သူမ၏ည

ကၽြန္ေတာ္ Interior Design အေၾကာင္းႏွင့္ ပါတ္သက္တာေတြ ဆက္ေရးဦးမွာပါ.... အခုေလာေလာဆယ္ ျမန္မာ Interior Design အေၾကာင္းနဲ႕ ပါတ္သက္တာေတြ စာၾကည့္တိုက္သြားလိုက္ လိုအပ္တာေတြ စုလိုက္ လုပ္ေနလို႔ မတင္ ျဖစ္ေသးတာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ ဘေလာ့ သက္တမ္းကလည္း ေရ႔လဆို ၆လျပည့္ၿပီ.......။ -၀တၳဳေရးခ်င္တာ ငယ္ငယ္ကတည္းကဆိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း နည္းနည္း ဒုကၡေပးခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္ း) အခု ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာ ၀တၳဳတို ၃ ပုဒ္တင္ခ်င္ပါတယ္။ ည ၃ည အေၾကာင္းေပါ့။ အခုေလာေလာဆယ္ သူမ၏ည ကို ခံစားၾကည့္ပါဥိး.... မေရးတတ္ေရးတတ္နဲ႔ ေရးထားေတာ့ အမွားပါရင္ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။

သူမ၏ည

ညသည္ ပူေလာင္၏။

ခပ္ဟဟေလး ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းတံခါးဆီကို ေႏြေလရူးတို႔ ဖ်က္ခနဲတိုး၀င္လာသည္။ ေႏြေလတို႕သည္ ေအးစက္မႈကို မသယ္လာ……………..။ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႕ကိုသာ အရင္လို ထားခဲ့ျပန္၏။ တိုင္ကပ္နာရီအိုေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည၁၂နာရီတိတိ……….။

ေလတိုးေနသည့္ ျပတင္း တံခါးကို အသာအယာတြန္းဖြင့္လိုက္သည့္အခါ ေလထဲမွာ မရင္းႏွီးသည့္ ပန္းရန႔ံေတြကသင္းေနသည္။ အေ၀းဆီက ဆဲြဆဲြငင္ငင္အူလိုက္သည့္ ေခြးအူသံေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီး တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို အလ်င္အျမန္ ဆဲြပိတ္လိုက္မိလိုက္ျပန္သည္။ ျပတင္းနားမွာ မတ္တပ္ရပ္မိလိုက္ တစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းငယ္ေလးထဲမွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလ်ွာက္လိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာျပန္၏။ သည္ညသည္ အရင္လိုညေတြလိုပဲ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္မိျပန္၏………။ ဘာမွ မထူးဆန္းေပမယ့္ အခုလို သူျပန္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိတာ အက်င့္လို ျဖစ္လာသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ပ်က္မိလာျပန္သည္။


အတန္ငယ္ ေညာင္းလာမိေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို ေလ်ာ့တိေလ်ာ့တဲြ ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး …………ေမာင္….. လို႔….. ကိုယ့္နားက ကိုယ္ျပန္ၾကားရံု တိုးတိုးေလး ညည္းတြားမိျပန္္သည္။

အဲသည္လိုေခၚလိုက္တိုင္း ကၽြန္မကို ငဲ့ငဲ့ၾကည့္တတ္သည့္ ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေမာင့္ရဲ့ က်ယ္ျပန္႔သည့္ နဖူးေပၚမွာ ေခြေခြေလးက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မတို႔၏ ဆံုစည္းမႈသည္ အလြန္တရာမွ ရိုးစင္းခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္နဲ႔ ေပါင္းစည္းဖို႕ၾကေတာ့ အလြန္တရာခက္ခဲခဲ့သည္။ အရာရာေမာင့္ထက္ သာသည့္ ကၽြန္မအရည္အခ်င္းေတြေၾကာင့္လား……. ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ လိုသည္ထက္ အသက္အရြယ္ ကြာဟေနလို႔လား…….။ ထိုကဲသို႕ေသာ ေမးခြန္းကို ဟိုးတုန္းကေတာ့ မစဥ္းစားမိခဲ့……။ အခုေတာ့လည္း မိမိကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိျပန္သည္။

ေမာင္နဲ႕ကၽြန္မက အသက္ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ကြာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွ ျပႆနာမရွိဘူးထင္ခဲ့မိ၏။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ အသက္ၾကီးေတာ့ အရာရာမွာ ေမာင့္ထက္ ေရွ႕ေရာက္ေနမိတာ ကၽြန္မအတြက္မထူးဆန္းလွေပမယ့္……. အမ်ားအျမင္မွာေတာ့…… သိပ္ၿပီး မလွခဲ့။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတို႕ တားေနသည့္ၾကားကေန ေမာင္နဲ႕ ေပါင္းစည္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ကို မွားလား…. မွန္လား.. ကၽြန္မ မေ၀ခဲြနိုင္ခဲ့….။ ေမာင့္ကို စေတြ႔မိသည့္ အခ်ိန္ကပင္ ဖဲြ႔မိသည့္ သံေယာဇဥ္က အရာရာကို လႊမ္းမိုးႏိုင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း အရာရာသည္ ကန္႕လန္႕ကာေနာက္ကြယ္မွာ ကိုယ္မသိသည့္ဇာတ္ရုပ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကဖို႔ ၾကိဳးစားတာနဲ႕ တူလွသည္။

ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေခါင္းကို မွီခ်လိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို စံုမွတ္ၿပီး အိပ္ဖို႔ၾကိဳးစား၏။ မရ……။ အိမ္မျပန္လာေသးသည့္ ေမာင့္အတြက္ စိတ္ပူတာလား….. ။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမာင့္ကို အိမ္အထိလိုက္ပို႔ၾကမွာေပါ့….။

ကၽြန္မသက္ျပင္းခပ္ေလးေလး ခ်လိုက္ၿပီး ေဘးနားက စားပဲြေပၚမွာ ျပန္႔ၾကဲေနသည့္ စာရင္းစာရြက္ေတြကို ပင့္သက္ရွိဳက္ရင္း ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။ ညေနက ေရာက္ေနသည့္ ကုန္စည္စာရင္းေတြမွာ ေရးထားသည့္ ဂဏန္းေတြေပၚ မ်က္လံုးက ေရာက္သြားျပန္ေတာ့ အသက္ရွဴမ၀ေတာ့သလို ခံစားမိလာျပန္သည္။ ၾကီးၾကီးလွကေတာ့ ကုန္ရံုက ျပန္လာၿပီးကတည္းက အိပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ျဖတ္သန္းဖို႔ အလြန္ေၾကာက္ေနမိသည္။ သည္ႏွစ္က်မွ ေတာင္ေပၚမွ လက္ဖက္အစိုေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာမိလိုက္သည္။ သည္ေန႔ ကုန္ရံုမွာ ၾကားခဲ့ရသည့္ သတင္းအရ မစားသင့္သည့္ လက္ဖက္အမ်ိဳးအမည္ေတြ သတင္းစာမွာ ေၾကညာမည္တဲ့…..။ ကၽြန္မတို႕စီးပြားေရးအတြက္ သည္သတင္းေတြက သိပ္ၿပီး မေကာင္းလွပါ…..။

ေမာင္ရယ္ … ျပန္လာပါေတာ့….. ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းဖို႔ အားေလ်ာ့ေနမိသည္။

မိန္းမသားတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္္ ၾကီးသည္ ျဖစ္ေစ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ….. ေမာင့္ကို ကိုယ့္ရဲ့လက္တဲြေဖာ္အျဖစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရပ္တည္ခြင့္ရတာက ကၽြန္မအတြက္ အင္အားတစ္ခုပဲလား……။

ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မ စေတြ႔စဥ္က ေမာင္က စိ္တ္ျမန္လက္ျမန္ တဇြတ္ထိုး။ ကၽြန္မ ေမာင့္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႕စတုန္းက ကၽြန္မေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္သည့္ ေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၿပီး ထိုးပဲြ သတ္ပဲြေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေၾသာ္… အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ေမာင္က အေတာ့္ကို ငယ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လိုက္ကိုယ္ပါ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ျဖစ္တတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်ရင္ တေျဖးေျဖး ကၽြန္မ ေျပာင္းယူလို႔ရမယ္ ထင္ခဲ့မိသည္။ အခုထက္ထိ အိမ္ေထာင္က်ေပမယ့္ မေျပာင္းလဲေသးသည့္ ေမာင့္အေပၚ အရင္လို ကၽြန္မေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြက ရွိေနဆဲ……..။

ခ်စ္တယ္……. လို႔ .. ေမာင့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးက ဖြင့္ေျပာတဲ့တစ္ေန႔က အျဖစ္ေတြက ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္မပါးျပင္းမွာ ရွိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္ေနဆဲပါပဲ…..။ စီးကရက္နံ႔ေတြ ထံုမႊမ္းေနသည့္ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးကို ထိၿပီး ကၽြန္မလက္ဖ်ားေလးေတြမွာ စဲြကပ္လာသည့္ ထိုရန႔ံေလးေတြကုိ ခိုးခိုးၿပီး နမ္းခဲ့ရတာလည္း ေမာင္မသိခဲ့……..။ အခုေတာ့လည္း ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို နားမလည္သည့္ ကေလးဆိုးေလး တစ္ေယာက္ပါလား…။

ေမာင့္အေၾကာင္းေတြးေနရင္းနဲ႕ ကၽြန္မလက္ေတြက စာရင္းစာရြက္တစ္ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ သုညေတြေနာက္မွာ အမ်ားၾကီး တန္းစီေနသည့္ ဂဏန္း အေရအတြက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေလးလာသည္။ သည္အေရအတြက္ေတြက ကၽြန္မတို႔ဘ၀ကို ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ေမာင့္ကို ကၽြန္မ ၾကိဳတင္ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္သည့္ ေမာင္က ကၽြန္မ ေျပာျပေနသည့္ အေရအတြက္ကို စိုးရိမ္မႈ မျပခဲ့ဘူး။ အရာရာအားလံုး ေႏွးေကြးစြာ တံု႔ျပန္႔တတ္သည့္ ေမာင္ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မ ေနသားက်ေနပါၿပီ။

ေမာင္ရယ္… ကၽြန္မရဲ႕ ကုန္ရံုလုပ္ငန္းကို စိတ္မ၀င္စားရင္ တျခားအလုပ္… ေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ပါလား……လို႔ ေမးဖူးသည္။ အဲသည့္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင္က အင္းမလုပ္အဲမလုပ္နဲ႕ ကၽြန္မကို ဘုၾကည့္ျပန္ၾကည့္တတ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ လုပ္ရတာ အဆင္မေျပလားလို႔… ဆိုၿပီး ျမားဦးကို ကၽြန္မဘက္ ျပန္လွည့္တတ္လာသည္။ အဲသည္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင့္ကိုပဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္မ ေခ်ာ့ရျပန္သည္။

တီ…တီ…. ဆိုၿပီး အင္ဗာတာက အခ်က္ျပမီးေၾကာင့္ ကၽြန္မမလိုအပ္သည့္ မီးေတြကို ပိတ္လိုက္သည္။ မၾကာခင္ အင္ဗာတာမီးက အားကုန္ေတာ့မွာပါလား။ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ မီးျခစ္ကို လြယ္ကူသည့္ ေနရာမွာ ခ်ထားလိုက္ၿပီး ေမာင့္ အျပန္ကို အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရဦးမည္။

သည္လိုပဲ ေမာင့္ကို ခဏခဏ ေစာင့္ရေပါင္းမ်ားေပမယ့္ ထိုညေတြသည္ သည္ညတာေလာက္ မရွည္ခဲ့…..။ တခါတေလ ေမာင္က ကၽြန္မထက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြကို မင္သည္။ တခါတရံမွာေတာ့ ေမာင္သည္ ကၽြန္မ ေျပာေျပာျပတတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကိုေတာ့ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္တတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ တခြန္းမွ ျပန္မေျပာ၊ တစ္လံုးမွ မေ၀ဖန္။ ထိုအခါမွာေတာ့ ေမာင့္အေပၚကၽြန္မ စိတ္ေကာက္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ ေလးႏွစ္သက္တမ္းတေလ်ာက္လံုး ကၽြန္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ေကာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္….. ေနာက္ဆံုးေတာ့ တကယ္စိတ္ေကာက္တတ္သူက ေမာင္ပါ..။

အခ်စ္၏သိမ္ေမြ႔မႈေတြ၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၏ လႈိင္းတံပိုးေတြၾကားမွာ ေမာင့္ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေပၚ နားလည္ေအာင္ ျပန္မၾကိဳးစား…..။ေမာင္ လိုခ်င္တာ မွန္သမ်ွ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ ကၽြန္မကို… ကၽြန္မ ဘာလိုခ်င္သလဲဆိုတာ သူတစ္ခြန္းမွ မေမးခဲ့။

ေမာင္ရယ္… လက္ထပ္ၾကရေအာင္… လို႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ တအံ့တၾသနဲ႕ ကၽြန္မကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ .. ေမာင္တို႔ .. ငယ္ေသးတယ္တဲ့…..။ ေမာင္ရယ္…. ကၽြန္မက မငယ္ေတာ့ဘူးေလ.. လို႔ ေျပာျပလိုက္သည့္အခါမွာ ေမာင္ကခဏတာ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး…..။ အင္း.. လက္ထပ္္ၾကရေအာင္…. လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။

အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ေလာခဲ့မိတာ ကၽြန္မအမွားလား…….။ တကယ္လို႔ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ဆဲြဆန္႔လို႔ရလ်င္ ျပန္ၿပီးဆန္႔လိုက္ခ်င္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ္လိုအပ္သည့္ ခင္ပြန္းေလာင္းက ရင့္က်က္ေနဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မ မသိခဲ့တာလား…..။ ဒါမွမဟုတ္ နီးစပ္မႈတစ္ခုတည္းအတြက္ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခဲ့တာလား…..။ မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လက္တဲြဖို႔ဆိုရင္ ထိုေယာက်ာ္းအတြက္ လံုေလာက္သည့္အခ်ိန္ေပးဖို႔လိုသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းရင့္က်က္ဖို႕ပဲျဖစ္သည္္……..။ အခုေတာ့ ထိုအခ်ိန္ေတြသည္ လြန္ခဲ့ၿပီ……။ လြန္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ေတြကို အခုမွ ျပန္ေတာင့္တလည္း ျပန္မရႏိုင္ေတာ့…….။

၀ုန္းခနဲ ျမည္သံနဲ႕ အတူ ေစာေစာကပိတ္ထားသည့္ ျပတင္းတံခါးသည္ ရုတ္တရက္ပြင့္သြားၿပီး ေႏြေလရူးတို႕ ေ၀ါခနဲ ၀င္လာသည္။ သည္တခါေတာ့ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႔ပါမလာေတာ့။ တံခါးကို ခ်က္ထိုးဖို႔ ကၽြန္မထလိုက္သည္။ တံခါးႏွစ္ခ်က္တို႕ကို ပိတ္မယ့္ဆဲဆဲမွာ အေ၀းကေန… ဂိုး…. ဆိုေသာ ေယာက်္ားတစ္စု၏ အသံကို သဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအသံေတြၾကားမွာ ေမာင့္ရဲ့အသံကလည္း ပါေကာင္းပါပါလိမ့္မည္။ တံခါးမပိတ္မီ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ လမ္းေလးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေနဆဲ…………………။

၁၀ ဂၽြန္ ၂၀၀၉
၂း၁၀ ေန႔လည္

ဒီဇိုင္းတစ္ခုဖန္တီးျခင္း

ီ

Interior designလို႔ ေျပာလို႔ရွိလ်င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အိမ္အလွဆင္တာပဲလို႔ သိၾကသည္။
Interior design ဆိုတာ အမ်ား ယံုၾကည္သလို အိမ္အလွဆင္တာလို႔ ထင္သည့္အထဲမွာ စာဖတ္သူလည္း ပါေကာင္းပါပါလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ Interior Design ဆိုတာ အမ်ားထင္သလို အိမ္အလွဆင္တာ သက္သက္မဟုတ္။ သူ႔မွာ ေလးနက္သည့္ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါသည္။ တကယ္လို႔မ်ား တကယ့္ Interior Designerကို အိမ္အလွဆင္သည့္ Home Decorationသမားလို႔ သြားေခၚၾကည့္ လက္ထဲမွာ ရွိသည့္ ပစၥည္းတစ္ခုခုႏွင့္ ေကာက္မေပါက္လ်င္ ကံေကာင္း…..။ Interior designer ဆိုၿပီး အိမ္အလွဆင္ဖို႔႔ ဟိုပစၥည္းေလးေရြးလိုက္ ဟိုအိမ္သံုးပရိေဘာဂေလးေရြးလိုက္ လုပ္ေနသူမ်ားကေတာ့ တကယ္ေတာ့ ဒီဇိုင္နာစစ္စစ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သည္လို ပရိေဘာဂေတြေရြး အေရာင္ေတြ စပ္တာေလာက္ေတာ့ လူၾကီး မေျပာနဲ႕ ကေလးေလးေတာင္လုပ္တတ္သည္။ ထိုလူေတြကိုေတာ့ Home Decorator လို႔ေခၚလ်င္ မမွားပါဘူး။ သူတို႕က အိမ္ကို လွေအာင္ ဖန္တီးတတ္သူ သက္သက္ပါပဲ။ Interior designer က်ေတာ့ အိမ္တစ္ခုကို ဖဲြ႔စည္းရာမွာေတာ့ အခန္းဖဲြ႔စည္းမႈေတြ သာမကပါဘူး ထိုအိမ္ကို အသက္၀င္လာေအာင္ ဖန္တီးၾကရပါသည္။ ဥပမာ….. အိမ္တစ္ခုကို ဒီဇိုင္းလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုလ်င္ သာမန္လူေတြလုပ္ေနၾက ပန္းအိုးေတြျပင္ ေဆးေတြသုတ္ ေကာေဇာေတြခင္းနဲ႕ မရပါဘူး။ စာဖတ္၀ါသနာပါသည့္လူအတြက္ သူရဲ႕ အိမ္ေလးက စာဖတ္ခန္းေလးလို စာၾကည့္တိုက္ေလးလို ျဖစ္ေနရပါမယ္။ ႏိုက္ကလပ္သြားသည့္သူ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပါင္းအသင္းႏွင့္ ေပ်ာ္ပါးတတ္သည့္သူအတြက္ အိမ္ကေလးကို ကလပ္တစ္ခုကို အနားယူစရာ Lounge တစ္ခုလို ဖန္တီးခ်င္လ်င္ရပါမည္။ ေနာက္ၿပီး ေရွးေဟာင္းပစၥည္းစုသည့္လူအတြက္ သူရဲ႕ အိမ္ေလးက Museum ေလးလို ျဖစ္ေနခ်င္လ်င္ေရာ။ ရနိုင္တာေပါ့။ ထို႔ေၾကာင့္ Interior Designer တစ္ေယာက္က သူဖန္တီးမယ့္ ေနရာေလးအတြက္ Mood ခံစားခ်က္ တစ္ခုခုကို အသက္၀င္ေအာင္ ဖန္တီးတတ္ဖို႔ လိုပါသည္။ (အိမ္ဒီဇိုင္းဖန္တီးမႈကို ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာထားျခင္းပါ။ Interior designerလုပ္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားၾကီး က်ယ္ျပန္႔ပါသည္။ )

ဒီဇိုင္နာေကာင္းတစ္ေယာက္က သူဖန္တီးေတာ့မည္ ေနရာတစ္ခုအတြက္ ဘက္စံုေထာင့္စံုကေန စဥ္းစားေပးရသည္။ သည္ေနရာကို အသံုးျပဳႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို အသံုးခ်မလဲ။ အသက္၀င္လာေအာင္ ဘယ္လိုေနရာကေန ဖန္တီးရမလဲ… စသည့္ အေျခခံအခ်က္ေတြကေန စၿပီး စဥ္းစားရ၏။ ဒီဇိုင္နာေတြ လက္သံုးစကား ျဖစ္သည့္ Space ေနရာဖန္တိးသည့္အခါ သက္မဲ့ သက္ရွိ အရာ၀တၳဳေတြအျပင္ ရနံ႔ေတြ၊ အေတြ႔အထိေတြကလည္း အေရးပါပါသည္။ အဲဒါေတြ စုေပါင္းမွ ဒီဇိုင္းေကာင္းတစ္ခုထြက္လာႏိုင္ပါသည္။

သည္ေနရာမွာ ဒီဇိုင္းနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးခ်င္ပါသည္။ ဒီဇိုင္းဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီဇိုင္းဆိုတာ အႏုပညာ တစ္ရပ္လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သာမန္အႏုပညာတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဇိုင္နာေကာင္းတစ္ေယာက္ဟာ ဒီဇိုင္းေကာင္းေကာင္းဖန္တီးတတ္ရံုတင္မကပါဘူး သူရဲ႕ ဒီဇိုင္းကိုလည္း ေရာင္းတတ္ရပါသည္။ ဥပမာ ….. ပန္းခ်ီဆဲြသည့္ အႏုပညာရွင္က သူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ရွိသည့္ အတိုင္း ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ဖန္တီးေပမယ့္ မည္သူလက္ခံ လက္မခံ ဂရုစိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ဖန္တီးခြင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္က လြတ္လပ္စြာ ဖန္တီးခြင့္မရွိပါဘူး။ ဒီဇိုင္းဆိုသည့္အရာက လိုအပ္ခ်က္ေတြမူတည္ၿပီး ဖန္တီးရပါသည္။ အလုပ္အပ္သူရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ စသည့္လိုအပ္ခ်က္ေတြ၏ စည္းမ်ဥ္းထဲမွာ ဒီဇိုင္းေကာင္းတစ္ခုရေအာင္ ဖန္တီးရသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ဒီဇိုင္နာဆိုတာ စီးပြားေရးမ်က္စိရွိသည့္ အႏုပညာလူတန္းစားတစ္ရပ္ပါပဲ။

Interior Designer ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အဘက္ဘက္ကေလ့လာထားသင့္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ Interior Design ဆိုတာ ဗိသုကာေအာက္က ခဲြထြက္လာသည့္ အရာျဖစ္ေပမယ့္ ဗိသုကာပညာရွင္တိုင္းက Interior Designer မျဖစ္လာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အထက္က ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ဒီဇိုင္နာ တစ္ေယာက္မွာ အႏုပညာအျမင္ ရွိရပါမည္။ ေနာက္ၿပီး အေဆာက္အဦးတစ္ခုရဲ႔ အေသးစိတ္က်သည့္ ေဆာက္လုပ္ေရးႏွင့္ ပါတ္သက္တာေတြလည္း နားလည္ရပါမည္။ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳသည့္ ပစၥည္းမ်ား Material ရဲ႕ ပါတ္သက္သည့္ သေဘာသဘာ၀၊ အေရာင္အေသြး colour မ်က္ႏွာျပင္သဘာ၀ Texture ေတြ နားလည္သင့္ပါသည္။ သည္ေနရာမွာ တစ္ခုနားလည္ရမွာက ပစၥည္းတစ္ခုကို အသံုးခ်တတ္ရံုႏွင့္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ထိုပစၥည္းကို တျခားအရာ၀တၳဳႏွင့္ ေရာစပ္ၿပီး လွပေအာင္ သံုးတတ္ရပါေသးသည္။

ေနာက္ထပ္လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့ ဗဟုသုတပါပဲ။ ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္က ေခတ္ေပၚဒီဇိုင္းေတြကို လိုက္မီေအာင္ ၾကိဳးစားရပါသည္။ မတူညီသည့္ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းေတြ၏ ယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာကိုလည္း ေလ့လာထားသင့္ပါေသးသည္။ ေခတ္မီဒီဇိုင္းေတြႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ေပါင္းစပ္လိုက္သည့္အခါ ပိုမိုလွပခိုင္မာသည့္ ဒီဇိုင္းတစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္၏။ ဒီဇိုင္နာေတြက စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါသည္။ စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းရွိရံုႏွင့္ ဒီဇိုင္နာလို႔ ဆိုလို႔ မရျပန္ဘူး။ ဒီဇိုင္နာမေျပာနဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြေတာင္ စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းရွိတတ္သည္။ ထိုစိတ္ကူးေတြကို တကယ္ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္မွသာ ဒီဇိုင္နာ တစ္ေယာက္ ပီသမွာပါ။

ေနာက္ၿပီး ဒီဇိုင္းတစ္ခု ဖန္တီးရာမွာ အေရးၾကီးတာက ဦးတည္ခ်က္ Theme and Concept ရွိရပါမည္။ Concept မရွိသည့္ ဒီဇိုင္းတစ္ခုက အကြပ္မပါသည့္ ေတာင္းလိုပဲ ဖရိုဖရဲႏိုင္တတ္ပါသည္။ Concept ကို ရွာရာမွာ ေတးသြားတစ္ခု ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ကဗ်ာအပိုင္းအစေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ကိုယ္စားေနသည့္ ေခါက္ဆဲြေျခာက္ေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါသည္။ ရသည့္Concpet ေပၚမူတည္ၿပိး ဖန္တီးၾကတာမ်ားပါသည္။ တကယ္ေတာ့ Interior Designer ေကာင္းျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ တခါတေလ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒိဇိုင္နာလားလို႔ ေမးလာလ်င္ ေတာ္ေတာ္ အေျဖရခက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီဇိုင္းနဲ႕ ပါတ္သက္တာေတြ သံုးႏွစ္ေလာက္ လုပ္ေနေပမယ့္ ေလ့လာစရာ သင္စရာ အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးသည္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒိဇိုင္နာ မျဖစ္ေသးပါဘူး။

Imageမ်ားကို Internetမွ ရယူပါသည္။

ေခတ္ေပၚ ဧည့္ခန္းဖဲြ႔စည္းမႈပါပဲ။ဒီဖဲြ႕စည္းမႈမွာ ဘာပရိေဘာဂမွ မ်ားမ်ားစားစားမရွိပါဘူး။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းႏွင့္ လိုက္ကာစေတြကို ျပတင္းလိုက္ကာအျဖစ္ အသံုးျပဳထားသလို နံရံမ်က္ႏွာက်က္အေနနဲ႔ သံုးထားပါသည္။

သည္ဧည့္ခန္းေလးရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ နံရံႏွင့္ မ်က္ႏွာက်က္ပါပဲ။ နံရံမွာ ျမဳပ္ထားသည့္ မီးေတြကလည္း အေတာ့္ကို စိတ္ကူးေကာင္းပါသည္။


ဒါကေတာ့ အင္ဒိုနီးရွားဘာလီလူမ်ိဳးေတြ၏ ဒိဇိုင္းပါပဲ။ သူတို႔ဒီဇိုင္းေတြက အေဆာက္အဦးရဲ႕ Structure ေတြကို အသားေပးပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတို႔ ဘာလီလူမ်ိဳးေတြ၏ ဒီဇိုင္းေတြက ကမာၻေက်ာ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။



သည္ဒီဇိုင္းက အင္ဒိုနီရွားက ဘာလီလူမ်ိဳးေတြ၏ ဒီဇိုင္းကို အေျခခံထားသည္လို႔ ထင္ပါသည္။ ဘာလီလူမ်ိဳးေတြ၏ အိမ္တြင္းဖဲြ႕စည္းမႈမွာ ပိတ္ကာထားသည့္ နံရံေတြ သိပ္မရွိပါဘူး။ Outdoor Living လို႔ေခၚသည့္ Open Sapce ေတြကို အိမ္ထဲအထိ သယ္လာတတ္ပါသည္။
ဒီဒီဇိုင္းမွာေတာ့ အိမ္အတြင္းပိုင္း ဧည့္ခန္းႏွင့္ အိမ္အျပင္ ထမင္းစားသည့္ေနရာတို႔ စပ္ဆက္ထားမႈကို ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္. အခုေနာက္ပိုင္း ထိုဒီဇိုင္းမ်ိဳးေတြ ေခတ္စားလာၾက၏

ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာကေျပာသလို အိမ္ဆိုတာ အနားယူအပန္းေျဖစရာ Lounge တစ္ခုလို ဖန္တီးႏိုင္ျပန္သည္။

အခုလို ဒီဇိုင္းမ်ိဳးကိုေတာ့ စာဖတ္၀ါသနာပါသူေတြ စာအုပ္စုသူေတြ ေတာ္ေတာ္ႏွစ္သက္မွာပါ။

ေခတ္ေပၚအိပ္ခန္း အဖဲြ႔အစည္းေပါ့။ နံရံေတြ မ်က္ႏွာက်က္ေတြက တဆက္တည္းလိုပါပဲ။ ထူးျခားခ်က္က နံရံံကေန ဆင္းလာသည့္ အပိုင္းေတြက အိပ္ရာတစ္ခုလို ဆက္စပ္ထားျခင္းပါ။

အခုလို အိမ္သာမ်ိဳးဆိုလ်င္ေတာ့ တစ္နာရီတစ္ခါ အျမဲ၀င္ေနမိမွာပါ။

ႏိုင္ငံတကာက ျမန္မာႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ရုပ္ရွင္မ်ား (၃)

ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္မ်ားမွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ


ထိုင္းရုပ္ရုပ္မ်ားတြင္ လူမ်ိဳးေရး လံႈ႕ေဆာ္မႈေတြမ်ားသေလာက္ ဂ်ပန္ျမန္မာရုပ္ရွင္မ်ားက ထိုသို႕မဟုတ္ၾကေပ။

ျမန္မာႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္မ်ားေၾကာင္း မေျပာခင္ ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္မ်ားရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကို နားလည္ထားသင့္သည္လို႔ ယူဆပါသည္။ ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားက အာရွမွာ ခ်စ္ျခင္းမတၱာဘဲြ႕ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ရိုက္ကူးရာမွာ အေတာ္ေလးကို ရသေျမာက္ပါသည္။ ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္၏ လႊမ္းမိုးမႈေတာ္ေတာ္မ်ားကို အာရွႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားက ခံခဲ့ရသည္။ ယခုေနာက္ပိုင္း ေအာင္ျမင္လာသည့္ ကိုးရီးယားရုပ္ရွင္ေလာကကလည္း ဂ်ပန္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ မလြတ္ခဲ့ပါဘူး။ ထို႔အျပင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ဒုတိယကမာၻစစ္၏ လက္သည္တရားခံလို အၿမဲအၾကည့္ခံခဲ့ရသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုပါ။ သူေၾကာင့္ အာရွနို္င္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပာပံုဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရသလို သူကိုယ္တိုင္လည္း စစ္ရဲ႔ ဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြက စစ္တရားခံလို လက္ညိႈးထိုးခံေနရင္းကေန သူတို႔ပါ စစ္ဒဏ္ခံခဲ့ရသူပါဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္အႏုပညာေတြကတဆင့္ ကမာၻကို အာရံုေျပာင္းႏိုင္ခဲ့သူဆိုလ်ွင္ မွားမွန္မထင္ပါ။ သူတို႔ရိုက္ကူးလိုက္သည့္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႏွင့္ ပါတ္သက္သည့္ ရုပ္ရွင္မွန္သမ်ွ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတင္သာမကဘူး တျခားႏိုင္ငံေတြကိုပါ ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ထိုသို႕ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားအနက္ ၁၉၅၆ခုႏွစ္မွာ ရိုက္ကူးခဲ့သည့္ ဗမာ့ေဆာင္း Burmese Harp ဆိုသည့္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလည္း အပါအ၀င္ပါ။ ဒါရိုက္တာကြန္အိခ်ိကာ၀က ျမန္မာႏိုင္ငံက ေအ၀မ္းရုပ္ရွင္ အကူအညီျဖင့္ မြန္ျပည္နယ္ မုဒံုနယ္တေၾကာ ရိုက္ကူးခဲ့တာ ျဖစ္၏။ ထိုရုပ္ရွင္ကားသည္ ေဟာလိ၀ုဒ္၏ အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံျခားစကားေျပာ ရုပ္ရွင္ဆုအတြက္လည္း လ်ာထားျခင္းခံခဲ့ရသည့္ ရုပ္ရွင္ကားလည္း ျဖစ္သည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ထိုရုပ္ရွင္ကားကုိ ဒုတိယကမာၻစစ္ အၿပီး ၁၀ႏွစ္ကာလမွာ ရံုတင္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံတကာက အသိအမွတ္ၿပဳခဲ့သည့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ပထမဆံုး စစ္ကားလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုရုပ္ရွင္ကိုအျဖဴအမဲအေနျဖင့္ ရိုက္ကူးခဲ့ၿပိး ၁၉၈၅မွာေတာ့ ေဆးေရာင္စံုရုပ္ရွင္ အျဖစ္ ျပန္လည္ ရိုက္ကူးခဲ့ ျပန္၏။

၁၉၅၆ခုႏွစ္က ဗမာ့ေစာင္း

၁၉၈၅ခုႏွစ္က ဗမာ့ေစာင္း ေဆးေရာင္စံု

ထိုဇာတ္လမ္းသည္ ဗုဒၶဘာသာအယူ၀ါဒသာမက စစ္၏ဆိုးရြားသည့္ ဒဏ္ကိုေဖာ္ၾကဴးေပးထားသည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ (ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို Life Blogတြင္ ဖတ္ႏိုင္သည္) ဂ်ပန္ေတြ လက္နက္ခ်အညံ့ခံလိုက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ဂ်ပန္စစ္သားတစ္ေယာက္ စစ္ေျပးရင္း သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ စစ္၏နာၾကင္မႈဒဏ္ေတြကို ခံစားခ်က္အႏုစိတ္စြာ ရိုက္ကူးတင္ျပထားေသာ အေၾကာင္းအရာျဖစ္သည္။ စစ္ဆိုတာဘာလဲ။ စစ္ဆိုတဲ့ သေဘာအရ အတိုက္ခံရသူလည္း နာသည္။ တိုက္ေနတဲ့သူလည္း နာသည္။ ထိုကဲ့သို႔ နာၾကင္မႈမ်ိဳးကို ဗမာ့ေစာင္းရုပ္ရွင္က သိမ္ေမြ႔နူးညံ့စြာ ျပသသြားျခင္းပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး လူသားဆန္မႈ။ ထိုလူသားဆန္မႈဆိုတာ ဂ်ပန္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေလးထားသည့္ အရာတစ္ခုပါ။ လူတစ္ေယာက္၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာေတာင္ လူသားဆန္ဆန္နဲ႕ ဂုဏ္ရွိစြာ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္သည့္ လူမ်ိဳးပါ။ Departure ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည့္ဖူးသည့္လူတိုင္းကေတာ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးက ဘယ္ေလာက္အထိ အေရးပါမလဲဆိုတာ သိႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ လူသားဆန္မႈအတြက္ အဓိကဇာတ္ေကာင္ ဂ်ပန္စစ္သားသည္ သူ႔ဘ၀သူႏွစ္ျမွပ္ခဲ့သည္။



အဆိုပါဇာတ္လမ္းသည္ ထိုဂ်ပန္စစ္သားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းဟု ထင္ရေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ စစ္ျဖစ္ပြားရာေဒသက ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႔ အေၾကာင္းကို နားလည္လာေအာင္ တင္ျပထားပံုနဲ႔တူသည္။ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားရာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဘုန္းၾကီးသကၤန္းတစ္ထည္က ဂ်ပန္စစ္သားသည္၏လံုၿခံဳမႈအတြက္ အကာအကြယ္ တစ္ခုပမာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ လူမ်ိဳးျခားပင္ ျဖစ္ေနပါေစ ျမတ္စြာဘုရား၏ အရိပ္က ေအးခ်မ္းမႈေပးနိုင္ေၾကာင္းကို ထိုရုပ္ရွင္က မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာ့ေစာင္းသည္ သာမန္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လူပီသစြာ အသက္ဆက္ရွင္သန္ႏိုင္မႈအတြက္ မီးေမာင္းထိုးျပထားေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။



ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႕သည္ ျမန္မာႏိူင္ငံႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ဤသို႔ ရသေျမာက္စြာ ဖန္တီးခဲ့ရံုသာမက ေနာက္ထပ္ ရုပ္ရွင္တစ္ခုကိုလည္း ထပ္ၿပီး ဖန္တီးခဲ့ပါေသးသည္။ ထိုရုပ္ရွင္မွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေသြး၀တၳဳကို အသက္သြင္းထားေသာ The Bonds of Blood အမည္ရွိ ဇာတ္ကားပင္ျဖစ္သည္။ ထိုရုပ္ရွင္အတြက္ ဒါရိုက္တာ ခိုဂ်ိခ်ိႏိုသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရသည္။ အဓိကသရုပ္ေဆာင္ ဂ်ပန္မင္းသမီး Akari Asou မွာလည္း ပဲြမ၀င္ အျပင္က က်င္းပဆိုသလို လိုအပ္မည့္ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ကို ဇာတ္ကားမရိုက္ခင္ကတည္းက ျပင္ဆင္ခဲ့ရသည္။

မွတ္မွတ္ရရ ရုပ္ရွင္ႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို ဖတ္ဘူးပါသည္။ ထိုအင္တာဗ်ဴးအတြက္ လိုအပ္ေသာ လူအင္အားပမာဏႏွင့္ ဇာတ္၀င္ေနရာေတြအေၾကာင္းပါ။ ဒုတိယကမာၻစစ္ကာလက ဂ်ပန္စစ္သားေတြအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္မယ့္လူဘယ္လိုရွာမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေပါ့။ ဒါရိုက္တာက လြယ္လြယ္ပဲ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အရင္က ဂ်ပန္နဲ႔ အခုလက္ရွိ ျမန္မာေတြရဲ႕ အရပ္အေမာင္းေတြကတူညီေနၾကေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားအေရအတြက္ကို နီးစပ္ရာ ျမန္မာလူမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖည့္ၿပီး ရိုက္ကူးႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဂ်ပန္ငပုေတြလို႔ ေျပာေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာေတြက အခုဆိုသူတို႔လူမ်ိဳးေတြလိုပဲ ပုညွပ္လာေနၾကၿပိးလို႔ အထင္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပိး ဇာတ္၀င္ခန္းေနရာေတြေပါ့။ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ကတည္းက ရိုက္ကြင္းေရြးခ်ယ္ဖို႔ေရာက္ခဲ့သည့္ ခိုဂ်ိခ်ိႏိုအတြက္ ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔အတြက္ တပမ္းသာေစခဲ့ပါသည္။

မ်ိဳးသႏၱာထြန္းႏွင့္တိုရွိယုကီ နာဂရွိမ
အာခရိ

တကယ္တမ္းရိုက္ကူးၾကမယ္လည္းဆိုေရာ အခက္အခဲမ်ားစြာျဖင့္ ၾကံဳခဲ့ရသည္။ ခိုဂ်ိဆီမွာ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလံုးၿပိးေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္သည့္ ေငြေၾကးမရွိခဲ့ေပ။ ထိုအခါ ဂ်ပန္တြင္ေနထိုင္ၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ေသာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား၊ စစ္ျပန္မ်ားက စုေပါင္းၿပိး လိုအပ္သည့္ ေငြကို ပန္႕ပိုးေပးခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ထိုရုပ္ရွင္ကို ေအာင္ျမင္စြာ လက္စသတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေသြးရုပ္ရွင္ကို ဂ်ပန္ျမန္မာခ်စ္ၾကည္ေရး ရုပ္ရွင္ပဲြေတာ္မွာ ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႔မ်ားတြင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲ ျပသခဲ့ၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုးအႏွံ႔ ရံုမတင္ခဲ့ဘူးလို႔ ထင္ပါသည္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္တစ္ေယာက္က ကမာၻကၾကည့္ေကာင္းမယ့္ ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးအနည္းငယ္ေတာင္ ထိုရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ခြင့္ၾကံဳခဲ့ရဲ႔လားလို႕ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိပါသည္။

ႏိုင္ငံတကာက ျမန္မာႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ရုပ္ရွင္မ်ား (၂)

ထိုင္းရုပ္ရွင္ေပၚက ျမန္မာဇာတ္ရုပ္

ထိုင္းႏွင့္ျမန္မာသည္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း တူညီသည္။ အယူ၀ါဒျခင္းလည္း တူညီသည္။ ဤသို႔ အစစအရာရာ တူညီေသာ ႏိုင္ငံႏွစ္ခုသည္ ပေဒသရာဇ္စနစ္နယ္ေျမလုရာမွ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္တင္းမာမႈေတြ ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံႏွစ္ခု အၿမဲတမ္း စစ္မက္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ လက္ေအာက္က်ေရာက္ခဲ့ေပမယ္ ထိုင္းႏိုင္ငံကေတာ့ ျမန္မာလက္ေအာက္ကလဲြ၍ မည့္သည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံလက္ေအာက္မွ မေရာက္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လားမသိ…….။ ျမန္မာသည္ ထိုင္းတို႔ အတြက္ ေခတ္အဆက္ဆက္ မုန္းတီးရာ ရန္သူျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ေရွးေခတ္သရုပ္ေဖာ္သည့္ ရုပ္ရွင္ကားတိုင္းမွာ ျမန္မာတို႔ရဲ့ အေၾကာင္းက ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ပါလာတတ္သည္။

ႏိုင္ငံေရးေပၚလစီလို႔ ေခၚမည္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ ထက္သန္မည့္ ဇာတ္လမ္းလို႔ ဆိုမည္လား၊ ထိုသို႔ေသာ ဇာတ္ကားမ်ိဳးေတြအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို က်ဴးေက်ာ္မည့္ တိုင္းတပါးအႏၱရာယ္ သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံဗီလိန္ ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳးေတြ လိုအပ္သည္မွာ အမွန္။ ထိုသို႔ေသာဗီလိန္မ်ိဳးေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းထြက္ေပၚလာရတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြသာ။ ျမန္မာသည္ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းဗီလိန္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ဗီလိန္အျဖစ္ပံုသြင္းလြန္းလို႔လဲ ျမန္မာႏွင့္ ထိုင္းသံတမန္ေရးရာမွာ အထစ္အေငါ့ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။


ထိုသို႔ အထစ္အေငါ့ ျဖစ္ခဲ့သည္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ခုကို ျပပါဆိုလွ်င္ ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ ရံုတင္ခဲ့သည္႔ The Legend of Suriothai ကုိ ျပရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အထင္ ထိုရုပ္ရွင္ရံုမတင္ကတည္းက ျမန္မာအစိုးရႏွင့္လည္း ကေတာက္ကဆျဖစ္ခဲ့သည္။ ေၾကးမံုသတင္းစာရယ္ ဗန္ေကာက္သတင္းစာေတြရယ္မွာ ထိုရုပ္ရွင္နဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး အၾကိတ္အနယ္ ကေလာင္ခ်င္း တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာဘက္က တိုက္ခိုက္သူကေတာ့ ေဒါက္တာမတင္၀င္းေပါ့။ သူမရဲ႕ သတင္းစာအာေဘာ္ေတြကို ဖတ္ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံအေၾကာင္းပိုသိခဲ့ရ၏။ေနာက္ဆံုးရလဒ္ကေတာ့ ျမန္မာအစိုးရက အထက္တန္းသင္ခန္းစာေတြမွာ ထိုင္းအေၾကာင္း မသင္မေနရဆိုၿပီး သင္ရိုးညႊန္းတမ္းအသစ္ ထည့္သြင္းလိုက္တာပါပဲ။

ဆူရီယိုထိုင္းမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတခ်ိဳ႕

ဆူရီယိုက်ဆံုးခန္း

တပင္ေရႊထီးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူ

ထိုင္းေတြရဲ့ အယုဒၶယေခတ္ဦးမွာ ဆူရီယိုထိုင္းဆိုၿပီး မိဖုရားတစ္ပါး ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးသည္။ ထိုမိဖုရားသည္ ဥာဏ္ပညာနဲ႕ ျပည့္စံုရံုသာမက သူရသတၱိျဖင့္လည္း ျပည့္စံုသည္။ ထိုေခတ္ထိုအခါက မိန္းမမွန္ရင္ စစ္ေျမျပင္မလိုက္ရသည့္ ထံုးစံရွိ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ့ဗမာနဲ႔ ထိုင္းတို႔ စစ္ျဖစ္ပြား၏။ ဆူရီယိုထိုင္းမိဖုရားသည္ နာမက်န္းျဖစ္ေနသည့္ ဘုရင္ၾကီးကို စိတ္ပူ၍ ေယာက်ာ္းေလးကဲ့သို႕ ၀တ္ၿပီး စစ္ပဲြကို လိုက္၏။ စစ္ပဲြတြင္ ဗမာဘက္က လက္နက္ထိမွန္ကာ ဆင္ဦးကင္းမွ က်ေသ၏။ ဤေနရာတြင္ ျမန္မာသမိုင္းအခ်က္အလက္ျဖင့္လဲြသတဲ့။ ထိုမိဘုရားသည္ ဆင္ဦးကင္းမွ က်ေသာ္လည္း မေသ။ ဗမာဘုရင္က နန္းေတာ္ကို ေခၚၿပီး မိဖုရား တင္ေျမွာက္သတဲ့။ ဒါဆိုလွ်င္ ထိုင္းတို႔၏ ရုပ္ရွင္က ေျပာေသာ အခ်က္ႏွင့္ ျမန္မာ့သမိုင္းပါ အခ်က္အလက္တို႔ လဲြေလသည္။ ဤအခ်က္ေတြပင္ သတင္းစာမ်ားမွာ ကေလာင္ျခင္း တိုက္ခိုက္ရေသာ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ (သတင္းစာမွ ေဆာင္းပါးမ်ားကို မွတ္မိသမ်ွ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္၏။ အခ်က္အလက္မွားလွ်င္ ျပင္ႏိုင္ပါသည္။)

သမိုင္းဆိုသည္မွာ ကိုယ့္ဘက္ကယူလ်ွင္ ကိုယ္သာ မင္းသား၊ ကိုယ္သာ သူရဲေကာင္းျဖစ္၏။ ဤအခ်က္ေၾကာင့္ပင္ ဆူရီယိုထိုင္းႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို ေဒါက္တာမတင္၀င္းသည္ ထိုင္းမွ ျပဳစုေသာ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားကိုသာ ယူခဲ့သည္။ ထိုင္းဘက္မွ သူမေရးသားေသာ သမိုင္းသည္ အမွားျဖစ္သည္။ ထိုအမွားအတြက္ ေတာင္းပန္ရမည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုအခါ ေဒါက္တာမတင္၀င္းက သူမမွားသည္ဆိုလွ်င္ အရင္ဆံုး ထိုင္းႏိုင္ငံသမိုင္းကို ေရးသားခဲ့သည့္ ထိုင္းပညာရွင္မ်ားက အရင္ဆံုးေတာင္းပန္ရမည္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူမေလ့လာခဲ့သည့္ သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားသည္ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြ ျပဳစုခဲ့သည့္ သမိုင္းစာအုပ္မ်ားမွ ေလ့လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ျပန္လည္ တံု႔ျပန္ခဲ့သည္။

ဘာေၾကာင့္ ျမန္မာအစိုးရသည္ ဆူရီယိုထိုင္းရုပ္ရွင္ႏွင့္ ပါတ္သက္ၿပီး သည္ေလာက္ေတာင္ ေဆြ႔ေဆြ႕ခုန္ျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ထိုင္းဘုရင့္ မိသားစုမွ မိဖုရားသီရိေခတ္က ဦးေဆာင္ၿပီး ထိုရုပ္ရွင္ကို ဖန္တီးခဲ့သည္။ ထိုရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာကလည္း မိဖုရားၾကီး၏ ေဆြမ်ိဳးမကင္းေသာ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သီရိေခတ္က ယခုေခတ္လူငယ္မ်ား သမိုင္းပညာကို သင္ရာတြင္ သူမငယ္စဥ္က သင္ခဲ့ရသေလာက္ အေသးစိတ္မက်။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ နားလည္ႏိုင္မည့္ သမိုင္းကို ရုပ္ရွင္ကတဆင့္ တင္ျပမည္ဟုဆို၍ ေငြစိုက္ထုတ္ၿပီး ရိုက္ကူးခဲ့သည္။ ရုပ္ရွင္အတြက္ လိုအပ္မည့္ စစ္သား အေရအတြက္ကိုလည္း ထိုင္းေတာ္၀င္တပ္မေတာ္မွ စစ္သားမ်ားကို ယူသံုးခြင့္ ျပဳခဲ့၏။ ဤဆူရီယိုထိုင္းသည္ သမိုင္းဆိုင္ရာ ထိုင္းပညာေရးအတြက္ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုရုပ္ရွင္ရံုတင္ေသာအခါ ထိုင္းေက်ာင္းသားတိုင္းသည္ ထိုရုပ္ရွင္ကို မၾကည့္မေနရ ၾကည့္ခဲ့ရသည္။ ရုပ္ရွင္မွာ လည္း ေသာက္ေသာက္လဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး အကယ္ဒမီဆုမ်ားစြာ ရခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ရလဒ္ကေတာ့ ျမန္မာႏွင့္ သံတမန္ေရးရာ တင္းမာမႈ ျဖစ္ခဲ့ျခင္းပင္။ ျမန္မာအစိုးရကေတာင္ ဘုရင့္ေနာင္ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာဆိုၿပီး ၁၅၀-၂၀၀ က်ပ္မီလီယမ္ေလာက္ ကုန္က်ခံၿပီး ရိုက္ကူးဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း အေကာင္အထည္မေပၚခဲ့။

ဆူရီယိုထိုင္းမွ စခဲ့သည့္ အဖုအထစ္သည္ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မေျပခဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာမေဒါက္တာမတင္၀င္းသည္ သတင္းစာမွတဆင့္ ထိုင္းႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ေဆာင္းပါးမ်ားကို အပတ္စဥ္ေရးသားခဲ့သည္။ သူမ၏ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ ထိုင္းတို႕ခမ်ာ အနာေပၚ ဒုတ္က် ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ဆရာမၾကီးအား ဘလက္ခ္လစ္သြင္းခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာသည္ ျမန္မာေတြက ထိုင္းကို ဘာေၾကာင့္ ယိုးဒယားဟု ေခၚသလဲဆိုသည့္ အေၾကာင္းအရင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဗမာတို႔ တိုက္ခုိက္၍ ပ်က္စီးခဲ့ရေသာ အယုဒၶယဟူေသာ အမည္သည္ မက်မရွံဴး၊ ေအာင္ျမင္မႈကို ရယူေသာႏိုင္ငံဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အယုဒၶယေရွ႔က “အ“ ကိုျဖဳတ္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ ျဖစ္ၿပီး ရွံဳးနိမ့္သူ၊ အရွံဳးသမားလို႔ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဗမာမ်ားက သူတို႕လူမ်ိဳးကို အယုဒၶယလူမ်ိဳးလို႔မေခၚ ယိုးဒယားလူမ်ိဳးဆိုၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ေခၚခဲ့ၾကသည္။ ဗမာေတြ ဖ်က္လို႔ ခဏခဏပ်က္စီးရေသာ အယုဒၶယကို စြန္႔ၿပီး ဗန္ေကာက္မွာ နန္းျပန္တည္ရသည္။ အခုဗန္ေကာက္ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ အယုဒၶယကို စြန္႔ၿပီး တည္ထားေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည္။

ပ်က္စီးသြားေသာ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေဟာင္းကိုလည္း မျပင္ ေနာင္လာေနာင္သားတိုင္းကို ဗမာေတြ ဘယ္လိုဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကေၾကာင္း လက္ညိႈးထိုးၿပီး ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္ သြင္းခဲ့သည္။ အယုဒၶယျမိဳ႕ေဟာင္းက ဦးေခါင္းေတာ္မရွိသည့္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ေတြကိုပင္ ဗမာေတြ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကတယ္လို႔ စြပ္စဲြခဲ့ေသးသည္။ ေနာက္ၿပီး အယုဒၶယျမိဳ႕ကို ဖ်က္ ေရႊေတြသိမ္းယူၿပီး ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္က ေရႊေတြက သူတို႔ေရႊေတြပါဆိုၿပီး အသံကုန္ဟစ္ေသးသည္။

ဘရင္ၾကီးနာရဲစြမ္ဇာတ္ကားမွ ဗမာ့နန္းေတာ္

ဆူရီယိုထိုင္းရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘုရင္ၾကီးနရဲစြမ္ဆိုၿပီး ဇာတ္လမ္းတဲြ သံုးတဲြကို ဆက္လက္ထုတ္လုပ္ခဲ့သည္။ ပထမဆံုးဇာတ္လမ္းတဲြမွာေတာ့ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားၾကီးပါ၀င္ၿပီး ကေမာၻဇသာဒီနန္းေတာ္ပံုစံအတိုင္း တည္ေဆာက္ရိုက္ကူးခဲ့သည္။ ပံုမွန္ထိုင္းရုပ္ရွင္ေတြထက္ ထူးျခားတာကေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံကို အင္အားၾကီး ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ ျပသထားၿပီး ဘုရင့္ေနာင္ကို ဖခင္ခဲ့သို႔ေလးစားေလာက္ေသာ ဘုရင္ၾကီး အျဖစ္ ျပသခဲ့ျခင္းပင္။ တတိယပိုင္းကို ထိုင္းဘုရင့္ေမြးေန႕တြင္ ရံုတင္ဖို႔စီစဥ္ခဲ့ေသာ္လည္း မျပီးျပတ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ရံုတင္ရက္ကို ေျပာင္းလဲခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဤရုပ္ရွင္ကို အစအဆံုး မၾကည့္ဖူးေသး။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ခဲ့ရေသာ အပိုင္းအစေလးေတြနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ခမ္းနားေသာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းတဲြ ျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္။

ဘရင္ၾကီးနာရဲစြမ္ဇာတ္ကားမွဇာတ္၀င္ခန္းတခ်ိဳ႕

ေနာက္ထပ္ ျမန္မာတို႔ကို ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္စြာ ျပသထားေသာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားရွိေသးသည္။ ထိုရုပ္ရွင္မွာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ဆင္ျဖဴရွင္က အယုဒၶယကို သိမ္းပိုက္ဖို႔အသြား လမ္းတြင္ ထိုင္းရြာတစ္ခုက ခုခံေတာ္လွန္သည့္ ဇာတ္ေၾကာင္းျဖစ္၏။ ဇာတ္လမ္းအမည္မွာ Bangrajan ျဖစ္ၿပီး ၂၀၀၀ခုႏွစ္မွာ ရံုတင္ခဲ့သည္။ ထိုရုပ္ရွင္သည္ ဗမာစစ္တပ္ဆိုတာ မုဒိမ္းက်င့္မယ္။ ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို ကေလးငယ္သာမက ဘုန္းၾကီးပါသတ္တဲ့ လူမ်ိဳးဆိုၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ကူးျပသည့္ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္။ ထိုဇာတ္ကားရံုတင္ၿပီးသည့္ အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဗီြဒီယိုအေခြငွားဆိုင္ေတြမွာ လက္သိပ္ထိုးၿပီး ငွားရမ္းခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားကလည္း ကိုယ့္လူမ်ိဳး ဗီလိန္ေနရာ ေရာက္ေနေသာ္လည္း အားပါးတရ ၾကည့္ရွဳခဲ့သည္။ ဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ရုပ္ရွင္အဆင့္အတန္းေတြက အရမ္းပဲ ေကာင္းေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကပဲ ျမန္မာ့ရာဇ၀င္ဇာတ္လမ္းေၾကာင္းေတြကို အဖတ္မဆယ္ႏိုင္ေအာင္ ရိုက္ျပခဲ့လို႔လား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဴးတုိင္းသည္ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ိဳးေလးအေၾကာင္းပါလွ်င္ မွားမွားမွန္မွန္ ေခါင္းျပဴၾကည့္တတ္သည့္ အမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ၾကည့္စရာ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေကာင္းမရွိေသာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကတြင္ တျခားႏိုင္ငံမွ ရုပ္ရွင္ကို လက္ခံအားေပးတာ မထူးဆန္း။ အႏုပညာ ပညာရွင္ေတြ ထြန္းကားသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္ပိုင္ထုတ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းအားေတြ က်ဆင္းလာတာကေတာ့ အေတာ့္ပင္ ထူးဆန္းလွပါ၏။

angrajan ဇာတ္ကားမွ သရုပ္ေဆာင္မ်ားသည္ အားကိုးခ်င္စရာ ေယာက်္ားပီပီသသရွိသေလာက္ ျမန္မာရာဇ၀င္ကားမ်ားမွ မင္းသားမ်ားသည္ကား ဗိုက္ပူနံကား လက္ေမာင္းေသးေသးေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တခိ်ဳ႕မင္းသားမ်ားသည္ ကိုယ္တိုင္ ဒါရိုက္တာလုပ္ၿပီး ကိုယ္နဲ႕ လိုက္မယ့္ ဇာတ္ရုပ္မွန္း မသိ မင္းသားတက္လုပ္ၾကသည္လည္း ရွိပါသည္။

အပိုင္း ၃တြင္ ဂ်ပန္ ျမန္မာရုပ္ရွင္အေၾကာင္း ဆက္ပါမည္

ႏိုင္ငံတကာက ျမန္မာႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ရုပ္ရွင္မ်ား(၁)

ရုပ္ရွင္ဟူေသာ စာလံုးေလးႏွစ္လံုးသည္ တိုသေလာက္ အေတာ္ပင္ ထိေရာက္ေသာ ဆက္သြယ္ေရး မီဒီယာတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို တင္ျပလိုပါက တင္ျပခံရသည္႔ သူဆီကို ဒိုးခနဲ ေဒါက္ခနဲ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ႏိုင္သည့္ အႏုပညာ တစ္ရပ္လည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရုပ္ရွင္ဟူေသာ မီဒီယာကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားၾကသည္။ တခါတရံ အထိန္းခ်ဳပ္လြန္သြားေသာအခါ ႏိုင္ငံရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အႏုပညာရုပ္ရွင္သည္ ဘုန္းဘုန္းလဲက်သြားတတ္ၿပီး တျခားႏိုင္ငံမွ ရုပ္ရွင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးမ်ားက အစားထိုး၀င္ေရာက္လာႏိုင္သည္။

ထို႔အျပင္ ရုပ္ရွင္ေလာကက ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္သာ မဟုတ္ဘဲ။ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ျပယုဂ္၊ အဆင့္အတန္းတစ္ခုလို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္သည္။ ကိုရီးယား ရုပ္ရွင္နဲ႔ အႏုပညာေလာကကို ၾကည့္ပါ။ ထိုေလာကေၾကာင့္ ကိုရီးယားအေၾကာင္းကို လူပိုသိလာသည္။ ကိုရီးယားႏိုင္ငံကို သြားခ်င္လည္ခ်င္သူ ပိုမ်ားလာသည္။

ေနာက္ၿပီး ရုပ္ရွင္က ေဖ်ာ္ေျဖေရးထက္ ႏိုင္ငံေရးလက္နက္တစ္ခုျဖစ္တာလည္း ေတြ႕ႏိုင္ေသးသည္။ ဥပမာ ထိုင္းႏိုင္ငံက ထုတ္လုပ္ေသာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားေၾကာင့္ ျမန္မာႏွင့္ထိုင္းဆက္ဆံေရး အထစ္အေငါ့ ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး ျမန္မာဘက္က ထိုင္းႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြအထိ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ဖူးသည္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ ရုပ္ရွင္တစ္ကားေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကို ဒုတိယကမာၻစစ္ရဲ႕ စစ္ဘီလူးဆိုသည့္ မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို ဆဲြခၽြတ္ႏိုင္ခဲ့ဖူးသည္။ (ထိုအေၾကာင္းမ်ားအားလံုးကို တစ္ပိုင္းစီ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းစဥ္ေလးမ်ားခဲြၿပီး ရွင္းျပသြားပါမည္။)

အခုပထမပိုင္းအေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာက ျမန္မာႏွင္ ပါတ္သက္ေသာ ေဟာလိ၀ုဒ္ရုပ္ရွင္မ်ားအေၾကာင္းပါ။

ေဟာလိ၀ုဒ္က ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္

ေဟာလိ၀ုဒ္က ျမန္မာႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ ရုပ္ရွင္ကားအနည္းငယ္ ရိုက္ကူးခဲ့ဖူးသည္။ ရိုးရိုးသာမန္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းပါ၀င္သလို ႏိုင္ငံေရး ဆက္ႏြယ္ေသာ ဇာတ္လမ္းေတြ အထိပါ၀င္သည္။

၁၉၅၄ခုႏွစ္က ထုတ္လုပ္ခဲ့ေသာ ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္ Purple Plain အမည္ရွိ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားက ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္မ်ားကို အေတာ္ေလး ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၏။ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းလို လူမ်ိဳးမ်ားကေတာင္ Purple Plain အေၾကာင္းေရးထားသည့္ အဂၤလိပ္၀တၳဳကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က စဲြစဲြမက္မက္ဖတ္ခဲ့ၾကဘူးသည္။ ေနာက္ၿပီး Purple Plain ထဲက မင္းသမီး ၀င္း၀င္းသန္းက အရမ္းေခ်ာေတာ့ လူၾကိဳက္မ်ားသည့္ ရုပ္ရွင္တစ္ခုဆိုလွ်င္လည္းမမွားပါ။

ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့ အေတာ့္ကို ရိုးရွင္းပါသည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္ကာလမွာ ေက်ာရိုးယူထားတာပါ။ အဓိကဇာတ္ေကာင္၊ ကေနဒါ ေလတပ္က တိုက္ေလယာဥ္မွဴး တစ္ေယာက္၏ ဇနီးမယား အသစ္စက္စက္ကေလးခမ်ာ မဂၤလာပဲြက်င္းပေနသည့္ ေနရာတည့္တည့္ကို အေျမာက္လက္နက္ထိမွန္ရာကေန ရုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားသည့္ေနာက္ ထိုေလယာဥ္မွဴး အသဲကဲြၿပီး ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စစ္ေျမျပင္တစ္ခုကိုု ေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းေလးပါ။ ခ်စ္ဇနီး ဆံုးပါးသြားသည့္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေလာကၾကီးမွာ သူ႔အတြက္ အသက္ရွင္ဖို႔အေတာ့္ကို ခဲယဥ္းလာသည္။ သူကလည္း ရိုးရိုးေတာ့ အေသမခံ၊ စစ္သားပီပီ တိုက္ပဲြမွာ က်ရင္းေသတာမွပိုေကာင္း၏လို႔ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မိတၳီလာစစ္ျမျပင္ကို ေရာက္လာသည္။ အဲသည့္ေနာက္ ခရစ္ယာန္သူနာၿပဳဆရာမေလး Anna အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ထားသည့္ ၀င္းမင္းသန္းႏွင့္ဆံုေတြ႔ၾကေလသတည္းေပါ့။ ေလယာဥ္မွဴးေလးခမ်ာ ခ်စ္ဇနီးဆံုးပါးသြားသည့္ အခ်ိန္ကစၿပီး ငတ္မြတ္ေနသည့္ သံေယာဇဥ္ကို Anna ဆီကေန မထင္မွတ္ဘဲရလိုက္ပါသည္။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူရယ္၊ ေလယာဥ္မွဴးရယ္၊ ေဆးတပ္သားတစ္ေယာက္ရယ္ ေလယာဥ္စမ္းၾကရင္း ပ်က္က်ေလရဲ႕။ Annaနဲ႔ မေတြ႔ခင္က အသက္ရွင္ဖို႕ဆိုတာ သူ႔အတြက္ခဲယဥ္းေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ Annaအတြက္ သူျပန္အသက္ရွင္ရမယ္ဆိုသည့္ ခံစားခ်က္ေလးကို ရိုက္ကူးထားသည့္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေပါ့။

Purple Plain မွ ဇာတ္၀င္ခန္းတခ်ိဳ႕
(စကားခ်ပ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ DVD ရွိပါသည္။ ၾကည့္ခ်င္လ်ွင္ လက္တို႕လိုက္ပါ)

ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ အသက္ရွင္မႈကို ေျပာျပထားတာပါ။ တြယ္ရာမဲ့ေနေသာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႕ဆိုတာ အေတာ့္ကို ခက္ခဲပါသည္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို ျမတ္ႏိုးတဲ့သူ၊ တစ္ေနရာရာမွာ ကိုယ္ျပန္လာမွာ သိလို႔ ေစာင့္ေနမယ့္သူ တစ္ဦးဦး ရွိခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ အသက္ရွင္ရတာ အဓိပၸါယ္ ရွိသြားသလိုပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္ကေပးသည့္ ခံစားမႈေပါ့။ သည္ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ျမန္မာျပည္မွာ ရိုက္ကူးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သီရိလကၤာ ႏိုင္ငံမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လားမသိ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ မထင္မရွားပါတတ္ၾကသည့္ အကူသရုပ္ေဆာင္အမ်ားစုက ကုလားဆင္ေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကတတ္ပါသည္။


ေနာက္ရုပ္ရွင္တစ္ကားကေတာ့ ၁၉၉၅ခုႏွစ္က ရံုတင္ခဲ့သည္႕ ရန္ကုန္အလြန္ Beyond Rangoon ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ပင္မေက်ာရိုးက ၈၈ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပဲြကို အေျခခံထားၿပီး တစ္ကမာၻလံုးျဖန္႔သည့္ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ခုပါ။ ေဟာလိ၀ုဒ္ရုပ္ရွင္ အဆင့္အတန္းအေနနဲ႔ ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ အရည္အေသြး ညံ့ဖ်င္းသည့္ ဇာတ္ကားတစ္ခုလို႔ ဆိုႏိုင္္ပါသည္။ သည္ဇာတ္ကားမွာ ပါ၀င္သည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဦးေအာင္ကိုရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက အရုပ္ေဆာင္ရံု သက္သက္ထက္မပိုပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သည့္ မိန္းကေလးကေတာ့ အေ၀းေနၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ေဒၚစုနဲ႔ အေတာ္ကို ဆင္ပါသည္။

Beyond Rangoonက ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုး ျခံဳၾကည့္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရံု သက္သက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒို႔အေရး၊ ဒို႔အေရး ဆိုသည့္ ေအာ္သံၾကားလိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကက္သီးထမိတာအမွန္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ ရံုတင္ျပသခြင့္ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္သည့္ ဇာတ္ကားတစ္ကားပင္။ သည္ဇာတ္ကားကိုေတာ့ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရိုက္ကူးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သည္ဇာတ္လမ္းေလးမွာ ဦးေအာင္ကိုရဲ႕ စကားေလးကို သေဘာက်မိသည္။ Burma is the land of Monks and soldier တဲ့။ သူေျပာသည့္စကားေလးကို အစကေတာ့ သေဘာမေပါက္ခဲ့မိပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း တစ္ခုေသာ စက္တင္ဘာလမွာမွ သေဘာေပါက္ခဲ့သည္လို႔ ဆိုလ်ွင္ရႏိုင္ပါသည္။ သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို ၾကည့္ခ်င္သူမ်ား ရွိလွ်င္ေတာ့ Youtube မွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။

Beyond Rangoon မွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခ်ိဳ႕

ေနာက္ထပ္ ျမန္မာပရိသတ္ေတြၾကားထဲမွာ ေရပန္းစားသည့္ ဇာတ္ကားကေတာ့ ၂၀၀၈မွာ ရံုတင္ခဲ့သည့္ ရမ္ဘိုပါ။ သည္ရမ္ဘို(နံပါတ္၄)ကိုေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရိုက္ကူးခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာပရိသတ္အေနနဲ႕ ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သည္ရမ္ဘိုကားကို အားရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနၾက ရုပ္ရွင္စံႏႈန္းအေနနဲ႔ သတ္မွတ္ရလ်ွင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္မၾကည့္ခ်င္သည့္ ဇာတ္ကားပါ။ အခုေနာက္ပိုင္း ေဟာလိ၀ုဒ္ရုပ္ရွင္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ အက္ရွင္ကားေတြမွာ အပစ္အခက္အသတ္အျဖတ္ခန္းေတြက မလိုအပ္ဘဲ အရမ္းၾကမ္းလြန္းပါသည္။ သည္ရမ္ဘိုကားတစ္ခုလံုး ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ရုပ္ရွင္ရံုတစ္ခုလံုး ေသြးညွီန႔ံေတြ လႊမ္းေနသလိုပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကၾကည့္ခဲ့သည့္ ရမ္ဘိုကားေတြက ကေလးေရာ လူၾကီးပါ ၾကည့္လို႔ရ၏။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုလွ်င္ ရမ္ဘိုေကာ္ရုပ္ကေလးေတြ ေထာင္ၿပီး ဒိုးလွိမ့္လိုက္ သားေရပင္းပစ္လိုက္ ကစားခဲ့ဘူးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ရိုက္ကူးထားသည့္ ရမ္ဘို၄ကို ၾကည့္ၿပီးသြားသည့္ အခ်ိန္မွေတာ့ အရင္ကေလးဘ၀လို အရုပ္ကေလးေတြ ေထာင္ၿပီး မကစားခ်င္ေတာ့။ ေနာက္ထပ္အေတြးတစ္ခုကလည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ ရလိုက္ပါေသးသည္။

အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ မျဖစ္ခဲ့ဘူးသည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြအတြက္ ႏိုင္င့ံဗီလိန္က ကိုယ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ရမ္ဘိုရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ဗီလိန္ဘယ္သူလဲဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္စရာပါပဲ။ အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ရမ္ဘို ရံုတင္ကာစမွာ စကာၤပူရဲ႕ ရုပ္ရွင္ရံုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမန္မာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနခဲ့၏။ အက္ရွင္ကားဆိုေတာ့လည္း အားလံုးက စိတ္၀င္စားစြာ ၾကည့္ၾကတယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးခန္းတစ္ခုမွာ ရန္ဘိုက သူ႔ရဲ႕ ရန္သူေခါင္းေဆာင္ကို သတ္ဖို႔က်န္ေနသည့္ အခ်ိန္မွာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ေတြထဲကေန ျမန္မာသံပီပီသသ၊ အားမလိုအားမရ ထြက္လာတာက….. ဟိုမွာ တစ္ေယာက္က်န္ေသးတယ္၊ သတ္…. သတ္.. တဲ့။ အဲသည့္အသံၾကားလိုက္ရခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ စီတန္းၿပီးေတာ့ ထြက္လာပါေတာ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ရိုက္ကူးထားသည့္ ေဟာလိ၀ုဒ္က ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္ထက္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းေတြက အဓိကက်ေနသလိုပဲလို႔ ခံစားရပါသည္။ တကယ္လို႔သာ ဇာတ္ညႊန္းဆရာေကာင္းေကာင္းသာ ရွိလွ်င္ေတာ့ Hotel Rwanda လို လူမ်ိဳးစု အျပတ္ျဖဳတ္သည့္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး၊ Schindler’s Listလို ဂ်ဴးလူမိ်ဳးေတြရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ ဂ်ာမန္စစ္ဗိုလ္တစ္ဦးရဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမ်ိဳးေတြ ဖန္တီးႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါသည္။ အခုေတာ့ ၾကည့္ၿပီးသား ေဟာလိ၀ုဒ္က ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ပါတ္သက္သည့္ ရုပ္ရွင္ကားေတြက ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္ပါပဲ။ ဘာမွ ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္နဲနဲ မက်န္ခဲ့ပါဘူး။

(အပိုင္း၂တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း ဆက္ပါမည္)

၀ါသနိ ၀ါသနာ၊ ၀ါသနာ ျပာသေရာ

ကိုလင္းဦးက ကၽြန္ေတာ့္၀ါသနာဆိုၿပီးတဂ္ပါတယ္.......။ အကိုေရ.. ဆားခ်က္တယ္ပဲဆိုဆို... ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္....

သန္သန္မာမာ ေယာက်္ားၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ပိတ္ရပ္လိုက္ၿပီး လူ၀င္ေပါက္ေလးကို သူ႔ဗလၾကီးနဲ႔ ကာလိုက္တယ္။ သံတိုင္ႏွစ္ဖက္ကို ၾကြက္သားေတြအဖုဖုအထစ္ထစ္ထေနတဲ့ သူ႔လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ၿမဲၿမံေအာင္ ကိုင္လိုက္ၿပီးေနာက္ သန္မာတဲ့လက္တစ္ဖက္ကို အနည္းငယ္ကားလိုက္ကာ သူ႔အေဖာ္ေကာင္မေလးေတြကို သူလက္ေမာင္းေအာက္ကေန လူတစ္ကိုယ္စာရပ္ႏိုင္တဲ့ သံစကာေတြကာထားတဲ့ ေနရာကို တြန္းၾကိတ္ၿပီးေတာ့ ထည့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီလို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာေလးကို ၀င္ခ်င္လို႔ ဘယ္လိုပဲ တိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔ အဲဒီလူၾကီးကို မေက်ာ္ႏိုင္ေသး။ လူေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ သြင္းေနဦးမလဲမသိ။ ကေလးသာသာ ကၽြန္ေတာ္လို ပိစိေလးကိုမွ အားမနာ။ ကၽြန္ေတာ့ လူ႔ဖလံ ခႏာကိုယ္ေလးကို အထဲကို မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ ေရွ႔ကေန တိုက္စစ္တစ္ခုလို ေတာင္ၾကီးပမာ ကာဆီးကာဆီး လုပ္ေနပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သီးမခံႏိုင္ေတာ့။ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ခါးပံုစကို ေဆာင့္ဆဲြလိုက္ရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ႏွစ္ဖက္ဆန္႔ၿပီး သံတိုင္ကို ကိုင္ထားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔ခ်ိင္းျပတ္လက္ေအာက္ကေန အၿပံဳလိုက္ထြက္ေနတဲ့ ခ်ိဳင္းေမႊးေတြကို တစ္ၿပံဳလံုးဆဲြႏႈတ္လိုက္ရင္ ေကာင္းမလား။ စဥ္းစားစမ္း။ စဥ္းစားတယ္။ ဒီလိုသာ မရမကတိုးေနလို႔ကေတာ့ ၀က္ျခံလို သံစကာကာထားတဲ့ ေနရာေလးထဲကို ေျခတစ္လွမ္းေတာင္ ခ်ဖို႔မလြယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မရွည္ေတာ့။ သံတိုင္တစ္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ၿမဲေနေအာင္ ကိုင္လိုက္ၿပီး ေျခတစ္ဖက္ကို ျမင့္ႏိုင္သေလာက္ ျမွင့္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ရွိသမ်ွအားနဲ႔ ေရွ႕က ကာထားတဲ့ လူရဲ့ေျခဖမိုးကို ဖေနာင့္နဲ႔ ေဆာင့္ပစ္လိုက္တယ္။ အားလို႔ေအာ္သံၾကားလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က သံတိုင္ကိုကိုင္ၿပီး ကာထားတဲ့လက္တစ္ဖက္ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံ ၀က္ျခံေလးထဲကို အတင္းတိုး၀င္လိုက္တယ္။ ဟူး…… အဲဒီေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်လိုက္ ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ လက္မွတ္ရဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။

…………………………………။………………………………..

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္ ၁၄ႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးေပါ့။ ကေလးပဲ ရွိေသးေတာ့ လူၾကီးမပါဘဲ အျပင္မထြက္ရတဲ့ အရြယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ရုပ္ရွင္သိပ္မက္တာ။ ေျမာက္ဥကၠလာက န၀ေဒးရုပ္ရွင္ရံုမွာ အခ်စ္နဲ႔အရာရာကို အေကာင္းတိုင္း ျဖစ္ေစမယ္ ရုပ္ရွင္ ရံုတင္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း သြားခိုးၾကည့္တယ္။ သိတဲ့အတိုင္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ဆိုတာ ေမွာင္ခို၀ယ္ရင္၀ယ္ မ၀ယ္ႏိုင္ရင္ ၁နာရီ ၂နာရီေလာက္ လက္မွတ္ရံုမွာ တန္းစီရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဘက္စ္ကားေပၚကို လုၿပီးတက္ရသလို လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ အေပါက္ကိုလည္း လုၿပီး လက္မွတ္၀ယ္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက တစ္ေယာက္တည္းလည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္တတ္ခဲ့တယ္။ ပထမဆံုး တရား၀င္ ရည္စားရေတာ့လည္း ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာပဲ။ အဲဒီတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ၾကီးတယ္။ မမေပါ့။ ရုပ္ရွင္မၾကည့္ခင္မွာ ခ်စ္ခြင့္ပန္။ စဥ္းစားခ်ိန္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားစာပဲ အခ်ိန္ေပးၿပီး အေျဖကို မရမကေတာင္းခဲ့တာေလ။ မွတ္မွတ္ရရ။ အဲဒီေန႔က ၂၀၀၃ ခ်စ္သူမ်ားေန႔။ ရုပ္ရွင္က ဒုတိယေျမာက္ ယိုမီယိုတဲ့။

တကယ္ေတာ့ မမကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္လို႔ထင္ခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တာ တျခားတစ္ေယာက္။ တစ္ခါတစ္ခါ မမရဲ့ သနပ္ခါးစြဲထင္ေနတဲ့ ပါးမို႔မို႔ေလးက အဲဒီတစ္ေယာက္ရဲ့ ေခၽြးနံ႔ေလးလိုလို။ တစ္ခါတစ္ခါ မမရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးက ၾကည့္ေနရင္း ၾကည့္ေနရင္းက တေျဖးေျဖးပါးလာသလို။ ဟာ…… မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး အခ်ိန္မီ ဘရိတ္အုပ္ခဲ့ၿပီး မမနဲ့ လမ္းခဲြခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ တျခားတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဒီကဗ်ာထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့။

အခုေတာ့ ရုပ္ရွင္ရူးရုံတင္မကဘူး ျပဇာတ္ေတြ၊ ေအာ္ပရာေတြေတာင္ ပိုၿပီးစဲြမက္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြ ေလ့လာရတာလဲ စိတ္၀င္စားလာတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြကလည္း အမ်ားၾကီး။ အားလပ္ရက္ေတြမွာ ခရီးသြားရတာလဲ သေဘာက်တယ္။ ေနာက္ျပီး ရံုးအားလပ္ရက္မွာလည္း အသုပ္မ်ိဳးစံု သုပ္စား။ ေရေႏြးၾကမ္းေလးေသာက္ၿပီး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္နဲ႔ ဇိမ္က်ခ်င္တယ္။ အခုဆို ပိုဆိုးပ။ စာေလးေရး။ ဘေလာ့ေလး ေလ်ွာက္လည္ခ်င္တယ္ေလ။ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားလြန္းလို႔ တစ္ခါတစ္ေလ အခ်ိန္ေတြက သိပ္မေလာက္ေတာ့ဘူး။ ေရကူးခ်င္တယ္။ ကမ္းေျခသြားခ်င္တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူ၊ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ မိုးေအးေအးေလးမွာ ဇိမ္ေလးနဲ႔ အိပ္ယာထဲမွာ ႏွပ္ေနခ်င္ေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ထားတာ ရွိေသးတယ္။ ပင္စင္ယူၿပီးတာနဲ႔ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးမွာေန။ ပန္းပင္ေတြစိုက္။ စာေတြဖတ္။ ပန္းခ်ီေတြဆဲြ။ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အားတဲ့အခိ်န္ေလးမွာ ကိုယ္၀ါသနာပါတာေလးေတြ ရသေလာက္လုပ္။ ၿပီးရင္ ဗိုက္ျပည့္ဖို႔ ၾကံဳးရံုးၿပီးအလုပ္လုပ္ရေသးတယ္။ ဟူး….. မလြယ္ပါလား။

ဒါက ကိုယ္တိုင္ သုပ္ထားတဲ့ ေဆးဘဲဥသုပ္

ဒါေလးကေတာ့ ၀က္သားကို ႏုတ္ႏုတ္စင္းၿပီး အာလူးနဲ႔ သုပ္ထားတာ။

(မိုးခါးအတြက္ ၀ါသနာေလးေတြ ေရးၿပီးသြားၿပီ။ အခုတစ္ခါကံထူးတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီး ဂြင္းဂဲ နဲ႔ သူ႔ေနာက္ပါ ငမိုက္သားတို႔ ( တီခ်မ္း၊ ၿဖိဳးစကီး၊ ပုလုေဂြး၊ နီညမ္း) ျဖစ္ေၾကာင္းပါ ဖုရာ့။)

ေရႊတိဂံုအတုလား မူပြားလား

ကၽြန္ေတာ္ သည္ပို႔စ္ေလးကို ေရးရန္ အေတာ္ေလးကို အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါသည္။ အေတာ္လည္း စဥ္းစားခဲ့ရပါသည္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈအတြက္ ျငင္းခံုမႈေတြ ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ပါ။ သည္ပို႔စ္ေလးကို ဖတ္သည့္ မည္သူမဆို့ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ထက္ ဗိသုကာ ရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘုရားေစတီပုထိုးနဲ႔ ပါတ္သက္လာရင္ ကမာၻေက်ာ္တဲ့ နိုင္ငံတစ္ခုပါ။ ပုဂံဘုရားပုထိုးေတြက ျမန္မာေတြ အလွဴအတန္းရက္ေရာရံုသာမက ဘုရားေက်ာင္းကန္တည္တာလည္း အေတာ့္ကို သဒၶါတရားထက္သန္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံေနပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာကို ကမာၻကမွန္း သိေအာင္ လွစ္ဟျပေနေသာ ေစတီတစ္ဆူက ေရႊတိဂံု ဘုရားပါ။ ေရႊတိဂံုဘုရားက တန္ခိုးၾကီးဘုရားတစ္ဆူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာက လာေရာက္ဖူးေျမာ္ေလ့လာသူေတြ တစ္ေန႔တျခား မ်ားလာပါသည္။

သည္ေနရာမွာ ဘုရားသို႔လာေရာက္တဲ့သူေတြရဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက မိသားစုလိုက္ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားဖူးေလ့ရွိပါသည္။ အိုးခြက္ၾကီးငယ္ စားေသာက္ဖြယ္ရာ အစံုစံုနဲ႕ေပါ့။ ဘုရားဖူးတာထက္ ဘုရားလည္တယ္လို႔ဆိုရင္ ရမလား ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာနည္း ေပ်ာ္ပဲြစား ထြက္တာဆိုရင္ မွန္မလား။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာျပည္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ေရာက္လာသည့္ ဘုရားဖူးဧည့္သည္။ ဘုရားေက်ာင္းကန္ အတူတူတက္ခ်င္ေသာ ခ်စ္သူရည္းစား စံုတဲြ။ သည္လူတန္းစားမ်ားအားလံုးက ျမန္မာျပည္က ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုေတြေပါ့။

ေရႊတိဂံုဘုရားကို လာဖူးေသာ ႏိုင္ငံတကာက လူမ်ိဳးေတြမွာလည္း ဘာသာခ်င္းတူသည့္ ထိုင္း၊ သီရိလကာၤမ်ားအျပင္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္သည့္ တရုတ္၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံေတြလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ေရႊတိဂံုဘုရားကို လာလည္ေသာ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ တျခားဘာသာကိုးကြယ္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွ လူမ်ိဳးျခားမ်ားလည္း ရွိပါေသးသည္။ သူတို႔ေတြက်ေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားကို လာလည္တာက ဘုရားတန္ခိုးၾကီးလို႔ မဟုတ္သလို။ ဖူးေျမာ္ရရံုသက္သက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေရြတိဂံုဘုရားရဲ႕ ထင္ရွားေသာ ဗိသုကာလက္ရာနဲ႔ ဘုရားပတ္ပတ္လည္မွာ ရွိေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္က ေရွးေဟာင္း ျမန္မာမႈအႏုပညာ လက္ရာေတြေၾကာင့္ပါ။ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာေတြလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းကို သြားလည္လ်င္ ေလ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရွဳမယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္။ အဲသည္လိုေပါ့။ ဒါေတြအားလံုးက ဘုရားကို ေရာက္လာၾကေသာ လူအမိ်ဳးမ်ိဳးရဲ႕ အေျခခံက်တဲ့ ေရႊတိဂံု ဘုရားေပၚ စိတ္၀င္စားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြေပါ့။

အခုေတာ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ လာလည္ရာ ေရႊတိဂံုဘုရားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေသာကေတြ ေ၀ေနမိသည္။ အခုဆို ေရႊတိဂံုဘုရားလို ပံုစံတူ၊ ဆိုက္ဒ္တူ ဘုရားေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တင္မကဘူး အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာလည္း ရွိေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရိမ္ဆံုးကေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံ မြန္ဘုိင္းၿမိဳ႕၌ တည္ေဆာက္ေနသည့္ ေရႊတိဂံု ပံုစံတူ ကမာၻေပၚတြင္ အႀကီးမားဆံုး လိုဏ္ဂူ ၀ိပႆနာ ေစတီေတာ္ႀကီးေပါ့။ ကမာၻေပၚမွာ ေက်ာက္တံုးနဲ႔ ေဆာက္သည့္ အၾကီးဆံုး လိပ္ခံုးလိႈဏ္ဂူဆိုလ်င္လည္း မမွားပါဘူး။ ေရႊတိဂံုေစတီထက္ ဥာဏ္ေတာ္ တစ္ေပေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ နိမ့္၍ သိပ္ၿပီး မကြာလွပါဘူး။ အခုဆို ကမာၻေပၚမွာ ရွိသည့္ဗိသုကာ ပညာရွင္ေတြက ထိုေစတီၾကီးကို စိတ္၀င္စားေနၾက၏။ ထိုေစတီကို ဆရာႀကီး ဦးဂိုအင္ကာ ဦးစီးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံတို႔၏ ဆက္သြယ္မႈ သေကၤတ တစ္ခုအျဖစ္ တည္ေဆာက္ထားျခင္းပါ။ ထိုေစတီမွာတင္လွဴမည့္ ထီးေတာ္ကိုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံက ေရႊတိဂံုေစတီမွာ လူအမ်ားဖူးေျမာ္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ခဲ့ပါေသးသည္။ ေနာက္ၿပီး ေစတီမွာ ရွိသည့္ တခ်ိဳ႕ေသာ စိတ္အပိုင္းမ်ားမွာလည္း ျမန္မာမႈ အႏုလက္ရာေတြနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့ပါေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာဗိသုကာလက္ရာေတြ အိႏၵိယအထိ တိုးေပါက္၀င္ေရာက္ႏိုင္တာက အေတာ္ေလးကို ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ျဖစ္ေနတာက ဘုရားရဲ႕ ဥာဏ္ေတာ္ပါ။ လူသာမန္စကားအရ ေျပာလ်င္ေတာ့ ေရႊတိဂံုကို ပုခံုးခ်င္းလာယွဥ္တယ္ေပါ့။

သည္ေနရာမွာ နည္းနည္းေလး ထည့္ေျပာခ်င္တာက ျမန္မာဗိသုကာ ေစတီပုထိုးမ်ားအေၾကာင္းပါ။ ျမန္မာေတြရဲ႕ ဗိသုကာက အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြႏွင့္ မြန္လူမ်ိဳးေတြဆီက ရခဲ့ပါသည္။ အဲသည့္ေနာက္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျပဳျပင္ဖန္တီး ေပါင္းစပ္လာရင္းျဖင့္ ျမန္မာဟန္ ျမန္မာစစ္စစ္ ဗိသုကာ လက္ရာတစ္ခု ေပၚေပါက္လာပါသည္။
၁၅ရာစု (ခန္႔မွန္း) ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္တည္လာခဲ့ေသာ ေရႊတိဂံုဟန္လက္ရာ ေစတီပုထိုးေတြ ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္မွာ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေစတီမွ ေရႊတိဂံုဘုရား နီးပါးေလာက္ မတည္ေဆာက္ခဲ့ပါဘူး။ လြန္ခဲ့ေသာ မတ္လကထီးေတာ္တင္ခဲ့သည့္ ေနျပည္ေတာ္က ေရႊတိဂံုပံုတူ ေစတီကလဲြလို႕ေပါ့။ ထိုေစတီကလည္း ေရႊတိဂံုထက္ ဥာဏ္ေတာ္ တစ္ေပပဲ နိမ့္ပါသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ရန္ကုန္မွာ ေရႊတိဂံု ရွိသလို၊ ေနျပည္ေတာ္မွာလည္း ေရႊတိဂံုရွိတယ္လို႔ ေျပာစမွတ္ ျပဳလာပါသည္။

ေရႊတိဂံုလို ပံုစံတူေတြ အခုေနာက္ပိုင္း ေပၚေပါက္လာသည့္အခါ နဂိုမူရင္း ေရႊတိဂံု ဘာျဖစ္သြားႏိုင္ပါသလဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ၾကာလာေသာအခါ ျပႆနာကေတာ့ ေပၚလာႏိုင္သည္။ျပႆနာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ေျပာရသလဲဆိုတာ ဗိသုကာပညာရပ္ ရွဳေထာင့္ကေန ရွင္းျပခ်င္ပါသည္။

ဗိသုကာပညာဆိုတာ အေဆာက္အဦးတစ္ခု ဖန္တီးရံုသက္သက္ မပါ၀င္ပါဘူး။ လမ္းတံတားမ်ား၊ ၿမိဳ႕ျပအိမ္ရာစီမံကိန္းမ်ားအထိ ပါ၀င္ပါ၏။ ျမိဳ႕တစ္ခုကို ဒီဇိုင္းေရးဆဲြရာမွာ အနည္းဆံုးႏွစ္သံုးဆယ္ အထိၾကိဳတင္ေရးဆဲြရသည္။ ခဏခဏလည္း လိုအပ္လ်င္လိုအပ္သလို ျပင္ရပါေသးသည္။ ၿမိဳ႕တစ္ခု ဖန္တီးရာမွာ ထိုျမိဳ႕မွာ ေနထိုင္မည့္လူမ်ားအတြက္ ထည့္သြင္းစဥ္စားရံုတင္ မကပါဘူး။ ထိုၿမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ၊ မွတ္ေက်ာက္ ျဖစ္ႏိုင္မည့္ Landmark လို႔လည္းေခၚသည့္ ေနရာ၊ အေဆာက္အဦးေတြကိုပါ ဖန္တီးရပါေသးသည္။ ထိုအရာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ထိုၿမိဳ႕က ဘယ္ၿမိဳ႕ ဆိုၿပီး သာမန္လူကအစ ခ်က္ခ်င္း သိႏိုင္္ပါသည္။ ဥပမာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ေပါ့။ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ကို ေတြ႔လိုက္တိုင္း ဒါ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပါရီ (ပဲရစ္)ၿမိဳ႕မွန္းသိၾကသည္။ ေနာက္ဥပမာက မေလးရွားက ပတ္ထရိုနာမိုးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦးႏွစ္ခုပါ။ ထိုအေဆာက္အဦးကို ျမင္တာနဲ႔ မေလးရွားရဲ႕ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႔မွန္း သိၾကပါသည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးဆိုလ်င္ေရာ။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လူတိုင္း သိပါသည္။ ေရႊတိဂံုေစတီေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေတြၾကာလာလ်င္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ Landmark က ရွဳပ္ေထြးလာႏိုင္ပါသည္။ အိႏိၵယက ၀ိပႆနာ ေစတီေတာ္ကလည္း မြန္ဘိုင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ Landmark ျဖစ္ဖို႕တာစူေနပါၿပီ။ ဘာအေဆာက္အဦး ၾကီးၾကီးမားမားမွ မရွိေသးေသာ ေနျပည္ေတာ္မွာလည္း ေရႊတိဂံုေစတီ ပံုစံတူက ဘယ္ေနရာကေနၾကည့္ၾကည့္ ျမင္ႏိုင္သည့္ ေနၿပည္ေတာ္ရဲ႕ Landmark ျဖစ္လာၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာခင္ (ျမန္မာႏွင့္ ထိုင္းလက္ရာေတြကိုေတာင္ ေရာေထြးေနတတ္ေသာ) ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအေနနဲ႔ ရန္ကုန္ရဲ့ Landmarkနဲ႔ တျခားေနရာက Landmark ေတြနဲ႔ မ်က္စိလည္စ ျပဳလာမွာပါ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းကေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားရဲ႕ တန္ခိုးၾကီးပံု အႏုပညာလက္ရာေျမာက္ပံုကို သိၾကေပမယ့္ ျမန္မာသိသလို တျခားလူမ်ိဳးျခားေတြ မသိႏိုင္ပါဘူး။ ျမန္မာဂီတေလာကမွာ ျဖစ္ေနသည့္ ျပႆနာလိုေပါ့။ မူရင္းအေခြရဲ႕ တန္ဖိုးႏွင့္ၾကိ္ဳးပမ္းအားထုတ္မႈကို နားမလည္သည့္ ပရိသတ္ေတြက ေစ်းေပါေပါျဖင့္၊ မူရင္းနီးပါးေလာက္ေကာင္းမြန္သည့္ ေကာ္ပီေတြကိုပဲ အားေပးၾကမွာပါ။ ဒီလိုပါပဲ မူရင္းေရႊတိဂံုရဲ႕တန္ဖိုးကို နားမလည္ၾကသည့္လူေတြအတြက္ မူပြားေတြက ပိုေကာင္းတယ္ထင္ေနမွာ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္မိ၏။

အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာသည့္ ျမန္မာဗိသုကာလက္ရာေတြမွာ ေစတီမွန္ရင္ ေရႊတိဂံုပံုစံလို ေဆာက္ၾကရမွန္း ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းသိၾကပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သာမန္မ်က္စိနဲ႔ေတာင္ မျမင္ရသည့္ တစ္ေပေလာက္နိမ့္သည္ ေရႊတိဂံုပံုစံတူလိုေတာ့ ထပ္မေဆာက္မိၾကပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းမိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာေပါ့။ ပံုစံတူတည္ေဆာက္ၾကမယ္ဆိုလ်င္လည္း သိသာျမင္သာမည့္ ဥာဏ္ေတာ္ အနိမ္႔အျမင့္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏိုင္လ်င္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိပါသည္။ ဒါမွသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႔႕ေတာ္ရန္ကုန္ရဲ့ Landmark တစ္ခုျဖစ္သည့္ ေရႊတိဂံုေစတီကို ကာကြယ္ရာေရာက္မွာပါ။

ေနျပည္ေတာ္မွ ေရႊတိဂံုမူပြား

ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ ဘယ္ေနရာကေနၾကည့္ၾကည့္ ဖူးေျမာ္ႏိုင္ေသာ ပံုစံတူေစတီ

အိႏၵိယက ၀ိပႆနာေစတီေတာ္

ဒီဇိုင္းထုတ္ထားပံု

ေစတီရဲ႕အတြင္းပိုင္းမွာ အခုလို လူေပါင္းမ်ားစြာ တရားထိုင္လို႔ ရႏိုင္ပါသည္။

နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ဘုရားေစတီဗိသုကာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ေကာပီရိုက္လုပ္လို႔မရဘူး ထင္ပါတယ္။ ေစတီရဲ႔ ဗိသုကာကလည္း အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာရင္းနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဒီဇိုင္း ျဖစ္လာတာပါ။ ကိုယ္ပိုင္ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူမ်ားရဲ႕ ဗိသုကာအေျခခံကို ယူခဲ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႕ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႊ အေမြအႏွစ္အျဖစ္ေတာ့ ေကာ္ပီရိုက္လုပ္လုိ႕မရပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေစတီနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ ဗိသုကာ အေျခခံေတြကလည္း တစ္ႏိုင္ငံနဲ႕ တစ္ႏိုင္ငံ ဆင္တူပါတယ္။ ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ပံုသြင္းရင္းနဲ႕ ျမန္မာလက္ရာ ထိုင္းလက္ရာ ဆိုၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ျမန္မာ့ေစတီဗိသုကာ သီအိုရီမွာလည္း ေရႊတိဂံုကို နည္းယူၿပီး ညႊန္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႕ မည္သူမဆို ေရႊတိဂံုဘုရားတုိင္း ေဆာက္ခြင့္ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ပို႕စ္ကလည္း ေကာပီရိုက္ထက္ ဘုရားဥဏ္ေတာ္ကို မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားတည္ ေက်ာင္းေဆာက္တဲ့အခါ ေရႊတိဂံုရဲ႔ ဥာဏ္ေတာ္နီးပါးေလာက္ မေဆာက္သင့္ဘူးလို႔ အၾကံေပးခ်င္တာပါ။ တကယ္လို႔ ေရြတိဂံုထက္ ဥာဏ္ေတာ္ျမင့္တာေပၚလာရင္ အလိုလိုေနရင္း ေရႊတိဂံုရဲ႕ ၾကီးျမတ္မႈက ဗိသူကာေလာကမွာ ေနရာခ်င္းယွဥ္လာႏိုင္ပါတယ္လို႕ ေျပာခ်င္တာပါ။ အခုဆိုရင္ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အိႏၵိယက ေစတီက ကမာၻေပၚမွာ ေက်ာက္တံုးနဲ႕ ေဆာက္တဲ့ အၾကီးဆံုး လိုဏ္ေခါင္းေစတီျဖစ္လို႕ အနည္းဆံုးနွစ္ေပါင္း ၂၀၀၊ ၃၀၀ေလာက္ၾကာရင္ ဗိသုကာေလာကမွာ ေရႊတိဂံုထက္ ေနရာေပးခံလာရမွာ ထင္လို႕ပါ။ ေရႊတိဂံုကလည္း သူ႔ထက္စာရင္ သက္သမ္းပိုၾကာမွာမလား ဆိုၿပီး ေစာဒကတက္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာအတြင္းမွာ ထိုပံုတူေစတီကိုလည္း ခမ္းနားသည္ထက္ ခမ္းနားေအာင္ မြမ္းမံခဲ့မယ္ဆိုရင္ေရာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒီေနရာမွာ ေစတီမြမ္းမံရင္ အသစ္ျဖစ္ေအာင္မြမ္းမံရမယ္လို႔ ျမန္မာေတြခံယူထားတာကိုလည္း မေမ့ပါနဲ႕။ ယခုလက္ရွိ ေရႊတိဂံုဘုရားေစာင္းတန္းေတြ။ ပုဂံဘုရားေတြ အသစ္ျဖစ္ကုန္တာ သတိျပဳႏိုင္ပါတယ္။