ဂိတ္မွ ေနာက္ဆံုးထြက္သည့္ မီရာကားျဖင့္ အိမ္ျပန္ၾကသည္။ ေမွာင္လာလ်င္ေတာ့ အင္ဗာတာမီးေလး ထြန္းၿပီး ပံုဆဲြၾကသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆဲြရမွန္းမသိလွ်င္ တခုတည္းေသာဂစ္တာေလးနဲ႕ အားလံုး၀ိုင္းဖဲြ႕ၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္ၾကသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စုသည္ အနားမွာ ျငိမ္ကုပ္ထိုင္ၿပီး အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ သီခ်င္းလိုက္ညည္းေလ့ရွိျပန္သည္။
ထိုလိုေန႕မ်ိဳးတြင္ စုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႕ တဲြၿပီး ပန္းခ်ီေရးေလ့ရွိသည္။ လက္ဖက္သုတ္ခ်ဥ္စပ္ ၾကိဳက္တတ္ေသာ စုသည္ ထမင္းဗူးနဲ႔ အျပည္႔ သုတ္လာတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ သူမေဘးနားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ၀ိုင္းေနတတ္ၾက၏။ ခင္စရာေကာင္းေသာ စုသည္ တခါတေလေတာ့လည္း ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာဘဲ ပန္းခ်ီကားထဲတြင္သာ အာရံုႏွစ္ထားတတ္၏။ ဒီေန႔လည္း စုသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးနဲ႕ စုၿပီး ပန္းခ်ီဆဲြသည္။ ဆရာက ကိုယ္ရဲ႕ မိသားစုထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နီးစပ္တဲ့သူထဲက ျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုတူကို ဆဲြခိုင္းသည္။ စုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကန္႔လန္႔လုပ္ျပန္သည္။ စုရဲ႕ ေရွ႕တြင္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ပံုတူေတြက ျပန္႕ၾကဲေနၿပီး ဆဲြလက္စပံုမ်ားကလည္း ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ဆရာ့ရဲ႕ ေဒါသအိုးက ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ ေပါက္ကဲြေတာ့သည္။ သည္တခါေတာ့ စုသည္ ဆရာေျပာသမ်ွကို ေခါင္းျငိမ့္ၿပီး အသာေလး နားေထာင္ေနသည္။ ဆရာဆူလိုက္ေသာေၾကာင့္ စုတစ္ေယာက္ ဆရာ့ေျပာစကား သည္တစ္ခါနားေထာင္ၿပီလို႔ ထင္လိုက္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထင္ႏွင့္အျမင္ လဲြခဲ့ေလသည္။ စုသည္ သူမ၏ပံုဆဲြစကၠဴေရွ႕တြင္ တေနကုန္ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနခဲ့၏။ ထိုေန႕ညေနက စုတစ္ေယာက္ ပံုဆဲြခဲတံ တခုတေလမ်ွပင္ မကိုင္ေတာ့။
ေနာက္တစ္ေန႕ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း စုသည္ ငိုင္ေနခဲ့သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲစုရယ္လို႕ ေမးေပမယ့္လည္း ျပန္မေျဖခဲ့။ အရင္ကဲ့သို႕ ထံုေပေပသာေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စုၿပီး ပံုဆဲြသည့္ေနရာလည္း မလာခဲ့ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ စုအတြက္ စိုးရိမ္လာမိသည္။ ေနာက္ဆံုး ပရိုခ်က္ကို ေခါင္းမာတဲ့ စုတစ္ေယာက္ မလုပ္မွာ စိုးရိမ္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ စုကေတာ့ စိုးရိမ္စရာ မျပခဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုး ပရိုခ်က္တင္တဲ့ေန႕ေရာက္လာခဲ့သည္။
…………………………………………။……………………………………………..
မနက္ဘက္ေရာက္ေတာ့ စုထက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကို ေစာေစာေရာက္လာခဲ့သည္။ စုဘာေတြ လုပ္လာမလဲဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ္ေနမိသည္။ စုေရာက္လာသည္ႏွင့္ သူမရဲ႕ ပံုကို ဆဲြယူၾကည့္မိသည္။ စုသည္ ေခါင္းမာစြာႏွင့္ပဲ စုဖုရားလတ္ပံုကို ဆဲြလာသည္။ ဒါေပမယ့္ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးေနသမ်ွစုဖုရားလတ္ႏွင့္ မတူေတာ့။
ကင္မရာကို ခပ္တည္တည္ၾကည့္ေနတတ္ေသာ စုဖုရားလတ္၏ မ်က္၀န္းေတြသည္ ႏူးညံ႔ေနသည္။ သမိုင္းထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အျဖဴအမဲ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အနီေရာင္ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ခဲ့သည္႕ ေသြးဆာဖူးသည့္ အနီေရာင္မဟုတ္ေတာ့။ စု၏ အနီေရာင္သည္ ၾကည္ၾကည္ေလးရယ္။ ပတၱျမားအရည္ၾကည္ေလးထဲက ယိုက်လာသည့္ အနီေရာင္ေလးနဲ႕ တူသည္။ လတ္သည္။ ေတာက္ပသည္။ ဒါေပမယ့္ ျငိမ္သည္။ အနီလို႕ေျပာလ်ွင္ ရသကဲ့သို႕ အနီမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလ်ွင္လည္း ရေလရဲ႕။
စုဖုရားလတ္ရဲ႕ အရိပ္ႏွင့္ရွဲဒိုးမ်ားမွာ အနီေရာင္ေလးမ်ား သီေနသည္။ ထိုအနီေရာင္ေလးသည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ႏွလံုးသားရင္ညႊန္႕ကေန ျဖာက်ေနသည္။ ေဖ်ာ့ေတာ့ရဲတင္းသည့္ အနီေရာင္သည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးတြင္ တဲြခိုေနသည္။ ထိုအနီေရာင္ေလးသည္ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ မ်က္၀န္းမွာ တေျဖးေျဖးရိုက္ခတ္ေနသည္။ ရိုက္ခတ္ၿပီး အလင္းျပန္ေနသည့္ စုဖုရားလတ္ မ်က္လံုးအိမ္သည္ ၀ိုင္းစက္မေနခဲ့။ ၾကည္လဲ့လဲ့နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အရိပ္ကို အေ၀းကေနၾကည့္မွ ျမင္ရျပန္၏။ ထိုအရိပ္သည္ အရိပ္တစ္ခုထက္ပိုေနသည္။ ထုိအရိပ္ပိုင္ရွင္သည္ မည္သူလဲဆိုတာ စုမရွင္းျပခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သိေနမိသည္။ စုသည္ သူမေလ့က်င့္ဖူးေသာ အားပါးသည့္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြကို တေျဖးေျဖး မ်က္လံုးေတြဆီ ဆဲြယူလာသည္။ ထို မ်က္လံုးေတြမွာ ခုိေနသည့္ အနည္းငယ္မ်ွသာေသာ အနီေရာင္ေလးသည္ ပတၱျမားအရည္တခုလို လတ္ေနသည္။ စုရယ္…. လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ဖြဖြေလး ျမည္တည္းႏိုင္သည္။ စုလက္ထဲက စုဖုရားလတ္သည္ အခ်စ္ေတြႏွင့္ ျပည့္ေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။
ထိုေန႔က ဆရာက စုကို တခ်က္သာၾကည့္ၿပီး “မိစု.. ဒီတခါေတာ့ နင္သက္သာသြားတယ္မွတ္” ဟုသာေျပာႏိုင္ေလသည္။ ဆရာေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အတန္းသားေတြအားလံုး စုရဲ႕ ရွင္းလင္းမႈေပၚမွာ မင္သက္ေနမိခဲ့သည္။ သမိုင္းဆိုးနဲ႔ အသက္ရွင္ခဲ့ေသာ စုဖုရားလတ္သည္ ယခုေတာ့ ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ႏွင့္ ျပည္႔ႏွက္ေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်စ္ေတြသည္ တခါမွ မဖတ္ဖူးခဲ့ရေသာ စုဖုရားလတ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာဘဲ ေခါင္းေလးသာ အသာညိတ္ခဲ့ေသာ စုႏွလံုးသားက သိပ္မာတာပဲလို႔ ခဏခဏ မထိတထိေျပာခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မင္သက္ေနမိေသာ ေန႕တေန႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ေသခ်ာ မသိခဲ့ေသာ စုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေသခ်ာမျမင္ႏိုင္တဲ့ အခ်စ္ေတြကို သိနားလည္ေပးသည့္ ႏွလံုးသား တစ္ခုရွိေနခဲ့ေပသည္။ ဒါေပမယ့္ ခန္႔မွန္းရခဲ့ေသာ စုကို ေနာက္ထပ္ခန္႕မွန္းဖို႕ မ၀ံံ႕ရဲေတာ့ပါ။
ညေနဘက္ ေက်ာင္းေရွ႕ကေန ဆူးေလဘက္ကို စုနဲ႕ အတူတူျပန္ျဖစ္သည္။ ဘက္စ္ကားသည္ အရင္ကေလာက္ မက်ပ္။ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္စာ အတူတူထိုင္ဖို႕ ေနရာေလးတစ္ေနရာ ရခဲ့သည္။ စုကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး တလမ္းလံုး အျပင္ကိုသာ ေငးေနခဲ့သည္။ ကားေမာင္းေနသည့္အခ်ိန္မွာ အရွိန္နဲ႕ တိုးေ၀ွ႕လာသည္႔ေလေတြက စုရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြကို တခ်က္တခ်က္၀ဲခနဲ ျဖစ္သြားေစ၏။ ထိုအခါတြင္ စုရဲ႕ သြယ္လ်တဲ့ လက္ကေလးေတြက ဆံပင္ေတြဖိထားလိုက္ၿပီး အျပင္ကိုသာ ဆက္ေငးၾကည့္ေနသည္။ စုရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကေတာ့ အရင္ကလို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရခက္ေနဆဲ။
စုရဲ႕မ်က္၀န္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြကို ရွာေဖြေနမိသည္။ တခါတေလ ထိုမ်က္၀န္းေတြက ခ်စ္တယ္လို႕ ေျပာေနသလိုလို။ တခါတေလေတာ့လည္း အဲသည္အခ်စ္ေတြ မေသမခ်ာ မေရရာေတာ့သလိုလို။ တခါတေလေတာ့လည္း စုရဲ႕ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ ေဆးအထပ္ထပ္ျခယ္ၿပီး အခ်စ္ေတြကို သိမ္းျမဳပ္လိုက္သလိုလို။ ေအးသြားလိုက္။ ေမွာင္ရီသြားလိုက္။ တခါတခါျပန္ၿပီး ေႏြးေထြးလာလိုက္။ စုအတြက္ အသိရခက္သည့္ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို စုရဲ႕ မွတ္စုလိုလို ပံုဆဲြစာအုပ္ထဲမွာေရာ ရွိႏိုင္မလား။ ထိုစာအုပ္ေလးထဲက စာမ်က္ႏွာတိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ထိုစာမ်က္ႏွာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစိတ္တပိုင္းအျဖစ္ ရွိေနပါ့မလား။ အနည္းဆံုးေတာ့ မ်ဥ္းေျဖာင့္ေလးတစ္ေၾကာင္းအျဖစ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တူေသာ ထိုမ်ဥ္းေျဖာင့္ေလး ရွိခ်င္မွလည္း ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သည္ညေနမွာ စုလက္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တခါေလာက္ေတာ့ ေျပာခဲ့ပါလားကြယ္လို႕ ေတာင္းဆိုခ်င္ ေတာင္းဆိုမိမည္။ ထိုညေနကေတာ့ မေန႕က ညေနေတြထက္ အေရာင္ေတြျဖာၿပီး လွေနဆဲပင္။
4th march 2011
12:29 am
9 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
ဆက္ဖတ္ခ်င္ေနဆဲပါ ေက်းဇူး
ေရႊစင္ဦး
ဖတ္တယ္။ ၾကိဳက္တယ္။ ျပီးသြားျပီလား....
စုု အေၾကာင္းေလး ေတြ သေဘာက်တယ္.. ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္။
Sighhh... Don't know what to say. But still want to know some more notes of 'SU'.
စုအေၾကာင္း လာဖတ္သြားပါတယ္။
မၿပီးေသးပါဘူး။။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။။။ း)
စုအေၾကာင္းေရာ စုဖုရားလတ္အေၾကာင္းေရာ စိတ္ဝင္စားပါသည္၊
Come n check for Su and her note 3.
Longing for..............
Gyidaw
>>> Gyidaw
စုရဲ႕မွတ္စုကို နံပါတ္သံုးအျဖစ္ ဆက္ေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္.. စုနဲ႕ သူမ၏မနက္ျဖန္ဆိုၿပီး ေရးဖို႔ စထားတာ ရွိပါတယ္.. ေစာင့္ဖတ္ေပးပါေနာ္..
Post a Comment