တရုတ္ႏိုင္ငံ မင္ေခတ္အိမ္အသံုးအေဆာင္မ်ား ၂

ရွန္ဟိုင္းျပတိုက္မွာ ခင္းက်င္းျပသထားတဲ့ မင္ေခတ္လက္ရာ ပရိေဘာဂအထားအသိုပံုစံ

ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြလိုပဲ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂအေနနဲ႔ ဖ်ာေတြကိုပဲ အသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ သိေနတဲ့ တရုတ္ေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြက တန္ေခတ္ (Tang Dynasty AD618-906) အထိမေရာက္ေသးပါဘူး။ စုန္ေခတ္ ( Song Dynasty AD 960-1127)ေလာက္မွာေတာ့ စားပဲြနဲ႕ကုလားထိုင္ အသံုးျပဳမႈေတြက အဆင့္ျမင့္ နန္းတြင္းအရာရွိေတြေလာက္ပဲ ခံစားခြင့္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီေခတ္ကုန္ခါနီးက်ေတာ့မွ လူတန္းစားအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ အသံုးျပဳလာႏိုင္ၾကပါတယ္။ စားပဲြကုလားထိုင္အသံုးျပဳႏိုင္မႈက ဘုရားထူးခံလူတန္းစားတရပ္အတြက္ သီးသန္႔မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

သာမန္ျပည္သူလူထုေတြပါ အသံုးျပဳလာႏိုင္တဲ့အတြက္ မင္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အေကာင္းဆံုးပရိေဘာဂေတြကို ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ နန္းတြင္းကအစ လမ္းၾကားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြအဆံုး စားပဲြကုလားထိုင္ကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္အသံုးျပဳလာၾကတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ တရုတ္သိုင္းကားေတြၾကည့္ရင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အရက္ဆုိင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုက္ၾကခိုက္ၾကရင္ စားပဲြကုလားထိုင္ေတြ က်ိဳးတာၾကည့္ရင္း ဘာလို႔စားပဲြကုလားထိုင္ေတြကို တရုတ္ေတြ သံုးၾကတာလဲ.. အဲဒါေတြက အေနာက္ႏိုင္ငံက မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိတယ္။ အခုမွပဲ မင္ေခတ္အေၾကာင္းေလ့လာရင္းနဲ႕ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ပုဂံေခတ္နဲ႔ အျပိဳင္ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ သံုးစဲြေနမွန္းသိရတယ္။

မင္ေခတ္မွာ (၁၄၀၂ခုႏွစ္၀န္းက်င္) ဘုရင္ကိုယ္တိုင္က ေတာ္၀င္အလုပ္ရံုကို တည္ေထာင္ၿပီး လက္ရာေကာင္းေတြ ထြက္ဖို႔ ေသခ်ာစီမံခဲ့လို႔လည္း သူတို႕ေခတ္ လက္ရာေတြက ပိုၿပီး လွပလာတာလည္းပါပါတယ္။ သစ္သားလက္ရာေတြနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး နီညိဳေရာင္ ဟမ္ဟြားလိ (Huanghuali) လို႔ေခၚတဲ့ သစ္သားကို အမ်ားဆံုး သံုးခဲ့ပါတယ္။ သစ္သားရဲ႕ လွပတဲ့ အေၾကာကို အသားေပးၿပီး ပရိေဘာဂေတြျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ အခု အဲဒီသစ္သားမ်ိဳးေတြက ဆိတ္သုဥ္းသြားပါၿပီ။ ယခုလက္ရွိ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေစ်းကြက္မွာဆို ဟမ္ဟြားလိနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ပရိေဘာဂေသးေသးေလးေတြကအစ ေစ်းေျမာက္ပါတယ္။ အခုဆို အဲဒီသစ္သားနဲ႕ ဆင္တူျဖစ္တဲ့ ႏွင္းဆီသား (Rose Wood) ကို ျပန္သံုးလာၿပီး ဆင္တူယိုးမား လုပ္လာၾကပါတယ္။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာစုေဆာင္းတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ဟမ္ဟြားလိနဲ႔ ႏွင္းဆီသားကိုခဲြျခားခ်င္ရင္ သစ္သားမ်က္ႏွာျပင္ေပၚက Eyes မ်က္လံုးေတြကို ၾကည့္ရပါတယ္တဲ့။ ဟမ္ဟြားလိရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာ မ်က္လံုးနဲ႕တူတဲ့ အမဲစက္ေသးေသးေလးေတြပါပါတယ္။ အဲဒီအစက္ကေလးေတြၾကည့္ၿပီး အဲဒီသစ္သားရဲ႕ သက္တမ္းကို မွန္းလို႔ရပါတယ္တဲ့။

ေဟြ႕ဟားလီသစ္သားကို ေတာ္၀င္မိသားစုနဲ႕ နန္းတြင္းအရာရွိမ်ားသာ သံုးစဲြခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အရမ္းကို ကၽြမ္းက်င္တဲ့ လက္သမားဆရာေတြသာ ထိုသစ္သားနဲ႕ ပရိေဘာဂလုပ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ေဟြ႕ဟြားလီသစ္သားၾကီးၾကီးရဖို႕ဆိုတာကလည္း အလြန္တရာမွပဲ ခဲယဥ္းပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ သစ္ပင္ၾကီးလာၿပီဆိုရင္ ပင္စည္က ေခြေကာက္ၿပီး လိမ္သြားလို႕ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး အပင္ၾကီးထြားႏႈန္းကလည္း အေတာ့္ကိုေႏွးပါတယ္။ တစ္ေပအရြယ္ေလာက္ၾကီးလာဖို႔ကို ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ေလာက္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ခ်င္ေခတ္အလယ္ပိုင္းကစၿပီး တေျဖးေျဖးရွားပါးလာလိုက္တာ။ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးသုဥ္းတဲ့ အထိပါပဲ။

မင္ေခတ္မွာ လက္ရာေတြေကာင္းလာပါေပမယ့္ ထင္သလို လုပ္လို႔မရပါဘူး။ အစိုးရက ပရိေဘာဂေတြ ပံုစံနဲ႕ အရြယ္အစားအတြက္ နည္းလမ္းေတြအေသအခ်ာခ်ထားပါတယ္။ ၁၅ရာစုႏွစ္က Lu Ban Jing လုဘမ္းဂ်င္လို႕ ေခၚတဲ့ လက္သမားလက္စဲြစာအုပ္ကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ သစ္ပင္ခုတ္လွဲတဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္သားထြင္းတဲ့အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြလိုပဲ ေန႕ေကာင္းရက္ေကာင္းကို ေရြးခ်ယ္ၾကပါတယ္။ ဖုန္းေရႊအရ စားပဲြျပဳလုပ္ရင္ မီတာတစ္၀က္အရြယ္အစားက ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈကို ကုိယ္စားျပဳလို႔ အဲဒီအရြယ္အတုိင္း လုပ္တတ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။

မင္ေခတ္မွာ ပရိေဘာဂကို အဓိကထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာက ေတာ္၀င္နန္းေတာ္ရွိတဲ့ ေဘဂ်င္းမွာပါ။ တရုတ္ျပည္ၾကီးကၾကီးတဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္နယ္နဲ႔ တစ္နယ္ပံုစံေတြအၾကိဳက္ေတြကြာေပမယ့္ အေျခခံေတြ ဒီဇိုင္းေတြက တူပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ မင္ေခတ္အေစာပိုင္းက ဘုရင္ေတြက တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့ ဗိသုကာ လက္သမားဆရာေတြကို အခြန္ေကာက္တဲ့အေနနဲ႕ နန္းတြင္းအလုပ္ရံုမွာ အမႈထမ္းခိုင္းလို႕ပါ။ အနီးအနားကဆိုရင္ နန္းတြင္းအလုပ္ရံုမွာ တစ္လကို ဆယ္ရက္ အလုပ္ဆင္းေပးရပါတယ္။ အေ၀းကဆိုရင္ေတာ့ သံုးႏွစ္မွာ သံုးလတစ္ၾကိမ္အလုပ္ဆင္းေပးရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားက လက္သမား၊ ဗိသုကာဆရာေတြက နန္းတြင္းရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကို နားလည္လိုက္နာႏိုင္ၾကတာေပါ့ေလ။

မင္ေခတ္က်ဆံုးၿပီး မန္ခ်ဴးေတြရဲ႕ ခ်င္ေခတ္ေရာက္တဲ့တိုင္ေအာင္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားက ဗိသုကာပညာရွင္ေတြက နန္းတြင္းအလုပ္ရံုေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္မျပတ္ပါဘူး။ ခ်င္းလံုလက္ထက္(၁၇၃၆-၉၆)မွာေတာ့ တရုတ္ေတြရဲ႕ လက္ရာေတြက တမ်ိဳးတဖံုေျပာင္းလဲသြားပါေတာ့တယ္။ ခ်င္းလံုက ပန္းခက္ အႏုစိတ္လက္ရာေတြသေဘာက်ေတာ့ ရိုးရွင္းတဲ့ မင္လက္ရာေတြေနရာမွာ အပြင့္အခက္အေျပာက္အမြမ္းေတြ ေနရာယူလာၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္အဲဒီေခတ္လက္ရာေတြက မင္ေခတ္လက္ရာေတြေလာက္ တႏိုင္ငံလံုးပ်ံ႕ႏွံ႕သြားျခင္း မရွိေပမယ့္ တရုတ္ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာေတြမွာေတာ့ တမ်ိဳးတဖံု ထူးျခားတဲ့ လက္ရာေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

မင္ေခတ္လက္ရာေတြ ခ်င္ေခတ္မွာ ပံုစံေျပာင္းလာၿပီးႏွစ္ေပါင္း သံုးရာေက်ာ္တဲ့အခါ ခ်င္ေတာ္၀င္အဖဲြ႔ေတြက အေနာက္ႏိုင္ငံျခားသားေတြေၾကာင့္ မင္ေခတ္လက္ရာေတြကို ျပန္သံုးလာတာ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ၁၉၁၁မွာ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ပ်က္သံုးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာ္၀င္နန္းတြင္းလက္သမားေတြရဲ႕ အခန္းကဏကလည္း တေျဖးေျဖးေမွးမွန္သြားၾကတာေပါ့။ ၁၉၃၀ ၁၉၄၀ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းမွာေနထိုင္တဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြက ဘားေဟာ့(Bauhaus Style) စတိုင္ လက္ရာေတြနဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး မင္ေခတ္လက္ရာေတြကို အျမတ္တႏိုး စုေဆာင္းလာၾကပါတယ္။ ဘားေဟာ့စတိုင္ဆိုတာ ေမာ္ဒန္ေခတ္ဦးအေနာက္ႏိုင္ငံ ဂ်ာမနီကစၿပီး နာမည္ၾကီးလာတဲ့ စတိုင္ပါ။

မာဆယ္ဘားေဟာ့ရဲ႕ စတီးနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ၀က္စလီထိုင္ခံု Wassily နဲ႕ မင္ေခတ္သစ္သားလက္ရာ တရားထိုင္ခံုႏွစ္ခုဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံလက္ရာနဲ႕ တရုတ္လက္ရာတို႔ရဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အရာ ျဖစ္လာတယ္။ ထိုင္ခံုႏွစ္ခုလံုးရဲ႕ ပံုစံအေျခခံက အတူတူပါပဲ။ ရိုးစင္းတဲ့ လိုင္းေတြနဲ႕ ဖဲြ႕ထားပံုခ်င္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မင္ေခတ္ထိုင္ခံုက ၀က္စလီထိုင္ခံုလို ေခါက္ရိုးေက်ေနတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာေတြထဲက ထိုးထြက္လာတဲ့ ေခတ္ကို ရုန္းထြက္လာတဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ မင္ေခတ္ထိုင္ခံုက ပံုစံက်နတဲ့ ၁၆ရာစုႏွစ္ အမ်ိဳးသားလက္ရာျဖစ္ၿပီး ၄ရာစုကတည္းက သံုးစဲြခဲ့တဲ့ သစ္သားအဆက္ျပဳလုပ္ပံုလုပ္နည္းအတိုင္း တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုေပါ့။ ၀က္စလီထိုင္ခံုေပၚၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ စတီးကို ထိုင္ခံုေတြမွာ သံုးရင္ ၾကာရွည္ခိုင္ခံ့မွန္း သိလာေတာ့ စတီးနဲ႕ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂျပဳလုပ္ျခင္းက ေခတ္စားလာပါေတာ့တယ္။

၁၉၅၉ေလာက္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြအာဏာရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သက္တမ္းရွိတဲ့ မင္ေခတ္လက္ရာေတြက အႏၱရယ္ေတြၾကားကိုက်ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးလို႔ေခၚတဲ့ (၁၉၆၆ကေန၁၉၇၆) cultural revolution မွာ ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာအေျမာက္အျမားဟာ ရစရာမရွိေအာင္ ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရပါတယ္။ ေကာင္းေပ႕ဆိုတဲ့ မင္ေခတ္လက္ရာေတြကလည္း ပညာရွိေတြ အေနာက္ႏိုင္ငံသားတခ်ိဳ႕တေလေၾကာင့္ ျပည္ပေရာက္ၿပီး ဖ်က္ဆီးခံရမယ့္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ တခ်ိဳ႕တေလကလည္း အေတြးအေခၚနဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈျမတ္ႏိုးတဲ့ အစိုးရအရာရွိတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၀ွက္ထားေပးမႈေၾကာင့္ အေကာင္းပကတိက်န္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရွးေဟာင္းလက္ရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဖ်က္ဆီးခံရတဲ့ အထဲမွာ ပါသြားတာေပါ့။ အဲဒီယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကို ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈကို ဖ်က္တာ တျခားႏိုင္ငံသားေတြမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြပဲ ျဖစ္ေနတာ ၀မ္းနည္းစရာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အေနအထိုင္ အျပဳအမူနဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေရးရာေတြပါ ေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မီတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။ အခုတရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာလက္ရာေတြက ျပန္ၿပီး ေခါင္းေမာ့လာပါၿပီ။

ထိုင္ခံုမ်ား

ဒီထိုင္ခံုပံုစံေတြကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ နန္းတြင္းနဲ႕ အစိုးရအရာရွိေတြရံုးသံုးအျဖစ္ သံုးစဲြၾကပါတယ္။

နန္းတြင္းေခါက္ကုလားထိုင္ပံု

ဟမ္ဟြားလီနဲ႕ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေခါက္ကုလားထိုင္



ကုလားထိုင္အပု။ ေနာက္မွီနဲ႕ လက္ရမ္းမပါပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ခါးေသာက္တဲ့ အခါမွာ သံုးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

စားပဲြ

မင္ေခတ္စားပဲြခံုကလည္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႕လွပါတယ္။

ဗီရို

ဟြမ္ဟြားလီနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ဒီဗီရိုတစ္စံုက USေဒၚလာ တစ္မီလ်ံနဲ႕ ေရာင္းထြက္သြားပါတယ္။

ဒီဗီရိုေလးမွာေတာ့ ပစၥည္းတင္လို႔ရတဲ့ အလွတင္စင္ေလးပါ တဲြလ်က္ပါပါတယ္။

စာအုပ္စင္ေလးပါ။ ယခုေခတ္ပံုစံေတြနဲ႕ ျပိဳင္လို႕ရပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြသံုးတဲ့ အလွျပင္ပစၥည္းမ်ားထည္႔ရာ အံဆဲြေလးေတြပါတဲ့ ဟမ္ဟြားလိေသတၱာေလးပါ။

ဒီေသတၱာေလးေတြကို အၾကိဳက္ဆံုးပါ။ ေဘးနားမွာ သတၳဳအညိဳျပားမ်ားနဲ႕ ကြပ္ထားတာကို သေဘာအက်ဆံုးပါ။

စုတ္တံထည့္တဲ့ခြက္။ ဟမ္ဟြားလီက ရွားပါးလာေတာ့ ဒီလိုစုတ္တံထည္႔တဲ့ ခြက္ေသးေသးေလးေတြေတာင္ ေဒၚလာ ေလးငါးရာေလာက္ေပါက္ပါတယ္။

အိပ္ရာခုတင္



ေညာင္ေစာင္းလို႕ပဲေခၚမလား Daybed လို႕ပဲ ေခၚမလား။ သက္သက္သာသာလဲေလ်ာင္းလို႕ရမယ့္ ခုတင္ေလးပါ။ ခုတင္မွာ အ၀ိုင္းေလးႏွစ္ခုစီနဲ႕ အလွဆင္ထားတဲ့ အရာက ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရေစတယ္လို႔ အဓိပြါယ္ေဆာင္ပါတယ္။

အခုျမန္မာျပည္မွာေတာ့ တရုတ္ပံုစံနဂါးမ်ားနဲ႕ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေတြ ေခတ္စားလာပါတယ္။ ထိုင္ခံုၾကီးေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး လုပ္ၾကေပမယ့္ တကယ့္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ သင့္ေတာ္မေတာ္ စဥ္းစားသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကႏုတ္ေတြနဲ႕ ရွပ္ရွက္ခတ္ေနေအာင္ လုပ္မယ့္အစား မင္ေခတ္ကလက္ရာေလးေတြကို သံုးၾကည့္ပါလားလို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။

ျမန္မာျပည္မွာေတြ႕ရတဲ့ ထိုင္ခံုပံု