ကၽြန္မနဲ႕ အရည္မရ အဖတ္မရအခ်စ္မ်ား

ညတုန္းက တန္ေဆာင္တိုင္ သူခိုးၾကီးညေလ ဒီပို႕စ္ေလးကို ဒီေနရာကေန ခိုးလာတာ.. ပိုင္ရွင္လာလို႔ ျပန္သိမ္းထားတာ... ပိုင္ရွင္မရွိတုန္း ဖတ္ၾကေနာ္... ဟီး.. သူလာရင္ ျပန္ဖြက္ရမွာ...


ကိုကို

အဲဒီႏွစ္က ကိုကို ရန္ကုန္မွာ ဆုတက္ယူရသည္။
ကိုကို ျပန္လာေတာ့ ညစာစားပြဲက ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကိုကို႔ကို တခုေမးမိ၏။

"ကိုကို ဘာဆက္တက္မွာလဲဟင္"
ကိုကိုက "အုန္းပင္" ဟု သာျပန္ေျဖခဲ့၏။

"ဟင္ ကိုကိုကလဲ အျမင့္ၾကီးရယ္။ မၾကာခင္ပဲ တက္ရေတာ့မယ့္ဟာ"

ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ရီေမာလြယ္သူပီပီ "အုန္းသီးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ႀကိဳက္တာေ႐ြးလို႔ ရေနေတာ့လည္း ဒီလိုပဲေပါ့ေလ" ဟု ကိုကို မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာခဲ့သည္။
ကိုကိုက မဲ႕ကာရဲြ႕ကာနဲ႕ ၿပံဳးေနခဲ့၏။
ကိုကို ႀကီးက်ယ္ၿပီး ေျပာေနတာ ကိုယ္ကေတာ့ သိပါသည္။

မၾကာခင္မွာပဲ ကိုကို စာေရးဖူးတဲ့ ပညာေရးစာေစာင္ေတြမွာ ကိုကို႔ အတင္းတခ်ိဳ႕ပါလာသည္။ အနာဂတ္ရည္မွန္းခ်က္ အေၾကာင္းကို ေမးေတာ့ ကိုကိုက "ေအာင္ျမင္တဲ့ အုန္းစိုက္သမား တေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ပါ" ဟု ေျဖခဲ့သည္။

အဲဒီ ေခတ္ကာလမွာ ဘယ္လို ထူးခၽြန္သူမွ မေျဖခဲ့ဖူးေသးတဲ့ အေျဖမ်ိဳး။
ကိုယ္ကေတာ့ တိတ္တိတ္ကေလးပဲ စိတ္ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးေနခဲ့သည္။
"ကိုကိုက သိပ္တက္တာပဲ" လို႔လည္း ခဏခဏ မွတ္ခ်က္ျပဳမိသည္။

ကိုယ့္ ငယ္ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးရဲ႕ သူရဲေကာင္းဟာ ငေထြရူး ၿပီးရင္ ကိုကို ပါ။ ဒါေတာင္ ကိုကိုက ငေထြရဴးကို သမိုင္းမွာ ေနရာေပးခ်င္လို႔ အုန္းပင္ပဲ ေရြးတက္တာ

*****
ကိုကို႔ေၾကာင့္ အဲဒီႏွစ္ စာေမးပြဲကို ေကာင္းေကာင္း က်ခဲ့သည္။

ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ ခဏေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကိုကိုရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ မခြဲမခြာ ႐ွိခဲ့သည္။
ကိုကိုတို႔ အိမ္႐ွိတဲ့ လူစည္ကားရာ လမ္းက်ဥ္းကေလးမွာ ညေနတုိင္ရင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ ျမစ္ကမ္းနဖူးက ဇရပ္ကို ေရာက္တဲ့ထိေပါ့။

ျမစ္ေရျပင္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေႏြရာသီ ပုတ္အန္႔အန္႔ရနံ႔ေလးေတြရယ္။
ကိုကို႔နဖူးေပၚက ဘုေလးေတြရယ္။
ဘုရားေပၚက တံျမတ္စည္းလွဲသံေလးေတြရယ္။
အင္မတန္မွ ခ်ိဳျမလႈိက္လွဲခဲ့သည့္ အခ်ိန္ေတြပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုကိုလည္း တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ တင္လုိက္ၿပီ။
စာသင္ခ်ိန္ေတြ ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ကိုကို႔ေဖေဖရဲ႕ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ စၿပီး ေလ့လာေနၿပီ လို႔ သိရသည္။

"ဒါျဖင့္ ကိုကိုက ၀မ္းဆဲြပဲ လုပ္မွာေပါ့ေနာ္"
ကိုယ္ကေတာ့ ကိုကိုေျဖဖူးတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို စိတ္စြဲလမ္းစြာနဲ႔ ႏွေမ်ာတသစြာ ေမးခဲ့မိသည္။
ကိုကိုက ေအးေအးသက္သာပဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။
ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အစက သူမေျပာဘူးလား ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကိုယ့္ကို မ်က္လံုး၀င့္၍ ၾကည့္ေလသည္။

"ကိုကို႔ေဖေဖက လုပ္ခိုင္းလို႔လား။ ဟုတ္လားဟင္"
ကိုကိုက ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ကို ကာရံထားေသာ လက္ရန္းတိုင္ကို လ်ွာနဲ႕ယက္ေနရင္းက ဆတ္ခနဲ ေခါင္းငဲ့ၾကည့္ခဲ့သည္။

"ဟာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုကိုက ကေလးမွ မဟုတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ (ကိုကို႔ရဲ႕ အစ္ကို) တုန္းကလည္း သူႀကိဳက္တာ သူတက္ခဲ့တာပဲ။ ေဖေဖတို႔ ဘာမွ မေျပာပါဘူး။"

"ကိုကို႔ အစ္ကိုက ေဆးေက်ာင္းမွ မမီတာ။ သူ အင္ဂ်င္နီယာမွ မလုပ္ရင္ ဘာလုပ္မလဲ"

"ဒီလိုလဲ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ကိုကိုေျပာတာက သူ႔ေက်ာင္းမွာ သူႀကိဳက္တဲ့ ေမဂ်ာ ယူခဲ့တာကို ေျပာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုတို႔မွာ ငယ္ငယ္တည္းက ေဖေဖ့ကိုေရာ၊ ေမေမ့ကိုေရာ အနီးကပ္ ျမင္ေနခဲ့တာ။ ဘယ္ဟာက ဘယ္လိုဆိုတာ ေကာင္းေကာင္း သိတာေပါ့"
(ကိုကိုတို႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ထူးဆန္းေသာ စံုတြဲျဖစ္၏။ ကိုကို႔ေမေမသည္ တဲေဆာက္ေသာအင္ဂ်င္နီယာ။ သို႔ေသာ္ ကိုကိုတို႔ ငယ္စဉ္ကပင္ အလုပ္မွ အနားယူခဲ့သည္ ဟု ဆိုသည္။သူေဆာက္ေသာ တဲေတြ ၿပိဳက်ခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္)

"ဒါေပမယ့္ ကိုကိုပဲ အုန္းတက္သမား ျဖစ္ခ်င္တာဆို"

ကိုကိုက ဘာမွ ျပန္မေျဖဘဲ ကိုယ့္ကို ၿပံဳးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ အဲဒၾီၾကာကူလီအၿပံဳးကို ကိုယ္ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနခဲ့ေသာ္လည္း အဲဒီ အၿပံဳးက ေဆာင္ေလေသာ အဓိပၸါယ္ကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္ မသိခဲ့ပါ။

ကိုကို ဘာေၾကာင့္ အဲလို ၿပံဳးတာလဲ။

"ဒါျဖင့္ ကိုကိုက အဲဒီေက်ာင္းကိုပဲ တက္မွာေပါ့ေနာ္"
ကိုယ္ ထပ္၍ အတည္ျပဳလိုက္သည္။ ကိုကိုက ဘာမွ ျပန္မေျဖပါ။ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းကပဲ ၀င္ေျဖခဲ့၏။

"ခက္လုိက္တာေနာ္ နင္ကလဲ ၀င္ခြင့္ေတာင္ တင္ၿပီးပါၿပီ ဆိုေနမွ..."

"ဒီလိုဆုိ ကိုကိုနဲ႔ ေက်ာင္းတူတူ မတက္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ကိုကို ၀ါသနာပါလို႔လား။"

"ကိုကို ေသခ်ာစဉ္းစားၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္တာ။ အမွတ္မီလို႔ တခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေဖေဖတက္တဲ့ ေက်ာင္းပဲ တက္မယ္။ ေဖေဖ့လို ဆရာ၀န္ လုပ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖ့လုိပဲ..."

ကိုကို႔အသံက တိခနဲ ရပ္သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေရာ ကိုယ္ေရာ ကိုကို႔ကို ၿပိဳင္တူ ေမာ့ၾကည့္မိၾက၏။

ဆက္ပါဦးမည္။


ဟီးဟီး.. ေပ်ာ္စရာ သူခိုးၾကီးည ျဖစ္ပါေစ......