ဘေလာ့ဂါေတြ ျမန္မာစာမဖ်က္ဆီးပါ

ဒီေန႔ ဘေလာ့ေပၚကေန ေတာ္ေတာ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ အကိုလိုခင္တဲ့ တစ္ေယာက္ျပန္ေပၚလာတယ္။ စာေပထဲမွာ အဆိပ္ေတြပါတယ္ဆိုတဲ့ ပို႕စ္နဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။ ေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စံုကာေစ့ကာနဲ႕ ေရးသြားတာပဲ။ သေဘာက်မိတယ္။ သူရွင္းျပထားတဲ့ အျမင္အားလံုးနီးပါးကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံတယ္။တစ္ခုပဲ သူေရးထားတဲ့ ဘေလာ့ေပၚက ျမန္မာစာေပနဲ႕ နည္းနည္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ အျငင္းအခံုမဟုတ္ပါလို႔ ၾကိဳတင္အသိေပးပါရေစ။
တစ္ခုပဲ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ေလးျဖစ္မိတယ္။
“ဟိုးတေလာတုန္းက အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ သူမ်ားကြန္မန္ ့ေပးထားတာဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဘာတဲ့။ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ရိုက္တတ္ျပီး အြန္လိုင္းသံုးတတ္ရင္ စာေရးဆရာျဖစ္ျပီဆိုလား။
အဲဒီစာကိုဖတ္ကာစ တုန္းကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေလး ခု မိေပမယ့္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။”
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဆိုလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေသခ်ာစဥ္းစားမိတယ္။ အကိုေတြ႕ဖူးသလို အဲဒီလိုနည္းနဲ႕ ဘေလာ့ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေ၀ဖန္ထားတာေတြ႔ဖူးတယ္။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ မခံစားမိဘူး။ ေသခ်ာမစဥ္းစားမိတာလည္း ပါပါတယ္။ အဲဒီအကိုနဲ႕ ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စာလံုးေပါင္းမွားတာေတြ ၀ါက်အထားအသိုမွားတာေတြ သူေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေထာက္ျပတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပင္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပါပဲ။ အခ်ိန္လုေနရင္းနဲ႕ ေရးေနရေတာ့ ေသခ်ာ မစစ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္မွပဲ မၾကာခဏ မမခင္ဦးေမရဲ႕ ဘေလာ့မွာလည္း တခ်ိဳ႕ေတြ လာလာတိုက္ခိုက္တာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မွားတဲ့သူေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္မို႕လို႔ ေစာဒကတက္ခ်င္တယ္။ ဒါမဟုတ္ကို္ယ့္ဘက္ကို ယက္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာစာေပေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ထိေတြ႕ဖူးေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာသဒၶါႏိုင္သလားဆိုရင္ မႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းတုန္းကေပါ့။ ေက်ာင္းကဆရာဆရာမေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာေပါက္ ျမန္မာစာဂုဏ္ထူးပါႏိုင္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးကအစ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္သိတယ္။ မပါႏိုင္ေလာက္ဘူးဆိုတာ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခက္ဆစ္တို႔ သဒၶါတို႕ကို မွတ္ရမွာ ပ်င္းတယ္။ အဲလိုစည္းနဲ႕ေဘာင္နဲ႕ လုပ္ရမယ့္ဟာမ်ိဳးဆို ကၽြန္ေတာ္ကမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကို ကဗ်ာေတြ လာမက်က္ခိုင္းနဲ႕။ မရဘူး။ ကဗ်ာကို ခံစားႏိုင္သလားဆိုရင္ ရင္ထဲထည့္ၿပီးခံစားတတ္လို႔လူမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္က စာစီစာကံုးတို႕ စကားေျပတို႔ဆိုတာကို ကိုယ့္အေတြးေလးနဲ႕ေရးတတ္တာကိုး။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စကာၤပူေရာက္လာ။ အြန္လိုင္းသံုးတတ္လာတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ေနာက္ေတာ့ Green Girl သင္ေပးတာနဲ႕ ေဇာ္ဂ်ီၤေဖာင့္ ရိုက္တတ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး (ကြန္႔မန္ေတြမွာ ေရးသလို) စာေရးဆရာ ျဖစ္လာရေတာ့တာပဲ။ း)

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့စေရးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ကိုယ့္ကို စာေရးဆရာလို႔ မခံယူခဲ့ပါဘူး။ ခံလည္း မခံယူရဲေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ေရးတဲ့သူေတြ ျမန္မာစာ အေရးအသားမတတ္လိုက္တာ ခဏခဏၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အျမင္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဘေလာ့ဂါအမ်ားဆံုးက စာေရးဆရာလို႔ ဘယ္သူမွမခံယူထားၾကပါဘူး။ အားလံုးက စာေရးဆရာဆိုတဲ့ တာ၀န္ကို ေလးေလးနက္နက္ခံယူထားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ဂါစာေရးဆရာလို႔ ကုိယ္ကိုယ္ကို မသတ္မွတ္ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ဒါဆို လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ကိုယ္ေရးထားသမ်ွေတြ ဘာလို႕ထုတ္ျပေနရေသးလဲလို႕ အျပစ္တင္ရင္လည္း အျပစ္တင္ခံယံုပဲေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေခတ္ကို အမွီလိုက္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြလို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဒီေခတ္ၾကီးကိုက အနီးအနားႏိုင္ငံေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြ အြန္လိုင္းေခၚၿပီး ကိုယ္တတ္သမ်ွနဲ႕ ထုတ္ဧည့္ခံတဲ့ ေခတ္ကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ဟိုးေရွးေရွးက လူၾကီးေတြလည္း ေခတ္ကို လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။

ကေလးအေတြးေတြးၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ ရာဇကုမာရ္ေက်ာက္စာကစၿပီး ျမန္မာစာေပရယ္လို႔စေပၚကာစမွာ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာသင္ရင္ ၀လံုးစေရးသလို ဘယ္သူမွ ၀ိုင္းစက္ေနေအာင္ မေရးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာက္စာဆိုတဲ့အတိုင္း ေက်ာက္ေပၚမွာထြင္းရေတာ့ သူသံုးတဲ့ ေအာက္ခံမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာလိုက္ၿပီး နည္းနည္း ေလးေထာင့္ဆန္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ၀ါက်အထားအသိုလည္း မတူပါဘူး။ အခုေနမ်ား ပုဂံသူပုဂံသားတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ပုဂံေျမကေနရုတ္တရက္ႏိုးလာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာအေရးအသားကိုသာ ျမင္ရင္ “ဟယ္…. ငါတို႔ေခတ္က ျမန္မာစာ နင္တို႔ေခတ္ေရာက္မွ ပ်က္စီးရတယ္”ဆိုၿပီး ရင္ထုၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားႏိုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေပစာေခတ္ေရာက္ေတာ့ သေ၀ထိုးတို႕ ငသတ္တို႕မွာ အျမီးရွည္ရွည္ေလးေတြ လိမ္တိမ္တိမ္ေလးေတြနဲ႕ သူတို႕ေရးနည္းအတိုင္း “ဟဲ့…. ေရွးမူမပ်က္ေစနဲ႕” ဆိုၿပီးသာ လိုက္ေရးရရင္ ျမန္မာျပည္က စာေရးမေတြ တစ္သက္လံုးစာရင္းသြင္းလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေရွးအစဥ္အလာ အတိုင္းသာ စကားလံုးကတ္သီးကပ္သတ္သံုးရရင္ “ငါတို႔ေနခဲ့တဲ့တဲ့ ငါတို႕ႏိုင္ငံက ဗမာႏိုင္ငံဟဲ့၊ နင့္ဘၾကီးေတြရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံမဟုတ္ဘူး”လို႕ လက္ေပါက္ကပ္ျငင္းရမလိုပင္။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးၾကည့္တာပါ။ စာဖတ္သူေရာ ေတြးမိသလားလို႕ ေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာစာဆိုတာ ေခတ္ရဲ႕ အေျခအေနနဲ႕ ေရးဆဲြရာမွာ သံုးတဲ့အရာ၀တၳဳေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ပံုစံေတြေျပာင္းခဲ့တယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔ နားလည္မယ္လို႕ယံုၾကည္တယ္။ ေက်ာက္စာကေန၊ ေပစာ၊…… ေပစာကေန၊ စာေရးစကၠဴ။ ေဟာ အခု…. အင္တာနက္ေပါ့ဗ်ာ။

အခုလို အိုင္တီေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အရင္ကလို စာပံုႏွိပ္စရာမလိုပဲ ဖတ္ႏိုင္လာတယ္။ လူေတြကလည္း ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႕ ေရးႏိုင္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြက ဘက္စ္ကားစစီးကာစ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြနဲ႕တူတယ္။ အရင္လို ျမန္မာလူၾကီးေတြလို ေတာင္ရွည္ပုဆိုးေတြ၊ ဗလာထမီေတြ ၀တ္ေနရရင္ စီးရေတာ့မွာမဟုတ္လို႕ အခုေခတ္ထမီေတြလိုျဖစ္ေအာင္ ဖ်က္ခ်လိုက္သလားထင္ရတယ္။ ျမန္မာစာတစ္ေၾကာင္းရဲ႕ မွန္ကန္ျပည့္စံုတဲ့ အဂၤါရပ္ေတြကို လိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနရရင္ ေရးခ်ိန္ေတာင္ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ (ဒါကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆင္ေျခဆင္လက္လို႔လည္း ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါ) အခ်ိန္လုၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ေရးရတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ါက်အထားအသိုမမွန္ေတာ့ဘူး။ လိုရင္းေရာက္မယ့္ ခပ္တိုတိုသာေရးလာၾကေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟိုအရင္ကလို ကိုယ့္စာေလးျမင္ရဖို႔ လခ်ီၿပီး ေစာင့္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး။ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ ဒိုင္းခနဲေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္တင္လာၾကတာ ဒီေခတ္ရဲ႕ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာတာလည္းပါတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါစာမ်က္ႏွာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ျမန္မာစာေပရဲ႕ အစဥ္အလာကို ထိန္းသိမ္းတိုးတက္လာေအာင္ ေရးတဲ့ေနရာလို႔ မျမင္ဘူး။ မတူညီတဲ့အိုင္ဒီယာေတြ ေဖာ္ျပေပးေနတဲ့၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲ ေမ်ာေနေသးတဲ့ ဟင္းေလးအိုးၾကီးတစ္ခုနဲ႕တူတယ္ဗ်။

တကယ္လို႕သာ ဘေလာ့ဂါေတြစခဲ့လို႔ျမန္မာစာေပၾကီး ပ်က္စီးခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ ေနာင္တက္လာမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ေတြက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ဒီစာေပေတြကို လက္ခံလာၾကမယ္။ အခုလက္ရွိ အမွန္ကိုသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ိဳးဆက္သာ မရွိေတာ့ရင္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေတြက………. ဆိုေနဥိးမွာပါ…… (ေပစာေခတ္က ေရွးလူၾကီးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အႏိုင္နဲ႕ ပိုင္းသလိုေပါ့……….) သူတို႕ေခတ္နဲ႕ သူတို႔စာေတာ့ အမွန္ဆံုးျဖစ္ေနဦးမွာပါ။

(ဟဲဟဲ.. ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါကိုကိုမမ ညီညီ ေဒၚေဒၚေတြ သူမ်ားလက္ညိဴးထိုးစရာ ျဖစ္ေအာင္ စာလံုးေပါင္းေတာ့ သိပ္မမွားနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ)

A to Z Artistic Movies (ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္မ်ား) အပိုင္း ၂

I irreversible(Franch Film)
ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုၾကည့္ရင္ အဆံုးမွာ ဘာျဖစ္သြားသလဲဆိုတာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဇာတ္ကားမွာေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ထူးျခားတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ကို လူသတ္မႈနဲ႔ ဖမ္းလာတယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးကေနစထားတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ လူသတ္မွႈမွာ ဘယ္လို ပါတ္သက္သလဲဆိုတာ ဇာတ္လမ္းအစကို ျပန္ဆဲြေခၚသြားတဲ့ ရုပ္ရွင္ပါ။ ေရွ႕ကို တစ္ခန္းေရာက္သြားတိုင္း ေရွ႕ပိုင္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလွည့္အေျပာင္းေတြက အရမ္းေကာင္းေတာ့ ကိုယ္မွန္းထားတာနဲ႔ လဲြတယ္။ အစပိုင္းမွာ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲဆို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ၾကည့္ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ပါပဲ။



J Julie & Juliet(2010)

ဒီရုပ္ရွင္က ဂ်ဴလီယာခ်ိဳင္းဆိုတဲ့ စားဖိုမွဴးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ရိုက္ထားတာ။ ရီလည္းရီရတယ္။ အားက်ၿပီး ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္တယ္။ ဂ်ဴလီပါ၀ယ္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ခ်ိဳင္းရဲ႕ ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ထဲကအတိုင္း ေန႕စဥ္ဟင္းခ်က္တယ္။ ခ်က္ၿပီးတိုင္းလည္း ဘေလာ့ေပၚတင္တယ္။ The Julie/Julia Project ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ ဒီရုပ္ရွင္က ဘေလာ့ေပၚကေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ရိုက္ထားတဲ့ ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ပါ။ အဲဒီေတာ့ ဘေလာ့မွာ ဟင္းခ်က္နည္းေရးေနတဲ့ ကိုကိုမမေတြအတြက္ အားတက္စရာေပါ့ဗ်ာ။



K Kama Sutra: A tale of Love (1997-Idian Film)
ဒီရုပ္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္စၾကည့္ဖူးတာက အေတာ့္ကို ရယ္စရာေကာင္းတယ္ဗ်။ ပထမဆံုး R rated Movie ကို ၾကည့္ဖူးတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ ၇တန္းေလာက္က ထင္တယ္။ R ratedေတြ ၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ ဗြီဒီယိုအေခြငွားဆိုင္ေတြမွာလည္း ေမးၿပီး မငွားရဲဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အေခြအယ္လ္ဘမ္ေတြလွန္ၿပီး make love လုပ္ေနတဲ့ပံုေတြ႕ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ လက္ညိဴးထိုးၿပီး ငွားလိုက္တယ္။ အိမ္ကလူေတြ အကုန္လံုးအိပ္မွ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္က လူေျခတိတ္မွ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္တတ္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြက ဘာမွ စပ္စုေလ့မရွိဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီရုပ္ရွင္ကို ဖီလင္အျပည့္နဲ႕ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္ႏိုင္တယ္။ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ ဆာရီပု၀ါေလးေလထဲမွာ လြင့္ၿပီးအုတ္ျမိဳ႕ရိုးေပၚကေန တေရြ႕ေရြ႕ေလ်ာက္သြားတဲ့ မာယာဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ကို အခုထက္ထိ ေမ့လို႔မရေတာ့ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းမွာ မာယာနဲ႕တာယာဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တာယာက ဇာတ္ျမင့္ျဖစ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕မင္းသားနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႔လ်ာထားခံရတယ္။ မာယာကေတာ့ အရမ္းလွတဲ့ ဇာတ္နိမ့္ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ တာယာက မာယာကုိ အေစခံတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံတယ္။ တာယာတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕မင္းသားနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႕မွာပဲ မာယာက လက္စားေခ်တဲ့အေနနဲ႕ သတို႔သားနဲ႕ အိပ္လိုက္တယ္။ မာယာရဲ႕ အျပဳအမူကို တာယာအကိုက ျမင္သြားတဲ့အခါ (တာယာအကိုကလည္း မာယာကိုႏွစ္သက္တယ္) မာယာကို သိမ္းသြင္းဖို႕ၾကိဳးစားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မာယာကျငင္းလိုက္ေတာ့ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေၾကျငာလိုက္ၿပီး နန္းတြင္းကေန ႏွင္ထုတ္ခံလိုက္ရတယ္။ မာယာတစ္ေယာက္ နန္းတြင္းျပင္ပေရာက္တဲ့အခါ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ၾကိဳက္သြားေရာ။ ပန္းပုဆရာကလည္း သူထုသမွ်အမ်ိဳးသမီး ရုပ္ထုေတြက မာယာရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ေန႕ အိမ္ေရွ႕မင္းသားဘုရင္ျဖစ္ၿပီး ပန္းပုရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေတာ့ သူေတြ႕သမ်ွက သူႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ မာယာရဲ႕ပံုရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို နန္းေတာ္ကို ျပန္ေခၚ။ ဘုရင္ကမာယာကို လက္ထပ္ဖို႔လုပ္ေတာ့တာပဲ။ မာယာနဲ႕ ပန္းပုဆရာတို႔ နန္းတြင္းထဲမွာ အဆက္အသြယ္ရွိ္ေတာ့ မနာလိုတဲ့ ဘုရင္က ပန္းပုဆရာကို ဆင္နဲ႕နင္းၿပီး သတ္ျပစ္လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို အက်ဥ္းခ်ံဳးသာ ေျပာျပလိုက္ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လံုးကို ျပန္ေရးရင္ ပို႕စ္ႏွစ္ခုစာေလာက္ရမယ္ထင္တယ္။ R 21 ဆိုေပမယ့္ ၾကည့္သင့္တဲ့ကားေလးပါ။ ၁၆ရာစု အိႏၵိယရဲ႕ အေလ့အထ အ၀တ္အစား၊ အကေတြအျပင္ ေရွးေခတ္အမ်ိဳးသမီးတိုင္း သင္ယူတတ္တဲ့ ကာမသွ်မ္တရ အေၾကာင္းေတြပါ ေတြ႕ရမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ေၾကကဲြစရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။


L Lanyu (2001-Chinese Film)
ေနာက္ထပ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက ျမန္မာျပည္က ၈၈ အျဖစ္အပ်က္လို၊ တရုတ္ႏိုင္ငံ Tiananmen Square အေရးအခင္းကို ခပ္ပါးပါးေလး ျပထားတဲ့အေၾကာင္းပါ။ တကၠသိုလ္က ဗိသုကာေက်ာင္းသား Lanyuတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ ေငြလိုလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခ်မ္းသာၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရးသမား Chen Handong နဲ႕ ေတြ႔ၿပီး သူ႕ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ရင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ သံေယာဇဥ္တြယ္သြားတယ္။ လန္းရြီက မစၥတာခ်မ္ကို ခ်စ္ေနမိတဲ့အခ်ိန္မွာ မစၥတာခ်မ္က တန္ဖိုးၾကီးတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြသာ ေပးၿပီး မခ်စ္မိေအာင္ၾကိဳးစားတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ မစၥတာခ်မ္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့ မစၥတာခ်မ္က အဲဒီအမ်ိဳးသမီးထက္ လန္းရြီမရွိရင္ မေနတတ္မွန္းသိလာတယ္။ ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာေတာ့ သူလန္းရြီအေပၚတန္ဖိုးထားေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လန္းရြီတစ္ေယာက္ လူ႕ေလာကထဲကေန ရုတ္တရတ္ထြက္ခြာသြားေတာ့တာပဲ။ ေၾကကဲြစရာဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ဒီဇာတ္ကားက ဆုေတြအမ်ားၾကီး ရခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္၀င္ေတးကိုလည္း ၀ိုင္း၀ိုင္းျပန္ဆိုဖူးေသးတယ္။ သီခ်င္းနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

Anonymous said...

၀ိုင္၀ိုင္းသီခ်င္းနာမည္က ပုန္းေရွာင္သူပါ

တရုတ္သီခ်င္းနာမည္က
你 怎麼捨得我難過

သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကလည္း တကယ့္ကို ထိခုိက္နာက်င္ေစတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ ဖြဲ႕သီထားခဲ့တာ

M Moulin Rouge (2001-Musical)
Moulin Rouge ကိုလည္း ၁၀တန္းေျဖၿပီးေနာက္ပိုင္း ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတးဂီတသံစံုရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြကိုလည္း ခံုခံုမင္မင္ၾကည့္တတ္တယ္။ Chicago ရုပ္ရွင္ကားဆိုရင္လည္း ခဏခဏျပန္ၾကည့္မိတယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာနဲ႕ Moulin Rouge ရဲ႕ ပင္တိုင္မင္းသမီးတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမွာ ျမိဳ႕စားလုပ္တဲ့သူက မင္းသမီးကို ရလိုေဇာနဲ႕ ဖ်က္လို႕ဖ်က္ဆီးလုပ္တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ Moulin Rouge ျပဇာတ္အဖဲြ႔ၾကီးကလည္း ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို႔ ေငြလိုလာတယ္။ ျမိဳ႕စားကလည္း သူ႕ကို မင္းသမီးက ျပန္ၾကိဳက္ရင္ ဒီအဖဲြ႔ၾကီးကို ေထာက္ပံ့မယ္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကလည္း ျမိဳ႕စားရန္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးဖို႔ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထြက္ေျပးမယ့္ညမွာပဲ မင္းသမီးက သူမရဲ႕ အျဖစ္မွန္ကို သိသြားတယ္။ အဲဒါက သူမအတြက္ အသက္ရွင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြသိပ္မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ခ်စ္သူကို ေရြးမလား၊ ဒါမမဟုတ္အဖဲြ႔ၾကီး ရပ္တည္ဖို႕ ဆက္ေနရေတာ့မလား ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ဒီရုပ္ရွင္မွာပါတဲ့ Come What May ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို နာမည္ၾကီးသြားခဲ့တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီသီခ်င္းကုိ Nicole Kidman ကိုယ္တုိင္ ဆိုထားတာပဲ။



N Nobody knows (2004-Japanese Film)
ေနာက္ထပ္လူေတြကို ငိုေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္ကားတစ္ကားပါ။ အဲဒီကားၾကည့္ၿပီးရင္ မငိုဘဲေနမယ့္သူမရွိဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေလာင္းရဲတယ္။ ဇာတ္လမ္းက ၁၉၈၈မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ မိခင္စြန္႔ပစ္ထားတဲ့့ ကေလးေလးေယာက္အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ရိုက္ထားတာပါ။ အေမလုပ္တဲ့သူက ကေလးေလးေယာက္ကို ေခၚၿပီး က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ တိုက္ခန္းကေလးတစ္ခုထဲကို ေျပာင္းလာတယ္။ ကေလးမ်ားရင္ အိမ္ရွင္က လက္မခံမွာစိုးလို႔ အငယ္ဆံုးေကာင္မေလးကို အက်ၤထည့္တဲ့ ခရီးေဆာင္အိပ္ထဲကို ထည့္ၿပီး ေခၚလာရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေမလုပ္တဲ့သူက ေနာက္ထပ္ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေတြ႕တာနဲ႕ ပါသြားေရာ။ ကေလးေလးေယာက္စလံုး သူတို႔အသက္ရွင္ဖို႕အတြက္ အဲဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ရပ္တည္ခဲ့ရတယ္။ ပထမေတာ့ အေမလုပ္တဲ့သူက ပိုက္ဆံပို႔ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မပို႔ေပးေတာ့ဘူး။ ဒိလိုနဲ႕ပဲ ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႕ ေနလာရင္း အငယ္မေလးခမ်ာ ဖ်ားၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္။ သူတို႕ခမ်ာ ေဆးခန္းလည္း မျပရဲဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႕ဒီလိုေနေနရတဲ့ဘ၀ကို ရဲသာ သိသြားရင္ တကဲြတျပားဆီျဖစ္သြားမွာလည္း စိုးရိမ္ရတယ္။ ကံမေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ အငယ္မေလးခမ်ာ ေသသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အငယ္မေလးကို အိမ္ေျပာင္းတုန္းက ခိုးၿပီး ထည့္လာတဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲဘဲ ျပန္ထည့္။ သူမ ျမင္ခ်င္တဲ့ ေလယာဥ္ေတြျမင္ေနရတဲ့ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ေလးသြားျမွပ္ေပါ့ေလ။ ျမိဳ႕ျပရဲ႕ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွတဲ့ အေျခအေနေလးကို ကေလးေလးေတြနဲ႕ ရိုက္ျပသြားတယ္။



O others, the (2001)
ကိုယ့္ကမာၻရဲ႕ တျခားတစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိေအာင္ စတာ ဒီဇာတ္ကားေၾကာင့္လို႔ ထင္မိတယ္။ Grace ဆိုတဲ႔အမ်ိဳးသမီးမွာ ေနေရာင္ခံလို႕မရတဲ့ ေရာဂါသည္ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေစခံ၃ေယာက္ေပါ့။ သမီးျဖစ္တဲ့ Anna က သူတို႔ေနတဲ့အိမ္မွာ သူရဲေျခာက္တယ္လို႔ေျပာေတာ့ Grace ကလက္မခံဘူး။ တစ္ရက္ သမီးလုပ္တဲ့သူက အဖြားအိုၾကီးတစ္ေယာက္ရယ္၊ အမ်ိဳးသား၊အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပံုရယ္၊ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပံုရယ္ဆဲြတယ္။ ပံုထဲက လူေတြ ဘယ္သူေတြမွန္း Grace မသိဘူး။ တစ္ရက္ေတာ့ သူ႕သမီးအက်ၤီေတြ၀တ္ထားတဲ့ အဖြားအိုပံုစံကို ျမင္ရၿပီး အဲဒီအဖြားအိုကို တိုက္ခိုက္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းတိုက္ခိုက္မိတာက သူမ သမီးကိုပါ။ သူမနားလည္လာတာကေတာ့ ဒီအိမ္မွာ သူမတို႔အျပင္ တျခားသူေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ကို ဘုန္းၾကီးပင့္ၿပီး ရြတ္ဖတ္မယ္ဆိုၿပီး ညဘက္ဘုန္းၾကီးပင့္အသြားမွာ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း ေသၿပီထင္ရတဲ့ သူ႕ေယာက်ာ္းကို ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေယာက်္ားကို အိမ္ေခၚလာတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ေယာက်ာ္းက ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြက အေဖကို ျပန္ရွာမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကေနခိုးထြက္ရင္း သခ်ၤိဳင္းတစ္ခုကို သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီသခ်ိၤင္းက အေစခံေတြရဲ႕ သခ်ၤိဳင္းပါ။ Graceကလည္း အေစခံေတြေနတဲ့ေနရာကို မသကာၤလို႔သြားၾကည့္ေတာ့ အေစခံေတြရဲ႕အေလာင္းကို ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုကိုသြားေတြ႕တယ္။ တကယ္ေတာ့အိမ္မွာ သူရဲေျခာက္ေနတာ အေစခံေတြပါလားဆိုတာ သိသြားၿပီး သူ႕ကေလးေတြကို ကာကြယ္ဖို႔လုပ္ရတယ္။ ကေလးေတြကလည္း အျဖစ္မွန္ကို သိသြားၿပီး ေၾကက္ေနၿပီ။ အေစခံေတြကလည္း အိမ္ဘက္ကို ျပန္လာေနၿပီ။ ေနာက္ေတာ့အေစခံေတြက ေျဖာင္းျဖတယ္။ ငါတို႕ အတူေနသင့္တယ္ဆုိၿပိး ေျဖာင္းျဖတယ္။ ဒီအိမ္မွာ တျခားသူေတြေရာက္လာေနၿပီလို႔လည္း ေျပာျပန္တယ္။ သူမမယံုဘူး။ အိမ္အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ေတာ့မွ သူမသမီးေလးဆဲြဆဲြေနတဲ့ ပံုထဲက လူေလးေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ကို အျမဲေျခာက္လွန္႕ေနတဲ့ အဖြားၾကီးဆိုတာကလည္း ျမန္မာလိုအၾကားအျမင္ရတဲ့့ အဖြားၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ Graceတို႕မိသားစုတစ္စုလံုးက ေသဆံုးသြားၾကပါၿပီ။ အိမ္ကို ေျပာင္းေျပာင္းလာတဲ့ လူေတြကိုသာ သူမတို႔အားလံုးက သူရဲေတြလို႕ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ သူမတို႔ ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ဖက္ရွင္နဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္မိျခင္း

တခါတေလ ဖက္ရွင္နဲ႕ပါတ္သက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားတယ္။ လွလွပပ စမတ္က်က် ၀တ္ထားတဲ့လူေတြ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ေငးမိေရာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုက ျပည့္ျပည့္စံုစံုမရွိေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အ၀တ္အစားေကာင္းေကာင္းဆိုတာ တစ္စံုတစ္ေလေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အလယ္တန္းအထက္တန္းေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္၊ ပုဆိုးေကာင္းေကာင္း ၀တ္တတ္လာတဲ့အခါ သူမ်ားတကာေတြလို ထည္လဲ ၀တ္ခ်င္လာတယ္။ ကံေကာင္းေတာ့ ေဖေဖက အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အိမ္မွာ ပုဆိုးဆိုတာ လာကန္ေတာ့တဲ့လူေတြရွိေတာ့ ေပါမွေပါ။ တခါတေလ ေဖေဖေတာင္ သူ႔ကို ဘာလာကန္ေတာ့မွန္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေမေမ့နားကပ္ၿပီး ပုဆိုးအသစ္ဆို ကိုယ့္ဗီရိုထဲ ထည့္သိမ္းလိုက္ေတာ့တာပဲ။ အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ဆိုးတာလည္းပါတာေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ စကာၤပူေရာက္လာတယ္။ ေတြ႔သမွ်ု၀ယ္၀တ္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ၀ယ္၀တ္မယ္လို႔ အားခဲထားျပန္တယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့လည္း တင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြကို ဆပ္ေနရေတာ့ အ၀တ္အစားအသစ္ဘက္ကို မလွည့္ႏိုင္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္လိုက္သမွ်ကလည္း စကာၤပူေဒၚလာ တစ္ရာေအာက္က မဆင္းဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အၾကံဥာဏ္ထုတ္ၿပီး ရန္ကုန္က အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေတြမွာ လိုက္အပ္ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္က ပံုဆဲြ၊ နမူနာ ရွပ္အက်ီၤပံုစံေပးေပါ့ဗ်ာ။ ပထမစက္ခ်ဳပ္သမားဆီမွာ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေျပာင္းရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း မေအာင္ျမင္ျပန္ဘူး။ သူတို႔က ကိုယ္ေပးတဲ့ cutting ကို ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ခါးေလးသိမ္ေအာင္ ညွပ္ၿပီး ကိုယ္နဲ႕ အေနေတာ္ေလးခ်ဳပ္တာကို သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က အပ္ခ်ဳပ္သမားေတြက ခါးသိမ္ရင္ မိန္းကေလး cutting ဆိုၿပီး ဒဲ့ၾကီးေတြ လုပ္လုပ္ျပစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း တတိယေျမာက္က်ေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ အဲဒါေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ အခုေတာ့လည္း ရွပ္အက်ီၤဆိုရင္ ၀ယ္မ၀တ္ေတာ့ဘူး။ ခ်ဳပ္၀တ္တာမ်ားတယ္။

အခုေတာ့ ပုံမွန္ခ်ဳပ္၀တ္တာထက္ တဆင့္တက္ၿပီး စီးပြားေရးနည္းနည္းဆန္ခ်င္လာတယ္။ ကိုယ္မေတာက္တေခါက္ ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတဲ့ အက်ီၤေတြကို အြန္လိုင္းမွာ ေရာင္းမလို႕ေလ။ အခုထက္ထိေတာ့ ကိုယ့္၀က္ဆိုဒ္ကိုနာမည္ေပးဖို႕စဥ္းစားတုန္းပါပဲ။ ဒီႏွစ္ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ လုပ္ထားေတာ့ အဲဒါေလးကိုပဲ part time အေနနဲ႕ လုပ္ရမွာ။ ေက်ာင္းကလည္း Full Time…..။ တက္မွာကလည္း Interior design ဆိုေတာ့ အခ်ိန္ရဖို႔ သိပ္လြယ္မယ္မထင္မိဘူး။ ေက်ာင္းလခကလည္း တစ္ႏွစ္ကို စကာၤပူေဒၚလာ တစ္ေသာင္းခုႏွစ္ေထာင္ဆိုေတာ့ Bank Loan ရမွပဲ ျဖစ္မွာ။ ေက်ာင္းေခၚစာေတာ့ရၿပီ။ bank loan ေလ်ွာက္ဖို႕ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး အြန္လိုင္းကိစၥေလး အဆင္ေျပသြားရင္လည္း မဆိုးပါဘူး။ အခုေတာ့ ၾကိဳးစားလိုက္ဦးမယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတာေလးၾကည့္ၿပီး ကြန္႔မန္႔ေလးေပးခဲ့ပါ။ ေဘာင္းဘီေရာ အက်ီၤေရာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မခ်ဳပ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာေတြပါ။ ေကာင္းတာ ဆိုးတာေလး အၾကံဥာဏ္လိုခ်င္လို႔ပါ။ (အားလံုးကေျပာတယ္ အက်ီၤကလွတယ္ ေမာ္ဒယ္က ဖ်က္ေနတာတဲ့ း)…this is the cheap way to get model lay….  ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ေပးတဲ့ ကိုဘိုဘို(မိုးကုတ္သား)ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ဗ်ာ)

A to Z Artistic Movies (ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္မ်ား)

မမေနာ္က A to Z Artistic Life ဆိုၿပီး တဂ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေရးရမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Artistic ျဖစ္ေအာင္ အမ်ားဆံုးထိေတြ႔ခဲ့တာ ဘာေတြလဲလို႕ေပါ့။ စာအုပ္ေတြကေတာ့ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုဖတ္တတ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ရုပ္ရွင္အေသၾကိဳက္တယ္။ ရုပ္၇ွင္ကားေကာင္းတစ္ကားၾကည့္ၿပီးရင္ စိတ္ကူးထဲမွာ ေနာက္ထပ္ရုပ္ရွင္ေတြ ဖန္တီးမိေနတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ A to Z ကို ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႕ဖဲြ႕ေတာ့မယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က International Film ေတြၾကည့္ရတာ အားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရုပ္ရွင္အညြန္းထဲမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာရုပ္ရွင္ေတြ ေတြ႔႕ရမွာပါ။ ရုပ္ရွင္နမူနာလင့္ေလးေတြကို ရုပ္ရွင္နာမည္နဲ႕ ခ်ိတ္ထားပါတယ္။ ကလစ္လုပ္လုိက္ရံုပါပဲ။

A A Single Man (2010)

အခုေနာက္ဆံုးၾကည့္မိတဲ့ ရုပ္ရွင္ပါ။ ဇာတ္လမ္းက ဘာမွမရွိပါဘူး။ ရိုးရိုးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါရိုက္တာရိုက္ခ်က္ေတြက အေတာ့္ကို လွပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းမၾကံခင္ သူရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို ရိုက္ျပထားတာပါ။ ၁၈ႏွစ္ၾကာအတူတဲြလာတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေယာက်ာ္းေလးခ်စ္သူ ကားအက္ဆင့္ဒန္႔နဲ႕ ေသဆံုးသြားၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ႕ဘ၀က အဓိပၸါယ္မရွိဘူးလို႔ျမင္လာတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူရ႕ဲ စ်ာပနေတာင္ သူ႕ခမ်ာ တက္ခြင့္ မရခဲ့ဘူး။ ဒီရုပ္ရွင္ရဲ႕ အသက္က အေရာင္ေတြပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို အေရာင္ခပ္မွိဳင္းမွိဳင္းေတြသံုးၿပီး ျပသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာ စိတ္၀င္စားစရာေတြေတြ႔လာတဲ့အခါ အေရာင္ေတြက ခဏတာ ျပန္ေတာက္ပသြားတယ္။ A ဒါရိုက္တာက Tom Fordဆိုတဲ့ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္နာပါ။ ဒီရုပ္ရွင္မွာ ၁၉၆၀ပတ္၀န္းက်င္ ဗိသုကာနဲ႕ ဖက္ရွင္ကို ခံစားႏိုင္မွာပါ။


B Book of Revelation (2006- Australian Film)

ကၽြန္ေတာ္က Art Film ေတြဆို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္မိတယ္။ Art Film ဆိုတာ မၾကိဳက္ဘူး၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ ပရိသတ္ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားပဲ ရွိတယ္။ Art Filmကို ၾကည့္ၿပီး မဆိုးပါဘူးလို႔ေျပာတဲ့သူ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒီရုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ဇာတ္လမ္းနဲ႕ ဇာတ္အိမ္တည္ေဆာက္ထားတာကို သေဘာက်တယ္။ မ်က္ႏွာဖံုး၀တ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးသံုးေယာက္က ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ဘဲေလးကေခ်သည္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဖမ္းၿပီး မတရားက်င့္တဲ့ ဇာတ္လမ္းပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အႏွစ္သာရက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မတရားက်င့္ခံရရင္ လြယ္လြယ္ကူကူ တရားစဲြလို႔ရေပမယ့္၊ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ မတရားက်င့္ခံရရင္ ဘယ္လိုေျဖရွင္းခ်က္ေတြ၊ အမွန္တရားေတြ ရပ္တည္မလဲဆိုတာျပထားတဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ခုပါ။ (ဒီဇာတ္လမ္း မဆံုးခင္မွာပဲ တခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးပရိသတ္ေတြ ထျပန္ၾကတယ္။)



C Closer (2006)
Hello!!! Stranger ဆိုၿပီး စထားတဲ့ ဒီအခ်စ္ဇာတ္လမ္းက အေမရိကရဲ႕ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကို ေဖာ္ညႊန္းထားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ Julia Robert က မ်က္ႏွာေတြမွာ ေပၚေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ဓါတ္ပံုရုိက္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာမတစ္ဦးပါ။ Jude Lawက သူတစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနမိတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာမ Julia Robertရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ သူမရဲ႕ ဓါတ္ပံုအတြက္ Dating Online တက္ၿပီး သူစိမ္းတစ္ေယာက္ရွာေပးရာကေန သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကို ဆရာ၀န္ Clive Owan ေရာက္လာပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔ပဲ စိတ္၀င္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကိုၾကည့္ၿပီး တခါတေလ အခ်စ္ဆိုတာ နီးေလေ၀းေလလို႔ ခံစားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မ်ား closerလို႕ နာမည္ေပးထားတာလား မသိဘူး။



D Departures (2009-Japanese Film)

ဒီရုပ္ရွင္က ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကားေျပာ ေအာ္စကာဆုရခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္ရိုးရာ အသုဘျပင္တဲ့အေၾကာင္းကို ဇာတ္လမ္းဖဲြ႕ထားတာပါ။ ဂ်ပန္ေတြက အသုဘျပင္တာကအစ အလြန္အႏုပညာဆန္ပါတယ္။ အသုဘျပင္တဲ့သူက အသုဘရွင္ေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာပဲ ေသဆံုးသူကို မိတ္ကပ္လိမ္းေပး အ၀တ္အစားလဲေပးရတယ္။ ေသဆံုးသူရဲ႕ အရွက္နဲ႕ သိကၡာအတြက္ အ၀တ္အစားလဲေပးရင္းနဲ႕ေတာင္ ေျခသလံုးသားေတာင္မေပၚေစရပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဓိကေက်ာရိုးက ငယ္စဥ္ကတည္းက ဖခင္ျဖစ္သူက ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသြားၿပီးေနာက္ က်န္ခဲ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္ဇာတ္လမ္းပါ။ အေဖဆိုတာ ဘယ္လိုဘယ္ပံုလဲဆိုတာ ခပ္ေရးေရးေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ သူ႔အတြက္ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူ႔အေဖဆံုးၿပီဆိုတဲ့ သတင္းေရာက္လာတယ္။ သူ႔အေဖရဲ႕ အေလာင္းကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ အေဖလို႔ေတာင္ သူမမွတ္မိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အဲဒီျမိဳ႔မွာ အေလာင္းျပင္မယ့္သူ မရွိေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ အေလာင္းျပင္ရေတာ့တယ္။ သူ႔အေဖရဲ႕ လက္ထဲမွာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ (သူငယ္ငယ္က သူ႔အေဖကို ေပးခဲ့တဲ့)ခဲလံုးေလး ထြက္က်လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမမွတ္မိေတာ့တဲ့ သူ႕ဖခင္မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္းျပန္ေပၚလာေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္လည္မိတယ္ဗ်ာ။



E Eternal Summer (2006- Taiwanese Film)

သံုးပြင့္ဆိုင္ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလို႔ ျမင္ေနရေပမယ့္ ေနာက္ခံတီးလံုးရယ္၊ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြ ေကာင္းတာရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိတယ္။ ဇာတ္လမ္းက ငယ္ငယ္ကတည္းက တဲြလာတဲ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ တစ္ေယာက္က ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႕ဆိုးတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ စာၾကိဳးစားတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ေပါ့။ အထက္တန္းေရာက္တဲ့အခါ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးက ဂ်စ္ကန္ကန္ေကာင္ေလးနဲ႕ ၾကိဳက္မိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေကာင္ေလးကိုပဲ စာၾကိဳးစားတဲ့ ေကာင္ေလးက ခိုးၿပီး စဲြလန္းေနမိတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေကာင္မေလးက သိသြားတဲ့အခါ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။


F Frida Kahlo (2002)

ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့ မကၠဆီကိုက ပန္းခ်ီဆရာမအေၾကာင္းကို ရိုက္ကူးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ သူမရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ေ၀ဒနာရဲ႕ နာက်င္မႈေတြကို ပန္းခ်ီေတြကတဆင့္ လူေတြကို ခံစားတတ္လာေအာင္ ေျပာျပထားတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။




G Gone with the wind (1939)

ဒီဇာတ္လမ္းကေတာ့ လူတိုင္းသိမွာပါ။ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေလရူးသုန္သုန္ရုပ္ရွင္ပါပဲ။ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေန စစ္အတြင္းမွာ ရင့္က်က္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ စကားလက္အေၾကာင္း ၾကည့္ရတာ အားရမိတယ္။ ၾကည့္တာၾကာၿပီဆိုေတာ့ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနေပမယ့္ ၾကိဳက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ပါတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။




H He loves me, he loves me not (2002- Franch Film)

Lsalle Sia မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက သင္ရိုးထဲမွာပါလို႔ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားပါ။ ဒီရုပ္ရွင္ရဲ႕ ဇာတ္အိမ္ဖဲြ႕စည္းမႈကို သေဘာက်တယ္။ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ေပးတာကေန စမွားခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမး္က အဆံုးထိပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းကို ျပရမွာ ႏွစ္ပိုင္းခဲြထားတယ္။ တစ္ပိုင္းကအန္ဂ်လီဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕ခ်စ္သူဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကို သစၥာေဖာက္ခံရတာေတာင္ ခ်စ္ျမဲခ်စ္ဆဲပဲ။ ေနာက္ဆံုး မခံစားႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး သူ႔ကိုယ္သူ ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့အပိုင္းေပါ့။ အဲဒီတစ္ပိုင္းလံုးမွာ အန္ဂ်လီဘက္ကအျမင္ကို ရိုက္ျပသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ သူမအေပၚ စုတ္တသပ္သပ္ျဖစ္မိတယ္။ သူမခ်စ္သူ ဆရာ၀န္က မိန္းမရွိရဲ႔သားနဲ႕ သူမအေပၚ အေပ်ာ္ၾကံလို႕ေလ။ ေနာက္တစ္ခန္းက်ေတာ့ ဇာတ္လမ္းကေျပာင္းသြားတယ္။ ဆရာ၀န္ဘက္ကအျမင္ေလ။ ဆရာ၀န္က ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားၿပီး ေခ်ာလြန္းေတာ့ အမ်ိဳးသမီးလူနာေတြက ေရာဂါမရွိလည္း ေရာဂါရွိသေယာင္နဲ႕ လာျပတတ္တယ္။ တရက္ေတာ့ သူ႕အမ်ိဳးသမီးကိုယ္၀န္ရေနၿပီဆိုတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြ၀ယ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာတယ္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းျဖစ္တဲ့ အန္ဂ်လီကႏွင္းဆီပန္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနတာေတြ႕တာနဲ႕ သူလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႕ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ေပးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ စလဲြေတာ့တာပါပဲ။ အန္ဂ်လီက သူကိုယ္တိုင္ဆဲြထားတဲ့ ပံုတူေတြပို႕ေပးတယ္။ လက္ေဆာင္ေတြပို႕ေပးတယ္။ ဆရာ၀န္ထင္တာက သူ႔ရဲ႕ လူနာအမ်ိဳးသမီးေတြက ပိုးေၾကးပန္းေၾကးပို႕ေပးတယ္လို႔ပဲထင္တယ္။ အန္ဂ်လီကို ေတြ႕ရင္ အမွတ္တမဲ့ ျပံဳးျပမိတတ္တယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ္ၾကိဳက္ေနတဲ့လူက ျပံဳးျပရင္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ တေပြ႕တပိုက္ၾကီး ထားတတ္ၾကတယ္။ အန္ဂ်လီကလည္း အဲဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ့။ ဇာတ္လမ္းေလးက ေျဖးေျဖးေလးနဲ႕ ဇာတ္ရွိန္တက္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးဇာတ္သိမ္းခန္းကို ၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြ ၾကည့္မိရင္ ဇာတ္ရွိန္ပ်က္မွာစိုးလို႔ မေျပာေတာ့ဘူး။ ရွာၿပီး ၾကည့္ၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး ရွပ္ရွင္ေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။

ဆက္ရန္

စိတ္ကူးတိုက္ခန္း

ကိုလံုးတံုးရဲ႕ စာအုပ္စင္ေလးေတြအေၾကာင္း ဖတ္ၿပီး အရင္တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတဲ့ တိုက္ခန္းေလးကို သတိရမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကာၤပူမွာ တုိုက္ခန္း၀ယ္ၿပီးရင္ ဘယ္လိုဘယ္ညာ အခန္းဖဲြ႔ၿပီး ဘယ္လုိေနပစ္လိုက္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႕ေပါ့။ အိပ္ခန္း သံုးခန္းပါတဲ့ အိမ္၀ယ္မယ္။ တစ္ခန္းက ကၽြန္ေတာ္ေနဖို႔။ ေနာက္တစ္ခန္းက ဧည့္သည္လာရင္ ေနဖို႔။ ေနာက္ထပ္အိပ္ခန္းတစ္ခန္းကိုေတာ့ ျဖိဳၿပီး စာၾကည့္ခန္း Study Lounge နဲ႕ ဧည့္ခန္း Living Room တို႔ကို တဲြရက္ အခန္းက်ယ္က်ယ္ျဖစ္ေအာင္ ဖဲြ႔ပစ္မယ္ေပါ့ေလ။

စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ နံရံကပ္ စာအုပ္ဗီရိုၾကီးေတြ ထည့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ခန္းထဲ၀င္တဲ့ အိပ္ခန္းတံခါးကိုပါ နံရံနဲ႕ တစ္ေထရာတည္းတူတဲ့ သစ္သားေရာင္ကိုသံုးမယ္။ အိပ္ခန္းတံခါးေဘာင္ရဲ႕ အေပၚအထိ စာအုပ္စင္ေလးထားမယ္။ အဲဒီစာအုပ္စင္မွာလည္း မွီၿငမ္းစာအုပ္ေတြ၊ စြယ္စံုက်မ္းေတြထား၊ လိုေတာ့မွ ေလွကားေလးနဲ႕ တက္ယူ။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ စာၾကည့္စားပဲြေလးကိုလည္း စာအုပ္စင္နဲ႕ တဲြလ်က္ေလး လုပ္ထားေသးတယ္။ ေဘးနားကေန ေအးေအးလူလူထိုင္ၿပီး စာဖတ္လို႔ရေအာင္ ဆိုဖာထိုင္ခံုေလးကိုပါ လုပ္ထားၿပီး ေဘးနံရံဘီရိုကေန တဲြၿပီးလုပ္ထားတဲ့ စားပဲြမ်က္ႏွာျပင္နဲ႕ တစ္ညီတည္းလုပ္ထားတယ္။

ဧည့္ခန္းနဲ႕ စာၾကည့္ခန္းကို နံရံတစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္သလို၊ နံရံဗီရိုတစ္ခုလို႔လည္း ေျပာလို႔ရမယ့္ အရာနဲ႕ျခားထားလိုက္တယ္။ အဲဒီဗီရိုမွာ Buil-in ဘုရားစင္ေလးပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘုရားစင္ေလးက ဘုရားပဲြေတြ အုန္းေတြ ငွက္ေပ်ာေတြနဲ႕ ရွဳပ္ရွက္မေနခ်င္ဘူး။ ျပတိုက္မွာ ဘုရားဆင္းတုေတြ ျပထားသလို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႕ ခပ္ေသးေသးဘုရားပန္းအိုးေလး ရွိရင္ လံုေလာက္ၿပီ။ ေနာက္ၿပီး အျမဲတမ္းစိတ္ကူးယဥ္ေနမိတဲ့ ငါးကန္ေသးေသးေလးလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒီငါးကန္ေသးေသးေလးမွာ ခ်စ္စရာငါးေသးေသးေလးေတြပဲ ရွိေနမယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာလည္း ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီကားေတြ ၀ယ္ၿပီး ခ်ိတ္ဆဲြထားမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီကားစုရတာ ၀ါသနာပါတယ္ဗ်။


သူငယ္ခ်င္းေတြ လာရင္ ေဟာ့ပလိတ္ပါတဲြရက္ပါတဲ့ ေကာင္တာမွာထိုင္၊ ကၽြန္ေတာ္က စကားတေျပာေျပာနဲ႕ ေဂၚဖီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးပါးပါးလွီး၊ လက္ဖက္ကို ခ်ဥ္စပ္ေလးသုတ္၊ ယြန္းပန္းကန္ေလးမွာထည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဧည့္ခံႏိုင္တဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးလည္း ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ က်န္တဲ့ ငါးပိရည္ၾကိဳတာတို႔၊ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္တာတို႔ သားၾကီးငါးၾကီး ခ်က္တာတို႕ကေတာ့ Wet Kitchen လို႔ေခၚတဲ့ အလံုပိတ္ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးမွာ ခ်က္ျပဳတ္မွာေပ့ါဗ်ာ။ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္လည္း အဲဒီေနရာေလးကို ဘားေကာင္တာေလးလို လုပ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေသာက္ၾကစားၾက ေပ်ာ္ၾကပါးၾကေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေအးေအးလူလူထိုင္ၿပီး Floral Tea(လက္ဖက္ေျခာက္နဲ႕ ပန္းေျခာက္ေလးေတြေရာထားသည့္ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း) ေလးထိုင္ေသာက္ၿပီး ရုင္ရွင္ၾကည့္ စကားထိုင္ေျပာေပါ့ဗ်ာ။ အင္းစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာေပါ့။ တစ္ေန႔ေန႕ေတာ့ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ ယံုၾကည္သား။

တရုတ္ရိုးရာ ဖုန္းေရႊပညာ Feng Shui

ဖုန္းေရႊအတြက္ အသံုးျပဳတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ပံု

တရုတ္ရိုးရာ ဖုန္းေရႊပညာက လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၃၅၀၀ေက်ာ္က စခဲ့တာပါတဲ့။ နကၡတ္ေဗဒပညာရွင္ေတြက စခဲ့တဲ့ ဒီပညာရပ္မွာ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္နဲ႕ အရပ္မ်က္ႏွာေတြကို ေလ့လာတြက္ခ်က္ခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက တရုတ္လူမ်ိဳးေတြဟာ ေခတ္မီတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ေတြကို အသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။ ဖုန္းေရႊမွာ အဓိကက်တဲ့ သီအိုရီေတြက Qi ခ်ိ လို႔ေခၚတဲ့ စြမ္းအား၊ Yin and Yan အင္နဲ႕ရန္လို႔ေခၚတဲ့ အဖိုအမဓါတ္၊ Bagua(Eight Trigram)လို႔ ေခၚတဲ့ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ေလ့လာမႈတို႔ပါပဲ။ အဲဒီအေျခခံအခ်က္ေတြေပၚမွာမူတည္ၿပီး အေဆာက္အဦးတစ္ခုရဲ႕ အေကာင္းအဆိုးကို တြက္ခ်က္ၾကပါတယ္။

အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ညြန္းဆိုခ်က္နဲ႕ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္.. (အခ်ိန္ရရင္ ဆက္ေရးပါ့မယ္)

ဖုန္းေရႊပညာရပ္မွာ Yin Feng Shui အင္ဖုန္းေရႊလို႔ ေခၚတဲ့ ပညာရပ္ရွိပါေသးတယ္။ အင္ဖုန္းေရႊက အုတ္ဂူတို႔ မိသားစုသခ်ိဳင္းတို႔ေဆာက္လုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳပါတယ္။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြက အုတ္ဂူမွာ ရွိတဲ့ နာမည္ျပားေလး စိုက္တာေတာင္ တစ္ဂရီအစြန္းမခံပါဘူး။ စက္၀ိုင္းတစ္ခုရဲ႕ ၃၆၀ဒီဂ၇ီေပၚမူတည္ၿပီး အေခါင္းေျမက်ရာကေန ေနာက္ဆံုး နာမည္စိုက္တဲ့ အထိ အေသအခ်ာ တြက္ယူၾကပါတယ္။ အင္ဖုန္းေရႊရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေသဆံုးသူရဲ႕ မ်ိဳးဆက္အဆင့္ဆင့္ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ၾကိဳတင္ေဟာကိန္းထုတ္ႏိုင္ၾကတာပါပဲ။ စကာၤပူႏိုင္ငံရဲ႕ ၀န္ၾကီးခ်ုဳပ္ေဟာင္း လင္ကြမ္ယုရဲ႕ ဘိုးဘြားသခ်ိဳင္းကို ၾကည့္ၿပီး လင္ကြမ္ယုလက္ထက္မွာ ဒီမ်ိဳးဆက္ ပိုထြန္းကားမယ္လို႔ ၾကိဳတင္ေဟာစာတမ္းထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႕ အင္ဖုန္းေရႊက မ်ိဳးဆက္ကို အဓိက တန္ဖိုးထားတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဴးေတြအတြက္ အလြန္ကို အေရးပါပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္း ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ အုတ္ဂူကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ကန္ေတာ့ၾကတာလဲ အဲဒါနဲ႕ ဆက္စပ္ေနမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေရွးယခင္က တရုတ္ႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြက တစ္ႏိုင္ငံနဲ႕ တစ္ႏိုင္ငံ စစ္ျဖစ္ၾကရင္ အႏိုင္ရတဲ့ ႏိုင္ငံက ပထမဆံုး ရွံဳးတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဘိုးဘြားသခ်ိဳၤင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ထုူးျခားတာက Feng Shui Master ဖုန္းေရႊဆရာေတြအေၾကာင္းပါပဲ။ ဖုန္းေရႊဆရာတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခင္ အရင္ဆံုးေဗဒင္ပညာ တတ္ေျမာက္ဖို႔လိုပါတယ္။ 4 Pillars of Destiny လို႔ေခၚတဲ့ ေမြးတဲ့ အခ်ိန္၊ ေန႔ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ေပၚအေျခခံၿပီး တြက္တာအျပင္၊ ရုပ္အဂၤါၾကည့္ၿပီး ဖတ္တာ၊ လကၡဏာေဗဒင္ပညာေတြလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ 4 Pillars မွာ ေျမ၊ေရ၊မီး၊ သတၳဳ၊ သစ္သား ဆိုတဲ့ ဓါတ္ၾကီး ၅ပါးနဲ႕ ဖဲြ႔စည္းထားျပန္ပါတယ္။ အဲဒီဓါတ္ငါးပါးကို ဓါတုေဗဒဘာသာလို ဓါတ္သတၳဳေတြေပါင္းၿပီး၊ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခု ဘယ္လိုအားသက္ေရာက္မယ္၊ ဖ်က္ဆီးမယ္၊ အားျဖည့္ေပးမယ္၊ ေပါင္းစပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ဓါတ္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚမယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျခအေနေတြေပၚမူတည္ၿပီး လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ေသခ်ာတြက္ယူၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

အိမ္တစ္ခုရဲ႕ ေကာင္းတာဆိုးတာကို အိမ္ရဲ႕ အေဆာင္အေယာင္ေတြ အိမ္သံုးပစၥည္းအသံုးအေဆာင္ေတြ ေျပာင္းလဲ ေနရာခ်လိုက္ရံုနဲ႕ မလံုေလာက္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေနရာခ်ႏိုင္ဖို႔ အေဆာက္အဦးထဲမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုလည္း တြက္ယူရပါေသးတယ္။ ဒီလိုတြက္ယူႏိုင္မွ ျပည့္စံုတဲ့ အိမ္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေဆာက္အဦးဆိုတာလည္း သက္ရွိလိုပါပဲ။ အုတ္ျမစ္ခ်ခ်ိန္ဟာ သေႏၶတည္ သလို၊ သူတို႔ကို ေဆာက္လုပ္ၿပီးဆီးခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားသလိုပါပဲ။ ၿပီးစီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာင္းတဲ့ နကၡက္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ နကၡတ္ဆိုးေတြနဲ႕ ေမြးဖြားလာတဲ့ အေဆာက္အဦးတစ္ခုဟာ သူ႔ဆီမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေတြရဲ႕ စည္းစိမ္ဥစၥာနဲ႕ အသက္အႏၱရယ္ကို ထိခိုက္ေစသလို၊ ေကာင္းတဲ့ အေဆာက္အဦးကလည္း ေကာင္းက်ိဳးေတြ ယူေဆာင္ေပးတတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဖုန္းေရႊပညာရပ္ကို လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လိုအပ္သလို အသံုးခ်တတ္ရင္ေကာင္းပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ဖုန္းေရႊကို လိုတာထက္ ပိုၿပီးအသံုးခ်ရင္ေတာ့ အယူသည္းတဲ့ သူေတြ ျဖစ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ တရုတ္ႏိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကာလ ကြန့္ျမဴနစ္ေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖုန္းေရႊပညာရပ္က ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ တားျမစ္ဖ်က္ဆီးျခင္းခံရပါတယ္။ သူက လူတိုင္းအလုပ္လုပ္ရမယ္။ ရလာတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ကို အားလံုးခဲြေ၀ယူရမယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဖုန္းေရႊပညာကို ယံုၾကည္ရင္ အယူသည္းလာႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူအာဏာရၿပီးေနာက္ပိုင္း ဖုန္းေရႊဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ၊ ေဟာင္ေကာင္နဲ႕ ထိုင္၀မ္တို႔ကို ထြက္ေျပးၾကရတယ္ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕က ခံုလံႈလာတဲ့ ဖုန္းေရႊဆရာေတြေၾကာင့္ အဲဒီပညာရပ္ကို သိနားလည္ခြင့္ရလာၾကတယ္။
တခ်ိဳ႕ကလည္း ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ အခုလို တားျမစ္ခ်က္ကို အယူသည္းမႈတစ္ခုတည္းေၾကာင့္လို႔ လက္မခံၾကပါဘူး။ ေမာ္စီတုန္းက ဖုန္းေရႊပညာကို ျမန္မာႏိုင္ငံက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ ေဗဒင္ပညာ ယံုၾကည္သလို အလြန္႔ကိုပဲ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္တဲ့။ ဒီေနရာမွာ ထပ္ျဖည့္ေျပာျပခ်င္တာက ေရွးဘုရင္ေတြ လက္ထက္မွာ ဒီပညာရပ္ကို ဘယ္သူေတြ တတ္ေျမာက္သလဲဆိုတာပါပဲ။ ေရွးယခင္က ဖုန္းေရႊပညာကို နန္းတြင္းထဲမွာပဲ သင္ယူခြင့္ရွိပါတယ္။ သာမန္အရပ္သားေတြ သင္ယူခြင့္မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဖုန္းေရႊကို အသံုးခ်ၿပီး နန္းေတြ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ေပၚေပါက္လာမွာ စိုးလို႔ပါတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ေဒါက္တာဆြန္ယက္ဆင္က ဘုရင္စနစ္ကို ေတာ္လွန္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီပညာရပ္က သာမန္ပညာသူေတြရဲ႕ လက္ထဲကို ေရာက္လာၿပီး လူတိုင္းနားလည္ လက္ခံလာခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာ္စီတုန္းအာဏာရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖုန္းေရႊပညာကို အရင္တုန္းက ဘုရင္ေတြလို က်င့္သံုးႏိုင္ဖို႔ တားျမစ္မႈေတြ လုပ္လာတယ္လို႔လဲ တခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကေတာ့ ဖုန္းေရႊပညာကို တရုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႕ အာရွတုိက္သားေတြသာမကဘူး အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြပါ ေလ့လာလိုက္စားေနၾကပါၿပီ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွမ္းျပည္နယ္လို၊ မႏၱေလးျမိဳ႕ေတြလို တရုတ္ေတြ မ်ားျပားလာတဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း ဖုန္းေရႊက ေခတ္စားလာေနပါၿပီ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ေလ့လာခ်င္ရင္ေတာ့ ဖုန္းေရႊပညာကိုပါ ေလ့လာသင့္တယ္လို႔ အၾကံဥာဏ္ေပးလိုပါတယ္။



အခုလက္ရွိၿပီးစီးသြားတဲ့ Marinabay Sand လို႔ေခၚတဲ့ စကာၤပူက ကာစီႏိုပါ။ အေဆာက္အဦးသံုးခုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ Sky park ဟာ ဖုန္းေရႊသေဘာတရားပါပဲ။ တရုတ္ေတြ အယူအဆအရ ေလွ၊သေဘာၤဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ခရီးလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုရဲ႕ ေခ်ာေမြ႕မႈပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ စီးပြားေရးေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ျဖစ္ေစဖို႔ ဒီသေကၤတကို အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။



လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ရာက ေဆာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ တရုတ္နန္းေတာ္ Forbidden City ကလည္း ဖုန္းေရႊပညာအျပည့္ပါပဲ။ ဖုန္းေရႊအယူအဆအရ အေဆာက္အဦးရဲ႕ အေရွ႔ဘက္မွာ သန္႕စင္တဲ့ေရ၊ အေနာက္ဘက္မွာ ခိုင္မာတဲ့ေတာင္တန္း ၇ွိရမယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ တကယ္တမ္းနန္းေတာ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ေတာင္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္တည္ေဆာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာင္တစ္ခုကိုပါ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။


ငါးတစ္ပိုင္း ျခေသၤ့တစ္ပိုင္း Marlion ကလည္း ဖုန္းေရႊသေကၤတပါပဲ။ ေရေအာက္ကဘုရင္နဲ႔ ကုန္းေပၚက ဘုရင္တို႔ ေပါင္းစပ္မႈပါပဲ။ အရင္တုန္းက ဒီရုပ္တုကို တံတားရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နကၡတ္ေတြရဲ႕ ေနရာေျပာင္းလဲမႈသေဘာတရားအရ ေျပာင္းလဲတဲ့ နကၡတ္အေနအထားကို လိုက္ၿပီး ေနရာေရႊ႕ခဲ့တယ္လို႔လဲ ဆိုၾကျပန္တယ္။



အခုစကာၤပူမွာ လက္ရွိအသံုးျပဳေနတဲ့ ၁ေဒၚလာ အေၾကြေစ့ပါ။ ဒီေနရာမွ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ အေၾကာင္းကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္လို႔ပါ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိပါ။ တစ္ခုခုကို ဆက္စပ္ၿပီး စဥ္းစားမိလို႔ပါ။ စကာၤပူစီးပြားေရးေကာင္းေစဖို႔ လူတိုင္း အေဆာင္တစ္ခု အျမဲေဆာင္ရမယ္လို႔ လင္ကြမ္ယုရဲ႕ ဖုန္းေရႊဆရာက ေျပာသတဲ့။ ဒီလိုလူတိုင္းကို အေဆာင္တစ္ခု ေဆာင္ခိုင္းဖို႕ဆိုတာ အေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းဖို႔ ရွစ္ေျမာင့္ပံု အေၾကြေစ့ကို တီထြင္လိုက္ပါတယ္။ လူတိုင္းေန႕စဥ္ပိုက္ဆံနဲ႕ ထိေတြ႕ေနရေတာ့ အဲဒီအေဆာင္ကိစၥကို အလိုလိုေျဖရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ စကာၤပူႏိုင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ေတြမ်ား ျပည္သူအတြက္အေတာ့္ကို စဥ္းစားတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ု ျမန္မာႏိုင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း အခုလိုျပည္သူအတြက္စဥ္းစားေပးတာ ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ အေဆာင္ေကာင္းေကာင္း လူတိုင္း ေန႕စဥ္ထိေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ ျခေသၤ့ရုပ္ပါတဲ့ ေငြစကၠဴေတြ ဖန္တီးေပးလိုက္လို႕ပါပဲ။ ဒီလိုနည္းနဲ႕ အစိုးရလည္း တည္ျမဲ၊ ျပည္သူကလည္းတည္ျမဲ ျဖစ္ေအာင္ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ၾကတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ အေသးစိတ္ဆက္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရွိပါတယ္။