အခ်စ္ကိုရုးသြပ္ၾကသူမ်ားအေၾကာင္း (၁)

(ကၽြန္ေတာ္ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ခံစားရာတြင္ ရုပ္ရွင္ကေပးေသာ အေကာင္းျမင္ဝါဒထက္ ရုပ္ရွင္ေကာင္းတစ္ကားျဖစ္ေအာင္ ဖဲြ႕စည္းေပးေသာ အမ်ားနဲ႕မတူ ထူးျခားေသာ ဇာတ္အိမ္၊ ေနာက္ခံေတးဂီတ၊ ဇာတ္လမ္းကို အသက္ဝင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးေသာ ကင္မရာအယူအဆ၊ အလင္းအေမွာင္က႑၊ ထိုအရာမ်ားကိုသာ အသားေပးၾကည္႔ရႈပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခံစားမႈျခင္း မတိုက္ဆိုင္ပါက ခြင့္လႊတ္ပါဟု ေတာင္းပန္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ရုပ္ရွင္ခံစားမႈ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေက်ာ္ဖတ္သြားပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။)

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ….။ လူအမ်ိဳးမ်ဳိးက အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ဳိးကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ဳိးနဲ႔ ခံစားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ဆိုတာကို သိမ္ေမြ႕ေသာ၊ႏူးညံ႔ေသာအရာတဲဲ့။ တခ်ိဳ႕ၾကျပန္ေတာ့လည္း စူးရွရူးသြပ္ျခင္းအရာတဲ့။ တခ်ိဳ႕ ၾကျပန္ေတာ့လည္း ပိုင္ဆိုင္မႈထက္ စြန္႕လႊတ္မႈက ခ်စ္ျခင္းဆိုတဲ့အရာ ပိုျပီးပီသပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကေရာ……။

ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ႏူးည့ံတယ္….။ရူးသြပ္တယ္…။ စြန္႕လႊတ္ခဲ့တာ ရွိသလို…။ ရယူပိုင္ဆိုင္ခဲ့တာလည္းရွိတယ္…။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔သမွ် အခ်စ္ေတြအားလံုးမွာ အဓိပၸာယ္ကိုယ္စီနဲ႕ ရွိေနလို႔ပါပဲ။ အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္မၾကီးနဲ႔ဦးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အခ်စ္ကို ေတြ႕တာ လက္၅ေခ်ာင္းေတာင္ မပိုပါဘူးဗ်ာ….။

အခ်စ္အေၾကာင္းကို သီခ်င္းေတြထဲမွာလည္း နားေထာင္ဖူးတယ္။ စာအုပ္ေတြမွာလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလည္း ၾကည့္ဖူးတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔လည္း ၾကံဳဖူးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ၾကံဳဖူး၊ ျမင္ဖူး၊ ၾကည့္ဖူးသမၽွေတြထဲမွာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အခ်စ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ရွိတာေတြ၊ မရွိတာေတြကို လွည့္စားၿပီး ၾကည့္တဲ့သူေတြကို ျပဳစားေသာအရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီျပဳစားခံရတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲက အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သည္းခံၿပီးေတာ့ ဖတ္ေပးပါေနာ့…..။

………………………………………………….။…………………………………

ခ်စ္သူ (The Lover- 1992)

The Lover ဟူေသာ ရုင္ရွင္ကားေလးသည္ စာေရးဆရာမ Marguerite Duras ေရးသားေသာ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပတၱိဇာတ္လမ္းေပၚတြင္ အေျခခံထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဇာတ္လမ္းထဲတြင္ပါဝင္ေသာ သူမ၏ခ်စ္သူသည္ ဗီယက္နမ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္တို႔ ၾကီးထြားလာေသာအခါ၊ ၄င္းတို႔ရန္ကို တိမ္းေရွာင္ရင္း အေမရိက၌ပင္ ေခါင္းခ်သြားခဲ့သည္။သူမ၏ ၀တၳဳထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သက္ရွိထင္ရွားမရွိေတာ့ေပ။

The Lover ရုပ္ရွင္ကို ရုံတင္ေသာအခါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ေ၀ဖန္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဇာတ္လမ္းမွ ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသမီး၏ အသက္သည္ ၁၆ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ထိုဇာတ္ကားသည္ တမူထူးျခားလွပေသာရုိက္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ Cinematography Academy Award အတြက္ လ်ာထားျခင္း ခံခဲ့ရသည္။

ထိုရုပ္ရွင္ရ့ဲ ေနာက္ထပ္ထူးျခားခ်က္မွာ အဓိကဇာတ္ေကာင္မ်ားရဲ့ နာမည္မ်ားကို မေဖာ္ျပပဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဟုသာ သံုးထားျခင္းျဖစ္သည္။ သည္ဇာတ္လမ္းမွာ အဓိကသရုပ္ေဆာင္မ်ားက Tony Leung Ka Fai ႏွင့္ Jane March ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက အေကာင္းဆံုးမျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ကင္မရာအယူအဆ၊ ေနာက္ခံေတးဂီတ ပ့ံပိုးမႈ၊ ႏွစ္ဦးခ်ိန္းေတြ႔ရာ ေနရာေလး၊ ထိုအရာေတြအားလံုးက ဇာတ္လမ္းရဲ့ ရသကို အမိအရေခၚသြားႏိုင္ခဲ့သည္။



သူတို႔ႏွစ္ဦး ခ်ိန္းေတြ႔ရာ ေနရာေလးက စိတ္ကူးယဥ္စရာလွပေသာ ေနရာေလး မဟုတ္ေပ။ အလြန္လူသြားလူလာမ်ားေသာ ေဈးလမ္းလို ေနရာေလးက တိုက္ခန္းေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ရမၼက္၊ တပ္မက္မႈတို႔ျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္၏ အိပ္ခန္းေလးႏွင့္အတူ၊ တရုတ္ကပ္ သစ္သားတံခါးၾကားထဲက ပ်ားပန္းခတ္မွ် ရႈတ္ရွက္ခတ္ေနေသာ လူတို႔၏အရိပ္မ်ားက ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ ျဖစ္သြားပံုမွာ ဒါရုိက္တာ Jean Jacques Annaud စိတ္ကူးေကာင္းေသာ ရုိက္ခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ထိုရုပ္ရွင္စတင္ရုံတင္စဥ္က R18 အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဝတ္ဗလာျဖင့္ ခ်စ္တင္းေႏွာခန္းေတြက မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုအခန္းမ်ားသည္ ဖိုမဆက္ဆံခန္းေတြလို မျပင္းျပ။ အထည္ၾကီးပ်က္ မိခင္မုဆိုးမႏွင့္ အသံုးမက်ေသာ အကိုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူေနေနရၿပီး စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ ျပင္သစ္မေလးႏွင့္ ခ်မ္းသာေသာ္လည္း အထီးက်န္ဆန္လွေသာ အသက္ ၃၁ႏွစ္အရြယ္ အမိ်ဳးသားတစ္ဦး တို႕၏ ဆက္ဆံေရးသည္ ကာမဆႏၵထက္ အေဖာ္အျဖစ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္လိုအပ္ ေနတာ အမွန္ပင္။ ေကာင္မေလး၏ခ်စ္သူက အခ်စ္ဆိုေသာအရာျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ေသာ္လည္း ေကာင္မေလးအတြက္ကေတာ့ သူမ မိသားစုအတြက္၊ ျပင္သစ္ကိုျပန္ႏိုင္ေရးအတြက္သာ။ သူမ သူ႕အေပၚ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလံုးက ေနာက္က်သြားၿပီျဖစ္သည္။

Lover ဟူေသာ ရုပ္ရွင္ကားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနၾကေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ဇာတ္လမ္းမဟုတ္ပါ။ မတူညီေသာဓေလ့ထံုးစံႏွင့္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ မိသားစုေတြၾကားမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ပံုရိပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ေလးေလးပင္ပင္ ခံစားႏိုင္ေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းၾကိဳက္သူမ်ားအတြက္ လက္မလႊတ္သင့္ေသာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

………………………………………………….။…………………………………

Lover ရုပ္ရွင္အဖြင့္မွာ စာေရးဆရာမ အဖြားအိုတစ္ဦးရဲ့ သူမရဲ့ခ်စ္သူအေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာဟန္ျဖင့္ စထားပါသည္။ သူမရဲ့ဇာတ္လမ္းက လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉၃၀ဝန္းက်င္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားက ဆိုင္ဂြန္ၿမိဳ႕ေလး (အခု ဗီယက္နမ္၊ ဟိုခီ်မင္းၿမိဳ႕) မွာ ဇာတ္အိမ္ဖဲြ႔ထားပါသည္။ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ျဖင့္ ဆိုင္ဂြန္ၿမိဳ႕ကို အသြား ဖယ္ရီ (ဇက္) တစ္စီးေပၚတြင္ျဖစ္သည္။

၁၆ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ မေတာက္ပေတာ့တဲ့ ကာကီေရာင္ ဝတ္စံုေလးတစ္စံုကို ဝတ္ထားၿပီး ေယာက်္ားေဆာင္းဦးထုပ္ တစ္ခုကို ဟန္ပါပါ ေဆာင္းထားကာ ေရႊအိုေရာင္ ဆံပင္ေလးေတြကို က်စ္ဆံၿမီးႏွစ္ဖက္ခ်ထားပါသည္။ သူမ၏ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ဖယ္ရီလက္္ရမ္းရဲ့ ေအာက္ဆံုးတန္း တစ္ခုေပၚတင္ထားၿပီး ဝါၾကန္႔ၾကန္႔ ဒိုက္ေတြေမ်ာေနေသာ မဲေခါင္ျမစ္ျပင္ကို အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနသည္။သူမရဲ့ မ်က္လုံးေတြက သူမ်ားတကာလိုလည္းမစူးရွ။ ဇက္ေပၚမွာ ဆူညံေနေသာ ဗီယက္နမ္တို႔၏ အသံကိုလည္း စိတ္မ၀င္စား။ သူမၾကည့္ေနတာ ျမစ္ျပင္တစ္ခုတည္းသာ။

ဇက္ေပၚမွာ ေနာက္ထပ္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္။ ထိုလူက သူမ်ားတကာကဲ့သို႔ ဇက္ေပၚမွာမဟုတ္။ ဇက္ေပၚမွာတင္ေဆာင္လာေသာ အထက္တန္းက်က် ဇိမ္ခံကားေပၚမွာျဖစ္သည္။ ထိုလူက ေကာင္မေလးလို ျမစ္ျပင္ကို ေငးၾကည့္မေန။ ျမစ္ျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ေကာင္မေလးကိုသာ စိတ္၀င္စားေနမိသည္။ အတန္ၾကာေသာအခါ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ေကာင္မေလးႏွင့္ မိတ္ဖဲြ႕ဖို႕ၾကိဳးစားသည္။ ေကာင္မေလးႏွင့္ စကားေျပာေသာ အခါ ပါးလ်လ် သူ၏ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တုန္ရီေနသည္။ သူ႕အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ အမွန္တကယ္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီဟု ထင္ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေကာင္မေလးႏွင့္ ရင္းႏီွးခြင့္ရလိုက္ၿပီး သူမသြားမည့္ ဆိုင္ဂြန္က သူမ၏ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေဘာ္ဒါေဆာင္ အထိပါ လိုက္ပို႔ခြင့္ရလိုက္သည္။

………………………………………………….။…………………………………

တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ သူမကို လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ေသာ သူ၏အနက္ေရာင္ ကားကေလးသည္ သူမ၏ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္နားထားသည္။ သူမသည္ ထိုကားကေလးဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း ....... တစ္လွမ္းခ်င္း။ ထိုကားေလး၏ ေနာက္ခန္းမွာျဖင့္ သူမရင္းႏွီးခဲ့ရေသာ လူတစ္ေယာက္။ ထိုလူသည္ သူမအား တြယ္တာျမတ္ႏုိးမႈ အျပည့္ျဖင့္ ကမ္းလင့္လိုေနသည္။ သူမသည္ ကားေလးဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္သြားၿပီး ကားျပတင္းမွန္ကို သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္ေလးျဖင့္ ဖြဖြေလးနမ္းၿပီး ေက်ာင္းဘက္သို႕ ျပန္လည္ေျပးထြက္ခဲ့သည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရင္ခုန္မႈ ဤသို႔ျဖင့္ အစၿပိဳးခဲ့ေလသည္။

One night…
During the crossing of the Indian Ocean…
In the main room on the big deck….
There had been a sudden burst.. of a waltz by Chopin… There wasn’t breath of wind… and that night the music had spread all over the black liner….
Like an injunction from heaven….
Related to something unknown……
Like an order from god…
Whose meaning was inscrutable.
She had wept… because she had thought of the man from Cholon…
Her lover…. And suddenly she wasn’t sure… of not having loved him with a love she hadn’t seen … because it had lost itself in the story…
Like water in the sand… and that she was rediscovering it now in the moment of music flung across the sea……..

Years after the war…
After the marriages, the children..
The divorces, the books….
He had come to Paris with his wife. He had phoned her…
He was intimidated…
His voice trembled… and with the trembling…
It had found the accent of China again…..
He knew she’d begun writing books.. he had also heard about the younger brother’s death. He had been sad for her… and than he hadn’t known what to tell her ….
he had told her that it was as before…. That he still loved her… that he would never stop loving her…… that he would love her until his death……

Green Girl ႏွင့္ ၂၆ဂဏန္း

၂၆ရက္မွာ.. ၂၆ႏွစ္
ဒီလိုႏွစ္သစ္ေတြ တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္
ပိုင္သူမဲ့တဲ့ကိုယ့္အျဖစ္
ရင္ကိုထုထုၿပီး......
ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို အျပစ္တင္ခဲ့ရတာလဲ
၂၆ၾကိမ္တိတိေပါ့......။

ေၾသာ္....
ေနာက္ထပ္ ၂၀၂၆ဆိုရင္ေတာင္
ငါၾကိဳက္ခဲ့တဲ့ ဟိုေကာင္ေတြရ့ဲသားေတြေတာင္
၂၆ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ေလာက္ေရာေပါ့....။

စိမ္းတိမ္းတိမ္းေရ....
၂၀၀၆ကေန Singapore ကိုေရာက္တာ... အခုဆိုရင္ ၂၀၀၉ထဲေရာက္ခဲ့ျပီ…. တို႔တေတြလည္း အသက္ေတြၾကီးလာၿပီေနာ္…။ ၂၆ႏွစ္ နင့္ေမြးေန႔မွာ သူမ်ားေတြလိုေတာ့ ဆုမေတာင္းေတာ့ပါဘူး။ နင္ေမ့ေနတာေလး တစ္ခုပဲ သတိေပးလိုက္ေတာ့မယ္….။

နင့္ဘေလာ့ခ္မွာ အားလုံး၀ိုင္းကူညီၾကဖို႔အေၾကာင္း POST အသစ္တစ္ခုတင္ရင္…. အခ်ိန္မီပါေသးတယ္ေနာ္…..။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္….။

နင့္ရဲ့ မေလွွ်ာ္ရေသးတဲ့ ပုဆိုးတစ္ထည္….

ဂ်ဴး၏ စကားပန္းမ်ားကို ဖန္တီးျခင္း (ဒုတိယပိုင္း)

ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ေကာင္းေကာင္း ဖန္တီးဖို႔ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး။ ျပဇာတ္တစ္ခု ဖန္တီးရာမွာ အဓိကအားျဖင့္Realistic (သဘာ၀) ႏွင့္ Abstract (စိတ္ကူးယဥ္) ဆိုျပီး ၂ပိုင္းရိွပါတယ္။ တကယ္တမ္း ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာက Realistic ပံုစံပါ။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကူးထဲက ျပဇာတ္ကခန္းေတြမွာ တကယ့္အစစ္ စကားပန္းပင္ေတြနဲ႔ ၿပည္႕ေနမယ္၊ စကားပန္းရနံ႔ သင္းရွရွေလးရေနမယ္ဆိုရင္ ၾကည္႕တဲ့သူေတြကိုယ္တိုင္ တကယ့္ဥယ်ာဥ္ထဲ ေရာက္သြားသလို ခံစားလို႕ရမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ၀ထၴဳထဲကအတိုင္း မိုးရြာတဲ့ အခန္းေတြမွာ ေရေတြၿဖန္းၿပီး မိုးအစစ္ေတြလို ဖန္တီးခဲ့ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ မိုးအစစ္မေၿပာနဲ႔ ေရတစ္စက္မွေတာင္ မဖန္တီးရေသးဘူး။ ဆရာမရဲ႕ idea မုန္တိုင္းေတြၾကားမွာ တစ္စစီ ပ်က္စီးကုန္တယ္ဗ်ာ။ သူက ကြၽန္ေတာ္ေလ့လာဖို႔ဆိုၿပီး နမူနာေတြေပးတယ္ဗ်၊ တခ်ိဳ႕ျပဇာတ္ေတြမွာဆိုရင္ အလယ္မွာ ထိုင္ခုံတစ္လုံးပဲခ်ၿပီး၊ အဲ့သည္ ထိုင္ခံုတစ္လံုးကိုပဲ ထိုင္လိုက္၊ တြန္းလိုက္၊ ဖတ္လိုက္၊ လႊင့္ပစ္လိုက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္သာ သရုပ္ေဆာင္သြားၾကတယ္ အဲ့သည္ ထိုင္ခံုက ျပဇာတ္ဆံုးတဲ့အထိ စင္ေပၚမွာပဲ။

ျပဇာတ္ဒီဇိုင္းဆြဲရာမွာ ေနာက္ထပ္အေရးၾကီးတဲ့အခ်က္က သရုပ္ေဆာင္အႏုပညာသည္မ်ားႏွင့္ ပဲြၾကည္႕ပရိသတ္မ်ားရဲ. အသက္အႏၱရာယ္ လုံၿခံဳေရးပါပဲ။ လွ်ပ္စစ္ကိရိယာမ်ိဳးစံုႏွင့္ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနတဲ့ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ ေရတစ္စက္ဟာ အလြန္ပဲ အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခ်င္ခဲ့တဲ့ မိုးေရစက္ေတြ၊ စိမ္းသက္သက္ေမႊးေနမယ့္ စကားပန္းပင္ေလးေတြ၊ အဲ့ဒါေတြအားလုံး ျမဦးေမရဲ႕ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးရဲ့ေဘးက တရွိန္ရိွန္စီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးမွာ တေျဖးေျဖးေမ်ာပါသြားခဲ့တယ္။

ဖန္သီးလံုးေလးေတြနဲ. မိုးအတုလုပ္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳးစားပါေသးတယ္....

စိတ္ကူးထဲကထြက္လာသမွ်ကို မလြတ္ေအာင္ ပံုၾကမ္းေတြဆဲြ၊ အေရာင္ေတြေရြးၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ စကၠဴေတြ၊ သစ္သားစေတြ၊ ပိတ္စေတြ ၀ယ္ၿပီး ဇာတ္စင္ပံုစံငယ္ေလး တည္ေဆာက္ရပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ အားမေလ်ွာ႔ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ Realistic ဆန္ဆန္ကို ျပဇာတ္ရဲ႕ အေျခခံအေနနဲ႔ အနည္းငယ္သံုးျပီး ၀ထၳဳထဲက အရာ၀ထၳဳေတြကို Abstract ဆန္ဆန္ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ အဓိကက်တဲ့ စကားပင္ေတြရဲ႕ ပင္စည္ပင္ခက္ေတြကို ပံုမွန္အတိုင္းထားျပီး ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို လူတစ္ကိုယ္စာေလာက္ ခပ္ၾကီးၾကီးသံုးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ဇာတ္လမ္းရဲ႔ အဓိကက်တဲ့အရာကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သလိုပါပဲ။ ေနာက္ျပီး မိုးအတုေတြအစား ဖန္လံုးေလးေတြ အတြဲလိုက္ ၾကိဳးနဲ႔သီျပီး ဇာတ္စင္ေပၚကေန တြဲေလာင္းေလးေတြ ခ်လိုက္ပါတယ္။ စလိုက္မီးေရာင္ေတြ ေအာက္မွာ အဲ့ဒီဖန္သီးေလးေတြက တစ္လက္လက္နဲ႔ မိုးကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မွာပါ။

…………………………………………………………။……………………………………………….

ဇာတ္အဖြင့္

ကြၽန္ေတာ္ ဂ်ဴးရဲ႕၀တၳဳကို ျပဇာတ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဓိကအခန္းသံုးခန္း ခြဲထားျပီး ဒီဇိုင္းဆြဲပါတယ္။ ဇာတ္ပညာေလာကမွာ ပင္မကျပရတဲ့အခန္း အနည္းဆံုး ၂ခန္းကေန၊ အမ်ားဆံုး ၄ခန္းရွိတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခန္းေတြကို Act လို႔ေခၚပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ အဲ့ဒီပင္မ အခန္းၾကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ အခန္းငယ္ကေလးေတြခြဲျပီး ကျပၾကရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခန္းငယ္ကေလးေတြကို Scene လို႔ေခၚၾကပါတယ္။ ျပဇာတ္တစ္ခုသြားၾကည့္ျပီဆိုရင္ ပင္မ အခန္းႏွစ္ခန္း ကျပီးသြားရင္ ဇာတ္ခဏရပ္ျပီး၊ ပရိ္သတ္ေတြကို ဆယ့္ငါးမိနစ္၊ နာရီ၀က္ အနားေပးတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဇာတ္စင္ေနာက္မွာ ေနာက္ဆံုးအခန္းအတြက္ အလုပ္အရမ္းရႈပ္ေနၾကခ်ိန္ေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခန္းက မ်ားေသာအားျဖင့္ ဇာတ္ရွိန္အတက္ဆံုး၊ အခမ္းနားဆံုးျဖစ္တတ္လို႔ပါပဲ။

သူ႔ပံုျပင္ကို ကြၽန္မစိတ္၀င္စားစျပဳလာသည္။ သူသည္ ပံုေျပာေနက် လူတစ္ေယာက္လိုပင္ ဘယ္ေနရာမွာ ခဏျဖတ္ထားရမလဲဟု သိေနပံုမ်ိဳးျဖင့္ ခဏရပ္သြားသည္။ အသံသည္ ကြၽန္မ၏အထက္ တည့္တည့္မွ လာသလား။ စံကားပင္၏ ေနာက္တည့္တည့္မွ လာသလား၊ ကြၽန္မ မသိပါ။ ထိုစကားသံကလြဲလွ်င္ သူ႔ဆီက ဘာသံမွ် မၾကားရ။ အ၀တ္စခ်င္း ပြတ္တိုက္သံ၊ သစ္ပင္ ပင္စည္ႏွင့္ သူထိကပ္လႈပ္ရွားသံ၊ သစ္ရြက္မ်ား ပန္းပြင့္မ်ားကို နင္းမိသံ၊ ဘာဆိုဘာမွ မၾကားရ၊ သူ၏ တိုးတိတ္ေသာ စကားသံႏွင့္အတူ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကြၽန္မထံေရာက္လာသည္က ျမစ္ေရစီးသံ သဲ့သဲ့သာျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ျပဇာတ္ ACT 1 ကို လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးနဲ႔ စတင္ မိတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ျပဇာတ္တစ္ခုကို ဖန္တီးရာမွာ အေရာင္ေတြကို မွန္ကန္စြာ ေရြးခ်ယ္တတ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ျမဦးေမရဲ႕ အတၳဳပတၱိ ေရးမယ့္ ေမေဇာ္ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခုလုံး ေရႊ၀ါေရာင္၊လိေမၼာ္ေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ အနီေရာင္စတဲ့ အေရာင္မ်ိဳးစံုျဖင့္ လွပေနေအာင္ ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ေမေဇာ္ရ႕ဲ အရာရာကို စူးစမ္းသိလိုတဲ့စိတ္၊ စကားပန္းပင္ေတြၾကားက သူမ မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ ၀ွက္သိမ္ေမြ႕ေသာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္၊ ပံုျပင္ထဲက လူ၂ေယာက္ရဲ႕ မျမင္ရတဲ့ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာ၊ အဲဒါေတြ ပီျပင္မွာပါ။

ျမဟာ အဲ့ဒီပန္းပင္ေတြကို သိပ္ၾကိဳက္တာ။ ျမ လိုခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ လက္သမားေလးက စံကားပင္ေပၚတက္ျပီး ပန္းေတြကိုခူးေပးတယ္။ ျမက ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ပန္းပင္က တစ္ပင္တည္း ရွိတာလဲတဲ့။ အဲ့ဒီေန႔ကစျပီး လက္သမားေလးဟာ တစ္ေတာ၀င္ တစ္ေတာင္တက္နဲ႔ စံကားပင္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ပါေလေရာ။ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားမွ စံကားပင္ေပါက္မ်ိဳးစံု၊ မ်ိဳးေစ့အစံုနဲ႔ ရြာကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။
လက္သမားေလးဟာ သူပါလာတဲ့ စံကားပင္ေတြကို အေစ့ပ်ိဳးလိုက္ ေရေလာင္းလိုက္နဲ႔ သူ႔ဘ၀မွာ ျမနဲ႔ စံကားပင္ေတြခ်ည္းပဲေပါ့။

ART 2 မွာေတာ႔ ျပဇာတ္အခန္းေတြက နည္းနည္းရွဳပ္လာပါၿပီ။ ခြန္သာရဲ႕ ပံုျပင္ထဲက ၾကိဳးတံတားရယ္၊ မိုးရြာေနတဲ့ ေအာက္က သစ္လုံးအိမ္ကေလးရယ္၊ အဲဒါေတြအားလံုးက ART 2 ရဲ႕ အဓိကအေျခခံပါပဲ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဖန္သီးလုံးေလးေတြနဲ႔ မိုးအတု ဖန္တီးမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ ဒီေနရာမွာ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲေတာ႔တာပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲ ၾကိဳးစား ၾကိဳးစား၊ လွပတဲ့ မိုးတစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္မဖန္တီးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ မိုးအစား ဆလိုက္မီးေတြကိုသာ အသံုးျပဳဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရပါတယ္။

သားငယ္နဲ႔အတူၾကီးျပင္းလာတဲ့ ေတာင္ေပၚစကားျဖဴပင္ေလး ဒီေန႔စပြင့္ျပီ။ သားကလည္း ဆယ့္တစ္ႏွစ္။ သူကလည္း ဆယ့္တစ္ႏွစ္။ ဒါေပမယ့္ အပြင့္ေပါင္း ဆယ့္ရွစ္ပြင့္....တဲ့။
အဲ့ဒါေမေမ ေရးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းပဲ မေမေဇာ္။ ေမေမ ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ စာေၾကာင္းက ကြၽန္ေတာ့အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

မင္းသိလားဟင္၊ ဒီ Star magnolia ပင္က မင္း ဒီအိမ္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ ဒုတိယအၾကိမ္အတြက္ ျပန္ျပီး ဖူးလာခဲ့တာ။
မင္းအတြက္မဟုတ္ရင္ အပင္တစ္ခုဟာ ဘာေၾကာင့္ ႏွစ္ခါပြင့္မလဲ။ မင္းကိုေစာင့္တာသာ မဟုတ္ဖူးဆိုရင္ သူကရာသီခ်ိန္တုန္းက ပြင့္တယ္ဆိုရံုေလး ဘာေၾကာင့္ပြင့္ျပရမွာလဲ။ မင္းအတြက္သာ မဟုတ္ဖူးဆိုရင္ မင္းေရာက္တဲ့ေန႔မွာမွ ဘာေၾကာင့္ ဖူးရမွာလဲ။

ရပါတယ္ ေမ၊ ေမ့စိတ္သေဘာအတိုင္းပါ။ကိုယ္က ေမ့အတြက္ ဆိုရင္ ဘာမဆိုေပးဖို႔ အဆင္သင့္ပါပဲ။

ဘာမဆို....။
ဟင့္အင္း ကြ်န္မအေပၚ အဲဒီေလာက္ မခင္တြယ္လိုက္ပါနဲ႔။

ေနာက္ဆံုးအခန္း ART 3 ကို ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္ေတြအားလုံး အေ၀းကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ ေဗဒါေရာင္၊ ခရမ္းေရာင္၊ အညိဳေရာင္၊ မဲနယ္ေရာင္တို႔ဟာ ART 3 ရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ ခြန္သာ တကယ္ေသသြားၿပီလား၊ ဥယ်ာဥ္ထဲက လူက ခြန္သာလား၊ အဲဒီလူကေရာ တကယ္႔လူမွ ဟုတ္ရဲ႕လား၊ စတဲ့ သံသယေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီအေရာင္ေတြ ေရြးၿပီးသံုးခဲ့တယ္ဆုိရင္ မမွားပါ။ ေနာက္ၿပီး ခရမ္းေရာင္… ခရမ္းေရာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေနာက္ဆံုးခန္းေတြမွာ သတိထားမိမွာပါ။ တခ်ိဳ႕က ခရမ္းေရာင္ဆိုတာ အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႕ လို႕ ၀ထၳဳရဲ႕ေနာက္ဆံုးပိုင္း ေမေဇာ္ရဲ႕ ဒိြဟျဖစ္ေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ ႏွစ္ခြကို အဲ့ဒီအေရာင္ကို သံုးျခင္းျဖင့္ အေကာင္းဆံုး ေဖာ္ၾကဴးႏိုင္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

နင္ကလက္ေတြ႔ ဘ၀ထဲကေန စိတ္ကူးကမၻာဥယ်ာဥ္ထဲ ေရာက္သြားခဲ့တာကိုး။ နင့္ကို အိပ္မက္ဆန္တဲ့ စကားပင္ေတြက အိပ္ေမြ႔ခ်ထားခဲ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ နင္မႏိုးေသးတာ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာႏႈိးေပးမွ နင္တကယ္ႏိုးလာမွာ ငါသိတယ္။ ဒီေတာ့ နင့္ကိုႏိႈးဖို႔ နင့္ေဘးမွာ ငါကလြဲၿပီး ဘယ္သူရွိမွာလဲ။ ငါပဲ ေရာက္လာရတာေပါ႔။

ငါအခု မသြားရင္ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေတြ႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူဒီကေန ထြက္သြားေတာ့မွာ ငါသိတယ္။

သူကို ကြ်န္မ ေတြ႔ခ်င္ပါေသးသည္။ အခုလို ျဗဳန္းစားၾကီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္႔ အျဖစ္ကို ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့မိ။ သူဘယ္မ်ား ေရာက္ေနတာပါလိမ့္။ ဘာေၾကာင့္ သူကို မျမင္တာပါလိမ့္။ သူဟာ တကယ္ပဲ တေစၧလား။

စိတ္ကူးထဲကထြက္လာသမွ်ကို မလြတ္ေအာင္ ပံုၾကမ္းေတြဆဲြ၊ အေရာင္ေတြေရြးၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ စကၠဴေတြ၊ သစ္သားစေတြ၊ ပိတ္စေတြ ၀ယ္ၿပီး ဇာတ္စင္ပံုစံငယ္ေလး တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ ပထမဆံုး ပံုစံငယ္ကို ဆရာမ လာၾကည္႕တယ္၊ ေသးတယ္တဲ့။ နည္းနည္းခပ္ၾကီးၾကီးလုပ္လိုက္တယ္၊ ေသး ေသးတုန္းပဲတဲ့။ အဲဒါနဲ႕စိတ္တိုၿပီး ၂ေပ ပတ္လည္၊ ၂ေပခြဲအျမင့္ရွိတဲ့ ပံုစံငယ္ေဆာက္ျပစ္လိုက္တယ္။ မွတ္ကေရာ။ သူလည္းမွတ္တယ္၊ ကိုယ္လည္းမွတ္တယ္။ ကိုယ့္ဘက္က ပိုက္ဆံ S$၂၀၀ ေလာက္ ကုန္သြားတာကိုး။

ဒီလိုနဲ႔ ပံုစံငယ္ေတြလုပ္လိုက္၊ ပံုၾကမ္းေတြဆြဲလိုက္နဲ႕ Jury ေရာက္ဖို႔ ၂ရက္ပဲလိုေတာ႔တယ္။ (Jury ဆိုတာ စာေမးပဲြ လိုပါ။ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ Project အတြက္ ေနာက္ဆံုး Presentation ကို Department က ဆရာ၊ ဆရာမအားလံုးေရွ႔မွာ ရွင္းျပရတာပါ။) အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ္ Presentation လုပ္ဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လုပ္ထားတဲ့ ပံုစံငယ္ကိုလည္း ဓါတ္ပံုရိုက္ရဦးမယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးရင္ သဘာ၀က်ေနအာင္ လူပံုေတြ ထဲ့ျပီး Photoshopနဲ႔ ျပင္ရဦးမယ္။ ပံုစံငယ္ကလည္း မျပီးေသး။ လူပံုလည္း မရွိေသး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္ရွိတာနဲ႔ က်ီခနဲေနေအာင္ ေအာ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ အတန္းေဖာ္ ေက်ာင္းသားကလည္း ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ထေအာ္တယ္။ သူ႕ေအာ္သံၾကားေတာ့ တစ္ဖက္ခန္းက လူေတြကပါ စီခနဲေနေအာင္ ျပန္ေအာ္ ၾကတယ္။

Juryနီးလာၿပီဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အိမ္မျပန္က်ေတာ့။ စာသင္ခန္းထဲမွာ ညလံုးေပါက္ေနၾကရင္း ေအာ္က်၊ဟစ္က်၊ စကားမ်ားၾကတယ္။ ငါ့Idea သူခိုးတယ္၊ သူ႔ဒီဇိုင္း ငါကူးတယ္ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စြပ္စဲြၾကျပန္ေရာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ့္နားကိုယ္ပိတ္ၿပီး၊ ကိုယ့္နားက်ပ္ကိုယ္တပ္ၿပီး လုပ္စရာရွိတာသာ ဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ နာရီကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ည၂နာရီအတိ။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ေက်ာင္းကရွိသမွ် ျမန္မာေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေလးေတြကို ဖုန္းမရမကေခၚ။ မလြင္ေအာင္ႏွင့္ ရႊန္းလဲ့တို႔ကို သူတို႔မအားတဲ့ၾကားထဲကေနဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ အကူအညီ အတင္းေတာင္း၊ ျမန္မာအက်ၤ ီေတြ ရွာခိုင္း၊ အခ်ိန္က သိပ္မက်န္ေတာ့။ တကယ့္ကို ဖုတ္ပူမီးတိုက္။ Photoshopနဲ႔ ျပင္ဖို႔ လူပံုေတြအျမန္ရမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။

ေက်ာင္းမွာလူစံုတာနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ရိုက္ကြင္းရွာရျပန္ေရာ။ ေနာက္ေတာ့ အတန္းေဖာ္ေတြ ေတြ႔သြားၿပီး copy အကူးခံရမွာေၾကာက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းမွာမရိုက္ျဖစ္ပဲ City Hall နားက Fort Canning မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဗမာတစ္အုပ္စုလံုး ဓါတ္ပံုသြားရိုက္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကေလးဆန္တဲ့ အဲဒီကိုယ္႔ အျဖစ္ကို ျပန္ျပန္ေတြးမိတိုင္း ခဏခဏျပံဳးမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးလည္း အရပ္ကူလိုက္ လူ၀ိုင္းလိုက္နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္ကို ကေသာကေမ်ာနဲ႔ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ေၾသာ္……. အခုေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ စိုက္ခဲ့တဲ့အပင္ေလး ပန္းပြင့္တာ ျမင္ရၿပီေပါ႔ဗ်ာ။

…………………………………………………………။……………………………………………….

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီျပဇာတ္ေလးကို အျပင္မွာ တကယ္ မသံုးခဲ့ရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားမႈေတြ အေနအျဖစ္ ေက်ာင္းရဲ့သင္ခန္းစာအေနနဲ႔ ပြင့္အံထြက္လာေပမယ္႔၊ ေက်ာင္းမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ Project တစ္ခုအေနနဲ႔ ပိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရူးသြပ္စြာ ဖန္တီးခဲဲ့တဲ့ ဒီျပဇာတ္ေလးဟာ မွန္သလားမွားသလား အဲ့ဒီအခ်ိန္က မသိခဲ့ပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ အဲဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း အမွားေတြ အမ်ားၾကီးရွိတာ သိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာေတြအတြက္ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲက စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီး အျမဲလမ္းဆန္း ေမႊးပ်ံ႕ေနမွာပါ။

ေမေဇာ္...ပန္းတစ္ပြင့္က ငါ့အတြက္ ပန္းတစ္ပြင့္ထက္ပိုတဲ့ တစ္ခဏရွိတယ္။ ငါ ၀န္မခံခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္သာေတာ့လို႔ ၀န္ခံလိုက္ျပီးျပီေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီပန္းကို ငါဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ သိႏိုင္မလဲ။ အဲ့ဒီအတြက္ နင္ငါ့ကို အျပစ္တင္ခ်င္ေသးသလား။

ဂ်ဴး၏ စကားပန္းမ်ားကို ဖန္တီးျခင္း

စကားပန္းေလးေတြ...

ကြၽန္ေတာ္ အဲ့ဒီစကားပန္းေလးေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ျဖစ္ခဲ့တာ ငယ္ငယ္ကတည္းကေပါ့။ ပန္းေလးေတြကို ကြၽန္ေတာ္စျပီး သတိထားမိတာက စံျပရုပ္ရွင္ရံုနားက ဂ်ပန္ေဆးရံုမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ့အစ္မအၾကီးဆံုးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အဲ့ဒီဆးရံုမွာ အလုပ္လုပ္ဖူးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အဲ့ဒီေဆးရံုကို သြားလည္တိုင္း ေဆးရံုတစ္ေဆာင္နဲ႔ တစ္ေဆာင္ၾကားက ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြမွာ တရုတ္စံကားပန္း အျဖဴေရာင္ေလးေတြ စိုက္ထားတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပြင့္လႊာက အျဖဴေရာင္၊ အရြက္က ခပ္စိမ္းစိမ္း၊ အနံ႔က ေမႊးသက္သက္ေလးမို႔ ေဆးရံုျမင္ရင္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အဲ့ဒီပန္းပြင့္ေလးေတြကပဲ မေၾကာက္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တရုတ္စကားပင္ စိုက္ခ်င္တယ္လို႔ ေမေမ့ကိုေျပာေတာ့ ေမေမက တရုတ္စကားပင္စိုက္ရင္ အိမ္မွာ စကားမ်ားတတ္တယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တရုတ္စကားပန္းပင္လည္း မစိုက္ျဖစ္။ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ ျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာျပီေပါ့။

"ဂ်ဴး"ရဲ႕ "ခ်စ္သူလား... စကားတစ္ပြင့္ ပြင့္ခဲ့တယ္" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ငယ္ငယ္က အမွတ္တမဲ့ ေမ့ေနတဲ့ စကားပန္းရနံ႔ေလးေတြ ကြၽန္ေတာ့နားမွာ ေ၀့ကာသီကာနဲ႔ သင္းလာတယ္။ ၀တၴဳစာမ်က္ႏွာ တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ လွန္လိုက္တိုင္းမွာ စကားပန္းပြင့္ဖတ္ႏုႏုေလးေတြ တစ္ခ်ပ္ျပီးတစ္ခ်ပ္ ပြင့္လာခဲ့တယ္။ ၀တၴဳက ကြၽန္ေတာ့ကို ဘယ္ေလာက္ဖမ္းစားသလဲဆိုရင္ တစ္ေနကုန္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ပါပဲ ဆိုပါေတာ့။

အဲ့ဒီ၀တၴဳကို ဖတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရုပ္ရွင္ရူး ရူးတတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြ၊ စကားပန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ရူးခဲ့မိေသးတယ္။ ၀တၴဳထဲကအတိုင္း စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးသာ အျပင္မွာတကယ္ရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ ေတာင့္တမိေသးတယ္။ ( ကြၽန္ေတာ္ အႏွစ္သက္ဆံုး ရုပ္ရွင္ကားေတြအေၾကာင္း အလ်ဥ္းသင့္သလို ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။ စကားခ်ပ္ )

အဲ့ဒီ၀တၴဳဖတ္ျပီးေနာက္ ၂ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာေပါ့... ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ အျပည့္အ၀ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ LASALLE-SIA မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ Project အတြက္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ Project ေတြကို Programme Leader ဆီကိုတင္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ Project ကို Graduation Project လို႔ေခၚရင္လည္း မမွားပါဖူး။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ Programme Leader ဆရာမ Gho Suhan က ကြၽန္ေတာ့ကို ဘာ Project တင္မလဲလို႔ေမးတယ္။ Project အမ်ဳိးအစားထဲမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ Interior Design, Museum နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ Interior Design, Commercial နဲ႔ဆိုင္တဲ့ Interior Design... စံုလို႔ပါပဲ။

အဲ့လိုေခါင္းစဥ္အမ်ဳိးမ်ိဳးရွိတဲ့အနက္ အသစ္တိုးလာတဲ့ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုက Set Design။ ဆရာမက ေနာက္တစ္ႏွစ္ၾကရင္ ဘာသာခြဲအေနနဲ႔ Set Design ဆိုျပီးသင္ဖို႔ ေက်ာင္းမွာစတင္ ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္က ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ Set Design ဆိုတာကို ၾကားသာၾကားဖူးျပီး ဘာသာရပ္ေတြအေနနဲ႔ လံုး၀မသင္ခဲ့ၾကရ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအနက္ ကြၽန္ေတာ္စိတ္၀င္စားမိတာက အဲ့ဒီ Set Design။


ကြၽန္ေတာ္လုပ္ရမယ့္ Set Design က ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းစိတ္၀င္စားတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဖန္တီးရတဲ့ အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာလုပ္ရတဲ့့ ဒီဇိုင္းဆိုတာက ျပဇာတ္ရံုေတြမွာသံုးတဲ့ ေနာက္ခံအျပင္အဆင္ေတြပါ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဲ့ဒါကို စိတ္၀င္စားတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ Project ကို Set Design နဲ႔လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ဆံုးျဖတ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြစျပီး ေရြးရေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့အေနနဲ႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ႏိုင္ငံတကာျပဇာတ္ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ အရမ္းစိမ္းေနပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပဇာတ္ေတြကပဲ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ ဇာတ္လမ္းကိုေရြးျဖစ္တယ္။ ရာမယဏျပဇာတ္ကိုေရြးခ်င္ေပမယ့္ အဲ့ဒီဇာတ္က အေရွ႔ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံတုိင္းလိုလိုမွာရွိေတာ့ မေရြးျဖစ္ခဲ့ဖူး။ ဦးပုညရဲ႕ ေရသည္ျပဇာတ္ကို ေရြးမယ္လုပ္ျပန္ေတာ့လည္း ဇာတ္လမ္းအျပည့္အစံုက ေမ့ေနျပန္ေရာ။ ရတနာပံုနန္းတြင္း ဇာတ္လမ္းေတြထဲက စုဖုရားလတ္အေၾကာင္း အမာခံလုပ္ျပီး ျပဇာတ္လုပ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြက မ်ားေနျပန္ေရာ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘာေရြးရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနတုန္းမွာ ဂ်ဴးရဲ႕၀တၳဳကို သြားသတိရမိတယ္။ Peninsula Plazaက ဒ႑ာရီစာအုပ္ဆိုင္မွာ ဂ်ဴးရဲ႕၀တၳဳကို ကမန္းကတမ္းျပန္သြား၀ယ္၊ အစအဆံုးျပန္ဖတ္ၾကည့္၊ ေနာက္ေတာ့ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးရယ္၊ ခြန္သာရယ္၊ ျမဦးေမရယ္က ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕႔ ဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနတဲ့ အာရံုေတြကို အမိအရဖမ္းစားသြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲ့ဒီ၀တၳဳကိုပဲ ျပဇာတ္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။


ရွိျပီးသားျပဇာတ္ေတြကို မသံုးပဲ ၀တၳဳကို ျပဇာတ္အျဖစ္သံုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာဟာ ကြၽန္ေတာ္မွားမွန္း သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတာ့္ကိုေနာက္က်သြားပါျပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕႔ ဆရာမကို Project အက်ဥ္းခ်ဳပ္တင္ျပျပီးသြားတဲ့အခါမွာ ျပဇာတ္မူရင္းကိုပါ အဂၤလိပ္လိုတြဲျပီး တင္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္ပါ။
အဲ့သည္အခ်ိန္ကစျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းတက္ရက္ေတြမွာ အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ရတဲ့ရက္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ၀တၳဳကိုခဏခဏဖတ္၊ ျပဇာတ္လို အခန္းေတြခြဲ၊ အခန္းတိုင္းကို အခ်ိတ္အဆက္မိေအာင္လုပ္၊ တည္းျဖတ္တာလည္း ကြၽန္ေတာ္၊ ဒါရိုက္တာလည္း ကြၽန္ေတာ္၊ ေနာက္ဆံုးသရုပ္ေဆာင္တာလည္း ကြၽန္ေတာ္၊ ( ကိုဖားၾကီးရဲ႕ ပို႔စ္ကို သြားသတိရမိတယ္ဗ်ာ :) )။

Project အက်ဥ္းခ်ဳပ္

အားလံုးကို ျမန္မာလိုေတြေရး၊ ျမန္မာလိုေတြ တည္းျဖတ္ျပီး အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ေပးႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ ရွာရတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရသလို ကြၽန္ေတာ့လိုပဲ အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီး ဘာသာျပန္ေပးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္လည္း ရွိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီလူက မမေက တဲ့။ ( အခုေတာ့ မမေကတစ္ေယာက္ ဘုရားသခင္ရဲ႔႕ ေမတၱာအရိပ္မွာ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါျပီ။ ) ဂ်ဴး၀တၳဳကို ဘာသာျပန္တဲ့ညေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕႔ အိပ္ေရးပ်က္တဲ့ ညေတြပါပဲ။ မမေကကို ညတိုင္းဖုန္းဆက္ျပီး ျပဇာတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘာသာျပန္ရမယ့္အေၾကာင္းေတြေမး။ သူ႔အိမ္ကိုသြားျပီး လူကိုယ္တိုင္ ဒုကၡေပးရတာကလည္း မနည္းလွ။ ျပဇာတ္တစ္ခုလံုး ဘာသာျပန္ဖို႔ အခန္းခြဲဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ တစ္ပတ္ပဲ အခ်ိန္ရခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ျပဇာတ္မူရင္းကို အဂၤလိပ္လို တင္ရေတာ့မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မမေက တည္းျဖတ္တုန္း၊ ဘာသာျပန္တုန္းပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့မွာ မမေကစိတ္မဆိုးေအာင္ မ်က္ႏွာလုပ္ရတာ အေမာ။ မမေကၾကိဳက္တဲ့ အစားအစာေတြ ၀ယ္ေကြၽးလိုက္၊ မမေကၾကိဳက္တဲ့ ေဆးလိပ္ေတြ ၀ယ္ေပးလိုက္နဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ရက္ေနာက္က်ျပီးမွပဲ ဆရာမဆီကို တင္လိုက္ႏိုင္ေတာ့တယ္။

Victoria Theater

ကြၽန္ေတာ့မွာ ဂ်ဴး၀တၳဳကို ဘာသာျပန္ေပးျပီးလို႔ ေပ်ာ္မယ္ၾကံရံုပဲ ရွိေသးတယ္။ ဆရာမက ျပဇာတ္ရံုေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေလ့လာရမယ္လို႔ ဆိုျပန္ေရာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုရူးျပီလို ထင္လိုက္ရတယ္။ ျပဇာတ္ရံုေတြကို Google မွာရိုက္ျပီး ရွာရံုေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဖူး။ ျပဇာတ္ရံုေတြကို ကိုယ္တိုင္သြား၊ ျပဇာတ္မွာသံုးတဲ့ အလင္းေရာင္၊ ေနာက္ခံအသံ၊ တီးလံုး၊ မိတ္ကပ္ အားလံုးေလ့လာရျပန္တယ္။

ေက်ာင္းက Drama Department ကဒိန္းမတ္လူမ်ဳိး Paw လို႔ေခၚတဲ့ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ ဦးထုပ္အျမဲေဆာင္းတတ္ျပီး တစ္ခါတစ္ေလ ဘုဂလန္႔တိုက္တတ္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ကို အပူကပ္ျပီး သိခ်င္တာေတြေမး။ သူ႔ဆီကပဲ ျပဇာတ္မွာသံုးတတ္တဲ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပစၥည္းေတြငွား။ သူ႔ရဲ႕အကူအညီနဲ႔ပဲ စကာၤပူက Victoria ျပဇာတ္ရံုကို တံခါးမရွိ၊ ဓားမရွိ ၀င္ထြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ Camera တစ္လံုး၊ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့မွာ အရူးမီး၀ိုင္းသလိုပါပဲ။ ဇာတ္စင္ေနာက္ကို ေျပးလိုက္၊ အေရွ႔ေျပးလိုက္နဲ႔။ ဒီၾကားထဲ အဲ့ဒီဆရာရဲ႕႔ အဆူအေငါက္လည္း ခံရေသးတယ္။ ျပဇာတ္မွာ သံုးတဲ့ပစည္းေတြ၊ ဆလုိက္ေတြ၊ အားလံုးကိုမွတ္မိေနေအာင္ လုပ္ရတာလည္း ဒုကၡတစ္ခုပါပဲ။ Victoria ျပဇာတ္ရံုမွာ အိုးနင္းခြက္နင္းနဲ႔ မိန္းမေတြ အ၀တ္လဲတဲ့အခန္းထဲလည္း မွားျပီး၀င္လိုက္မိေသးတယ္။ Paw ျပတဲ့ အလင္းေရာင္ခ်ိန္တဲ့ ဆလိုက္မီးတစ္ခုကို ကြင္းကေနမကိုင္ပဲ အရင္းကေနကိုင္မိလို႔ အပူေလာင္ျပီး ဂြတ္ခနဲ လႊတ္ခ်လိုက္မိေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ဆလိုက္တစ္ခုလံုး ဘာမွမျဖစ္လို႔။ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ရဲ႔ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္ အေငါက္ေတာ့ ခံလိုက္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျပဇာတ္တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ေလကို ေရွ႔ဆံုတန္းမွာ မိန္႔မိန္႔ၾကီးထိုင္ျပီး အခမဲ့ ရႈစားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဇာတ္စင္တစ္ခုလံုးရဲ႕ အတြင္းအျပင္၊ အထက္ေအာက္ အကုန္လံုးကို နားလည္ျပီ၊ ျပဇာတ္ ဒီဇိုင္းလုပ္ဖို႔ လက္ထဲမွာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ေကာင္းေကာင္းရွိျပီဆိုမွပဲ ဒီဇိုင္းဆြဲဖို႔ ျပင္ရပါေတာ့တယ္။

၀တၱဳတစ္ပုဒ္လံုး ဘာသာျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ Victoria Theatre ကို ေျပးလႊားေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ရူးသြပ္ခဲ့တဲ့ စကားပန္းေလးေတြ ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္။ ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္ေနမွန္းမသိ။ ေက်ာင္းက ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ စားပြဲမွာထုိင္ျပီး ပံုၾကမ္းေတြဆြဲေတာ့မွပဲ ႏြမ္းလို႔ပဲ့ေၾကြေနျပီျဖစ္တဲ့ စကားပန္းေလးေတြကို ပြင့္ခ်ပ္တစ္ခ်ပ္ျခင္းစီ ျပန္စီမွပဲ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ခဏတာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ စကားပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီး တစ္စတစ္စနဲ႔ ျပန္အသက္၀င္လာပါေတာ့တယ္။

အပိုင္း ၂ မွာဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္..........

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ပုဆိုးတစ္ထည္...

နီညိဳေရာင္ အကြက္စိတ္ကေလးနဲ႔ ပုဆိုးတစ္ထည္...။

အဲ့ဒီပုဆိုးတစ္ထည္သည္ ကြၽန္ေတာ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာ၊ ဟာသျဖစ္ေလာက္စရာ၊ ရင္ထိတ္စရာ မ်ားစြာျဖင့္ ပါ၀င္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အဲ့ဒီပုဆိုးအေၾကာင္းကို စေရးရရင္ျဖင့္ ဟိုးအရင္တစ္ခ်ိန္ GTC ( ေမွာ္ဘီ ) မွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ အခါကေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆယ္တန္းေျဖျပီးကာစ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႔ စစ္အင္ဂ်င္နီယာ၊ စစ္ေဆးထဲ ပါသြားၾကသလို၊ အခ်ဳိ႔ကလည္း ႏိုင္ငံျခားကို ပိုလီဆိုျပီး အလွ်ိဳလွ်ိဳထြက္သြားၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားမသြား၊ စစ္တပ္ထဲမ၀င္ႏိုင္ၾကတဲ့ သူေတြကေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္က နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို ၀ါသနာမပါ။ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ဖို႔ ေယာင္လို႔ပင္ စိတ္မကူး။ ျဖစ္ခ်င္တာက Interior Designer။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့ဘ၀ကို ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္နဲ႔ပဲ ေမွာ္ဘီမွာ ဂိတ္ထိုးခဲ့မိသည္။ တကယ္ၾကိဳးစားမယ္ဟဲ့ဆိုျပီး အေဆာင္ေတြဘာေတြေတာင္ ငွားေနလိုက္ေသးသည္။ ကြၽန္ေတာ္ထိုးခဲ့တဲ့ ဂိတ္မွာ ကြၽန္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက မရွိ။ အဲ့ဒီေတာ့ ေနာက္ထပ္ဂိတ္ေျပာင္းခဲ့ဖို႔ စခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး အဲ့ဒီ ပုဆိုးတစ္ထည္ ဇာတ္လမ္းက စခဲ့တာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္ ေမွာ္ဘီမွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခါစ ေလးလသာ ေက်ာင္းႏွင့္ဖင္ ျမဲခဲ့သည္။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္က တက္ခဲ့တဲ့ အျပင္သင္တန္းေတြက မျပီးေသး။ ေမွာ္ဘီတစ္ဖက္ အျပင္သင္တန္းေတြ တစ္ဖက္နဲ႔ ရည္းစားႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားသလို ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အျပင္သင္တန္းကို အားစိုက္ေတာ့ ေမွာ္ဘီမွာ ေက်ာင္းပ်က္ရက္ေတြ မ်ားလာတာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာင္းတက္ရက္သာ မမွန္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွာ္ကားသြားဖို႔တို႔၊ သီဟိုဠ္ေတာထဲမွာ အတန္းလစ္ဖို႔တို႔က်ေတာ့ မခ်ိန္းပဲ အခ်ိန္မွန္ေရာက္ျဖစ္သည္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္က ျမန္မာျပည္က မီးလိုပဲ လာတဲ့ရက္ထက္ ပ်က္တဲ့ရက္က ပိုမ်ားခဲ့ေတာ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြေတာင္ ကြၽန္ေတာ့နာမည္ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကထျပီး ကြၽန္ေတာ္လာေၾကာင္း သက္ေသျပရေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေမွာ္ဘီက တက်က္က်က္ရန္ျဖစ္ရတဲ့ လင္မယားေတြလိုပဲ နပန္းလံုးခဲ့ရသည္။ ေမွာ္ဘီမွာ စာေမးပြဲနီးလာေတာ့ သိပ္ေတာ့မပူခဲ့။ တျခားသူေတြ စာကုန္းရုန္းက်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က Micro ေတြနဲ႔ နင္လားငါလား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ ငတက္ျပားေပါက္စေလးဘ၀ အစပ်ဳိးခဲ့သည္ေလ။

ပထမႏွစ္တ၀က္ စာေမးပြဲတုန္းကေတာ့ သိပ္စိတ္မပူမိ။ ဘာသာရပ္ေတြက နည္းတာကိုး။ အဲ... ဒုတိယႏွစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ ဆပ္ျပာသည္ လင္ေပ်ာက္ျဖစ္ေရာ...။ ဘာသာရပ္ေတြကလည္း မ်ားလာ၊ ေက်ာင္းကဘာသင္လို႔ သင္ထားမွန္းမသိ၊ ေရမကူးတတ္တဲ့သူကို ေရကန္ထဲ အတင္းတြန္းခ်သလို ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ေလ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မဏိေမခလာက မေခၚပဲ အလိုလိုေရာက္လာ ခဲ့သည္။ သူကေတာ့ တျခားသူမဟုတ္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ဘေလာ့ခ္လုပ္ေပးတဲ့ GreenGirlပဲေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ေပါ့ေပါ့ေလးထားခ်င္ေတာ့ စာေမးပြဲအခ်ိန္ဇယားကိုေယာင္လို႔ပင္မၾကည့္။ ဘယ္ေန႔ဘာေျဖရမယ္မွန္းသိလို႔ ကိုယ္လံုး၀မရတဲ့ ဘာသာရပ္ ပါလာရင္ သက္သက္စိတ္ပင္ပန္းမွာ စိုးလို႔။ ေနာက္ေန႔ ဘာေျဖရမလဲဆိုတာ GreenGirlကို တစ္ဘာသာျပီးတစ္ဘာသာ ေမးရတာအေမာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔စာအတြက္ Photo Copy ဆိုင္မွာ အေရးၾကီးတာေတြ ကူးဖို႔ တန္းစီရျပန္ေရာ။ အဲ့ဒီလို တန္းစီေနရင္းနဲ႔ပဲ ဘယ္စာကို ဘယ္လိုေျဖ၊ ဘယ္ပုစၦာကို ဘယ္လိုတြက္ သူမ်ားေတြ အေျဖအလြတ္က်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ေမးခြန္းေတြ အလြတ္မွတ္ခဲ့တယ္ေလ။ ေမးခြန္းအလြတ္ရမွ စာေမးပြဲမွာ ေမးခြန္းလွည့္ရင္ ကြၽန္ေတာ္သိမွာေပါ့။ ေမးခြန္းထုတ္တဲ့သူကပဲ ညွာတာတာလား၊ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ တခဏတာ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကပဲ ေကာင္းလြန္းတာလားမသိ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေမးခြန္းလွည့္ရင္လည္း ဂဏာန္းေလး၊ စာသားေလးသာ ေျပာင္းသြားတတ္သည္။ အဲ့ဒီေတာ ပုစၦာတြက္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္က မိတၲဴေသးေသးေလးေတြထဲက ပါလာတဲ့ အျဖေတြကူးေရး၊ ဂဏာန္းေလးေျပာင္းျပီး တြက္လိုက္ရံုသာ။

ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအုပ္က ေဒၚတိုးတိုးသန္းေလ။ စာေမးပြဲေရာက္ေတာ့ ခိုးခ်သူတိုင္းကို မုန္တိုင္းစစ္ဆင္ေရးဆိုျပီး ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စာေျဖခန္းအတြင္းေရာ အျပင္ပါလွည့္ျပီး အျပတ္ႏွိမ္ႏွင္းခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္း ပါလာတဲ့ မိတၲဴေလးေတြကို ဆရာ၊ဆရာမေတြ လက္ထဲ မေပးခ်င္ေပးခ်င္နဲ႔ စာေျဖခန္းအေပါက္၀မွာပဲ ေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ တစ္ခ်ဳိ႔ေတြက်ေတာ့ မိတၲဴေလးေတြကို ဆံပင္ၾကားထဲ ဖြက္လိုဖြက္၊ ေပါင္ၾကားထဲကပ္လိုကပ္ေပါ့။ စာေမးပြဲေျဖတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဆံပင္ဖားလ်ား မခ်တတ္တဲ့သူေတြေတာင္ ဆံပင္ဖားလ်ားခ်တတ္လာေရာ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေလးေတြ အကုန္လံုး ေရဒါလိုတိက်ျမန္ဆန္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြရဲ႔ လက္ထဲမွာ အရြက္လိုက္၊အထုပ္လိုက္ ပါသြားျပန္ေရာ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိ။ မိတၲဴေလးေတြမွ မကယ္ႏိုင္ရင္ ဟိုမဏိေမခလာလည္း မကယ္ႏိုင္။ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္၏တဲ့။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ Microေလးေတြကို အသက္ႏွင့္လဲျပီး ကာကြယ္ရေတာ့မည္။ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ေရဒါကလြတ္မယ့္လမ္း အျမန္စဥ္းစားစမ္း။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အၾကံဥာဏ္ ရခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကယ္ဖို႔ အဲ့ဒီပုဆိုးေလးက စခဲ့သည္ေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေရာင္ခပ္ရင့္ရင့္ ခပ္မႈိင္းမႈိင္း ပုဆိုးတစ္ထည္ကို ဗီရိုထဲကထုတ္၊ ပုဆိုးခ်ဳပ္ရိုးေလးကို ခဲတံခြၽန္တဲ့ ဓားနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖည္ပစ္သည္။ ျဖည္တဲ့ေနရာကိုလည္းမွန္ေအာင္ ပုဆိုးကို၀တ္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ေနရာမွန္ေအာင္ ေရြးလိုက္ရေသး။ အဲ့ဒီေနရာက ဆရာမေတြရဲ႕ စက္ကြင္းကလြတ္မယ့္ေနရာ၊ ဘယ္ေနရာလဲဆိုတာ လူၾကီးမင္းတို႔သာ စဥ္းစားၾကေပေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ Copyဆိုင္ကို အေျပးသြား။ အေရးၾကီးတာေတြအားလံုး Copy ႏွစ္စံုကူး၊ တစ္စံုပါသြားရင္ ေနာက္တစ္စံု အပိုေပါ့။

ေနာက္ေန႔စာေမးပြဲ ေျဖမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ Copyတစ္စံုစီကို အပ္ခ်ည္ေတြနဲ႔ ခပ္က်စ္က်စ္ကေလး ခ်ည္လိုက္သည္။ က်စ္ျပီးသားေတြကို ရွပ္အက်ႌရဲ႕ အေရွ႔ဘက္ ေအာက္ေျခအစြန္းေတြမွာ ဘယ္နဲ႔ညာတစ္စံုစီ စုခ်ည္လိုက္သည္။ ခ်ည္ျပီးသားရွပ္အက်ႌကို ၀တ္လိုက္ေတာ့ အက်ႌစက စက္ကြင္းလြတ္မယ့္ ေနရာမွာ တြဲေလာင္းကေလး ကြက္တိ။ သူမ်ားေတြက စာသင္ခန္းထဲ ၀င္ကာနီးမွ Copy ေလးေတြကို ဟိုနားထည့္ ဒီနားထည့္ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ေအးေဆးပဲ။ အိမ္မွာကတည္းက အဆင္သင့္ လုပ္ခဲ့ျပီသား။

စာေျဖေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဆရာ၊ဆရာမေတြက အလြတ္မေပးတိုင္း ဖမ္းတယ္ေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ထုတ္လိုက္တဲ့သူ မွန္သမွ် ပါကုန္ေရာ။ ဒီအခ်ိန္ထိ ကြၽန္ေတာ္က ခပ္မွိန္မွိန္ပဲ။ ဘာမွမလႈပ္ရွားေသးဖူး။ တစ္နာရီေလာက္ ဆရာ၊ဆရာမေတြဘက္က တိုက္စစ္ဆင္ျပီးေနာက္ သူတိ႔ေမာသြားေလာက္ျပီ ထင္မွ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ Micro ေလးေတြကို ခ်ဳပ္ရိုးေျဖထားတဲ့ အေပါက္ေလးထဲက လက္ညွိဳးေလးထုတ္ျပီး အေျဖကိုတစ္ရြက္ခ်င္းစီ ရွာတာေပါ့။ ဆရာမေတြလာရင္ လက္ညွိဳးကိုထုတ္ျပီး အက်ႌစကို ေပါင္ၾကားထဲ ညွပ္လိုက္ေရာ။ ကဲ..ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္ အေျဖေတြကူးခ်ျပီးသားကို ဒီအတုိင္းလည္း လႊတ္မပစ္ရက္။ စာေျဖခန္းထဲက ဇူစကာ ပုဏၰားေတြကို ကိုယ္နဲ႔သိသိ မသိသိ ေ၀သႏၲာရာလုပ္ျပီး အလွဴေပးလိုက္ျပန္ေရာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ စာေျဖခန္းထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဟီးရိုးေလး ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။ အဲ့ဒီပုဆိုးတစ္ထည္နဲ႔ စာေမးပြဲေျဖတဲ့တစ္ပတ္လံုး ႏွစ္ပါးသြားခဲ့တယ္ေလ။ စာေမးပြဲေတြ ျပီးေတာ့မွ ပုဆိုးကိုေရေလွ်ာ္၊ မီးပူတိုက္။ ထိုင္ရွိမခိုးရံုတမယ္။ ေနာက္စာေမးပြဲအတြက္ သိမ္းရျပန္ေရာ။ ေနာက္ တတိယႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲအထိ ဒီပုဆိုးတစ္ထည္နဲ႔ပဲ စခန္းသြားခဲ့တယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ သတိထားျပီး ကြၽန္ေတာ့ကို ၀ိုင္းေလွာင္ၾကတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အေလွာင္ေတာင္ ခံလိုက္ေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူတို႔က ေလွာင္ရံုပဲေလွာင္ျပီး နည္းမေမးလို႔။ သူတိ႔ုသာ နည္းေမးလို႔ေျပာျပလိုက္ရင္ အကုန္လံုး စာေမးပြဲရက္ေတြမွာ ပုဆိုးတစ္ထည္၊ လံုခ်ည္တစ္ထည္စီနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကမွာ။ အခုေတာ့ အားလံုးကို ဒီဘေလာ့ခ္ကပဲ ေဖာက္သည္ ခ်လိုက္ရေတာ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ေမွာ္ဘီဇာတ္လမ္းက ေနာက္ဆံုးႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲကို ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲကို အဲ့ဒီပုဆိုးေလးနဲ႔ပဲ ေအာင္ပြဲခံဖို႔ ၾကိဳးစားေနစဥ္ စကၤာပူမွာ Interior Designer တက္ဖို႔ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး စာေမးပြဲကို မေျဖခဲ့ရေတာ့ပဲ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ေမွာ္ဘီကေန တပ္ဆုတ္ခဲ့ရေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေမွာ္ဘီေက်ာင္းၾကီးရယ္၊ ကြၽန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္စာေမးပြဲေရာက္တိုင္း အျမဲကယ္ခဲ့တဲ့ မဏိေမခလာရယ္ကို ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရေတာ့တယ္။

စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ေမွာ္ဘီက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ခဲ့ဖူး။ သူစာေရးလိုက္၊ ကိုယ္စာျပန္လိုက္၊ ကိုယ္စာေရးလိုက္ သူစာျပန္လိုက္နဲ႔ေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက B-Tech ပါသလို GTI နဲ႔ပဲ ျပီးတဲ့သူကလည္း ျပီးေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ မဏိေမခလာလည္း စာေမးပြဲရက္တိုင္းမွာ ညတိုင္း ဖုန္းဆက္ျပီး ဒီေနရာက ဘာေရးထားတာလဲ၊ ဒီပုစၦာက ဘယ္လိုတြက္ရမွာလဲလို႔ မအိပ္မခ်င္းေမးတတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့လို ပုဆိုးတစ္ထည္ပိုင္ရွင္ကို လြမ္းလို႔႔နဲ႔တူတယ္။ သူလည္း GTI နဲ႔ပဲ ရပ္ခဲ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္သာ ေစာေစာက သိခဲ့ရင္ အဲ့ဒီပုဆိုး သူ႔ကိုေပးခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ...။

PS: ေက်ာင္းႏွစ္ခု ခြတက္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ ဗရုတ္သုတ္ခမ်ားကို အမွတ္တရတစ္ခု အေနျဖင့္ ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ ၾကိဳးစားေလ့လာခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို မထိခိုက္ေစလိုပါ။

အန္္ေကာ၀ပ္

အန္ေကာ၀ပ္...

အဲ့ဒီနာမည္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနတာၾကာျပီ။ ဟိုးအရင္ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကတည္းက။ သူ႔အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိခဲ့ရတာကေတာ့ Art History ကို Lesslle-Sia မွာ သင္ရရင္း ပိုရင္းႏွီးခဲ့တာပါ။ သူ႔အေၾကာင္းကို ပိုသိေလ သူ႔ကိုျမင္ဖူးခ်င္ေလပင္။ အခုေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ပိုသိဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာေလျပီ။

အန္ေကာ၀ပ္ဟူေသာ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ နိဗၺာာန္ဘံုကိုသြားဖို႔ အနည္းဆံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္ အားခဲခဲ့ရသည္။ အခုေတာ့ သူ႔ဆီသြားဖို႔ အေၾကာင္းဆံုခဲ့ေလျပီ။ ကြၽန္ေတာ္ရယ္ ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အန္ေကာ၀ပ္ကို အတူသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ အန္ေကာ၀ပ္ကို သြားမည္ဆိုလွ်င္ Siem Reapကို အရင္ဆံုးသြားရသည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက Jetstar Budget Airline ႏွင့္သြားဖို႔ ေလးငါးလေေလာက္ လက္မွတ္ၾကိဳ၀ယ္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၀ယ္စဥ္က ေလယာဥ္လက္မွတ္ခက အသြားအျပန္မွ S$145သာေပးရသည္။ အနီးကပ္မွ၀ယ္လွ်င္ေတာ့ အနည္းဆံုး S$300ေက်ာ္ေပးရသည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အေကာင္းဆံုးႏွင့္ ေစ်းအသက္သာဆံုး ဟိုတယ္ကို အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္သည္။ ရိုးရိုး Guest House ဆိုလွ်င္ တစ္ညကို US$20 , 15 ေလာက္ေပးရသည္။

Siem Reap ေလဆိပ္

( ၃ ) ေယာက္တည္းခိုႏိုင္ေသာ တည္းခိုခန္း

အဲ့ဒီလိုရွာရင္းေဖြရင္းနဲ႔ မထင္မွတ္ပဲ Resortတစ္ခုကို သြားေတြ႔သည္။ အဲ့ဒီ Resortက Package နဲ႔တည္းမည္ဆိုလွ်င္ ပိုအဆင္ေျပသည္။ ၃ညအိပ္ ၃ေယာက္စာအတြက္ US$290 သာေပးရသည္။ ဟိုတယ္စရိတ္သာမက Breakfast ပါ ပါေသးသည္။ ေနာက္ျပီး Sight Seeing အတြက္ ၃ရက္စလံုး တစ္ေနကုန္ Driver နဲ႔ကားတစ္စီးပါ ေပးေသးသည္။ တကယ္ကို ေစ်းသက္သာသည့္ အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ရခဲ့သည္။ ဟိုတယ္မွ ေလယာဥ္ကြင္းအပို႔အၾကိဳပါ လုပ္ေပးသည့္အတြက္ အားလံုးကျပည့္စံုခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ မသြားခင္ကတည္းက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္သည့္ အေနျဖင့္ အန္ေကာႏွင့္ပတ္သက္သမွ် လက္လွမ္းမီသေလာက္ ၾကိဳျပီးဖတ္ခဲ့သည္။ Free & Easy သြားတာဆိုေတာ့ Guide မပါ။ ကုိယ့္ရဲ႕ Guide ကခရီးသြားလမ္းညႊန္စာအုပ္သာ။ ကိုယ္ဘာသာကို လမ္းညႊန္စာအုပ္ဖတ္ျပီး ဘယ္ရက္မွာ ဘယ္ဘုရားေက်ာင္းကို သြားမယ္ဆိုတာကို စာရင္းလုပ္ထားရသည္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ အန္ေကာ၀ပ္ကို သြားမယ့္ရက္ကို လက္ခ်ိဳးေရရင္း ေစာင့္ခဲ့ရတာ အေမာေပါ့...။

အန္ေကာဟူေသာ ခမာတို႔၏ တိုင္းျပည္ေလးသည္ တစ္ခ်ိန္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ တန္ခိုးထြားခဲ့ဖူးပါသည္။ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအထိ အာဏာစက္ျပန္႔ႏွံ႔ခဲ့သည္။ ယခုတိုင္ ခမာတို႔ေနထိုင္ရာ အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းေလးသည္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားၾကားတြင္ ေရပန္းစားေနဆဲပါ။ အန္ေကာ၀ပ္အေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ ငါးတန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက ေနရာတစ္ေနရာတည္းတြင္ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦး အမ်ားဆံုးရွိေသာ ေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပုဂံေျမတစ္ခုတည္းသာဟု မွတ္ယူခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ History of Architecture ကိုေေက်ာင္းမွာသင္ရေသာအခါ ခမာတိုရဲ႕ အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ဟု သိခဲ့ရသည္။ အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းႏွင့္ ပုဂံျမိဳ႔ေဟာင္းသည္ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ မ်ားစြာျဖင့္ လွပေနေသာ ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။

ပုဂံျမဳိ႕ရွိ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦမ်ားသည္ က်ယ္ျပန္႔သည့္ လြင္ျပင္က်ယ္ထဲတြင္ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ႏွင့္ သူ႔ထက္ငါ အျပိဳင္ လွခဲ့ၾကသည္။ အန္ေကာ၀ပ္ကေတာ့ စိမ္းလန္းေသာ ေတာအုပ္ၾကားတြင္ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင့္ လွသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အန္ေကာ၀ပ္သည္ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမ်ားျဖင့္ အနီးကပ္ေလ လွေလဆိုေသာ ေနရာမ်ဳိးေပ။

အန္ေကာ၀ပ္၏ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာတို႔သည္ 3D ပံုစံရွိသည္ဟု သမိုင္းပညာရွင္တို႔က လက္ခံၾကသည္။ တကယ္ကိုရွားပါးလွေသာ အေရွ႕တိုင္း အႏုပညာလက္ရာမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏွင့္ Cambodia သည္ ႏိုင္ငံျခင္းေ၀းကြာေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းမႈျခင္း နီးစပ္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈသည္ မြန္ခမာတို႔ဆီက ရခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္ မွားမယ္မထင္။

ကြၽန္ေတာ္ Lassle-sia မွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္က ကြၽန္ေတာ့ရဲ႕ သမိုင္းဆရာက ျမန္မာတို႔ယဥ္ေက်းမႈသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ရခဲ့သည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္က ဆရာေျပာေသာအခ်က္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ဆရာ့ကို ျပန္ေခ်ပႏိုင္ရန္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ျပန္ေလ့လာခဲ့သည္။ ဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းေရးခဲ့ေသာ ျမန္မာ့သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ျပန္ေလ့လာခဲ့သည္။ ထိုအခါကြၽန္ေတာ္ မသင္ခဲ့ရေသာ မသိခဲ့ရေသာ အခ်က္တို႔ကို ဆရာ့စာအုပ္မ်ားမွ ရခဲ့သည္။ Lassle-siaမွ ဆရာေျပာခဲ့ေသာအခ်က္သည္ အျပည့္အ၀ၾကီး မဟုတ္လွ်င္ေတာင္ မွန္ကန္ေၾကာင္းကြၽန္ေတာ္ လက္ခံခဲ့သည္။

အေနာ္ရထာမင္းမတိုင္ခင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းသည္ သိပ္ျပီးမျမင့္မားေသးပါ။ အေနာ္ရထာမင္းေစာက မြန္တို႔၏တိုင္းျပည္ သထံုကိုသိမ္းပိုက္ျပီးေနာက္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာသည္။ ထိုစဥ္အခ်ိန္က မြန္လူမ်ဳိးတို႔၏ တိုင္းျပည္သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း ရွိသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ မြန္လူမ်ဳိးတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈသည္ ခမာလူမ်ဳိးတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏွင့္ Cambodia သည္တစ္နည္းနည္းႏွင့္ ဆက္သြယ္ေနတာအမွန္ပင္။

ထိုဆက္သြယ္မႈကို သက္ေသခံႏိုင္ေသာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု ပုဂံေျမတြင္ အခုထိရွိေနေသးသည္။ ထိုဘုရားကို တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဘုရင္သည္ သထံုမွနန္းက်ဘုရင္ မႏူဟာမင္းျဖစ္သည္။ ဘုရားေက်ာင္း အမည္မွာ နန္းဘုရားေက်ာင္းျဖစ္သည္။ ဘုရားေက်ာင္းကို အုတ္၊ေက်ာက္တို႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျပီး ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမွာ အန္ေကာ၀ပ္မွ လက္ရာမ်ားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းပင္ ျဖစ္သည္။ Cambodia ႏွင့္ ျမန္မာဆက္သြယ္မွႈ တစ္ခုရွိေသးသည္။ ထိုအရာမွာ ဗ်ည္းအကၡရာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔သည္ က မွစျပီး အ တြင္ဆံုးသည္။ Cambodia တို႔၏ ဗ်ည္းအကၡရာသည္ အ မွစျပီး က တြင္ ဆံုးသည္။ အံ့ၾသစရာပင္။

Cambodia တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈမွာ အမွန္ပင္ အဆင့္အတန္းျမင့္မားသည္။ Angkon Wat ႏွင့္ Angkon Tomb တို႔သည္ ထိုအခ်က္ကို သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။

အန္ေကာ၀ပ္သည္ ကမၻာေပၚတြင္ အၾကီးဆံုးဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ သူ႔ရဲ႕ အျမင့္မွာ ေျမျပင္မွ ၆၅မီတာ ျမင့္မားလွသည္။ ပုဂံမွ အျမင့္ဆံုး သဗၺညဳ ( ၆၁မီတာ ) ႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ အနည္းငယ္ျမင့္မားလွေပသည္။ အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္း၏ ဘုရားတိုင္းတြင္ က်ံဳးရွိသည္။ အန္ေကာ၀ပ္၏ က်ဳံးကား ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွသည္။ ဒါေပမယ့္ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မႏၲေလးက်ဳံးထက္ စာလွ်င္ေတာ့ ေသးငယ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ကြာသလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္မခန္႔မွန္းႏိုင္ပါ။

Angkor ျမိဳ႔ေဟာင္းရဲ႕ ျမိဳ႔၀င္ေပါက္တစ္ခု

အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္း ရဟန္းတစ္ပါးၾကြလာစဥ္

အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္း၏ ၀င္ေပါက္ရွိ ဟိႏၵဴနတ္ရုပ္တစ္ခု

အန္ေကာဘုရားေက်ာင္းရွိ နာမည္ၾကီးေသာ စၾကၤန္တစ္ခု

အန္ေကာဘုရားေက်ာင္းရွိ အလွပဆံုး နတ္သမီးရုပ္ထု

လွပေသာ အန္ေကာသူေလး

အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းသည္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို အဓိပါၸယ္ေဆာင္ျပီး တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ေဖာ္က်ဴးထားေသာ လက္ရာမ်ားအနက္ အန္ေကာ၀ပ္သည္ အေကာင္းဆံုး လက္ရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ၀ိုင္းရံထားေသာ ပင္လယ္ခုနစ္စင္းႏွင့္ သမုဒၵရာခုနစ္ခုကို အန္ေကာ၀ပ္၏ ဗိသုကာလက္ရာထဲတြင္ အေကာင္းဆံုးေဖာ္က်ဴးႏိုင္ခဲ့သည္။

Bayon ရွိနာမည္ၾကီး ဗုဒၶမ်က္ႏွာမ်ား

Bayon ဘုရားေက်ာင္း

Angkor ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီး၏ အျခားထင္ရွားေသာေနရာမွာ Bayon ျဖစ္သည္။ ထိုဘုရားေက်ာင္း၏ ထူးျခားခ်က္မွာ မ်ားျပားလွေသာ မ်က္ႏွာမ်ားျဖစ္သည္။ အရင္တုန္းက ဗုဒၶ၏မ်က္ႏွာမ်ားဟု နာမည္ၾကီးခဲ့ျပီး တစ္ခ်ိဳ႔က ခမာဘုရင္တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားဟု ယူဆၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ဘုရားေက်ာင္းမ်ဳိးကို ကြၽန္ေတာ္တစ္သက္တြင္ မေတြ႔ခဲ့ဖူးပါ။

Ta Prohm, Silk Tree အပင္ၾကီးမ်ားက ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုလံုးကို ၀ါးျမိဳေနပံု

အေဆာက္အဦးတစ္ခုလံုးကို သစ္ပင္၏အျမစ္မ်ားက ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္သဖြယ္ ရစ္တြယ္ေနပံု

Ta Prohm ရွိ ညေန ေန၀င္ခါနီးအခ်ိန္

ေနာက္ထပ္နာမည္ၾကီးေသာ ေနရာမွာ Ta Prohm ဆိုေသာေနရာပင္ျဖစ္မည္။ Tomb Rider ကိုၾကည့္ဖူးသူတိုင္းအတြက္ ထိုေနရာႏွင့္စိမ္းမည္ မဟုတ္ပါ။ အန္ေကာျမဳိ႔ေဟာင္းသည္ တစ္ခ်ိန္က ေတာအုပ္ၾကီးထဲတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူတို႔၏ စြန္႔ပစ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးက ျပန္လည္တူးေဖာ္ျပီးေသာအခါ အန္ေကာျမိဳ႕ေဟာင္း၏ အလွသည္ ျပန္ျပီးအသက္၀င္လာသည္။ ထိုဘုရားေက်ာင္း၏ ထူးျခားခ်က္မွာ သမိုင္းပညာရွင္တို႔၏ မတူးေဖာ္ခင္အတိုင္း အရွိကိုအရွိအတိုင္း ထားျခင္းျဖစ္သည္။ Silk Tree၏ ၾကီးမားလွေသာ အျမစ္မ်ားၾကားထဲတြင္ ဘုရားေက်ာင္းသည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္စဲရွိသည္။ ပန္းေရာင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အျမစ္ၾကီးမ်ားသည္ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ပမာ ဘုရားေက်ာင္းကို ရစ္ပတ္ထားျပီး အစိမ္းေရာင္ေရညွိပင္မ်ားက လႊမ္းျခံဳထားသည္။ ေျမ၏သဘာ၀ႏွင့္ လူသားတို႔ဖန္တီးမႈ ႏွစ္ခုသည္ လွပစြာေပါင္းစည္းေနေသာ ေနရာေလးျဖစ္သည္။

အန္ေကာ၀ပ္ျမိဳ႔ေဟာင္းရွိ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခု

ဘုရားေက်ာင္းပ်က္တစ္ခုအတြင္းရွိ ဟိႏၵဴလူမ်ဳိးတို႔ ကိုးကြယ္ရာ လိင္အဂၤါ

Siem Reap ျမိဳ႔

အနီေရာင္ဘုရားေက်ာင္းဟု နာမည္ၾကီးေသာ ဂ၀ံေက်ာက္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု

တကယ္ေတာ့ အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးသည္ ပုဂံလိုဘုရားေက်ာင္းမ်ားစြာ တည္ရွိေသာေနရာျဖစ္သည္။ ထူထပ္အုပ္ဆိုင္းေနေသာ သစ္ပင္ၾကီးမ်ားေၾကာင့္ ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မျမင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုက နီးနီးေလးပါ။ အန္ေကာျမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ လွပေနရံုမွ်မက ျမိဳ႔ေလးကလည္း ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေသာ Cambodian လူမ်ဳိးမ်ားေၾကာင့္ လွပေသာျမိဳ႔ကေလး ျဖစ္သည္။ စားစရိတ္ႏွင့္ ဟိုတယ္စရိတ္မွာလည္း သိပ္ျပီးေစ်းမၾကီးလွ။ Old Market မွာပိုးပု၀ါႏွင့္ ေငြထည္မ်ားေစ်းသက္သာစြာ ၀ယ္ယူႏိုင္သည္။ ပိုးပု၀ါတစ္ထည္ကို US$ 2 သို႔မဟုတ္ 3 ေလာက္သာ ေပးရသည္။ ေငြထည္ကေတာ့ ေစ်းသက္သာေပမယ့္ အရည္အေသြး သိပ္မေကာင္းေပ။

Cambodia အစားအစာမွာ ဗီရက္နမ္ အစားအစာႏွင့္လည္း အနည္းငယ္ဆင္တူသည္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ဟင္းခြက္တိုင္းတြင္ ပူဆီနံအရြက္ႏွင့္ စပါးလင္ကိုအမ်ားဆံုးသံုးသည္။ စပါးလင္နံ႔ သင္းသင္းေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္စားလို႔ေကာင္းသည္။ Cambodia အစားအစာသာမက ျမန္မာအစားအစာလည္း ရရွိႏိုင္သည္။ ျမို႔ထဲတြင္ ပုဂံဘုရားဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္ ထမင္းဆိုင္တစ္ခုကို အံ့ၾသဖြယ္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ အခုဆိုလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေနရာတိုင္းတြင္ ရွိေနျပီျဖစ္သည္။ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေရႊျမန္မာတို႔၏ စကားသံမ်ားကိုေတာ့ ၾကားေနရမည္ျဖစ္သည္။

အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းကို နံနက္ခင္း အာရံုတက္ခ်ိန္မွာလည္း ေရာက္ဖူးသည္။ ညေန ေန၀င္ခ်ိန္မွာလည္း ေရာက္ဖူးသည္။ လြမ္းစရာေကာင္းေသာ၊ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ အႏုပညာလက္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ထိုေနရာေလးကို အခါအခြင့္သင့္လွ်င္ျဖင့္ ထပ္မံေရာက္ဖူးခ်င္လွေတာ့သည္။

စားခ်င္စရာ Cambodia ရိုးရာအစားအစာ


အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းကို၀င္ရာ တံခါးေပါက္

အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္း အ၀င္လမ္းႏွင့္ က်ံဳးကိုေတြ႔ရစဥ္

ေစ်းသက္သာျပီး လွပေသာ ပိုးပု၀ါမ်ား

ႏွီးျဖင့္ရက္ထားေသာ ေရာင္စံုႏွီးဖာေလးမ်ား

အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းေပၚရွိ ေရကန္တစ္ခု။ အခုေတာ့ ေရမရွိေတာ့ပါ။

ေဗဒင္ေဟာၾကားသူမ်ားႏွင့္ ေဗဒင္ေမးသူမ်ား

ခမာလူမ်ဳိးတို႔၏ ေက်ာ္ၾကားေသာ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမ်ား

အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းေပၚရွိ ကေခ်သည္ရုပ္ၾကြမ်ား လူတို႔၏ ပြတ္သပ္မႈေၾကာင့္ နဖူးႏွင့္ရင္သားမ်ား ေျပာင္ေခ်ာေနပံု