ေမာ္တင္စြန္း ဆင္းဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး မနက္၅နာရီခဲြေလာက္ ထရပါတယ္။ ပဲြေတာ္ရက္မဟုတ္ေတာ့ ေမာ္တင္စြန္း သြားမယ့္လူေတြလည္း သိပ္မရွိေသးပါဘူး။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ပုသိမ္ကေန ခေမာက္ေမွာ္အထိ သေဘာၤစီးရပါတယ္။ ခေမာက္ေမွာ္ ေရာက္မွ ကား ဒါမွမဟုတ္ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီ စီးရပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ေခ်ာင္း၀ရြာကေန စက္ေလွ စီးလံုး ငွားလိုက္တယ္။ စက္ေလွက လူအေယာက္ ၂၀ဆယ္ေလာက္ဆန္႕တယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္အမက လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့ သူ႕အသိေတြကို ၀င္ေခၚလိုက္ ေစာင့္ေခၚလိုက္နဲ႕ ေခ်ာင္း၀ကေန မနက္ ၇နာရီမွ ထြက္ျဖစ္တယ္။
ပထမေတာ့ ပင္လယ္ဘက္ကေန ထြက္ေမာင္းမလို႔ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႕ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းနားကေန ျဖတ္ၿပီး အတြင္းဘက္ကေန ေမာင္းရတယ္။ လမ္းမွာလည္း နာဂစ္တုန္းက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ဒီေရေတာေတြကို ျပန္စိုက္ထားတဲ့ ဓနိပင္ေသးေသးေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ အမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အရင္တုန္းက အိမ္ေျခေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္စည္ခဲ့တဲ့ ရြာတန္းေတြကိုလည္း လက္ညိဴးထိုးျပတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီေနရာေတြမွာ သစ္တုိင္ငုတ္စိေလးေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တင္လာတဲ့ စက္ေလွက ေခေမာက္ေမွာ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကယ္ရီဆိုင္ကယ္ေတြက ေဖြးကနဲ ေရာက္လာတယ္။ ပထမေတာ့ ကားစီးလံုး ငွားၿပီး သြားမလုိ႔ပါပဲ။ ကိုယ္ေတြအုပ္စုက ၁၂ေယာက္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ပဲြေတာ္ရက္မဟုတ္ေတာ့ ကားေတြမရွိေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေမာင္းတဲ့လူ အပါအ၀င္ သံုးေယာက္တင္ၿပီး စီးခဲ့ရတယ္။ ေမာ္တင္စြန္းနားေရာက္လာေတာ့ ရွဳခင္းက အရမ္းလွလာတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြအားလံုးကလည္း တတီတတန္းၾကီး ပင္လယ္သဲေသာင္စပ္ကေန ေမာင္းၾကတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္။
ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ လူကအေတာ့္ကိုရွင္းတယ္။ ဟိုးတစ္ခါ ပဲြေတာ္ရက္လာရတဲ့အခ်ိန္မွာလို အလုအယက္မဖူးရဘူး။ ေနက ျမင့္ေနေတာ့ အပူရွိန္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့လည္း အဲဒီေလာက္ၾကီး မပူေသးပါဘူး။ ဘုရားကန္ေတာ့။ ၿပီးေတာ့ အုတ္ေလွကားေလးေတြအတိုင္း ဆင္းၿပီး ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘက္ကို ဆင္းဖူးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္သြားၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ၾကတယ္။ အမနဲ႕ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေက်ာက္ပြင့္ေတြ ေကာက္ၾကတယ္။ ေက်ာက္ပြင့္ညိဳညိဳေလးေတြက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားမွာ ေဖြးေနတာပဲ။ ငါးေသးေသးေလးေတြကလည္း အံုလိုက္က်င္းလိုက္ ကူးေနၾကတယ္။ ေရက ၾကည္စိမ္းေနေတာ့ အတိုင္းသားျမင္ရတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္ေန ေမာ္တင္စြန္းဘုရားကို လွမ္းေမ်ွာ္ၾကည့္ေတာ့ လြမ္းစရာ အေကာင္းသား။ နာဂစ္ေမႊလို႔ သစ္ပင္ၾကီးေတြေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။ အုန္းပင္ေလးေတြပဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ က်န္ခဲ့တယ္။
ပင္လယ္ကမ္းေခ်ဘက္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အနီးအနားကေတာင္ထိပ္ဘုရားေတြေပၚ ေလ်ွာက္လည္ၾကတယ္။ သိၾကားေတာင္ေရာက္ေတာ့ ပူလိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႕။ ဗိုက္ကလည္းဆာ။ ေရလည္း ငတ္တာနဲ႕ တစ္အုပ္စုလံုး စားေသာက္ဆိုင္ကို ေျပးခဲ့ရတယ္။ စားေသာက္ဆိုက္ေတြ ဘိလိယက္ထိုးဆိုင္ေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပဲြေတာ္ရက္ဘုရားဖူးေတြမလာခင္ နီးစပ္ရာ စက္ေလွေတြ သေဘာၤေတြကေန သေဘာၤသားေတြ တက္လာၾကေတာ့ သူ႕နည္းသူ႔ဟန္နဲ႕ စည္ေနတုန္းပါပဲ။
စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ခေမာက္ေမွာ္ကို ျပန္။ အဲဒီစက္ေလွနဲ႕ပဲ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကို ထြက္လာၾကတယ္။ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ အမသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ ဆင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ငွားၿပီး တက္လည္ၾကတယ္။ အမတို႔တစ္သိုက္ကေတာ့ စက္ေလွနဲ႕ပဲ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္း အဓိကဆိပ္ကမ္းကို ဆက္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က သူ႔တို႔ကို အဲဒီဆိပ္ကမ္းမွာ ဆံုၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ လမ္းမွာ ငမန္းအေရခြံေတြ႕ေတာ့ ဆင္း၀ယ္ၾကတယ္။ ငါးမန္းအရည္ခြံကလည္း ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းမွာပဲ ရတယ္။ အရင္တုန္းက ပင္လယ္လိပ္ဥေတြကိုလည္း ဒီမွာပဲ ၀ယ္ရတယ္။ အခုေတာ့ ၀ယ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ရွားပါးလိပ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႕အတြက္ ဘယ္သူမွ လိပ္ဥေတြ ၀ယ္တာ ေရာင္းတာ လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။
ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကေန ျပန္လာေတာ့ ညေနခင္းျဖစ္ေနၿပီ။ ပင္လယ္၀ဆိုေတာ့ ညေနဆိုေတာ့ လွိဴင္းၾကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တင္လာတဲ့ စက္ေလွေလးက လွိဳင္းလံုးေတြၾကားမွာ ေျမာက္ခနဲပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဘးမသီရန္မခဘဲ ေခ်ာင္း၀ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ပုသိမ္ဘက္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခက ပုသိမ္မွာ ရပ္မေနဘူး။ ေငြေဆာင္ဘက္ကို ေျခဦးလွည့္လိုက္ေသးတယ္။
ပထမေတာ့ ပင္လယ္ဘက္ကေန ထြက္ေမာင္းမလို႔ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႕ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းနားကေန ျဖတ္ၿပီး အတြင္းဘက္ကေန ေမာင္းရတယ္။ လမ္းမွာလည္း နာဂစ္တုန္းက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ဒီေရေတာေတြကို ျပန္စိုက္ထားတဲ့ ဓနိပင္ေသးေသးေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ အမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အရင္တုန္းက အိမ္ေျခေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္စည္ခဲ့တဲ့ ရြာတန္းေတြကိုလည္း လက္ညိဴးထိုးျပတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီေနရာေတြမွာ သစ္တုိင္ငုတ္စိေလးေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တင္လာတဲ့ စက္ေလွက ေခေမာက္ေမွာ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကယ္ရီဆိုင္ကယ္ေတြက ေဖြးကနဲ ေရာက္လာတယ္။ ပထမေတာ့ ကားစီးလံုး ငွားၿပီး သြားမလုိ႔ပါပဲ။ ကိုယ္ေတြအုပ္စုက ၁၂ေယာက္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ပဲြေတာ္ရက္မဟုတ္ေတာ့ ကားေတြမရွိေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေမာင္းတဲ့လူ အပါအ၀င္ သံုးေယာက္တင္ၿပီး စီးခဲ့ရတယ္။ ေမာ္တင္စြန္းနားေရာက္လာေတာ့ ရွဳခင္းက အရမ္းလွလာတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြအားလံုးကလည္း တတီတတန္းၾကီး ပင္လယ္သဲေသာင္စပ္ကေန ေမာင္းၾကတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္။
ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ လူကအေတာ့္ကိုရွင္းတယ္။ ဟိုးတစ္ခါ ပဲြေတာ္ရက္လာရတဲ့အခ်ိန္မွာလို အလုအယက္မဖူးရဘူး။ ေနက ျမင့္ေနေတာ့ အပူရွိန္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့လည္း အဲဒီေလာက္ၾကီး မပူေသးပါဘူး။ ဘုရားကန္ေတာ့။ ၿပီးေတာ့ အုတ္ေလွကားေလးေတြအတိုင္း ဆင္းၿပီး ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘက္ကို ဆင္းဖူးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္သြားၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ၾကတယ္။ အမနဲ႕ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေက်ာက္ပြင့္ေတြ ေကာက္ၾကတယ္။ ေက်ာက္ပြင့္ညိဳညိဳေလးေတြက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားမွာ ေဖြးေနတာပဲ။ ငါးေသးေသးေလးေတြကလည္း အံုလိုက္က်င္းလိုက္ ကူးေနၾကတယ္။ ေရက ၾကည္စိမ္းေနေတာ့ အတိုင္းသားျမင္ရတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္ေန ေမာ္တင္စြန္းဘုရားကို လွမ္းေမ်ွာ္ၾကည့္ေတာ့ လြမ္းစရာ အေကာင္းသား။ နာဂစ္ေမႊလို႔ သစ္ပင္ၾကီးေတြေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။ အုန္းပင္ေလးေတြပဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ က်န္ခဲ့တယ္။
ပင္လယ္ကမ္းေခ်ဘက္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အနီးအနားကေတာင္ထိပ္ဘုရားေတြေပၚ ေလ်ွာက္လည္ၾကတယ္။ သိၾကားေတာင္ေရာက္ေတာ့ ပူလိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႕။ ဗိုက္ကလည္းဆာ။ ေရလည္း ငတ္တာနဲ႕ တစ္အုပ္စုလံုး စားေသာက္ဆိုင္ကို ေျပးခဲ့ရတယ္။ စားေသာက္ဆိုက္ေတြ ဘိလိယက္ထိုးဆိုင္ေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပဲြေတာ္ရက္ဘုရားဖူးေတြမလာခင္ နီးစပ္ရာ စက္ေလွေတြ သေဘာၤေတြကေန သေဘာၤသားေတြ တက္လာၾကေတာ့ သူ႕နည္းသူ႔ဟန္နဲ႕ စည္ေနတုန္းပါပဲ။
စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ခေမာက္ေမွာ္ကို ျပန္။ အဲဒီစက္ေလွနဲ႕ပဲ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကို ထြက္လာၾကတယ္။ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ အမသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ ဆင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ငွားၿပီး တက္လည္ၾကတယ္။ အမတို႔တစ္သိုက္ကေတာ့ စက္ေလွနဲ႕ပဲ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္း အဓိကဆိပ္ကမ္းကို ဆက္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က သူ႔တို႔ကို အဲဒီဆိပ္ကမ္းမွာ ဆံုၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ လမ္းမွာ ငမန္းအေရခြံေတြ႕ေတာ့ ဆင္း၀ယ္ၾကတယ္။ ငါးမန္းအရည္ခြံကလည္း ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းမွာပဲ ရတယ္။ အရင္တုန္းက ပင္လယ္လိပ္ဥေတြကိုလည္း ဒီမွာပဲ ၀ယ္ရတယ္။ အခုေတာ့ ၀ယ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ရွားပါးလိပ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႕အတြက္ ဘယ္သူမွ လိပ္ဥေတြ ၀ယ္တာ ေရာင္းတာ လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။
ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းကေန ျပန္လာေတာ့ ညေနခင္းျဖစ္ေနၿပီ။ ပင္လယ္၀ဆိုေတာ့ ညေနဆိုေတာ့ လွိဴင္းၾကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တင္လာတဲ့ စက္ေလွေလးက လွိဳင္းလံုးေတြၾကားမွာ ေျမာက္ခနဲပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဘးမသီရန္မခဘဲ ေခ်ာင္း၀ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ပုသိမ္ဘက္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခက ပုသိမ္မွာ ရပ္မေနဘူး။ ေငြေဆာင္ဘက္ကို ေျခဦးလွည့္လိုက္ေသးတယ္။
မနက္ဘက္ေစာေစာထေပမယ့္ ဟိုလူေစာင့္ ဒီလူေစာင့္နဲ႕ ေနာက္က်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕စီးတဲ့ စက္ေလွေလးေပါ့။
ေလွဆိပ္ကေနထြက္လာေတာ့ ေခ်ာင္း၀ရြာထိပ္ေလးကို ေကြ႕ေမာင္းရတယ္။ ရြာထိပ္က သဲေသာင္စပ္ေလးက ပင္လယ္ထဲကို ထိုးဆင္းေနတယ္။ ေျပးပီးေတာ့ အဲဒီေသာင္ျပင္ေပၚ ဆင္းေျပးခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခါစ ေရဆင္းကူးတဲ့ ေသာင္စပ္ေလးေလ။ ေရထဲကေနၾကည့္ေတာ့ ပိုၿပီး လွေနသလိုပဲ။
ဟိုင္းၾကီးကၽြန္း။
လမ္းမွာ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခ်ိဳ႕။ အရင္တုန္းက ဒီေနရာမွာ တံငါရြာတန္းရွည္ေလးေပါ့။ အခုေတာ့ အိမ္တိုင္ ငုတ္စိေလးေတြပဲ ကၽန္ေတာ့တယ္။
ခေမာက္ေမွာ္ေလွဆိပ္။ မလွဘူးလားဗ်။ ျမင္ေနရတဲ့ ဟိုဘက္ကမ္းကေန ဆိုင္ကယ္စီးသြားရင္ ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းျမိဳ႕ထဲကို ေရာက္တယ္တဲ့။
ေမာ္တင္စြန္းဘုရားကို အေ၀းကေနဖူးရတယ္။ ေတြ႔လား ေအာက္ဘက္မွာ ေသာင္ျပင္က်ယ္ၾကီး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သယ္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြ ေ၀ါခနဲ ေ၀ါခနဲ ေမာင္းသြားတာေလ။ အ၇မ္းမိုက္တယ္ဗ်။ ထပ္စီးခ်င္ေသးတယ္။
ေမာ္တင္စြန္းဘုရားနဲ႕ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ။
ေမာ္တင္စြန္းဘုရားေတာင္ေပၚက နာဂစ္ရဲ႕ ဒါဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြေလ။ အခုထက္ထိျပန္ၿပီး အရင္လို မလွႏိုင္ေသးေပမယ့္ လွဆဲပါပဲလို႔ ေျပာလို႔ရပါေသးတယ္။
ေတာင္ေပၚကေနအခုလို ေျပးဆင္းလို႔လည္းရတယ္။
ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရား။ ဒီပံုေလးမွာ အျပာေရာင္ မီးခိုးေရာင္နဲ႕ ေရႊေရာင္ေလးပဲ ရွိတယ္။ အမွတ္တမဲ့ရိုက္လိုက္ေပမယ့္ သေဘာေတာ့က်မိသား။
ကၽြန္ေတာ့္အမေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႕ ဘာေတြ ေတြးေနလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမ ၁၀ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေလးေတြ ရွိတယ္ဗ်။ အားလံုးက ခ်စ္သူကို ယံုစားတတ္ၾကလြန္းလို႔ မွားတတ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူလည္း အပါအ၀င္ေပါ့ေလ။
ပါလာတဲ့ ကေလးေတြေပါ့။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားက ေရညွိကို လုေကာက္ေနၾကတယ္။
သိၾကားေတာင္ေပၚကေန ကမ္းေျခကို စီးၿပီး ျမင္ေနရပံုေလ။
ငါးမန္းအရည္ခြံ။
ဟိုင္းၾကီးကၽြန္းေပၚကေန ေငးၾကည့္ေနတာေလ။
