Lust, Caution ရုပ္ရွင္သည္ ၁၉၇၉ခုႏွစ္က တရုတ္စာေရးဆရာမ Eileen Chang ေရးသားခဲ့ေသာ ၀တၳဳကို အေျခခံထားျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၄၂တြင္ ရွန္ဟိုင္းၿမိဳ႕ကို ဂ်ပန္ေတြသိမ္းပိုက္ထားစဥ္ကာလက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစ္စုက ဂ်ပန္အလိုေတာ္ရိတစ္ေယာက္ကို လွပေခ်ာေမာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖင့္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ကာ သက္ရန္ၾကိဳးပမ္းေသာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ထိုရုပ္ရွင္ကို crouching tiger hidden dragon ႏွင့္ Brokeback Mountain ရိုက္ကူးေသာ ထိုင္၀မ္လူမ်ိဳး ဒါရိုက္တာအန္းလီက ရိုက္ကူးထားၿပီး ေဟာင္ေကာင္နာမည္ၾကီးမင္းသား Tony Leung Chiu-Wai, Lee Hom ႏွင့္ Tang Wei တို႔က အဓိကထား သရုပ္ေဆာင္ထားၾကသည္။ ထိုရုပ္ရွင္ကားသည္ ဒါရိုက္တာ၏ အေသးစိတ္ေဖာ္ျပႏိုင္မႈ၊ လွပကဗ်ာဆန္ေသာ အလင္းအေရာင္၊ အေရွ႕တိုင္းဆန္ေသာ ေနာက္ခံေတးဂီတ၊ စသည္တို႕ေၾကာင့္ လူၾကိဳက္မ်ားေသာ ရုင္ရွင္ကားတစ္ကားျဖစ္ခဲ့သည္။ ပို၍ နာမည္ၾကီးေစေသာအရာမွာ မ်ားျပားလွေသာ လိြင္ဆက္ဆံခန္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။
Lust, Caution ရုံတင္ျခင္းမျပဳခင္ကပင္ ဒါရိုက္တာအန္းလီတစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ဆင္ဆာအဖြဲ႕ႏွင့္ အၾကိတ္အနယ္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရသည္။ သူ၏sex sceneမ်ားမွာ အလြန္ပင္အေသးစိတ္က်ၿပီး အျပာကားမ်ားနီးပါးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆငိဆာျဖတ္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း Sex Sceneမ်ားသည္ ဇာတ္လမ္း၏အသက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ သဘာ၀ကို ေဖာ္ျပရာတြင္လည္းေကာင္း အေရးပါေသာေၾကာင့္ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္ျခင္းမခံရဘဲ R-rated Movie အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရၿပီး ရံုတင္ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။
Singaporeတြင္ Lust, Caution ရုံတင္ေသာအခါ လူအမ်ားၾကည့္ႏိုင္ရန္အတြက္ M-16 အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး sex scene ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဆင္ဆာျဖတ္ခဲ့ေသးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္မ်ားက သတင္းစာမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ားမွတဆင့္ ရုပ္ရွင္ဆင္ဆာအဖဲြ႔ကို ဆန္႔က်င္အျပစ္တင္ခဲ့ၾကသည္။ မၾကာမီမွာ ထိုရုပ္ရွင္ကိုပင္ နဂိုမူလအတိုင္း ဆင္ဆာမျဖတ္ဘဲ R-21 ဟုသတ္မွတ္ၿပီး ၿပန္လည္ ရံုတင္ျပခဲ့ရသည္။
Lust, Caution သည္ မိခင္ႏိုင္ငံထိုင္၀မ္တြင္ အေကာင္းဆံုးရုပ္ရွင္ဆု အပါအ၀င္ အကယ္ဒမီဆုမ်ားစြာ ရရွိခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ဗင္းနစ္ရုပ္ရွင္ပြဲတြင္လည္း ေရႊျခေသၤ့ဆု ရရွိခဲ့ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ Oscarဆုေပးပဲြတြင္ The Best Foreign Film Awardႏွင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လြဲခဲ့ရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုုေသာ္ ထိုရုပ္ရွင္ကားတြင္ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ၾကသူ အမ်ားစုမွာ ထိုင္၀မ္လူမ်ိဳးမ်ားမဟုတ္ဘဲ တရုတ္ျပည္မၾကီးႏွင့္ အေမရိကန္မွ သရုပ္္ေဆာင္မ်ားပါ၀င္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဤရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းမွာ သာမန္ေဖ်ာ္ေျဖမႈသတ္သတ္သာမကဘဲ လူတစ္ေယာက္၏ ရိုးစင္းစြာ ခ်စ္ႏိုင္ခြင့္ကို လွပစြာေဖာ္ၾကဴးသြားခဲ့သည္။ တကယ့္အခ်စ္မွာ ႏိုင္ငံေရးမပါ၊ ဦးတည္ခ်က္မပါ၊ အခ်စ္သည္သာ အခ်စ္ျဖစ္၏ဟု လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ခံယူထားသူမ်ားအတြက္ လက္မလႊတ္သင့္ေသာ ဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ။
၁၉၄၀ ရွန္ဟိုင္းၿမိဳ႕ ဂ်ပန္လက္ေအာက္က်ေရာက္ေနခ်ိန္.......
လန္ခ်ားမ်ား၊ ကားမ်ား၊ လူမ်ားျဖင့္ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနေသာ လမ္းမေပၚမွာ ကၽြန္မ ခဏရပ္လိုက္ၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လူခ်မ္းသာေတြ မ်က္ႏွာၿဖဴေတြ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတဲ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ကၽြန္မအတြက္ သတိဆိုတာ ပိုတယ္လို႕မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မလမ္းတစ္ဖက္က မ်က္ႏွာၿဖဴေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္လိုက္ၿပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာလိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီမွာၿပီးေသာအခါ စားပဲြထိုးေလးဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ဖက္မွ ဖုန္းလာကိုင္ေသာအခါ ကၽြန္မတို႕ျခင္းသာ နားလည္ေသာ စကား၀ွက္ျဖင့္ လုပ္ၾကံမႈစတင္ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း အခ်က္ေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္မအခ်က္ေပးၿပီးေသာအခါ တစ္ဖက္မွ လူေတြအားလံုး ေသနက္ေတြ ဓါးေတြထုတ္လိုက္ၿပီး ပစ္ကြင္းကို၀င္လာမည့္ သားေကာင္ကို အမွည့္ေျခြၾကဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္လိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း စားပြဲတြင္ ျပန္ထိုင္ကာ ေကာ္ဖီပူပူေလးတစ္ခြက္ကို ငံု႔ေသာက္လိုက္ၿပီး ၾကည္လင္ေသာ ျပတင္းမွန္မွတစ္ဆင့္ အျပင္ကို ေငးၾကည့္လိုက္တယ္။ မွန္ျပတင္းရ
့ဲ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ မရပ္မနားသြားလာလႈပ္ရွားေနတဲ့လူေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ရဲေတြ ကၽြန္မျမင္ေနရတယ္။ ထိုလူေတြရဲ့ မရပ္မနား ေျခလွမ္းေတြႏွင့္အတူ ကၽြန္မရဲ့စိတ္ေတြကလည္း လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္က ေဟာင္ေကာင္ၿမိဳ႕ေလးဆီသို႕ ေျခဦးလွည့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မက အလြန္တရာပဲ အရွက္အေၾကာက္ၾကီးတဲ့ ရုိးသားျဖဴစင္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးေပါ့…….။
----------------------------------။---------------------------------
ေက်ာင္းဖြင့္ကာစမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ့သူငယ္ခ်င္း လိုင္ရႈက်ီရဲ့ မိတ္ဆက္ေပးမႈ႕ေၾကာင့္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ အၿပံဳးခ်ဳိခ်ိဳနဲ႕ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏီွးခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔နာမည္က ခြန္ယုမင္တဲ့…။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ေယာက်္ားေလး ေလးေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္တို႔ တစ္အုပ္စုတည္း ျဖစ္လာၾကျပီး၊ သူတို႔ေတြရဲ့ ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားမႈေတြၾကားမွာ ကၽြန္မ မသိမသာ ပါ၀င္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္ျပည္ကို ရန္စလာတဲ့ ဂ်ပန္ေတြရ့ဲ ရန္ကို ခုခံတြန္းလွန္ဖို႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက လႈံ႕ေဆာ္ေနခ်ိန္ေလ။ ကၽြန္မတို႔တေတြလည္း ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ လူထုကိုႏိုးၾကားတက္ၾကြေစဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ပါတ္သတ္ေသာ ျပဇာတ္ေတြ ကျပရင္း တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလို ပါ၀င္မိခဲ့ျခင္းက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွတ္သည္းဖို လုပ္ၾကံမႈၾကီးရဲ့ အစလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုေနၾက ကဇာတ္ရုံကိုေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူတို႔အားလံုး ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ သူတို႕အားလံုး တစ္ခုခုကို အေလးအနက္ တိုင္ပင္ေနၾကတယ္။ ခြန္ယုမင္ ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူရင္ထဲမွာ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အားအျပည့္။ သူတို႕တိုင္ပင္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္မသိသြားတဲ့ အခါ ရုတ္တရက္ မင္သက္သြားမိတယ္။ အားလံုးက တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္း ပါ၀င္ၾကဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေတြေ၀ေနမိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ခြန္ယုမင္ က ကၽြန္မကိုေျပာတယ္။ သူဘယ္သူကိုမွ အတင္းအက်ပ္ မတိုက္တြန္းပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္မ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ….။ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္လား…..။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မရင္ထဲက တက္ၾကြေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓါတ္ေတြေၾကာင့္လား…။ ကၽြန္မဘာဆို ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မေခါင္းညိတ္မိလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႕အားလံုး ႏိုင္ငံ့သစၥာေဖါက္ ဂ်ပန္အလိုေတာ္ရိ မစၥတာရီ ဆိုတဲ့လူကို ကၽြန္မတို႕ေျမေပၚက အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္းပစ္ရမယ္။
----------------------------------။---------------------------------
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔တေတြ မစၥတာရီရဲ႕ အနားကိုကပ္ႏိုင္ဖို႔ နည္းအမိ်ဳးမ်ိဳးျဖင့္ ၾကိဳးစားၾကရတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ဒီလုပ္ၾကံမႈအတြက္္ ကၽြန္မက အခရာျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။ ျငင္းဆန္မရေတာ့တဲ့ အဖဲြ႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မႈေၾကာင့္ မစၥတာရီကိုျမဴဆြယ္ၿပီး လုပ္ၾကံမည့္ ေနရာကို ျမွားေခၚရမယ္။ တကယ္လို႕သာ ကၽြန္မသာ ေနာင္ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ၾကိဳၿပိးသိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလုပ္ၾကံမႈၾကီးမွာ ပါ၀င္မိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးက လြန္ခဲ့ၿပီ….။
ကၽြန္မနင့္ မစၥတာရီရဲ႕ခင္မင္မႈကို တေျဖးေျဖးႏွင့္ တည္ေဆာက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္မတို႕တေတြ သူေဌးအျဖစ္အေယာင္ေဆာင္ငွားေနတဲ့ အိမ္အထိ သူ႔ကိုေခၚလာႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အၿမဲတမ္းသတိရွိေနတဲ့ မစၥတာရီ က အိမ္အ၀အထိပဲ ကၽြန္မကို လိုက္ပို႕ေပးၿပီး အိမ္အထဲအထိမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး၀င္လိုက္ခ်ိန္မွာ တံခါး၀နားမွာ ခြန္ယုမင္က ေသနတ္ၾကီးနဲ႔ရြယ္လို႕။ လင္း၀မ္က ၀က္သားခုတ္တဲ့ ဓါးၾကီးကို ကိုင္လို႕။ အမူအရာပ်က္ေနတဲ့ သူတို႕ဟန္ပန္ေတြဟာ ရယ္စရာေကာင္းခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မ မရယ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလူ႕ကိုသတ္ဖို႕ ဟန္ေဆာင္ေနရတ့ဲ ဘ၀ကို ကၽြန္မ ပင္ပန္းလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီဟန္ေဆာင္မႈက ဒီေနရာမွာ ရပ္မေနပါဘူး။
(video clip 2)
အဲ့ဒီညေနခင္းမွာပဲ ကၽြန္မတို႔တေတြစုၿပိး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ မစၥတာရီ ကိုဆြဲေဆာင္နိုင္ဖို႔ ဒီထက္မက ၾကိဳးစားရမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။ ကၽြန္မ ခြန္ယုမင္ကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ တကယ္လို႔ ရိုးရိုးသာ ဆဲြေဆာင္ေနရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ေသးရင္ေတာ့ ကၽြန္မသူ႔ရဲ႕ အငယ္အႏွာင္း လုပ္သင့္ရင္ လုပ္ရမယ္ေပါ့။ အဲဒိလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ခြန္ယုမင္က ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။ စကား၀ိုင္းထဲကေန ဆတ္ခနဲထၿပီး ၀ရန္တာမွာ ေဆးလိပ္သြားေသာက္တယ္။ သူထြက္သြားေတာ့ က်န္တဲ့ေယာက်ာ္းေလးေတြအားလံုး သူေနာက္လိုက္သြားတယ္။ ကၽြန္မရယ္ ရႈက်ိရယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့မွ ရႈကီ်က “တကယ္လို႔ နင္ ေယာက်္ားေတြႏွင့္ ဆက္ဆံရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” လို႔ေမးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥကို ကၽြန္မမသိခင္ကတည္းက သူတို႕အားလုံးက ေဆြးေႏြးၿပီးၾကပါၿပီ။ ရႈက်ီရဲ႕ ေမးခြန္းေနာက္ကြယ္မွာ ကၽြန္မ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာသိလိုက္တယ္။ကၽြန္မ ၀ရန္တာမွာ ရွိေနတဲ့ ေယာက်္ားေလးေယာက္စလံုးကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ခြန္ယုမင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မကိုၾကည့္မေနဘူး။ မ်က္ႏွာတစ္ဖက္လႊဲသြားၿပီး စီးကရက္ကိုသာ ဖိေသာက္ေနတယ္။ ကၽြန္မ ရႈက်ီကို ေမးလိုက္တယ္။ အဲဒီေလးေယာက္ထဲက ဘယ္သူနဲ႕လဲလို႕။ ရႈက်ီက ကၽြန္မတို႕အဖြဲ႕ထဲမွာ ေဟာင္လန္းတစ္ေယာက္ပဲ မိန္းမအေတြ႔အၾကံဳရိွတယ္တဲ့။ ကၽြန္မက မေကာင္းတဲ့မိန္းမေတြနဲ႕လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူမကေျဖးေလးစြာ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ကၽြန္မ ထိုင္ခံုကထလိုက္ၿပီး ဖန္ခြက္ထဲမွာက်န္တဲ့ လက္က်န္၀ိုင္ကို အၿပီးရွင္းလိုက္တယ္။ ဒီေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကိုႏွစ္ထားမွေတာ့….. ကၽြန္မရဲ႕ ခႏာကိုယ္ကေရာ… တျခားသာမန္မိန္းမေတြလို ေစာင့္ထိန္းရဦးမွာတဲ့လား။ ကၽြန္မ အိပ္ခန္းထဲကေန ေဟာင္လန္းကို ေစာင့္ေနရုံကလဲြလို႔ တျခားေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမွ မရွိတာ။ တကယ္လို႔သာ ကၽြန္မ ထိုသူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္…. ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္……..။
----------------------------------။---------------------------------
ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိပ္မက္ဆိုးလို ညတစ္ညကို ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ ့ မစၥတာရီီရဲ့မိန္းမဆီက ဖုန္းလာတယ္။ ဖုန္းေျပာအၿပီးမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ဘာမွစကားမေျပာႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မစၥတာရီ တို႔ အခုေနေနတဲ့ ေဟာင္ေကာင္ကေန ရွန္ဟိုင္းကို ေျပာင္းၾကေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့သတင္းပါပဲ။ အဲဒီသတင္းၾကားၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ေပးဆပ္မႈ၊ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းမႈေတြဟာ နိတၱိတန္သြားၿပီလို႔ထင္ခဲ့တယ္။
အဲသည္ညေနမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ငွားထားတဲ့အိမ္ကို ျပန္အပ္ဖို႔ ရွိသမွ်ပစၥည္းေတြကို သိမ္းၾကတယ္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြအားလံုးကို သတင္းစာစကၠဴေတြျဖင့္ ျပန္ပတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႔ဆီ မထင္မွတ္ပဲ ေရာက္လာတယ္။ ထိုလူက မစၥတာရီရဲ့လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူပါပဲ။ ထိုလူက ကၽြန္မတို႔ရဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို အစကတည္းက သံသယရွိၿပီး ေစာင့္ၾကည္ေနတဲ့သူပါ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိသြားၿပီး ကၽြန္မတို႔ဆီက တစ္ခုခုကို ညွစ္ယူဖို႔ၾကိဳးစားေတာ့တယ္။ ထိုအခါ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ ခြန္ယုမင္က လက္ထဲမွာရွိတဲ့ဓါးျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးသတ္လိုက္တယ္။ ထိုးၾက၊သတ္ၾကတာကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ၿမင္လိုက္ရၿပီးေနာက္ ကၽြန္မအရမ္းကို တုန္လႈပ္သြားတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဘာဆိုဘာမွ မက်န္ခဲ့ဘူး။ အားလံုးကဗလာ။ ကၽြန္မလည္း ေသသြားတဲ့လူရဲ႕အေလာင္းကို ခြေက်ာ္ၿပီး အိမ္အျပင္ဘက္ကို ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္။ အျပင္မွာ ေမွာင္လို႕….။ မည္းလို႔…..။ တိတ္ဆိတ္လို႔……။
----------------------------------။---------------------------------
ထိုေန႔ည အျဖစ္အပ်က္ေတြေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မ အေဒၚရဲ့ အိမ္မွာေနရင္း ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္လိုက္ျဖင့္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း သံုးႏွစ္လံုးလံုး အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာေတာ ခြန္ယုမင္က ကၽြန္မ ေရွာင္ပုန္းေနတဲ့ ေနရာကို ရွာေတြ႔သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အရင္တစ္ခါ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကလို ကေလးဆန္ဆန္ မလုပ္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မတို႔ကို ပံ့ပိုးေပးမယ့္ ေတာ္လွန္ေရး အဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုျဖင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားေၾကာင္း ကၽြန္မကိုေျပာျပပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မလည္း ထိုအဖဲြ႔အစည္းျဖင့္ ခိ်တ္ဆက္မိသြားၿပီး မၿပီးေသးတဲ့ မစၥတာရီ လုပ္ၾကံမႈကို ျပန္လည္အသက္သြင္းခဲ့မိပါေတာ့တယ္။
ဒီတစ္ၾကိမ္ မစၥတာရီ ကိုခ်ည္းကပ္ရတာ အရင္တစ္ခါလိုေတာ့ မခက္ခဲေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မကံေကာင္းတာကေတာ့ မစၥတာရီ ရဲ႕အိမ္မွာ ဧည့္သည္အျဖစ္ေနခြင့္ရခ့ဲၿပီၤး သူႏွင့္နီးစပ္ေအာင္ ပိုၿပီးဖန္တီးယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ မစၥတာရီ ရ႕ဲ အမ်ိဳးသမီးဆီမွာ ၇ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ကၽြန္မအျပင္ထြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က မိုးကသည္းသည္းမည္းမည္းမရြာေပမယ့္ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ေလ။ မစၥတာရီ ရဲ႕ ဒရိုက္ဘာက ကၽြန္မကို ရုပ္ရွင္ရုံဆီ ေခၚမသြားဘဲ ကၽြန္မ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာတစ္ခုက တိုက္ခန္းတစ္ခန္းဆီကို ေခၚသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ ဒရိုင္ဘာက အိမ္ထဲအထိလိုက္မပို႔ေပးပဲ ကြၽန္မကို စာအိတ္ေလးတစ္အိတ္ ထုတ္ေပးပါတယ္။ စာအိတ္ထဲမွာေတာ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း။ အိမ္ထဲမွာ ဘယ္သူမွမေတြ႔ရဘူး။ လူမေနတာၾကာျပီထင္ရတဲ့ ဒီအိမ္ထဲမွာ ဖုန္မႈန္႔ေတြက အလိမ္းလိမ္းပါပဲ။ ကြၽန္မ မထင္မွတ္ပဲ မစၥတာရီ ကို ျပဴတင္းမွန္ကတစ္ဆင့္ ေတြ႔လိုက္ရခ်ိန္မွာ အရမ္းတုန္လႈပ္သြားမိတယ္။ ဒီအေျခအေနကို ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္ခန္႔မွန္းခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တန္းၾကံဳၾကိဳက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြၽန္မေသြးပ်က္မိတာ အမွန္ပါ။ မစၥတာရီကို သိမ္ေမြ႔စြာ ကြၽန္မသိမ္းသြင္းဖို႔ၾကိဳးစားေပမယ့္ ျဖန္းကနဲ ျမည္သံနဲ႔အတူ ကြၽန္မမ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ထူပူသြားတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္ေတြ၊ သူ႔ရဲ႕အားအျပည့္နဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားမွာ ကြၽန္မရဲ႕ အကၤ်ီစက တစ္စစီျဖစ္သြားတယ္။ အားအျပည့္နဲ႔ တြန္းလဲွလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္မခုတင္ေပၚကို ၀မ္းလ်ားေမွာက္ လဲက်သြားတယ္။ ကြၽန္မရဲ႔ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေနာက္ျပန္လိမ္လိုက္ျပီး သူ႔ရဲ႕ခါးပတ္ၾကိဳးနဲ႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ခ်ည္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့...ပူေႏြးတင္းၾကပ္မႈနဲ႔အတူ နာက်င္မႈ.... ကြၽန္မ မ်က္လံုးေတြကို စံုမွိတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(video clip1) ကြၽန္မသူ႔ရဲ႔ အိမ္ကိုေရာက္ျပီး ေလးရက္ေလာက္ မစၥတာရီီကို အိမ္မွာမေတြ႔ရဖူး။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေစကို ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ခရီးထြက္သြားတယ္လို႔သာ သိရတယ္။ ေလးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ မစၥတာရီရဲ႕ ဇနီးက ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္ထြက္လာျပီး မၾကာခင္မွာပဲ မစၥတာရီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္မက ဘာမွမေျပာပဲ ရုတ္တရက္ ထြက္ခြာသြားတဲ့ မစၥတာရီ ကို စိတ္ဆိုးဟန္ေဆာင္ျပီး ေဟာင္ေကာင္ကို ျပန္ဖို႔ၾကိဳးစားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာေတာ့ မစၥတာရီက ကြၽန္မကို သူ႔ကိုယံုဖို႔အၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ မစၥတာရီဟာ သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြ အိမ္ေစေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုပါဖူး။ သံသယေတြ အျမဲတမ္းရွိေနေလေလ သူ႔ကို အထီးက်န္မႈေတြဆီ တြန္းပို႔ေနေလေလပါပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဟာကြက္ကို ကြၽန္မေကာင္းေကာင္းရိပ္မိလာတယ္။ အိမ္ကေလးမွာ လွ်ပ္တျပက္ၾကံဳလိုက္ရသလို အရမ္းမနာက်င္ေတာ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈရဲ႕ ေအာက္မွာ ကြၽန္မ ေနသားေတာ့က်လာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မရဲ့ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ မ်က္ကနဲ၊ လႈိက္ကနဲ။ သူ႔အေပၚနာက်ည္းမႈေၾကာင့္လား၊ မုန္းတီးမႈေၾကာင့္လားေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူူး။
----------------------------------။---------------------------------
ကြၽန္မနဲ႔ မစၥတာရီရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဟာ အခ်ိန္ၾကာလာေလ ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ အရံႈးျဖစ္လာေလပါပဲ။ ဒီဟန္ေဆာင္မႈေတြ၊ ဒီေတာ္လွန္ေရးေတြ၊ ဒီစစ္ပြဲေတြၾကားမွာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ရက္ေတာ့ ကြၽန္မနဲ႔ ခြန္ယုမင္ တို႔ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ မစၥတာ၀ူဆီေရာက္သြားတယ္။ မစၥတာရီကို သတ္ခ်င္ရင္ သတ္လို႔ရေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဘက္က မစၥတာရီကို မသတ္ေသးပဲ လိုတဲ့သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ကြၽန္မကိုထပ္ျပီး စံုစမ္းေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကြၽန္မဘက္ကေန အတင္းကန္႔ကြက္သူက ခြန္ယုမင္ပါပဲ။ ခြန္ယုမင္ရဲ႕႔မ်က္လံုးေလးေတြကိုၾကည့္ျပီး ကြၽန္မအတြက္ ဘယ္ေလာက္စိုးရိမ္ေနလဲဆိုတာ ကြၽန္မသိတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အခ်ိန္ၾကာေလေလ ကြၽန္မနဲ႔ မစတာရီတို႔ၾကားမွာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက ခိုင္ျမဲလာေလ ျဖစ္မွာကို သူၾကိဳတင္သိေနတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ မစၥတာ၀ူကလက္မေလွ်ာ့ပါဘူး။ ကြၽန္မေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းကိုဆက္ေလွ်ာက္ေစခ်င္တယ္။ ကြၽန္မလည္း သိပါတယ္။ ဒီလိုဆက္ေလွ်ာက္ေနရရံုကလြဲလို႔ ကြၽန္မအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ ေနာက္တစ္ခုမရွိဖူးေပါ့။ သူလွ်ိဳတစ္ေယာက္လို မေလ့က်င့္မိခဲ့တဲ့ ကြၽန္မအဖို႔ ကြၽန္မႏွလံုးသားဟာ သူလွ်ိဳတစ္ေယာက္လို မမာေၾကာပါဘူး။ အဲ့ဒါကို ခြန္ယုမင္ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။
----------------------------------။---------------------------------
တစ္ေန႔မွာေတာ့ မစၥတာရီက ကြၽန္မကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီဖို႔ေျပာတယ္။ ကြၽန္မလက္ထဲကို စာအိတ္တစ္အိတ္ ထိုးထည့္ျပီး ဒီစာကိုတစ္ေနရာကို ပို႔ေပးဖို႔ေျပာတယ္။ ကြၽန္မကို စာအိတ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး လွ်ိဳ႕႔၀ွက္ဖို႔မွာတယ္။ အဲ့ဒီစာအိတ္ထဲမွာ ဘာရွိသလဲဆိုတာကို ကြၽန္မသိခ်င္လာတယ္။ ေနာက္မွာေတာ့ အဲ့ဒီစာအိတ္ကို ခြန္ယုမင္နဲ႔ မစၥတာ၀ူ ဆီယူလာလိုက္ျပီး ေရေႏြးေငြ႔ေပးျပီး ကြၽန္မတိ႔ ဖြင့္ဖတ္ၾက
တယ္။ ဒါေပမယ့္စာအိတ္ထဲမွာ မစတာရီရဲ႕ လိပ္စာကဒ္ကလြဲလို႔ ဘာမွာမရွိဖူး။ အဲံဒီအခ်ိန္မွာ ခြန္ယုမင္ကြၽန္မအတြက္ စိုးရိမ္သြားတယ္။ မစတာရီသိသြားလို႔ အဲ့ဒီစာနဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္သလားလို႔ေပါ့။ ကြၽန္မတို႔စာအိတ္ကို ျပန္ပိတ္ျပီး မစၥတာရီကို လုပ္ၾကံဖို႔ကို အျမန္ဆံုးလုပ္ၾကဖို႔ စီစဥ္လိုက္တယ္။ အဲံဒီေနာက္ မစၥတာရီခိုင္းတဲ့လူဆီ ကြၽန္မသြားခါနီးမွာ မထင္မွတ္ပဲ ခြန္ယုမင္ဆီက ရလိုက္တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ စိုးရီမ္မႈေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းတစ္ခုေပါ့။ ကြၽန္မ အဲ့ဒီအနမ္းကို မျငင္းရက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မသူ႔ကိုတစ္ခြန္းပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အဲ့ဒီအနမ္းကို မေပးရတာလဲလို႔ေပါ့။ သူ႔ကိုေၾကာခိုင္းထြက္လာခ်ိန္မွာ သူ႔ဆီမွာ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ဆံုးရံႈးမႈေတြ နာၾကင္မႈေတြ က်န္ခဲ့မယ္ဆိုတာ သူဖြင့္မေျပာေပမယ့္ ကြၽန္မသိခဲ့တယ္။
----------------------------------။---------------------------------
ကြၽန္မ စာအိတ္ကိုယူျပီး မစၥတာရီ ေပးခိုင္းတဲ့လူရဲ႕ လက္ထဲကို ထည့္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မရွိခဲ့တဲ့ သံသယေတြ စိုးရိမ္မႈေတြ အားလံုး အေ၀းကိုလြင့္စင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ လွ်ိဳ႔၀ွက္မႈေတြ ရက္စက္မႈေတြ တိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ မစၥတာရီက လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္နဲ႔ပဲ သူ႔ရင္ထဲက ကြၽန္မအေပၚထားတဲ့ ျမတ္ႏိုးမႈကို ျပလိုက္တယ္။ ကြၽန္မၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြလို လြမ္းေမာဖြယ္ရာ မေကာင္းေပမယ့္ စာအိတ္ေလးထဲမွာ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ သူရဲ႕တြယ္တာမႈေတြက ေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ကြၽန္မ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ထိုလူက မစၥတာရီရဲ႕ လိပ္စာကဒ္ကို ထုတ္ၾကည့္ျပီး ကြၽန္မကို ရတနာမ်ိဳးစံုထုတ္ျပတယ္။
အ့ံၾသမႈေတြနဲ႔ ဆြံ႔အေနတဲ့ ကြၽန္မကို အဲ့ဒီလူက ကြၽန္မမၾကိဳက္ဖူးထင္ျပီး အေကာင္းဆံုးစိန္တစ္ပြင့္ကို ထုတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီစိန္က တကယ့္ရွားပါးတဲ့ ၆ ကာရက္ရွိတဲ့ ပန္းေရာင္စိန္ေက်ာက္တစ္ခုပါပဲ။ အဲ့ဒီစိန္ေက်ာက္ကိုယူျပီး ကြၽန္မအတြက္ လက္စြပ္တစ္ကြင္း လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီလူဆီက ျပန္လာျပီး ျမိဳ႕လည္ကေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုကို ၀င္လိုက္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာျဖဴ စားပြဲထိုးေလးဆီက ကြၽန္မေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာျပီး ဖုန္းဆက္ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္မ ယုမင္တို႔ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ျပီး ကြၽန္မတို႔သာ နားလည္
တဲ့ စကားနဲ႔ လုပ္ၾကံမႈစလို႔ရျပီျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ ကြၽန္မစားပြဲမွာျပန္ထုိင္ရင္း မွန္ျပဴတင္းမွတစ္ဆင့္ အျပင္ကိုေငးၾကည့္လိုက္တယ္။
မွန္ျပတင္းရ့ဲ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ မရပ္မနားသြားလာလႈပ္ရွားေနတဲ့လူေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ရဲေတြ ..........----------------------------------။---------------------------------
လိေမၼာ္ေရာင္ေနျခည္ႏုႏုေလး အၿပီးသတ္ မေပ်ာက္ကြယ္သြားခင္မွာ ဒီၿမိဳ႕ျပရဲ့အလွကို မီးေမာင္းထိုးျပေနသလိုပါပဲ။ ကၽြန္မ မစၥတာရီလာအၾကိဳကို ထိုေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲကကဲ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ မစၥတာရီ ေရာက္လာၿပီး သူ႕ကားကေလးႏွင့္ လက္စြပ္အပ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ေလးဆီ ျပန္လာခဲ့တယ္။
ဆိုင္ထဲကိုမ၀င္ခင္ ကၽြန္မ ေလးပတ္၀န္းက်င္ကို မသိမသာ အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေဟာင္ေကာင္မွာ ကၽြန္မ ထြက္ေျပးလာၿပီးေနာက္ပိုင္း မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ဆိုင္နားမွာ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးလုပ္ၾကံမႈအတြက္ အားလံုးက အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။
မစၥတာရီႏွင့္ ကၽြန္မ ဆိုင္ထဲကို၀င္လာၿပီး အပ္ခဲ့တဲ့လက္စြပ္ကို ေရြးယူၾကတယ္။ အျဖဴေရာင္ စိန္ေသးေသးေလးေတြ ၀န္းရံထားၿပီး အလယ္မွာ ပန္းႏုေရာင္ေတာက္ပတဲ့ စိန္လက္စြပ္ေလးက ကၽြန္မဆီကို တုန္လႈပ္ဆြံအမႈေတြ၊ ေ၀ခြဲမရႏိုင္မႈေတြ သယ္ေဆာင္လာေပးတယ္။ ကၽြန္မ လက္စြပ္ကို ခ်ြတ္ဖို႔ၾကိဳးစားေပမယ့္ မစၥတာရီက ကၽြန္မကို ၀တ္ထားဖို႔ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မစၥတာရီရဲ့မ်က္၀န္းေတြက ကၽြန္မရဲ့ လက္ေခ်ာင္းမွာ ရိွေနတဲ့ ပန္းႏုေရာင္စိန္ပြင့္ေလးထက္ မ်ားစြာေတာက္ပလို႕ေနတယ္။
ထုိအခိ်န္မွာ နင့္ခနဲေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ခံစားမႈ…..။ အခ်စ္ႏွင့္တူတဲ့ ခံစားမႈ….။ အဲဒီခံစားမႈကို ေသြးေၾကာေတြ၊ အသက္ရွဴသံေတြ ၾကားကေနတစ္ဆင့္ ကၽြန္မ သိလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ…..။ ကၽြန္မ ေ၀ခြဲမရႏိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနွင့္အတူ ဟိုး….. ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္ကို တေျဖးေျဖး ျပဳတ္က်သြားသလိုပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာကိုေရြးလိုက္ရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးၾကီး က်ဆံုးသြားလိမ့္မယ္…..။ တကယ္လို႔သာ ကၽြန္မသာ ဒီေတာ္လွန္ေရးကို ေရြးလိုက္ရင္ မစၥတာရီီတစ္ေယာက္ မၾကာခင္………………။ ကၽြန္မ မဆံုးျဖတ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တစ္စတစ္စ လႈပ္္ေနေပမယ့္ ဘာစကား တစ္ခြန္းမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး……..။
မစၥတာရီက ကၽြန္မကို ၾကည္ႏူးမႈ အျပည္႔ျဖင့္ ေငးၾကည္႔ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕ၾကည္ႏူးမႈအျပံဳးကို ကၽြန္မတစ္ခါမွ မေတြ႕ခဲံဖူးဘူး။ အဲဒီအျပံဳးေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို အျမန္ခ်လိုက္ၿပီး သူ႕ကိုေျပးေတာ့လို႔ သတိေပးလိုက္တယ္….။ ပထမေတာ့ သူ ကၽြန္မကို နားမလည္သလို ေငးၾကည့္ေနတယ္….။ ေနာက္ေတာ့ေလအဟုန္လို ဆိုင္အျပင္ကိုေျပးထြက္သြားတယ္။ ေသနတ္သံ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ၾကားလိုက္ရၿပီး သူထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားတယ္။
ကၽြန္မဆိုင္အၿပင္ေရာက္ေတာ့ အရာအားလံုးက ပံုမွန္ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မေတြ႔တဲ့ ဆိုက္ကားကို ငွားလိုက္ပါတယ္။ ဆိုက္ကားသမားေလးက ကၽြန္မကို အိမ္ျပန္မွာလားလို႕ေမးေတာ႔ ကၽြန္မက တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္အျပန္ကို အဓိပြါယ္မဲ့စြာပဲ အင္းလို႔ေျဖလိုက္မိတယ္။ ဆိုက္ကားသမားေလးက လူေတြကားေတြကိုေက်ာ္ၿပီး သြက္သြက္ေလးနင္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုက္ကားလက္တန္းမွာ တပ္ထားတဲ့ ေလရဟတ္ေလးက ၀ဲခနဲ……. ၀ဲခနဲ……..။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ေတြကလည္း အဲဒီေလရဟတ္ေလးလိုပဲ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး။ ကၽြန္မသြားမယ့္လမ္းကို ရဲေတြက ၾကိဳးေတြနဲ႔ တားၿပီးပိတ္လိုက္တဲ့အခါ ဘယ္သူမွအဲဒီလမ္းက ျဖတ္ေက်ာ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး။ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက အိမ္မွာ ထမင္းခ်က္ေနာက္က်ေတာ့မယ့္အေၾကာင္း ညည္းတြားရင္း ရဲေတြဆီမွာ ဒီလမ္းကေန ျဖတ္သြားခြင့္ ေတာင္းေနတာေတြ႕လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူမရဲ႕ အိမ္အျပန္ကို ေငးေယာင္ၾကည္႔မိလိုက္တယ္။ အားလံုးရ့ဲ အိမ္အျပန္လမ္းက အဓိပြါယ္ကိုယ္စီျဖင့္ လွပေနသေလာက္ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့…….။
ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခြင့္ေတာင္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို လွည့္ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အကီ်ၤထဲမွာ ထည့္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အဆိပ္ေဆးလံုးေလးကို ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ေဆးလုံးေလးကို လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားလိုက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့ စိတ္အာရုံေတြက ဟိုးတစ္ခ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူ ျပဇာတ္ကခဲ့တဲ့ ဇာတ္ရုံေလးဆီ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မရဲ့နာမည္ ေခၚသံၾကားလို႔ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ခြန္ယုမင္ရယ္၊ ရႈက်ီရယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ျပဇာတ္ရုံမွာ ေရာက္ေနၾကၿပီေလ…………။
ေခါင္းငံု႔ေနရာကေန ၾကိဳးဆြဲဆရာက ၾကိဳးကို ဆတ္ခနဲ ဆဲြလိုက္သလို ေခါင္းကို မတ္လိုက္ပါတယ္။
သူမေလမုန္းတိုင္းတစ္ခုလို ခႏာကိုယ္ကိုလွည့္လိုက္တဲ့အခါ
