သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ သခင္ေယရွဳေသဆံုးၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ပတ္ရာတြင္ အသံုးျပဳတဲ့ လင္နမ္ခ်ည္ထည္စကို ေလ့လာရာမွာ အခ်က္သံုးခ်က္နဲ႕ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ အရာ၀ထၳဳကို ဓါတ္သတၳဳနဲ႕ သမိုင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ကို သံုးၿပီး ခ်ဥ္းကပ္နည္း၊ ေဆးပညာႏွင့္ တရားဥပေဒဆိုင္ရာခ်ဥ္းကပ္နည္း၊ အရာ၀တၳဳမွာေပၚေနတဲ့ ပံုရိပ္ကို ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာ သံုးသပ္နည္း စသည္ျဖင့္ ေလ့လာၾကပါတယ္။
ပထမဆံုး သိပၸံပညာရွင္သံုးတဲ့ အျဖဴအမဲ ဓါတ္ပံုေတြပါ။ ၁၉၀၂ခုႏွစ္မွာ ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္ကို တရား၀င္ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ခ်ည္သားေပၚက ပံုရိပ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုမွန္ခႏၶာကိုယ္ဖဲြ႕စည္းမႈေတြအတိုင္း ရွိေနပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီခႏၶာကိုယ္ဟာ ရာဇ၀တ္သားေတြ ေသဒဏ္ခံရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ေသြးစီးေၾကာင္းေတြရွိေနတာေၾကာင့္ အဲဒီပိတ္စဟာ ေသသူအေလာင္းနဲ႕ တိုက္ရုိက္ထိေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဒါကေတာ့ ပထမဆံုးေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ေပါ့။ ၁၉၃၆ကေန ၁၉၈၁ခုႏွစ္အတြင္းမွာလည္း ေဆးပညာရွင္ေတြက အဲဒီေတြ႕ရွိခ်က္ကို ထပ္ေလာင္းအတည္ျပဳၾကျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအားလံုးက အဲဒီျခံဳထည္ကို ေသခ်ာကိုင္တြယ္ေလ့လာခဲ့ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ဓါတ္ပံုေတြကေပးတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေတြ႕ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သိပၸံပညာရွင္အုပ္စုတစ္စုဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ႕ ၁၉၆၉-၁၉၇၃ကာလမွာ အဲဒီျခံဳထည္ကို တိုက္ရိုက္ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၃ခုႏွစ္မွာေတာ့ မူရင္းျခံဳထည္ရဲ႕ အနားစြန္း ပိတ္စေလးကို ျဖတ္ၿပီး ဓါတ္ခဲြခန္းမွာ ေရဒီယိုကာဘြန္စနစ္နဲ႕ ႏွစ္ေတြကို ျပန္တြက္တဲ့နည္းကို သံုးကာ ေလ့လာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရလာတဲ့ အေျဖက အားရစရာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီပိတ္စက အလယ္ေခတ္ ၁၂၆၀ကေန ၁၃၆၀ ပတ္၀န္းက်င္က ေရွးေဟာင္းပိတ္စ တခုျဖစ္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးကႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္နီးပါး ရွိတဲ့ ပိတ္စက တကယ့္လက္ေတြ႔က်ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းခုႏွစ္ရာေလာက္ပဲ ရွိၾကပါလားလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီပိတ္စကို မပ်က္စီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ခဲ့ၾကလို႕ အခုလို ကာဗြန္တြက္နည္းက ကိုးယိုးကားယား ျဖစ္ေစတယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကျပန္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ယထာဘူယ်က်က်စဥ္းစားမိရင္လည္း ပိတ္စရဲ႕ ေဒါင့္စြန္းေလးကိုသာ ေလ့လာတဲ့အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အခ်က္အလက္မရႏိုင္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူေတြကိုင္တြယ္ ျဖန္႕ၾကည့္တဲ့အခါ ပိတ္စရဲ႕ ေဒါင့္စြန္းေလးကိုသာ ကိုင္တဲ့အတြက္ ဓါတ္အမ်ိဳးမ်ိဴးျပဳၿပီး မွန္ကန္တဲ့ ကာဗြန္မွတ္တမ္းကို မေပးႏိုင္တာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိျပန္ပါတယ္။
၁၉၉၉ခုႏွစ္မွာေတာ့ မက္ခ္ဆိုတဲ့ ပညာရွင္က ျခံဳထည္နဲ႕ သခင္ေယရွဳေသဆံုးခ်ိန္မွာ ေခါင္းကိုဖုံးအုပ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပု၀ါတို႕ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီအ၀တ္စႏွစ္ခုစလံုးမွာ တူညီတဲ့ ေအဘီေသြးအမ်ိဳးအစားစြန္းထင္းေနတာ ေတြ႕ရွိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပိတ္စႏွစ္ခုမွာ စြန္းထင္းေနတဲ့ ေသြးကြက္ရာေတြကလည္း တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု တူညီျပန္တာ ေတြ႕ရပါတယ္တဲ့။ အဲဒါကိုၾကည့္တာနဲ႕ အ၀တ္အစႏွစ္ခုဟာ ဦးေခါင္းတစ္ခုတည္းကိုပဲ တခ်ိန္တည္း ဖံုးအုပ္ခဲ့တာလို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္လည္း ျခံဳထည္ေပၚက ပံုရိပ္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေလ့လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ လီလီယမ္က ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ ျခံဳထည္ေပၚက မ်က္ႏွာဟာ လီယိုနာဒိုဒါဗန္ခ်ီရဲ႕ မိုနာလီဇာပန္းခ်ီကားက အမ်ိဳးသမီးမ်က္ႏွာ အခ်ိဳးအစားနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္မယ္ဆိုလ်င္ အခ်ိဳးအစားၾကတယ္လို႕ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၈၃မွာ ဂ်ိဳးနစ္ကယ္ႏွင့္ ၂၀၁၀မွာ ေဂ်ာ္ဂ်ာရီေပါတို႕ကလည္း ထပ္မံေလ့လာၿပီး ပံုရိပ္ဟာ ယုတိၱမတန္ပါဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပန္ပါတယ္။ ဘာလို႕ ယုတိၱမတန္သလဲဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က အခ်ိဴးမညီလို႕ပါပဲ။ နဖူးျပင္ကအရမ္းေသးၿပီး လက္ေမာင္းေတြက လိုအပ္သည္ထက္ ပိုရွည္ေနပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဂါ့သစ္အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ရာတစ္ခုသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္လို႕ ေကာက္ခ်က္ဆဲြလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္လကၡဏာကလည္း လူသားသိပ္မဆန္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေလ့လာျပန္ရင္လည္း လူတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာရဲ႕ အႏုစိတ္တဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ထင္ေနျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သလဲဆိုတာကို ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ၾကျပန္ပါဘူး။
ေနာက္ထပ္ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္က ေသဆံုးသူရဲ႕ ျခံဳထည္ေပၚက နာမည္မွတ္တမ္းပါပဲ။ ထိုျခံဳထည္ေပၚမွာ သခင္ေယရွဳရဲ႕ ေသဆံုးတဲ့ မွတ္တမ္းကို ေတြ႕ရွိရတယ္လို႕ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ၁၉၇၈မွာ အကၡရာစာလံုးမ်ားကို ပိတ္စေပၚက မ်က္ႏွာတ၀ုိက္မွာ သုေတသနပညာရွင္ေတြက ေတြ႕ရပါတယ္။ ဂရိ၊လက္တင္၊ရိုေမးနီးယား စတဲ့ ဘာသာသံုးမ်ိဳးနဲ႕ေရးသားထားပါတယ္။ သခင္ေယရွဳေခတ္က ေသဒဏ္ေပးခံရတဲ့သူေတြရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို သာမန္ ဂူေတြမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ထားၿပီးမွ သက္ဆိုင္တဲ့ မိသားစု၀င္ေတြစီ ျပန္ေပးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ မိသားစု၀င္အုတ္ဂူေတြမွာ ျမွပ္ႏွံခြင့္ရၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေသဆံုးသူေတြရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းမွာ သက္ဆိုင္တဲ့ အမွတ္အသားစာသားေတြ ေရးၾကပါတယ္။ သခင္ေယရွဳကို လင္နမ္ခ်ည္ထည္စနဲ႕ပတ္ၿပီး ဦးေခါင္းတ၀ိုက္မွာ ပါပါးရပ္လို႕ေခၚတဲ့ သစ္ရြက္ (ေပရြက္လို) မွာ နာမည္ေရးၿပီး ေကာ္နဲ႕ကပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ပါပါးရြက္ေပၚမွာ ေရးတဲ့အခါ ခၽြန္မ်တဲ့ အရာ၀တၳဳ (သတၱဳအမ်ိဳးအစား)ကို သံုးၿပီး ေရးသားခဲ့တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေတာ့ ေကာ္နဲ႕ကပ္ထားတဲ့ ပါပါးရပ္ေတြက ဓါတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျပဳၿပီး ေအာက္ခံ လင္နမ္ခ်ည္သားထဲကို စိမ့္၀င္သြားၾကတယ္။ အဲဒီစာသားေတြကို ခရစ္ေတာ္ေသဆံုးခ်ိန္ကာလမွာ ေရးသားခဲ့တယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။
ပထမဆံုး သိပၸံပညာရွင္သံုးတဲ့ အျဖဴအမဲ ဓါတ္ပံုေတြပါ။ ၁၉၀၂ခုႏွစ္မွာ ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္ကို တရား၀င္ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ခ်ည္သားေပၚက ပံုရိပ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုမွန္ခႏၶာကိုယ္ဖဲြ႕စည္းမႈေတြအတိုင္း ရွိေနပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီခႏၶာကိုယ္ဟာ ရာဇ၀တ္သားေတြ ေသဒဏ္ခံရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ေသြးစီးေၾကာင္းေတြရွိေနတာေၾကာင့္ အဲဒီပိတ္စဟာ ေသသူအေလာင္းနဲ႕ တိုက္ရုိက္ထိေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဒါကေတာ့ ပထမဆံုးေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ေပါ့။ ၁၉၃၆ကေန ၁၉၈၁ခုႏွစ္အတြင္းမွာလည္း ေဆးပညာရွင္ေတြက အဲဒီေတြ႕ရွိခ်က္ကို ထပ္ေလာင္းအတည္ျပဳၾကျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအားလံုးက အဲဒီျခံဳထည္ကို ေသခ်ာကိုင္တြယ္ေလ့လာခဲ့ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ဓါတ္ပံုေတြကေပးတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေတြ႕ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သိပၸံပညာရွင္အုပ္စုတစ္စုဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ႕ ၁၉၆၉-၁၉၇၃ကာလမွာ အဲဒီျခံဳထည္ကို တိုက္ရိုက္ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၃ခုႏွစ္မွာေတာ့ မူရင္းျခံဳထည္ရဲ႕ အနားစြန္း ပိတ္စေလးကို ျဖတ္ၿပီး ဓါတ္ခဲြခန္းမွာ ေရဒီယိုကာဘြန္စနစ္နဲ႕ ႏွစ္ေတြကို ျပန္တြက္တဲ့နည္းကို သံုးကာ ေလ့လာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရလာတဲ့ အေျဖက အားရစရာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီပိတ္စက အလယ္ေခတ္ ၁၂၆၀ကေန ၁၃၆၀ ပတ္၀န္းက်င္က ေရွးေဟာင္းပိတ္စ တခုျဖစ္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးကႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္နီးပါး ရွိတဲ့ ပိတ္စက တကယ့္လက္ေတြ႔က်ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းခုႏွစ္ရာေလာက္ပဲ ရွိၾကပါလားလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီပိတ္စကို မပ်က္စီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ခဲ့ၾကလို႕ အခုလို ကာဗြန္တြက္နည္းက ကိုးယိုးကားယား ျဖစ္ေစတယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကျပန္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ယထာဘူယ်က်က်စဥ္းစားမိရင္လည္း ပိတ္စရဲ႕ ေဒါင့္စြန္းေလးကိုသာ ေလ့လာတဲ့အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အခ်က္အလက္မရႏိုင္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူေတြကိုင္တြယ္ ျဖန္႕ၾကည့္တဲ့အခါ ပိတ္စရဲ႕ ေဒါင့္စြန္းေလးကိုသာ ကိုင္တဲ့အတြက္ ဓါတ္အမ်ိဳးမ်ိဴးျပဳၿပီး မွန္ကန္တဲ့ ကာဗြန္မွတ္တမ္းကို မေပးႏိုင္တာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိျပန္ပါတယ္။
၁၉၉၉ခုႏွစ္မွာေတာ့ မက္ခ္ဆိုတဲ့ ပညာရွင္က ျခံဳထည္နဲ႕ သခင္ေယရွဳေသဆံုးခ်ိန္မွာ ေခါင္းကိုဖုံးအုပ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပု၀ါတို႕ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီအ၀တ္စႏွစ္ခုစလံုးမွာ တူညီတဲ့ ေအဘီေသြးအမ်ိဳးအစားစြန္းထင္းေနတာ ေတြ႕ရွိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပိတ္စႏွစ္ခုမွာ စြန္းထင္းေနတဲ့ ေသြးကြက္ရာေတြကလည္း တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု တူညီျပန္တာ ေတြ႕ရပါတယ္တဲ့။ အဲဒါကိုၾကည့္တာနဲ႕ အ၀တ္အစႏွစ္ခုဟာ ဦးေခါင္းတစ္ခုတည္းကိုပဲ တခ်ိန္တည္း ဖံုးအုပ္ခဲ့တာလို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္လည္း ျခံဳထည္ေပၚက ပံုရိပ္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေလ့လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ လီလီယမ္က ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ ျခံဳထည္ေပၚက မ်က္ႏွာဟာ လီယိုနာဒိုဒါဗန္ခ်ီရဲ႕ မိုနာလီဇာပန္းခ်ီကားက အမ်ိဳးသမီးမ်က္ႏွာ အခ်ိဳးအစားနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္မယ္ဆိုလ်င္ အခ်ိဳးအစားၾကတယ္လို႕ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၈၃မွာ ဂ်ိဳးနစ္ကယ္ႏွင့္ ၂၀၁၀မွာ ေဂ်ာ္ဂ်ာရီေပါတို႕ကလည္း ထပ္မံေလ့လာၿပီး ပံုရိပ္ဟာ ယုတိၱမတန္ပါဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပန္ပါတယ္။ ဘာလို႕ ယုတိၱမတန္သလဲဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က အခ်ိဴးမညီလို႕ပါပဲ။ နဖူးျပင္ကအရမ္းေသးၿပီး လက္ေမာင္းေတြက လိုအပ္သည္ထက္ ပိုရွည္ေနပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဂါ့သစ္အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ရာတစ္ခုသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္လို႕ ေကာက္ခ်က္ဆဲြလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္လကၡဏာကလည္း လူသားသိပ္မဆန္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေလ့လာျပန္ရင္လည္း လူတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာရဲ႕ အႏုစိတ္တဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ထင္ေနျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သလဲဆိုတာကို ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ၾကျပန္ပါဘူး။
ေနာက္ထပ္ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္က ေသဆံုးသူရဲ႕ ျခံဳထည္ေပၚက နာမည္မွတ္တမ္းပါပဲ။ ထိုျခံဳထည္ေပၚမွာ သခင္ေယရွဳရဲ႕ ေသဆံုးတဲ့ မွတ္တမ္းကို ေတြ႕ရွိရတယ္လို႕ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ၁၉၇၈မွာ အကၡရာစာလံုးမ်ားကို ပိတ္စေပၚက မ်က္ႏွာတ၀ုိက္မွာ သုေတသနပညာရွင္ေတြက ေတြ႕ရပါတယ္။ ဂရိ၊လက္တင္၊ရိုေမးနီးယား စတဲ့ ဘာသာသံုးမ်ိဳးနဲ႕ေရးသားထားပါတယ္။ သခင္ေယရွဳေခတ္က ေသဒဏ္ေပးခံရတဲ့သူေတြရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို သာမန္ ဂူေတြမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ထားၿပီးမွ သက္ဆိုင္တဲ့ မိသားစု၀င္ေတြစီ ျပန္ေပးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ မိသားစု၀င္အုတ္ဂူေတြမွာ ျမွပ္ႏွံခြင့္ရၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေသဆံုးသူေတြရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းမွာ သက္ဆိုင္တဲ့ အမွတ္အသားစာသားေတြ ေရးၾကပါတယ္။ သခင္ေယရွဳကို လင္နမ္ခ်ည္ထည္စနဲ႕ပတ္ၿပီး ဦးေခါင္းတ၀ိုက္မွာ ပါပါးရပ္လို႕ေခၚတဲ့ သစ္ရြက္ (ေပရြက္လို) မွာ နာမည္ေရးၿပီး ေကာ္နဲ႕ကပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ပါပါးရြက္ေပၚမွာ ေရးတဲ့အခါ ခၽြန္မ်တဲ့ အရာ၀တၳဳ (သတၱဳအမ်ိဳးအစား)ကို သံုးၿပီး ေရးသားခဲ့တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေတာ့ ေကာ္နဲ႕ကပ္ထားတဲ့ ပါပါးရပ္ေတြက ဓါတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျပဳၿပီး ေအာက္ခံ လင္နမ္ခ်ည္သားထဲကို စိမ့္၀င္သြားၾကတယ္။ အဲဒီစာသားေတြကို ခရစ္ေတာ္ေသဆံုးခ်ိန္ကာလမွာ ေရးသားခဲ့တယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။
အဲဒါဆိုရင္ တုရင္ပိတ္စဟာ အလယ္ေခတ္ကာလက ပိတ္စျဖစ္တယ္လို႔ ကာဗြန္နည္းအရ သိခဲ့ေပမယ့္ သမိုင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြ၊ ကိုးကားခ်က္ေတြ၊ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈေတြေၾကာင့္ သခင္ေယရွဳကို ပတ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အထည္ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိေၾကာင္း အတည္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ (ကာဗြန္နည္းနဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္ မွန္ကန္တဲ့အေျဖမရႏိုင္ေၾကာင္းကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္)
၂၀၁၀မွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ဂရပ္ဖစ္အႏုပညာရွင္အဖဲြ႔က အဲဒီပိတ္စေပၚမွာ ထင္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ၊ ေသြးစက္ေတြကို အေျခခံၿပီး သခင္ေယရွဳရဲ႕ မ်က္ႏွာပံုရိပ္ကို 3D Image အေနနဲ႕ သရုပ္ေဖာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို Documentary အေနနဲ႕ History Channel မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ၾကိဳးပမ္းခ်က္ေၾကာင့္ သခင္ေယရွဳရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ ဘယ္လိုရွိႏိုင္သလဲဆိုတာကို အနီးစပ္ဆံုးခန္႕မွန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဤပို႕စ္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားသည္ စာေရးသူ၏ ဖတ္၊သိသမ်ွကို မ်ွေ၀ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အခ်က္အလက္မ်ား မွားယြင္းျခင္း၊ တိုက္ဆိုင္မႈမရွိျခင္းေတြ႕ရွိပါက စာေရးသူ၏ ေလ့လာအား ညံ႕ဖ်င္းမႈသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ဆက္ပါဦးမည္။
5 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
မွတ္သားသြားပါတယ္။ တကယ္ကို ဗဟုသုတ ရစရာပုိ႔စ္
ေလးပါပဲ။ မသိေသးတာကို သိရတဲ့အတြက္ တကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။
မွတ္သားသြားပါတယ္။ တကယ္ကို ဗဟုသုတ ရစရာပုိ႔စ္
ေလးပါပဲ။ မသိေသးတာကို သိရတဲ့အတြက္ တကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။
ဗဟုသုတရလိုက္တယ္၊ အားထုတ္ၿပီးေရးသားထားတဲ့အတြက္ ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္၊
God bless you.
The Real Face of Jesus Shroud of Turin ကို ၾကည့္မိတယ္...။
ဒီ ပို႔စ္ေလးဖတ္ၿပီး ယွဥ္ၾကည့္မိေတာ့ နည္းနည္း ပိုနားလည္လာမိတာေပါ့ေနာ္..။ း)
စိတ္၀င္စားစရာ တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာပါပဲ...။
Quite interesting!
Thanks for your time and sharing.
Gyidaw
Post a Comment