ႏူးညံ့ေသာ တံခါးေခါက္သံႏွင့္အတူ အခန္းတံခါးသည္ ဟဟေလး ပြင့္သြား၏။ ထိုတံခါး၏ေနာက္ကြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြနဲ႕ အနည္းငယ္ကြဲျပားၿပီး မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း ေမးရိုးခပ္ျမင့္ျမင့္၊ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးျဖင့္ ေခ်ာေမာလွပေသာ မ်က္ႏွာေလးတစ္ခု ေပၚလာသည္။ ထိုႏႈတ္ခမ္းေလးသည္ ၿပံဳးေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ အခန္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္ေသာအခါ ေမႊးပ်ံ႕ခ်ိဳအီေသာရနံ႕သည္ ေလထဲတြင္ လိႈက္ေမ်ာေန၏။ ထိုအခန္းေလးထဲတြင္ စားပဲြတင္မီးဆိုင္းေလးတစ္ခု ထြန္းထားၿပီး မီးဆိုင္းေလး၏ အနီေရာင္ဇာလႊာေလးမွ ယိုထြက္လာေသာ အနီရင့္ရင့္အလင္းတို႕သည္ နံရံမ်ားဆီသို႔ ျဖာက်ေနၾကသည္။ ထိုနံရံမ်ားေပၚမွာ အနီေရာင္ဆန္ေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားစြာ ခ်ိတ္ဆဲြထားၿပီး လူတစ္ေယာက္၏ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးကို အေ၀းအနီးမွေန ရိုက္ကူးထားေသာ ပံုမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ အခန္းေလးသည္ကား အနီေရာင္အလင္းအႏုအေဖ်ာ့မ်ားျဖင့္ လွပစြာ ၿငိမ္သက္ေနပါသည္။
ထိုအလင္းတို႕သည္ သူ၏ေခ်ာမြတ္ေသာ မ်က္ႏွာေပၚကို ၀ဲက်ေနသည့္အခါ စဲြမက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ညိဳ႔အားကို မီးျမိဳက္လိုက္သလိုပင္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ရီေ၀ေ၀ျပန္ၾကည့္သည့္အခါ သူသည္ သူ၏ညိဳ႔ဓါတ္ေတြျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းယူဖို႕ ၾကိဳးစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားမိၿပီး “မိုး” ဟု ခပ္တိုးတိုးေလး ေခၚမိလိုက္သည္။ သူ၏ခပ္ရွရွလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ႏူးညံ႕စြာထိေတြ႔လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည့္ စကားလံုးေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲကို ျပန္ရိုက္သြင္းလိုက္သည္ႏွင့္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရုန္းမရေတာ့။ သူ႔ေျခရင္းက အနီေရာင္ေကာ္ေဇာေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ လဲက်သြားမိေတာ့သည္။
ထို႕ေနာက္ မျမင္ႏိုင္သည့္ အားေတြျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ႏွင္းဆီေသြးေရာင္လႊမ္းသည့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အသက္ရွဴမွားကုန္သည္။ သူရဲ႕အထိအေတြ႔ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးေသြးေတြသည္ ရဲရဲနီလာ၏။ အနီေရာင္ေတြလႊမ္းေနသည့္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးျဖင့္ နီးကပ္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးသည္ ခ်ာခ်ာလည္ သြားေတာ့သည္။
အိပ္မက္တစ္ခုလား။ အနီေရာင္ေတြ လႊမ္းေနသည့္ ဗိမၼာန္တစ္ခုလား။ ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးထလာသည့္အခ်ိန္မွာ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားသည္။ မာဆတ္ဆတ္ သူ႕ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြၾကားထဲကို ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ သူသည္ ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပံဳးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္နဖူးေလးကို ဖြဖြေလးနမ္းသည္။ ထိုအနမ္းသည္ နဖူးမွသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးျပင္ေပၚကို ရွိန္းခနဲ က်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေတြေပၚမွသည္ ကၽြန္ေတာ္လည္ေခ်ာင္းေလးဆီကို ေႏြးခနဲ ေရာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းေလးေတြမွတဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသည္းႏွလံုးထဲကို က်င္ခနဲေရာက္သြားသည္။
“ခ်စ္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္သူရဲ႕ပါးေလးကို မထိတထိကပ္လိုက္ရင္း သူၾကားရံုမပြင့္တပြင့္ေလး ေျပာလိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေၾကာင့္ အခန္းထဲကအနီေရာင္တို႕သည္ မွိန္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိေသာ အနီေရာင္ပိုင္ရွင္ မိုး၏အၿပံဳးတို႔သည္ ခပ္မဲ့မဲ့ေလးျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္မိုးသည္ ၾကက္ေသြးေရာင္ မွီအုန္းေလးတစ္ခုေပၚ ခပ္ရဲ႕ရဲ႕ေလးထိုင္ၿပီး ၿပံဳးဖို႔ၾကိဳးစားသည္။ ဒါေပမယ့္ မိုး၏အၿပံဳးေတြသည္ ခႏၶာကိုယ္ဓါးခ်က္ထိၿပီး ပ်က္ေနသည့္ ေၿမြတစ္ေကာင္လို အသက္မပါေတာ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွားသြားလို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ေမး၏။ အေျဖအစား နာက်င္ေနသည့္ သူ၏အၿပံဳးေတြသာ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ရလိုက္ေတာ့သည္။
မိုးရဲ႕အၿပံဳးေတြၾကားမွာ အားငယ္ အထီးက်န္သည့္ ပင့္သက္ရွိက္ခတ္မႈေတြသည္ စီးေမ်ာေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြကို အေ၀းဆံုးကို သယ္ယူသြားခ်င္ေပမယ့္ သူသည္ သယ္ယူခြင့္ မျပဳခဲ့….။
“မင္းကို တစ္ေယာက္တည္း.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ပါဘူးကြာ…. ”
“တစ္ေယာက္တည္း……”
မိုးသည္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္ရင္း ရယ္ေလသည္။ တစ္ေယာက္တည္းဆိုသည့္ စကားသည္ သူ႔အတြက္ ရယ္စရာတစ္ခုမ်ားလား။
“ကိုကလည္း…. မိုးကို သည္လိုပဲ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ မိုးကို တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ပါဘူးတဲ့… အခုေတာ့လည္း …. မိုး……တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ”
မိုးသည္ တစ္ခုခုနာက်င္ေနဟန္ျဖင့္ တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ သူေျပာေသာ မိုးရဲ႕“ကုိ”ဆိုသည္မွာ သူ၏အခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ဦးလို သူ႕ကိုတစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့မွာ မဟုတ္…။ သူယံုလာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုသက္ေသျပရမလဲ….။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေခါင္းေလးငဲ့လိုက္ရင္း တိုးတိုးေလးေျပာသည္။
“မိုးက ဗမာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပါ….။ ဗမာဆန္တဲ့ မိုးကို…. ဘယ္ေလာက္ထိ သည္းခံၿပီး ေပါင္းႏိုင္မွာလဲ…။ မိုးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မတူညီတဲ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုကို ဘယ္လို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မွာလဲ…….။ မိုးက တရုတ္စကားလည္း မေျပာတတ္ဘူး…..။ အဲလက္စ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မိုးရပ္တည္ဖို႕လည္း ခြန္အားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ လက္ကေလးကို ယုယစြာ ေထြးေပြ႕လိုက္ရင္း…….
“ကၽြန္ေတာ္က….. မိုးရဲ႕ ရည္းစားေဟာင္းလို ယဥ္ေက်းမႈမတူညီတာေလး တစ္ခ်က္နဲ႕ ေနာက္ဆုတ္လိမ့္မယ္လို႔ မင္းထင္လို႔လား….။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ နည္းပါးၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနမယ္လို႔ မိုး…. ထင္လို႔လား။ ကိုယ့္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း အာရွကပါပဲ… မင္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း အာရွကပါပဲ….။ ကိုယ္တို႔တေတြမွာ တူညီတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိၾကပါတယ္ကြာ……။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ထြန္းညိွထားသည့္ အနီေရာင္ဆီမီးခြက္မွ မီးလ်ွံေလးသည္ ေလထိလိုက္သလို ယိမ္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မိုးသည္ မီးလ်ွံေလးကို လက္ညိဴးေလးျဖင့္ ထိဖို႔ၾကိဳးစား၏။ ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ ဖေယာင္းစတို႔ကို လက္သည္းခြံေလးျဖင့္ ဖဲ့ယူ၏။ မိုး၏ လက္သည္းခြံေလးတြင္ အနီေရာင္ဖေယာင္းစက္တို႕သည္ ေစးကပ္ၿပီး ပါလာသည္။ ထိုဖေယာင္းစက္ေလးမ်ားကို စုၿပီး လံုးလိုက္သည့္အခါ ညီညာေျပာင္ေခ်ာေသာ အနီေရာင္ ဖေယာင္းစက္လံုးေလး ျဖစ္သြားသည္။
“အဲလက္စ္ရယ္…… ကိုနဲ႕ မိုးနဲ႕…. မတူညီတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို ညိွယူဖို႕ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ အခု.. ကိုယ္ယူလိုက္တဲ့ ဖေယာင္းစေလးလိုပဲ….အရည္ေပ်ာ္ေနတဲ႕ ဖေယာင္းစေလးကို ယူခ်င္လ်င္ အပူဒဏ္ကို ခံရမယ္……။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံရဖို႔ ဒီဖေယာင္းစေလးကို ပူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပံုသြင္းရမယ္။ ပံုသြင္းၿပီးလ်င္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံေလးအတုိင္း ၾကာရွည္ခံဖို႔ အေျခာက္ခံရဦးမယ္။ အဲသည္လိုအေျခာက္ခံဖို႔ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္…..။ မိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အပူဒဏ္လည္းခံၿပီးၿပီ….။ ပံုစံလည္း သြင္းၿပီးၿပီ…။ ဒါေပမယ့္ ကို႕ဆီမွာ…… အခ်ိန္ယူၿပီး အေျခာက္ခံဖို႔ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူး….။ အဲလက္စ္ဆီမွာေရာ အဲသည္လို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေစာင့္ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ရရဲ႕လား…..။ ဒို႔နဲ႕ အဲလက္စ္က အသက္ရွစ္ႏွစ္ေတာင္ ကြာတယ္ေနာ္……။ အဲလက္စ္က ရင့္က်က္ေပမယ့္ ဒို႕က အဲလက္စ္ေလာက္ မရင့္က်က္ေသးဘူး။ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အသက္ကြာဟမႈက အခုလို ဖေယာင္းစက္ေလး ေျခာက္ေသြ႕သြားမယ့္အခ်ိန္လို ေစာင့္ႏိုင္ဖို႔ခက္တယ္……. မိုးေရြးခ်ယ္ခဲ့ဘူးတဲ႔ မိုးရဲ႕ ခ်စ္သူကအဲသည္အတြက္ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူးေလ….။ မိုးလည္း ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ကာလတစ္ခုေပးၿပီး ဖေယာင္းစက္ေလး ေျခာက္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္ထပ္မယူခ်င္ေတာ့ပါဘူး….။”
မိုးကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ ဘာမဆို စိတ္ရွည္စြာ ဖန္တီးယူဖို႔ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားခ်င္သည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အမ်ားၾကီးငယ္ေသာေၾကာင့္ သူဆိုးသမ်ွဒဏ္ ကၽြန္ေတာ္ ခံဖို႔အသင့္ပါပဲ။
“အသက္ကြာဟမႈက အဓိကက်လို႔လားကြာ…. တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကရင္ အသက္ကြာဟမႈက အေရးမပါပါဘူး…. နားလည္မႈက အဓိကပါ”
“မိုးလည္း အဲသည္လို ထင္ခဲ့တာပဲ….. ေနာက္ေတာ့လည္း အခ်စ္ျပယ္သြားတဲ့အခါ အသက္ကြာဟမႈက တရားခံျဖစ္သြားၾကတာပဲ…”
မိုး…. ဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ….။ အသက္ကြာဟမႈကို မိုး.. စိုးထိတ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ နာၾကင္ခဲ့ရေသာ မိုးရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြသည္ ေနာက္ထပ္နာၾကင္မႈေတြ တိုးလာမွာကို ေၾကာက္ရြံေနမိတာလား။ မိုးသည္ အရင္တုန္းက ခ်စ္သူကိုပဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခ်င္မိတာလား။ ကၽြန္ေတာ္မိုးရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးကို ျဖစ္ညွစ္လိုက္မိသည္။
အရင္တုန္းက မိုးရယ္ ကိုရယ္… ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္စလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အခ်ိန္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက မိုးသည္ ပီဘိကေလးေလးတစ္ေယာက္လို လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာႏိုင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း မိုးသည္ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လို ေခြေခါက္စြာ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ပုန္းကြယ္ေနဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာႏွင့္တူသည္။
“တခါတေလ ေမးလိုက္ခ်င္တယ္….. သိလား…… ကိုယ့္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ သူ႔စကားေတြ…. သူ႕ခ်စ္သူသစ္ကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေတာင္ ေျပာၿပီးၿပီလဲလို႕…….”
မိုးသည္ သူေျပာတဲ့ စကားကို သူ႕ဘာသာ သေဘာက်ၿပီး တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေလသည္။
“အခုေလာက္ဆို သူလည္း…. သူရဲ႕ခ်စ္သူအသစ္နဲ႔ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ကြာ… မိုးအေပၚသစၥာမရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဘာလို႔ဆက္ၿပီးတမ္းတေနရတာလဲ…”
မိုး၏ခ်စ္သူသည္… မိုးကို တိတ္ဆိတ္စြာ ထားသြားသည္။ မိုးကို သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြနဲ႕ အတူ ထပ္တူခ်စ္ခဲ့ပါသည္ဆိုေသာ သူသည္… အခုေတာ့လည္း သူ၏ဘ၀အတြက္ မိုးသည္ လက္တဲြေဖာ္ေကာင္းေကာင္း မျဖစ္ခဲ့ဘူး ထင္ခဲ့၏။ သူယံုၾကည္ေသာ ေနာက္ထပ္လက္တစ္စံုအတြက္ မိုးရဲ႕ လက္အစံုကို တိတ္ဆိတ္စြာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။
“ကိုယ့္ကိုပစ္ျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႕ကို… ကိုယ္အျပစ္မျမင္ပါဘူး….. ကိုယ့္ဘက္က လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနလို႔သာ…. ျပည့္စံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သူရွာေတြ႔သြားလို႔ ေနမွာပါ….။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ညံ့လို႔ … ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ခိုးသြားတာ ခံလိုက္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္…. သူ႔ကို အျပစ္မျမင္ရက္ပါဘူး…”
မိုးရဲ႕ အသံေတြသည္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တုန္ခါသြားသည္။ မိုးသည္ အနီေရာင္ေဘာင္ေတြ ကြပ္ထားသည့္ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ နံရံေပၚက ထိုဓါတ္ပံုေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မိုး…. တစ္ပတ္ၾကာသည္အထိ စကားမေျပာဘဲ ေနဖူးခဲ့သည္။ ၿပီးဆံုးခဲ့ေသာ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေတြကို မိုးသည္ ထိုဓါတ္ပံုေတြနဲ႕ ျပန္ျဖည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ မိုးထင္ထားေသာ သံေယာဇဥ္လက္က်န္မ်ားသည္ မိုးထင္သလို မတိုးလာခဲ့။ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနေသာ ဒဏ္ရာေတြသာ တိုးလာခဲ့၏။
ဓါတ္ပံုထဲမွ မ်က္မွန္တပ္ထားေသာလူရြယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ၾကင္နာေသာ ႏူးညံ့ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ မိုးကို စိုက္ၾကည့္ေနၾက၏။ တစ္ခ်ိန္က ၿပံဳးျပေနေသာ ထိုလူရြယ္၏ အၾကည့္တို႔သည္ အတိတ္၏ပံုရိပ္ပမာ စဲြက်န္ေနၾကၿပီး……. အတူတကြ ရွိခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုသာလ်င္ ရပ္တန္႔ေနသည့္ နာရီပမာ ညႊန္းဆိုေနၾကသည္။ အနာဂတ္တြင္ကား ထိုလူ၏ၾကည္နာဖြယ္ေကာင္းေသာ အၾကည့္တို႔သည္ မိုးအတြက္မရွိေတာ့။ စူးစူးနစ္နစ္ျဖင့္ ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ မိုး၏အၾကည့္တို႔ကို ထိုလူရြယ္ကား ျပန္၍တုန္႔ျပန္လိမ့္မည္ကား မဟုတ္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ္မိုးကို အားမလို အားမရ ျဖစ္လာသည္။ နာၾကင္မႈတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကာလ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိၾက၏။ အခ်ိန္တန္လ်င္ ထိုနာၾကင္မႈေတြသည္ အေငြ႕ပါးပါးေလးလို ေျဖးညင္းစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ၾက၏။ ဒါေပမယ့္ မိုးသည္ ထိုအခ်ိန္ကာလေတြကို ဆဲြဆန္႕ ေနခ်င္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္မိုးရဲ႕ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း လႈပ္ခါမိလိုက္သည္။
“ေတာ္သင့္ၿပီမိုး…. ေတာ္သင့္ၿပီ….. ဆံုးရွံးသြားတဲ့ အရာတစ္ခုကို တမ္းတေနမယ့္အစား.. ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့အရာတစ္ခုကို တန္ဖိုးထားသင့္တယ္….. လက္ထဲကအရာပါ ဆံုးရွံးသြားလ်င္ေတာ့ ဘာကိုမွ ျပန္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ… နားလည္ရဲ႕လား…..”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကေန ရုန္းထြက္လိုက္ၿပီး ေနာက္သို႔ ဆုတ္လိုက္၏။ စားပဲြေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းမ်ား စိုက္ထိုးထားေသာ အနီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပန္းအိုးေလးသည္ မိုးလက္နဲ႕ တိုက္မိၿပီး က်ကဲြသြားသည္။ မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးရဲသည့္ မ်က္လံုးေတြျဖင့္ တုန္႕ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအၾကည့္ေတြကို မုန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းသည့္ အၾကည့္ေတြကို မိုးသည္ ဘာလို႔ ေပးေနရတာလဲ။ မိုးသည္ ခ်ာခနဲ လွည္႔သြားၿပီး အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြ ခ်ိတ္ဆဲြထားသည့္ နံရံဘက္ကို လွည့္လိုက္သည္။
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေက်ာခိုင္းလိုက္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္စြာ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တြန္း၀င္ခဲ့ေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကို ေအးစက္စြာ ထိေနသည္။
“ျပန္မယ္ဆိုလ်င္….. တံခါးကို ျပန္ပိတ္ေပးခဲ့ပါ။”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မၾကည့္ဘဲ ေအးစက္သည့္ စကားလံုးေတြျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။
“လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္….။ ရပ္တန္႕ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို… လႈပ္ႏိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုလ်င္ေတာ့…. မိုးအတြက္… ကၽြန္ေတာ္….. ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္….. မိုး ကံေကာင္းပါေစ….”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျဖတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ၿပီး အနီေရာင္ဓါတ္ပံုေတြကိုသာ ျပန္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ မိုးရဲ႕ ျဖတ္ခနဲအၾကည့္မွာ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြသည္ လတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စကားေတြကို မိုးနားလည္လိုက္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အရင္လိုပဲ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွာ မ်က္ရည္စေတြ စြန္းထင္ရစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။
ကၽြန္ေတာ္တံခါးကို ညင္သာစြာ ပိတ္္လိုက္သည္။ တိုးညင္းသည့္ တံခါးခ်က္က်သံႏွင့္အတူ အနီအလင္းတို႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾက၏။ တံခါးေလး၏ဟိုဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ အနီေရာင္အခန္းေလးသည္ ဟိုး….. အရင္လိုပဲ တိတ္ဆိတ္စြာက်န္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
၁၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
၉း၅၅ ညေန
ထိုအလင္းတို႕သည္ သူ၏ေခ်ာမြတ္ေသာ မ်က္ႏွာေပၚကို ၀ဲက်ေနသည့္အခါ စဲြမက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ညိဳ႔အားကို မီးျမိဳက္လိုက္သလိုပင္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ရီေ၀ေ၀ျပန္ၾကည့္သည့္အခါ သူသည္ သူ၏ညိဳ႔ဓါတ္ေတြျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းယူဖို႕ ၾကိဳးစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားမိၿပီး “မိုး” ဟု ခပ္တိုးတိုးေလး ေခၚမိလိုက္သည္။ သူ၏ခပ္ရွရွလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ႏူးညံ႕စြာထိေတြ႔လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည့္ စကားလံုးေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲကို ျပန္ရိုက္သြင္းလိုက္သည္ႏွင့္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရုန္းမရေတာ့။ သူ႔ေျခရင္းက အနီေရာင္ေကာ္ေဇာေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ လဲက်သြားမိေတာ့သည္။
ထို႕ေနာက္ မျမင္ႏိုင္သည့္ အားေတြျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ႏွင္းဆီေသြးေရာင္လႊမ္းသည့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အသက္ရွဴမွားကုန္သည္။ သူရဲ႕အထိအေတြ႔ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးေသြးေတြသည္ ရဲရဲနီလာ၏။ အနီေရာင္ေတြလႊမ္းေနသည့္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးျဖင့္ နီးကပ္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးသည္ ခ်ာခ်ာလည္ သြားေတာ့သည္။
အိပ္မက္တစ္ခုလား။ အနီေရာင္ေတြ လႊမ္းေနသည့္ ဗိမၼာန္တစ္ခုလား။ ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးထလာသည့္အခ်ိန္မွာ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားသည္။ မာဆတ္ဆတ္ သူ႕ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြၾကားထဲကို ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ သူသည္ ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပံဳးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္နဖူးေလးကို ဖြဖြေလးနမ္းသည္။ ထိုအနမ္းသည္ နဖူးမွသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးျပင္ေပၚကို ရွိန္းခနဲ က်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေတြေပၚမွသည္ ကၽြန္ေတာ္လည္ေခ်ာင္းေလးဆီကို ေႏြးခနဲ ေရာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းေလးေတြမွတဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသည္းႏွလံုးထဲကို က်င္ခနဲေရာက္သြားသည္။
“ခ်စ္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္သူရဲ႕ပါးေလးကို မထိတထိကပ္လိုက္ရင္း သူၾကားရံုမပြင့္တပြင့္ေလး ေျပာလိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေၾကာင့္ အခန္းထဲကအနီေရာင္တို႕သည္ မွိန္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိေသာ အနီေရာင္ပိုင္ရွင္ မိုး၏အၿပံဳးတို႔သည္ ခပ္မဲ့မဲ့ေလးျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္မိုးသည္ ၾကက္ေသြးေရာင္ မွီအုန္းေလးတစ္ခုေပၚ ခပ္ရဲ႕ရဲ႕ေလးထိုင္ၿပီး ၿပံဳးဖို႔ၾကိဳးစားသည္။ ဒါေပမယ့္ မိုး၏အၿပံဳးေတြသည္ ခႏၶာကိုယ္ဓါးခ်က္ထိၿပီး ပ်က္ေနသည့္ ေၿမြတစ္ေကာင္လို အသက္မပါေတာ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွားသြားလို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ေမး၏။ အေျဖအစား နာက်င္ေနသည့္ သူ၏အၿပံဳးေတြသာ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ရလိုက္ေတာ့သည္။
မိုးရဲ႕အၿပံဳးေတြၾကားမွာ အားငယ္ အထီးက်န္သည့္ ပင့္သက္ရွိက္ခတ္မႈေတြသည္ စီးေမ်ာေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြကို အေ၀းဆံုးကို သယ္ယူသြားခ်င္ေပမယ့္ သူသည္ သယ္ယူခြင့္ မျပဳခဲ့….။
“မင္းကို တစ္ေယာက္တည္း.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ပါဘူးကြာ…. ”
“တစ္ေယာက္တည္း……”
မိုးသည္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္ရင္း ရယ္ေလသည္။ တစ္ေယာက္တည္းဆိုသည့္ စကားသည္ သူ႔အတြက္ ရယ္စရာတစ္ခုမ်ားလား။
“ကိုကလည္း…. မိုးကို သည္လိုပဲ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ မိုးကို တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ပါဘူးတဲ့… အခုေတာ့လည္း …. မိုး……တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ”
မိုးသည္ တစ္ခုခုနာက်င္ေနဟန္ျဖင့္ တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ သူေျပာေသာ မိုးရဲ႕“ကုိ”ဆိုသည္မွာ သူ၏အခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ဦးလို သူ႕ကိုတစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့မွာ မဟုတ္…။ သူယံုလာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုသက္ေသျပရမလဲ….။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေခါင္းေလးငဲ့လိုက္ရင္း တိုးတိုးေလးေျပာသည္။
“မိုးက ဗမာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပါ….။ ဗမာဆန္တဲ့ မိုးကို…. ဘယ္ေလာက္ထိ သည္းခံၿပီး ေပါင္းႏိုင္မွာလဲ…။ မိုးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မတူညီတဲ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုကို ဘယ္လို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မွာလဲ…….။ မိုးက တရုတ္စကားလည္း မေျပာတတ္ဘူး…..။ အဲလက္စ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မိုးရပ္တည္ဖို႕လည္း ခြန္အားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ လက္ကေလးကို ယုယစြာ ေထြးေပြ႕လိုက္ရင္း…….
“ကၽြန္ေတာ္က….. မိုးရဲ႕ ရည္းစားေဟာင္းလို ယဥ္ေက်းမႈမတူညီတာေလး တစ္ခ်က္နဲ႕ ေနာက္ဆုတ္လိမ့္မယ္လို႔ မင္းထင္လို႔လား….။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ နည္းပါးၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနမယ္လို႔ မိုး…. ထင္လို႔လား။ ကိုယ့္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း အာရွကပါပဲ… မင္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း အာရွကပါပဲ….။ ကိုယ္တို႔တေတြမွာ တူညီတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိၾကပါတယ္ကြာ……။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ထြန္းညိွထားသည့္ အနီေရာင္ဆီမီးခြက္မွ မီးလ်ွံေလးသည္ ေလထိလိုက္သလို ယိမ္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မိုးသည္ မီးလ်ွံေလးကို လက္ညိဴးေလးျဖင့္ ထိဖို႔ၾကိဳးစား၏။ ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ ဖေယာင္းစတို႔ကို လက္သည္းခြံေလးျဖင့္ ဖဲ့ယူ၏။ မိုး၏ လက္သည္းခြံေလးတြင္ အနီေရာင္ဖေယာင္းစက္တို႕သည္ ေစးကပ္ၿပီး ပါလာသည္။ ထိုဖေယာင္းစက္ေလးမ်ားကို စုၿပီး လံုးလိုက္သည့္အခါ ညီညာေျပာင္ေခ်ာေသာ အနီေရာင္ ဖေယာင္းစက္လံုးေလး ျဖစ္သြားသည္။
“အဲလက္စ္ရယ္…… ကိုနဲ႕ မိုးနဲ႕…. မတူညီတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို ညိွယူဖို႕ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ အခု.. ကိုယ္ယူလိုက္တဲ့ ဖေယာင္းစေလးလိုပဲ….အရည္ေပ်ာ္ေနတဲ႕ ဖေယာင္းစေလးကို ယူခ်င္လ်င္ အပူဒဏ္ကို ခံရမယ္……။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံရဖို႔ ဒီဖေယာင္းစေလးကို ပူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပံုသြင္းရမယ္။ ပံုသြင္းၿပီးလ်င္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံေလးအတုိင္း ၾကာရွည္ခံဖို႔ အေျခာက္ခံရဦးမယ္။ အဲသည္လိုအေျခာက္ခံဖို႔ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္…..။ မိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အပူဒဏ္လည္းခံၿပီးၿပီ….။ ပံုစံလည္း သြင္းၿပီးၿပီ…။ ဒါေပမယ့္ ကို႕ဆီမွာ…… အခ်ိန္ယူၿပီး အေျခာက္ခံဖို႔ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူး….။ အဲလက္စ္ဆီမွာေရာ အဲသည္လို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေစာင့္ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ရရဲ႕လား…..။ ဒို႔နဲ႕ အဲလက္စ္က အသက္ရွစ္ႏွစ္ေတာင္ ကြာတယ္ေနာ္……။ အဲလက္စ္က ရင့္က်က္ေပမယ့္ ဒို႕က အဲလက္စ္ေလာက္ မရင့္က်က္ေသးဘူး။ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အသက္ကြာဟမႈက အခုလို ဖေယာင္းစက္ေလး ေျခာက္ေသြ႕သြားမယ့္အခ်ိန္လို ေစာင့္ႏိုင္ဖို႔ခက္တယ္……. မိုးေရြးခ်ယ္ခဲ့ဘူးတဲ႔ မိုးရဲ႕ ခ်စ္သူကအဲသည္အတြက္ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူးေလ….။ မိုးလည္း ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ကာလတစ္ခုေပးၿပီး ဖေယာင္းစက္ေလး ေျခာက္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္ထပ္မယူခ်င္ေတာ့ပါဘူး….။”
မိုးကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ ဘာမဆို စိတ္ရွည္စြာ ဖန္တီးယူဖို႔ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားခ်င္သည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အမ်ားၾကီးငယ္ေသာေၾကာင့္ သူဆိုးသမ်ွဒဏ္ ကၽြန္ေတာ္ ခံဖို႔အသင့္ပါပဲ။
“အသက္ကြာဟမႈက အဓိကက်လို႔လားကြာ…. တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကရင္ အသက္ကြာဟမႈက အေရးမပါပါဘူး…. နားလည္မႈက အဓိကပါ”
“မိုးလည္း အဲသည္လို ထင္ခဲ့တာပဲ….. ေနာက္ေတာ့လည္း အခ်စ္ျပယ္သြားတဲ့အခါ အသက္ကြာဟမႈက တရားခံျဖစ္သြားၾကတာပဲ…”
မိုး…. ဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ….။ အသက္ကြာဟမႈကို မိုး.. စိုးထိတ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ နာၾကင္ခဲ့ရေသာ မိုးရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြသည္ ေနာက္ထပ္နာၾကင္မႈေတြ တိုးလာမွာကို ေၾကာက္ရြံေနမိတာလား။ မိုးသည္ အရင္တုန္းက ခ်စ္သူကိုပဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခ်င္မိတာလား။ ကၽြန္ေတာ္မိုးရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးကို ျဖစ္ညွစ္လိုက္မိသည္။
အရင္တုန္းက မိုးရယ္ ကိုရယ္… ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္စလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အခ်ိန္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက မိုးသည္ ပီဘိကေလးေလးတစ္ေယာက္လို လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာႏိုင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း မိုးသည္ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လို ေခြေခါက္စြာ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ပုန္းကြယ္ေနဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာႏွင့္တူသည္။
“တခါတေလ ေမးလိုက္ခ်င္တယ္….. သိလား…… ကိုယ့္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ သူ႔စကားေတြ…. သူ႕ခ်စ္သူသစ္ကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေတာင္ ေျပာၿပီးၿပီလဲလို႕…….”
မိုးသည္ သူေျပာတဲ့ စကားကို သူ႕ဘာသာ သေဘာက်ၿပီး တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေလသည္။
“အခုေလာက္ဆို သူလည္း…. သူရဲ႕ခ်စ္သူအသစ္နဲ႔ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ကြာ… မိုးအေပၚသစၥာမရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဘာလို႔ဆက္ၿပီးတမ္းတေနရတာလဲ…”
မိုး၏ခ်စ္သူသည္… မိုးကို တိတ္ဆိတ္စြာ ထားသြားသည္။ မိုးကို သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြနဲ႕ အတူ ထပ္တူခ်စ္ခဲ့ပါသည္ဆိုေသာ သူသည္… အခုေတာ့လည္း သူ၏ဘ၀အတြက္ မိုးသည္ လက္တဲြေဖာ္ေကာင္းေကာင္း မျဖစ္ခဲ့ဘူး ထင္ခဲ့၏။ သူယံုၾကည္ေသာ ေနာက္ထပ္လက္တစ္စံုအတြက္ မိုးရဲ႕ လက္အစံုကို တိတ္ဆိတ္စြာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။
“ကိုယ့္ကိုပစ္ျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႕ကို… ကိုယ္အျပစ္မျမင္ပါဘူး….. ကိုယ့္ဘက္က လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနလို႔သာ…. ျပည့္စံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သူရွာေတြ႔သြားလို႔ ေနမွာပါ….။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ညံ့လို႔ … ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ခိုးသြားတာ ခံလိုက္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္…. သူ႔ကို အျပစ္မျမင္ရက္ပါဘူး…”
မိုးရဲ႕ အသံေတြသည္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တုန္ခါသြားသည္။ မိုးသည္ အနီေရာင္ေဘာင္ေတြ ကြပ္ထားသည့္ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ နံရံေပၚက ထိုဓါတ္ပံုေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မိုး…. တစ္ပတ္ၾကာသည္အထိ စကားမေျပာဘဲ ေနဖူးခဲ့သည္။ ၿပီးဆံုးခဲ့ေသာ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေတြကို မိုးသည္ ထိုဓါတ္ပံုေတြနဲ႕ ျပန္ျဖည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ မိုးထင္ထားေသာ သံေယာဇဥ္လက္က်န္မ်ားသည္ မိုးထင္သလို မတိုးလာခဲ့။ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနေသာ ဒဏ္ရာေတြသာ တိုးလာခဲ့၏။
ဓါတ္ပံုထဲမွ မ်က္မွန္တပ္ထားေသာလူရြယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ၾကင္နာေသာ ႏူးညံ့ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ မိုးကို စိုက္ၾကည့္ေနၾက၏။ တစ္ခ်ိန္က ၿပံဳးျပေနေသာ ထိုလူရြယ္၏ အၾကည့္တို႔သည္ အတိတ္၏ပံုရိပ္ပမာ စဲြက်န္ေနၾကၿပီး……. အတူတကြ ရွိခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုသာလ်င္ ရပ္တန္႔ေနသည့္ နာရီပမာ ညႊန္းဆိုေနၾကသည္။ အနာဂတ္တြင္ကား ထိုလူ၏ၾကည္နာဖြယ္ေကာင္းေသာ အၾကည့္တို႔သည္ မိုးအတြက္မရွိေတာ့။ စူးစူးနစ္နစ္ျဖင့္ ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ မိုး၏အၾကည့္တို႔ကို ထိုလူရြယ္ကား ျပန္၍တုန္႔ျပန္လိမ့္မည္ကား မဟုတ္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ္မိုးကို အားမလို အားမရ ျဖစ္လာသည္။ နာၾကင္မႈတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကာလ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိၾက၏။ အခ်ိန္တန္လ်င္ ထိုနာၾကင္မႈေတြသည္ အေငြ႕ပါးပါးေလးလို ေျဖးညင္းစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ၾက၏။ ဒါေပမယ့္ မိုးသည္ ထိုအခ်ိန္ကာလေတြကို ဆဲြဆန္႕ ေနခ်င္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္မိုးရဲ႕ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း လႈပ္ခါမိလိုက္သည္။
“ေတာ္သင့္ၿပီမိုး…. ေတာ္သင့္ၿပီ….. ဆံုးရွံးသြားတဲ့ အရာတစ္ခုကို တမ္းတေနမယ့္အစား.. ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့အရာတစ္ခုကို တန္ဖိုးထားသင့္တယ္….. လက္ထဲကအရာပါ ဆံုးရွံးသြားလ်င္ေတာ့ ဘာကိုမွ ျပန္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ… နားလည္ရဲ႕လား…..”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကေန ရုန္းထြက္လိုက္ၿပီး ေနာက္သို႔ ဆုတ္လိုက္၏။ စားပဲြေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းမ်ား စိုက္ထိုးထားေသာ အနီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပန္းအိုးေလးသည္ မိုးလက္နဲ႕ တိုက္မိၿပီး က်ကဲြသြားသည္။ မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးရဲသည့္ မ်က္လံုးေတြျဖင့္ တုန္႕ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအၾကည့္ေတြကို မုန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းသည့္ အၾကည့္ေတြကို မိုးသည္ ဘာလို႔ ေပးေနရတာလဲ။ မိုးသည္ ခ်ာခနဲ လွည္႔သြားၿပီး အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြ ခ်ိတ္ဆဲြထားသည့္ နံရံဘက္ကို လွည့္လိုက္သည္။
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေက်ာခိုင္းလိုက္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္စြာ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တြန္း၀င္ခဲ့ေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကို ေအးစက္စြာ ထိေနသည္။
“ျပန္မယ္ဆိုလ်င္….. တံခါးကို ျပန္ပိတ္ေပးခဲ့ပါ။”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မၾကည့္ဘဲ ေအးစက္သည့္ စကားလံုးေတြျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။
“လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္….။ ရပ္တန္႕ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို… လႈပ္ႏိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုလ်င္ေတာ့…. မိုးအတြက္… ကၽြန္ေတာ္….. ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္….. မိုး ကံေကာင္းပါေစ….”
မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျဖတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ၿပီး အနီေရာင္ဓါတ္ပံုေတြကိုသာ ျပန္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ မိုးရဲ႕ ျဖတ္ခနဲအၾကည့္မွာ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြသည္ လတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စကားေတြကို မိုးနားလည္လိုက္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အရင္လိုပဲ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွာ မ်က္ရည္စေတြ စြန္းထင္ရစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။
ကၽြန္ေတာ္တံခါးကို ညင္သာစြာ ပိတ္္လိုက္သည္။ တိုးညင္းသည့္ တံခါးခ်က္က်သံႏွင့္အတူ အနီအလင္းတို႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾက၏။ တံခါးေလး၏ဟိုဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ အနီေရာင္အခန္းေလးသည္ ဟိုး….. အရင္လိုပဲ တိတ္ဆိတ္စြာက်န္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
၁၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
၉း၅၅ ညေန
19 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
"လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ "
မွန္လိုက္တာ။ ေလာေလာဆယ္ အဲ့ဒီစကားေလးပဲ ၾကိဳက္လို႔။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ဖတ္ျပီးမွ ထပ္လာေရးေတာ့မယ္။
ရန္ကုန္မွာ ေကာင္းေကာင္းေန။ ကဳမေနနုဲ႕ ၾကားလား
လြမ္းသုရင္
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ဆိုေပမယ့္၊ တခါတေလေတာ့လဲ ကိုယ့္အတၱဆိုတာ သူၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္ကြာ ....
“လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္….။
စဥ္းစားသြားတယ္ အကိုေရ း)
ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာတူတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္...သိပ္မွန္တာေပါ့။
အစ္ကိုက တင္လည္းမတင္ဘူး။ တင္ေတာ့လည္း လက္ဖ်ားခါေလာက္တဲ့ပို႔စ္ေတြပဲ တင္တာကိုး
ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ အတၱပါတယ္ ...
အဲ့နားေလးက ေရးထားတဲ့
စာပိုဒ္ ေလး ဖတ္ၿပီး
ေခါင္းထဲ မွာ
စဥ္းစား စရာ ေလး အေတြးေလးေတြ
ေပၚလာမိတယ္ ...
စကားလံုးတိုင္းေရာ
ဇာတ္အိမ္ဖဲ႔ြစည္းမွဳေရာဘာမွေျပာစရာမလိုဘဲ
ၾကိဳက္မိတဲ့အတြက္ ဟိုက္လိုက္တ္ လုပ္မသြားေတာ့ဘူး
လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ <<<ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးကေတာ့ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္တယ္လို႔ထင္မိပါတယ
္သက္ပိုင္သူေရ..သိပ္ေကာင္းတဲ့ပို႔စ္ေလးပါ
ကိုမိုးခါးစဥ္းစားတဲ့ စာပိုဒ္ကို က်ေနာ္လဲ စဥ္းစားသြားတယ္.. ျပီးေတာ့ လက္ခံမိတယ္ဗ်ာ.`
ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ အကိုေရ က်ေနာ္မွာထားတာေလး အခ်ိန္ရရင္ျကည့္ခဲ့ဖုိ႕ မေမ့နဲ့ေနာ္
အဟဲ..မွားလုိ႕ ခုမွေသခ်ာျကည့္မိတယ္။ပုံေလးထဲမွာ ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ႕ မိုးခါးဆိုတာ ကိုမုိးခါးမဟုတ္ဘူး။
မမိုးခါးပဲ ျဖစ္ရမယ္။
အင္း... ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရာတခုကို စြန္ ့ပစ္တယ္ဆိုတာ လံုေလာက္တဲ့ အေႀကာင္းရင္းရိွလို ့ဆိုတာ လက္ခံတယ္...
ဘယ္သူမဆိုေတာ့ သက္မဲ့ပစၥည္းျဖစ္ျဖစ္၊ သက္ရိွျဖစ္ျဖစ္ မပစ္ခ်င္ရက္ေပမဲ့ ပစ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ခိုင္လံုရင္ေတာ့ ပစ္ရမွာပဲ...
=)
ပစ္ျပီးသြားရင္ ေနာက္လွည့္မႀကည့္တဲ့ လူထဲမွာေတာ့ ေမသူပါတယ္ထင္တာပဲ...
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ဆိုေပမဲ့... တဖက္လူအတြက္ေတာ့ ဒဏ္ရာမျဖစ္သင့္ဘူးေပါ့... အတၱက ေကာင္းမြန္တဲ့ အတၱျဖစ္ဖို ့သာလိုတာပါ
ေတြးသြားပါတယ္။
ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ပီး “ခ်စ္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးကို မွတ္မွတ္ထင္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါဆို မိုးက အဲလက္စ္ ကုိ မခ်စ္ဘူးလား။ ဒါဆုိ ဘာေၾကာင့္?????
မိုးက သံေယာဇဥ္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္..
တစ္ခုခုကို သတိရသြားတရ္...
ဟိုက္ရွား...အလြန္ေကာင္း .
စာေကာင္းတစ္ခုခု ကို ဆာေလာင္ေနတဲ႕ လူအတြက္ တကယ္အာဟာရျပည္႕လိုက္ေစတယ္..
(အခုေတာ့လည္း မိုးသည္ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လို ေခြေခါက္စြာ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ပုန္းကြယ္ေနဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာႏွင့္တူသည္။)
အခ်စ္ကို ပုန္းလို႔ ရသလား???
အခ်စ္ကို ပုန္းတာလဲ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေနာ္။
အင္း..
ခိုင္လံုတဲ့ အေႀကာင္းျပခ်က္ရွလို႔သာ စြန္႔ခြါသြားတာ..
ေအးေပါ့ဗ်ာ..
မိုးေရထဲမွာ ငိုေနသူတစ္ေယာက္အတြက္ ပတ္ဇဝင္းက်င္က မသိႏိုင္ပါဘူး.. ကာယကံရွင္မွတစ္ပါးေပါ့..
ေရးထားတာေလး ေကာင္းတယ္ဗ်ာ..
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ
စည္သူ။
ကာလာေတြအားလံုးထဲမွာ အနီေရာင္ကအားအျပင္းဆံုးပဲ… ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕အေရာင္၊ ရဲရင့္မႈရဲ႕အေရာင္၊ ေသြးရဲ႕အေရာင္….။ ဇာတ္လမ္းတခုလံုးမွာ အနီေရာင္ေတြဖံုးလႊမ္းေနတာကိုၾကိဳက္တယ္..။ အခ်စ္ဒဏ္ရာေတြကို အနီေရာင္အခန္းထဲမွာကုစားေနတဲ့ အေတာင္က်ိဳးတဲ့ငွက္ငယ္တေကာင္ေပ့ါေနာ္…။ တေေနရာမွာဖတ္ဖူးတယ္.. suicide ဖို႕ၾကိဳးစားေနတဲ့သူေတြကို အနီေရာင္အခန္းထဲမွာထားရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္သတ္ေသဖို႔ရာခိုင္ႏႈန္းပိုမ်ားတယ္တဲ့..။ ဒီအနီေရာင္အခန္းမွာေနရင္ အတိတ္ေတြျပန္ပူေႏြးလာႏို္င္တယ္.. အခ်စ္ရဲ႕ဒဏ္ရာေတြကို ကုစားဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕နွလံုးသားအနီေရာင္အခန္းေလးထဲကပဲ ထြက္လာရမွာေပ့ါ။
“ျပန္မယ္ဆိုလ်င္….. တံခါးကို ျပန္ပိတ္ေပးခဲ့ပါ။” တဲ့… အဲ့စာသားေလးကိုၾကိဳက္တယ္..။
တေခါက္ကဆို အနီေရာင္ေမြ႕ရာ၊ ေခါင္းအံုး၊ ေစာင္ေတြခင္းထားတဲ့အခန္းေလးထဲမွာ အနီေရာင္မီးအိမ္ေလးထြန္းရင္း.. ဒီလိုစိတ္ကူးယဥ္ဖူးတယ္.။ တကယ့္ကုိ လူ႔ေလာကနဲ႕အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားေလာက္ေအာင္ပဲ ညိႈႈႈ႕အားရွိတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္.. အစထဲကအနီေရာင္ၾကိဳက္တာလည္းပါမွာေပါ့ေလ :) အခု ဒီ၀တၳဳတိုကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ ခံစားမႈေတြထပ္တူက်သြားတယ္။ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္လည္းဒီလုိစာေကာင္းေပေကာင္းေတြအမ်ားၾကီးေရးသြားႏိုင္ပါေစလို႔ .. :)
ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုးအရာတစ္ခုကို လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးရတာေလာက္ နာက်င္စရာေကာင္းတာ မရွိပါဘူး... ပိုဆိုးတာက သူက ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်စ္ဦးလည္းၿဖစ္၊ ကုိယ္က မိန္းကေလးၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္လည္း ပါပါလိမ့္မယ္... ေယာက်္ားေလးဆိုရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ ႏွစ္ရွည္လမ်ားၾကာစြာ ခံစားေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး... One go Two come pot... ဒီစကားက အခုဆိုရင္ Date Out သြားၿပီထင္ပါတယ္... One go Many come pot... rite???
Anyway, I like ur post... :)
လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္….။ ရပ္တန္႕ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို… လႈပ္ႏိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုလ်င္ေတာ့…....
အရမ္းၾကိဳက္မိတဲ႔စာသားေလးပါဘဲ
စြန္႔ပစ္ၿပီဆိုထဲက အဲဒီသူဆီမွာ ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္တဲ႔ၿပစ္ခ်က္ေတြရွိေနလုိ႔ေပါ႔
အေတြးမ်ားစြာ ၿပန္သြားတယ္ ပုိင္ပိုင္ေရ
ပို႔စ္ေလးကေကာင္းလြန္းလုိ႔ ဆုံးသြားမွန္းေတာင္မသိလုိက္ဘူးး
သက္ၿပင္းေတာင္ရဲရဲမခ်ရဲဘဲအဆုံးထိဆက္ဖတ္လုိက္တယ္...
ပို႔စ္ေကာင္းေလးေတြေမွ်ာ္ေနမယ္..
“မိုးကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ ဘာမဆို စိတ္ရွည္စြာ ဖန္တီးယူဖို႔ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားခ်င္သည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အမ်ားၾကီးငယ္ေသာေၾကာင့္ သူဆိုးသမ်ွဒဏ္ ကၽြန္ေတာ္ ခံဖို႔အသင့္ပါပဲ။”
“ကၽြန္ေတာ္မိုးကို အားမလို အားမရ ျဖစ္လာသည္။ နာၾကင္မႈတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကာလ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိၾက၏။ အခ်ိန္တန္လ်င္ ထိုနာၾကင္မႈေတြသည္ အေငြ႕ပါးပါးေလးလို ေျဖးညင္းစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ၾက၏။ ဒါေပမယ့္ မိုးသည္ ထိုအခ်ိန္ကာလေတြကို ဆဲြဆန္႕ ေနခ်င္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္မိုးရဲ႕ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း လႈပ္ခါမိလိုက္သည္။”
“လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္….။ ရပ္တန္႕ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို… လႈပ္ႏိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုလ်င္ေတာ့…. မိုးအတြက္… ကၽြန္ေတာ္….. ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္….. မိုး ကံေကာင္းပါေစ….”
အင္း အဲဒီစကားေတြကိုဖတ္မိေတာ့ သူ႔ရဲ့ စိတ္ေတြကို သိသြားတယ္... တကယ္ေတာ့ ပထမဆံုး သူကိုယ္သူထင္ေနခဲ့တယ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုးသည္းခံႏုိင္တယ္ဆိုတာ....
တကယ္လုိ႔ မုိးကိုရခဲ့ရင္ေရာ သူဘယ္ေလာက္ထိဆက္ပီး စိတ္ရွည္ႏုိင္မွာမုိ႔လဲ...
မုိးကသူခ်စ္သူကို ဘာမွမရႏုိင္မွနး္သိတာကို တမ္းတပီး ေနတယ္....
သူက မုိးအနားမွာေနခြင္႔ရေနတာပဲ... အဲဒါေတာင္ သည္းခံ ေစာင့္စားေနဖုိ႔ စိတ္မရွည္ေတာ့ .... သူတကယ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ....
ေတြးစရာေတြအမ်ားၾကီးပဲ ကိုသက္ပိုင္သူေရ...
စာေကာင္းေလးဖတ္ခြင့္ရလုိ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
ေနာက္တစ္ခ်က္ စဥ္းစားမိတာေလး ရွိတယ္ ကိုသက္ပိုင္သူေျပာတဲ့ အနီေရာင္ အခန္းေလးမွာ အနီေရာင္ အခန္းေၾကာင့္ သူစိတ္မရွည္ျဖစ္သြားသလားဆုိတာေလးလည္းေတြးလုိက္မိတယ္ဗ်.... သူမုိးကိုတကယ္ခ်စ္ရင္ မုိးရဲ့ အခန္းေလးကို အရင္ေျပာင္းပစ္ဖုိ႔ လုိမလားပဲ... အဟဲ.. ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူး... အေ၇ာင္ေတြက လူေတြ စိတ္ကို လႊမ္းမုိးတယ္ဆုိတာ ေတြးမိလုိ႔ပါ...
“လူတစ္ေယာက္ဟာ…. သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို စြန္႔ပစ္သြားဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလို႔သာ ေက်ာခိုင္းသြားတတ္ၾကတာ…လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အတၱပါတယ္ မိုး…. ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူဆီမွာ ရွိႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ရွာေဖြရင္း…… ရင္ခုန္ရင္း ခ်စ္သြားတတ္ၾကတယ္…… သူလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ မရွိေတာ့မွန္း သိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႕မွာ အဲသည္ ရင္ခုန္သံေတြကလည္း အလိုလို ရပ္တန္႕သြားတတ္ၾကတယ္…............
အားးးးးးးးးးးးးးသိပ္ေကာင္းတဲ့စကားေလးပါလား
Post a Comment