၁၈၀၀-၁၈၀၄မွာ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ Geisha Woodblock Art
ေဂရွားတစ္ေယာက္အတြက္ ဓါဏက အေရးၾကီးတဲ့ ေနရာကေနပါပါတယ္။ အဲဒီဓါဏက အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ လူလြတ္တစ္္ဦးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခုထက္ထိ ေဂရွားႏွင့္ ဓါဏၾကားက ဆက္ဆံေရးကို ဘယ္သူမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိၾကပါဘူး။ ေဂါရွားတစ္ေယာက္ ကံေကာင္းရင္ ဓါဏက ေတာ္ေကာက္တတ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွိတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ေတာ့ အငယ္အေႏွာင္းသာသာေပါ့။ ေဂရွားတစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳမိရင္ေတာ့ ေဂရွားေလာကထဲကေန အျပီးထြက္ရပါေတာ့တယ္။ ဓါဏတစ္ေယာက္ရဖို႔လည္း ေဂရွားတိုင္းက မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆာယုရိအတြက္ကေတာ့ ဓါဏျဖစ္ခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးသားေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတာေပါ့။ သူမကို ဓါဏအျဖစ္ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့ လူေတြၾကားမွာ Chiarmanကိုလည္း ျဖစ္ပါေစလို႔ ၾကိတ္ၿပီးဆုေတာင္းေနေပမယ့္ သူမဆုေတာင္းမျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ ႏိုဘုဆန္ကသာ ဓါဏျဖစ္ခ်င္တဲ့လူေတြထဲမွာ ပါေနေပမယ့္ Chairmanကေတာ့ မသိသလိုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာက ဆာယုရိကို မ်က္ႏွာသာမေပးျပန္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ဒုတိယကမာၻစစ္မီးက ေဂရွားေတြၾကားထဲကို ရိုက္ခတ္လာပါေတာ့တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မ်ွ ကျခင္းခုန္ျခင္း လွပစြာ ၀တ္စားသြားလာျခင္း မျပဳရဆိုၿပီး စစ္မိန္႔ထုတ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ထိုစစ္မိန္႔ႏွင့္အတူ ေဂရွားေတြ က်င္လည္ရာ Tea House ေတြလည္း မပိတ္မေနရ ပိတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
စစ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အရာအားလံုးကို ပ်က္စီးေစေသာ အရာတစ္ခုပါ။ အရင္က လွပသာယာဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေဂရွားေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕ေလးကလည္း ဒုတိယကမာၻစစ္ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဆာယုရိတစ္ေယာက္ လံုျခံဳတဲ့ ေတာရြာေလးကို ေျပာင္းေျပးခဲ့ရတယ္။ သူမအတြက္ ေဂရွားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို စစ္ၾကီးက အတင္းျပည္ဖံုးကားခ်ခိုင္းေနပါၿပီ။ သူမခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ Chairmanလည္း ဘယ္ဆီမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ သည္လိုနဲ႕ပဲ သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဇာတ္ၿမွပ္ေနရင္း စစ္ၾကီးၿပီးကာစမွာ သူမဆီ ႏိုဘုစံ ေရာက္လာတယ္။ စစ္ရဲ႕ဖ်က္ဆီးမႈဒဏ္ေတြမွာ Chairmanႏွင့္ ႏိုဘုစံတို႕ရဲ႕ စက္ရံုေတြ ပါသြားခဲ့တယ္။ (ဒုတိယကမာၻစစ္ကာလမွာ ဂ်ပန္အစိုးရက စက္ရံုတိုင္းကို စစ္တပ္အတြက္ အသံုးက်မယ့္ အရာတစ္ခုခု၊ လက္နက္တစ္ခုခုကို ေျပာင္းၿပီး ထုတ္လုပ္ခိုင္းခဲ့တယ္)
သူတို႕ေတြအားလံုး တစ္က ျပန္စၾကရေတာ့မယ္။ အဲသည္လို ျပန္စဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံဖို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ အေမရိကန္တစ္ေယာက္ကို ဆာယုရိက ေဖ်ာ္ေျဖေပးဖို႔အတြက္ ႏိုဘုစံက လာၿပီး အကူအညီေတာင္းတယ္။ ဆာယုရိလည္း ကူညီေပးဖို႕ ဂ်ီယြန္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။
သူမရဲ႕ ျမိဳ႕ေလးဆီေရာက္ေတာ့ အရာအားလံုးေျပာင္းလဲေနပါၿပီ။ ေနရာတိုင္းမွာ အေမရိကန္ေတြပဲ ၾကီးစိုးေနၾကတယ္။ ဂ်ပန္ေငြထက္ အေမရိကန္ေဒၚလာကို မက္ေမာေနၾကတယ္။ လမ္းမေပၚမွာလည္း ေဂရွားလို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း အေမရိကန္စစ္သားေတြ ေဘးနားမွာ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးေတြထဲမွာျပည့္တန္ဆာရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါလာသလို ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေဂရွားမယ္ေတြလည္း ပါလာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္က ေဂရွားေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ စစ္အတြင္းမွာ ဂ်ပန္အစိုးရက သီခ်င္းသီဆိုခြင့္ေတြ လွပတဲ့ ကီမိုႏို၀တ္ဆင္ခြင့္ေတြကို ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ စစ္အတြင္းမွာ သီခ်င္းဆိုလိုက္ ေဖ်ာ္ေျဖလိုက္လုပ္လာၾကတဲ့ ေဂရွားေတြက တျခားသာမန္အလုပ္ေတြကို မလုပ္တတ္ၾကေတာ့ဘူး။ အိုခီယာအိမ္ေလးေတြကလည္း စစ္အတြင္းမွာ အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ စုေဆာင္းထားတဲ့ ကီမိုႏိုေတြကို ထုတ္ေရာင္းခဲ့ၾကရတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ အရင္တုန္းက သူေဌးေတြဟာအခုေတာ့ ဆင္းရဲကုန္ၿပီး။ တီးေဟာက္စ္ေတြ သြားၿပီး မသံုးျဖဳန္းႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အခုလို ေဖာက္သည္ေတြ မလာႏိုင္ေတာ့ ေဂရွားမယ္ေတြအတြက္ ရပ္တည္ေရးကလည္း ခက္ခဲလာျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေဂရွားမယ္ေတြခမ်ာ စစ္ၾကီးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အရင္လို ဟန္ကိုယ့္ဖို႔နဲ႕ မေနႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ျပည့္တန္ဆာရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြလိုပဲ ေဂရွားမယ္ေတြကလည္း လမ္းမေပၚထြက္လာခဲ့ရတယ္။ အဲသည္လို ေဂရွားေတြထဲမွာ ဆာယုရိရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ပန္႔ကင္းလည္း ပါခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ဆံုး ဆာယုရိက ပန္႕ကင္းကို အရင္ကအတိုင္း လက္တဲြေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ႏိုဘုစံ၊ Chairmanနဲ႕ အေမရိကန္အရာရွိတို႕ကို အတူတူေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ပန္႕ကင္းကို အကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္။ အဲသည္ေန႕ညမွာပဲ ႏိုဘုစံက ဆာယုရိကို သူမရဲ႕ ဓါဏအျဖစ္ လက္ခံဖို႕ေတာင္းဆိုလာတယ္။ ႏိုဘုစံက သူမအေပၚတစ္ေလ်ာက္လံုး ေကာင္းခဲ့ေတာ့ ၿငင္းဆန္ရ အေတာ္ခက္တယ္။ အဲဒိေနာက္ေတာ့ ဆာယုရိက ႏိုဘုဆန္အထင္လဲြေအာင္ အေမရိကန္အရာရွိကို ဆိတ္ကြယ္ရာကို ခ်ိန္းလိုက္ၿပီး ပေရာပရီ လုပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ ႏိုဘုစံကို အဲသည္ေနရာကို ေခၚလာဖို႔ ပန္႔ကင္းကို ခိုင္းလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စလို႕ပဲ ဆိုရမလား၊ အိုခိယာရဲ႕ ေမြးစားသမီးအျဖစ္ကေန လုယူခံလိုက္ရတဲ့ ရန္စလို႔ပဲ ဆိုရမလား၊ ပန္႕ကင္းက ႏိုဘုစံအစား Chairmanကို ေခၚလာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဆာယုရိခမ်ာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ Chairmanနဲ႕ နီးစပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ အိပ္မက္က တစ္စစီ ကဲြအက္ ကုန္ပါေရာ။
The heart dies….. And slow dead Shading each hole likely Until one day they are not…… No hopes……. Nothing remains……. She paint whole face to hide her face Her eyes are in deep water It is not for geisha to want It is not for geisha to feel Geisha is the artist of the floor of deem world She dances She sings She entertains you Whatever you want……… The rest is shadow The rest is secret……….
တစ္ေန႔ၾကေတာ့ ဆာယုရိခမ်ာ ႏိုဘုစံက တီးေဟာက္ကို လာခဲ့ဖို႔ေခၚလိုက္တယ္။ တီးေဟာက္စ္ေရာက္ေတာ့ ႏိုဘုစံအစား Chairman ျဖစ္ေနတယ္။ Chairman က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမ်ွကို သိသြားခဲ့တယ္။တကယ္ေတာ့ Chairman ကဆာယုရိကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သံေယာဇဥ္ရွိခဲ့သူပါ။ မာမိဟကို လႊတ္ၿပီး ဆာယုရိကို ေဂရွားအျဖစ္ ပံုသြင္းဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့သူပါ။ မထင္မွတ္ဘဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ႏိုဘုစံက ဆာယုရိအေပၚ မ်က္စိက်သြားခ်ိန္မွာ မသိမသာေနခဲ့ရေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း အားလံုးရွင္းသြားပါၿပီ။ ဆာယုရိလည္း သူမေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တဲ့ Chairman ရင္ခြင္ထဲမွာ ေမွးစက္ခြင့္ ရခဲ့ၿပီေလ။
No Geisha can never hope for MORE
တကယ္ေတာ့ Memoirs of Geisha ဇာတ္လမ္းက သာမန္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလို႔ဆိုေပမယ့္ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္တည္လာသလဲဆိုတာ အေသးစိတ္ေရးထားတာပါ။ ေဂရွားေတြရဲ႕ဘ၀ကလည္း ျမန္မာျပည္က အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြ ဇာတ္မင္းသမီးေတြရဲ႕ဘ၀နဲ႔ အေတာ့္ကို ဆင္ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ယခင္က သဘင္သည္မ်ိဳးရိုးဆို အထင္မၾကီးတတ္ၾကသလို သူတို႔ဆီမွာလည္း ေဂရွားဆိုရင္လည္း အထင္မၾကီးၾကပါဘူး။
ဒါဘာေၾကာင့္လဲ……။ သူတို႔ေတြက ေျဖေဖ်ာ္ေရး သမားေတြမို႔လို႔လား။ ပရိသတ္ေရွ႕မွာ ထြက္ၿပီး ကျပအသံုးေတာ္ခံရလို႔လား။ သဘင္သည္မွန္လ်င္ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားသူလို႕ အမ်ားက ထင္ေနၾကလို႔လား။
တကယ္ေတာ့ သဘင္သည္ေတြခမ်ာ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ရသည့္ အျဖစ္ပါ။ အထက္ကဆိုခဲ့သလို ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ အဆိုအေျပာအကႏိုင္သူ ေဂရွားတစ္ေယာက္အတြက္ ပရိသတ္ဆိုတာ မရွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေဂရွားတစ္ေယာက္ မပီသသူေတြ ပညာမျပည့္၀သူေတြက ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ရင္းၿပီး ပရိသတ္ရွာပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႕ပဲ ေဂရွားေတြက အမ်ားအျမင္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကိုသံုးၿပီး အရင္းအျမတ္ျပဳသူရယ္လို႔ အမ်ားက ယူဆၾကတာေပါ့။ ေဂရွားမွန္လ်င္ ပညာနဲ႕ပဲ အသက္ေမြးပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ခႏၶာကိုယ္ကို အရင္းမျပဳတတ္ၾကပါဘူး။ဒုတိယကမာၻစစ္အျပီး အေမရိကန္ေတြ ဂ်ပန္ကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည့္တန္ဆာေတြကို ေဂရွားလို ၀တ္ခိုင္းတဲ့ အခ်က္ကလည္း ကမၻာက ေဂရွားဆိုတာ ျပည့္တန္ဆာပါလို႔ ထင္မွတ္မွားေစခဲ့တဲ့ အခ်က္လည္းတစ္ခု အပါအ၀င္။ ေဂရွားလို ၀တ္ထားတဲ့ ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ့ စစ္သားပံုေတြက ပလူပ်ံခဲ့တာကိုး။
ယခုဂီယြန္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ယေန႔ျမင္ကြင္း
အခုေတာ့ ဂ်ပန္အစိုးရက ေဂရွားေတြရဲ႕ အေမြအႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိေနပါၿပီ။ အခုထက္ထိ ေဂရွားေတြရဲ႕ အိုခီယာအိမ္ေလးေတြကဂီယြန္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ရွိေနဆဲပါ။ ယခင္ကလို ေၾကြးယူေၾကြးဆပ္စနစ္နဲ႕ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေဂရွားအျဖစ္ မိုင္ကိုလို႔ေခၚတဲ့ အလုပ္သင္ေဂရွားအျဖစ္ တစ္ဆင့္ခ်င္း တက္လွမ္းစရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး။ လက္တဲြေခၚဖို႔ ေဂရွားအခ်င္းခ်င္း အမနဲ႕ ညီမဆက္ဆံေရးကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုဆိုလ်င္ ေဂရွားေတြရဲ႕ အရည္အတြက္ကလည္း အရင္ကေလာက္ မမ်ားေတာ့ပါဘူး။ ယခင္က အေရအတြက္ ရွစ္ေသာင္းေလာက္ ရွိခဲ့ရာကေန လက္ရွိ တစ္ေထာင္ႏွစ္ေထာင္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ယခုေခတ္ေဂရွားေတြက ပညာတတ္ဘဲြ႕ရေတြ ျဖစ္ၾကသလို ၀ါသနာအေလ်ာက္ ေဂရွားျဖစ္လာရတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ ၂၀၀ရခုႏွစ္မွာေတာ့ ၾသစေလ်းလ်ႏိုင္ငံကေန အေနာက္ႏိုင္ငံသူတစ္ဦးက ေဂရွားအျဖစ္ ဂ်ပန္မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳလာပါေသးတယ္။ အဲသည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံသူက Oxford University ကေန MBA နဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ အခုေတာ့လည္း သူမလည္း မိန္းမသားေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ ေဂရွားကမာၻေလးမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၿပီေလ။
အထက္ပါပို႔စ္ေလးသည္ Memoirs of Geish ရုပ္ရွင္နဲ႕ မူရင္း၀တၳဳမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းတြင္ ဆာယုရိက သူမ၏ အပ်ိဳစင္ကို ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ ပထမဆံုးေရာင္းသည့္ အေၾကာင္းပါ၀င္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမွာ ေဂရွားေတြရဲ႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာမဟုတ္ဘဲ စာေရးဆရာရဲ႕ ဥာဏ္ကြန္႕ျမဴးသက္သက္လို႔ ဆိုၾကပါသည္။ မွန္လားမွားလား ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။ ထိုအခ်က္သည္ မေသခ်ာမေရရာ၍ ကၽြန္ေတာ့္ ထည့္သြင္းေရးသားျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။
ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာက ဆာယုရိကို မ်က္ႏွာသာမေပးျပန္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ဒုတိယကမာၻစစ္မီးက ေဂရွားေတြၾကားထဲကို ရိုက္ခတ္လာပါေတာ့တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မ်ွ ကျခင္းခုန္ျခင္း လွပစြာ ၀တ္စားသြားလာျခင္း မျပဳရဆိုၿပီး စစ္မိန္႔ထုတ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ထိုစစ္မိန္႔ႏွင့္အတူ ေဂရွားေတြ က်င္လည္ရာ Tea House ေတြလည္း မပိတ္မေနရ ပိတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
စစ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အရာအားလံုးကို ပ်က္စီးေစေသာ အရာတစ္ခုပါ။ အရင္က လွပသာယာဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေဂရွားေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕ေလးကလည္း ဒုတိယကမာၻစစ္ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဆာယုရိတစ္ေယာက္ လံုျခံဳတဲ့ ေတာရြာေလးကို ေျပာင္းေျပးခဲ့ရတယ္။ သူမအတြက္ ေဂရွားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို စစ္ၾကီးက အတင္းျပည္ဖံုးကားခ်ခိုင္းေနပါၿပီ။ သူမခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ Chairmanလည္း ဘယ္ဆီမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ သည္လိုနဲ႕ပဲ သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဇာတ္ၿမွပ္ေနရင္း စစ္ၾကီးၿပီးကာစမွာ သူမဆီ ႏိုဘုစံ ေရာက္လာတယ္။ စစ္ရဲ႕ဖ်က္ဆီးမႈဒဏ္ေတြမွာ Chairmanႏွင့္ ႏိုဘုစံတို႕ရဲ႕ စက္ရံုေတြ ပါသြားခဲ့တယ္။ (ဒုတိယကမာၻစစ္ကာလမွာ ဂ်ပန္အစိုးရက စက္ရံုတိုင္းကို စစ္တပ္အတြက္ အသံုးက်မယ့္ အရာတစ္ခုခု၊ လက္နက္တစ္ခုခုကို ေျပာင္းၿပီး ထုတ္လုပ္ခိုင္းခဲ့တယ္)
သူတို႕ေတြအားလံုး တစ္က ျပန္စၾကရေတာ့မယ္။ အဲသည္လို ျပန္စဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံဖို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ အေမရိကန္တစ္ေယာက္ကို ဆာယုရိက ေဖ်ာ္ေျဖေပးဖို႔အတြက္ ႏိုဘုစံက လာၿပီး အကူအညီေတာင္းတယ္။ ဆာယုရိလည္း ကူညီေပးဖို႕ ဂ်ီယြန္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။
သူမရဲ႕ ျမိဳ႕ေလးဆီေရာက္ေတာ့ အရာအားလံုးေျပာင္းလဲေနပါၿပီ။ ေနရာတိုင္းမွာ အေမရိကန္ေတြပဲ ၾကီးစိုးေနၾကတယ္။ ဂ်ပန္ေငြထက္ အေမရိကန္ေဒၚလာကို မက္ေမာေနၾကတယ္။ လမ္းမေပၚမွာလည္း ေဂရွားလို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း အေမရိကန္စစ္သားေတြ ေဘးနားမွာ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးေတြထဲမွာျပည့္တန္ဆာရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါလာသလို ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေဂရွားမယ္ေတြလည္း ပါလာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္က ေဂရွားေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ စစ္အတြင္းမွာ ဂ်ပန္အစိုးရက သီခ်င္းသီဆိုခြင့္ေတြ လွပတဲ့ ကီမိုႏို၀တ္ဆင္ခြင့္ေတြကို ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ စစ္အတြင္းမွာ သီခ်င္းဆိုလိုက္ ေဖ်ာ္ေျဖလိုက္လုပ္လာၾကတဲ့ ေဂရွားေတြက တျခားသာမန္အလုပ္ေတြကို မလုပ္တတ္ၾကေတာ့ဘူး။ အိုခီယာအိမ္ေလးေတြကလည္း စစ္အတြင္းမွာ အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ စုေဆာင္းထားတဲ့ ကီမိုႏိုေတြကို ထုတ္ေရာင္းခဲ့ၾကရတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ အရင္တုန္းက သူေဌးေတြဟာအခုေတာ့ ဆင္းရဲကုန္ၿပီး။ တီးေဟာက္စ္ေတြ သြားၿပီး မသံုးျဖဳန္းႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အခုလို ေဖာက္သည္ေတြ မလာႏိုင္ေတာ့ ေဂရွားမယ္ေတြအတြက္ ရပ္တည္ေရးကလည္း ခက္ခဲလာျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေဂရွားမယ္ေတြခမ်ာ စစ္ၾကီးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အရင္လို ဟန္ကိုယ့္ဖို႔နဲ႕ မေနႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ျပည့္တန္ဆာရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြလိုပဲ ေဂရွားမယ္ေတြကလည္း လမ္းမေပၚထြက္လာခဲ့ရတယ္။ အဲသည္လို ေဂရွားေတြထဲမွာ ဆာယုရိရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ပန္႔ကင္းလည္း ပါခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ဆံုး ဆာယုရိက ပန္႕ကင္းကို အရင္ကအတိုင္း လက္တဲြေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ႏိုဘုစံ၊ Chairmanနဲ႕ အေမရိကန္အရာရွိတို႕ကို အတူတူေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ပန္႕ကင္းကို အကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္။ အဲသည္ေန႕ညမွာပဲ ႏိုဘုစံက ဆာယုရိကို သူမရဲ႕ ဓါဏအျဖစ္ လက္ခံဖို႕ေတာင္းဆိုလာတယ္။ ႏိုဘုစံက သူမအေပၚတစ္ေလ်ာက္လံုး ေကာင္းခဲ့ေတာ့ ၿငင္းဆန္ရ အေတာ္ခက္တယ္။ အဲဒိေနာက္ေတာ့ ဆာယုရိက ႏိုဘုဆန္အထင္လဲြေအာင္ အေမရိကန္အရာရွိကို ဆိတ္ကြယ္ရာကို ခ်ိန္းလိုက္ၿပီး ပေရာပရီ လုပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ ႏိုဘုစံကို အဲသည္ေနရာကို ေခၚလာဖို႔ ပန္႔ကင္းကို ခိုင္းလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စလို႕ပဲ ဆိုရမလား၊ အိုခိယာရဲ႕ ေမြးစားသမီးအျဖစ္ကေန လုယူခံလိုက္ရတဲ့ ရန္စလို႔ပဲ ဆိုရမလား၊ ပန္႕ကင္းက ႏိုဘုစံအစား Chairmanကို ေခၚလာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဆာယုရိခမ်ာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ Chairmanနဲ႕ နီးစပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ အိပ္မက္က တစ္စစီ ကဲြအက္ ကုန္ပါေရာ။
The heart dies….. And slow dead Shading each hole likely Until one day they are not…… No hopes……. Nothing remains……. She paint whole face to hide her face Her eyes are in deep water It is not for geisha to want It is not for geisha to feel Geisha is the artist of the floor of deem world She dances She sings She entertains you Whatever you want……… The rest is shadow The rest is secret……….
တစ္ေန႔ၾကေတာ့ ဆာယုရိခမ်ာ ႏိုဘုစံက တီးေဟာက္ကို လာခဲ့ဖို႔ေခၚလိုက္တယ္။ တီးေဟာက္စ္ေရာက္ေတာ့ ႏိုဘုစံအစား Chairman ျဖစ္ေနတယ္။ Chairman က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမ်ွကို သိသြားခဲ့တယ္။တကယ္ေတာ့ Chairman ကဆာယုရိကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သံေယာဇဥ္ရွိခဲ့သူပါ။ မာမိဟကို လႊတ္ၿပီး ဆာယုရိကို ေဂရွားအျဖစ္ ပံုသြင္းဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့သူပါ။ မထင္မွတ္ဘဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ႏိုဘုစံက ဆာယုရိအေပၚ မ်က္စိက်သြားခ်ိန္မွာ မသိမသာေနခဲ့ရေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း အားလံုးရွင္းသြားပါၿပီ။ ဆာယုရိလည္း သူမေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တဲ့ Chairman ရင္ခြင္ထဲမွာ ေမွးစက္ခြင့္ ရခဲ့ၿပီေလ။
No Geisha can never hope for MOREတကယ္ေတာ့ Memoirs of Geisha ဇာတ္လမ္းက သာမန္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလို႔ဆိုေပမယ့္ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္တည္လာသလဲဆိုတာ အေသးစိတ္ေရးထားတာပါ။ ေဂရွားေတြရဲ႕ဘ၀ကလည္း ျမန္မာျပည္က အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြ ဇာတ္မင္းသမီးေတြရဲ႕ဘ၀နဲ႔ အေတာ့္ကို ဆင္ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ယခင္က သဘင္သည္မ်ိဳးရိုးဆို အထင္မၾကီးတတ္ၾကသလို သူတို႔ဆီမွာလည္း ေဂရွားဆိုရင္လည္း အထင္မၾကီးၾကပါဘူး။
ဒါဘာေၾကာင့္လဲ……။ သူတို႔ေတြက ေျဖေဖ်ာ္ေရး သမားေတြမို႔လို႔လား။ ပရိသတ္ေရွ႕မွာ ထြက္ၿပီး ကျပအသံုးေတာ္ခံရလို႔လား။ သဘင္သည္မွန္လ်င္ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားသူလို႕ အမ်ားက ထင္ေနၾကလို႔လား။
တကယ္ေတာ့ သဘင္သည္ေတြခမ်ာ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ရသည့္ အျဖစ္ပါ။ အထက္ကဆိုခဲ့သလို ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ အဆိုအေျပာအကႏိုင္သူ ေဂရွားတစ္ေယာက္အတြက္ ပရိသတ္ဆိုတာ မရွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေဂရွားတစ္ေယာက္ မပီသသူေတြ ပညာမျပည့္၀သူေတြက ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ရင္းၿပီး ပရိသတ္ရွာပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႕ပဲ ေဂရွားေတြက အမ်ားအျမင္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကိုသံုးၿပီး အရင္းအျမတ္ျပဳသူရယ္လို႔ အမ်ားက ယူဆၾကတာေပါ့။ ေဂရွားမွန္လ်င္ ပညာနဲ႕ပဲ အသက္ေမြးပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ခႏၶာကိုယ္ကို အရင္းမျပဳတတ္ၾကပါဘူး။ဒုတိယကမာၻစစ္အျပီး အေမရိကန္ေတြ ဂ်ပန္ကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည့္တန္ဆာေတြကို ေဂရွားလို ၀တ္ခိုင္းတဲ့ အခ်က္ကလည္း ကမၻာက ေဂရွားဆိုတာ ျပည့္တန္ဆာပါလို႔ ထင္မွတ္မွားေစခဲ့တဲ့ အခ်က္လည္းတစ္ခု အပါအ၀င္။ ေဂရွားလို ၀တ္ထားတဲ့ ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ့ စစ္သားပံုေတြက ပလူပ်ံခဲ့တာကိုး။
ယခုဂီယြန္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ယေန႔ျမင္ကြင္းအခုေတာ့ ဂ်ပန္အစိုးရက ေဂရွားေတြရဲ႕ အေမြအႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိေနပါၿပီ။ အခုထက္ထိ ေဂရွားေတြရဲ႕ အိုခီယာအိမ္ေလးေတြကဂီယြန္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ရွိေနဆဲပါ။ ယခင္ကလို ေၾကြးယူေၾကြးဆပ္စနစ္နဲ႕ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေဂရွားအျဖစ္ မိုင္ကိုလို႔ေခၚတဲ့ အလုပ္သင္ေဂရွားအျဖစ္ တစ္ဆင့္ခ်င္း တက္လွမ္းစရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး။ လက္တဲြေခၚဖို႔ ေဂရွားအခ်င္းခ်င္း အမနဲ႕ ညီမဆက္ဆံေရးကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုဆိုလ်င္ ေဂရွားေတြရဲ႕ အရည္အတြက္ကလည္း အရင္ကေလာက္ မမ်ားေတာ့ပါဘူး။ ယခင္က အေရအတြက္ ရွစ္ေသာင္းေလာက္ ရွိခဲ့ရာကေန လက္ရွိ တစ္ေထာင္ႏွစ္ေထာင္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ယခုေခတ္ေဂရွားေတြက ပညာတတ္ဘဲြ႕ရေတြ ျဖစ္ၾကသလို ၀ါသနာအေလ်ာက္ ေဂရွားျဖစ္လာရတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ ၂၀၀ရခုႏွစ္မွာေတာ့ ၾသစေလ်းလ်ႏိုင္ငံကေန အေနာက္ႏိုင္ငံသူတစ္ဦးက ေဂရွားအျဖစ္ ဂ်ပန္မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳလာပါေသးတယ္။ အဲသည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံသူက Oxford University ကေန MBA နဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ အခုေတာ့လည္း သူမလည္း မိန္းမသားေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ ေဂရွားကမာၻေလးမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၿပီေလ။
အထက္ပါပို႔စ္ေလးသည္ Memoirs of Geish ရုပ္ရွင္နဲ႕ မူရင္း၀တၳဳမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းတြင္ ဆာယုရိက သူမ၏ အပ်ိဳစင္ကို ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ ပထမဆံုးေရာင္းသည့္ အေၾကာင္းပါ၀င္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမွာ ေဂရွားေတြရဲ႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာမဟုတ္ဘဲ စာေရးဆရာရဲ႕ ဥာဏ္ကြန္႕ျမဴးသက္သက္လို႔ ဆိုၾကပါသည္။ မွန္လားမွားလား ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။ ထိုအခ်က္သည္ မေသခ်ာမေရရာ၍ ကၽြန္ေတာ့္ ထည့္သြင္းေရးသားျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။
