ေဆာင္းမဟုတ္သည့္ႏွင္း (၃) ဇာတ္သိမ္းပိုုင္း

“ျမရင္က… ေအးၾကည္မွားတယ္လို႔ ထင္ရေအာင္၊ ျမရင္ဘ၀မွာ ေအးၾကည္လို မွားခဲ့ဖူးလို႔လား။”


သူမ၏ စကားသည္ နံေဘးမွာထိုင္ေနသည့္ ဆာယုရိအတြက္ ဘာမွ မထူးဆန္းလွေပမယ့္….. ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ မျမင္ႏိုင္သည့္ အေျဖရခက္သည့္ေမးခြန္းစာရြက္ကို ေက်ာင္းသားလက္ထဲကို ထည့္လိုက္ရသလို ျဖစ္သြားသည္။ တခါတေလ အၿငိမ့္သမမွာ သာမန္လူေတြလို အေသြးနဲ႕အသား၊ ခံစားတတ္တဲ့ အသည္းႏွလံုးရွိတတ္သူေတြမို႔ အခ်စ္ဆိုတာကို လက္သင့္ခံခ်င္ ခံရေပလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုအတြက္ ရုန္းကန္မႈအတြက္ ထိုအခ်စ္ကို ၾကာရွည္ေအာင္ ေမြးျမဴတတ္ဖို႔ေတာ့ အေတာ့္ကို ခဲယဥ္းေပလိမ့္မည္။


ကၽြန္မမွာ သာမန္မိန္းမေတြလို အခ်စ္ဆိုတာရွိသည္။ ခ်စ္ရမည့္သူလည္း ရွိသည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မႏွင့္ ကၽြန္မ၏ခ်စ္သူသည္ လူအမ်ားေရွ႕မွာ အခုလို တရား၀င္မေၾကျငာခဲ့။ ခ်စ္သူမက် လင္မယားမက်ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေလာကၾကီးက အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမည္။ ဒါေပမယ့္ အၿငိမ့္စင္ေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ေနရာတစ္ခု က်န္ေသးတာအမွန္ပင္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ေအးၾကည္က ကၽြန္မကို မွားေနတယ္လို႔ ထင္ခ်င္ထင္ေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔သဘင္သည္ေတြအတြက္ ဘ၀တစ္ခုႏွင့္ စိန္ေခၚၿပီးမွ ေရြးခ်ယ္ရမည့္ သည္လို အျဖစ္မ်ိဳးက မွန္လားမွားလားဆိုတာ အခ်ိန္ကဆံုးျဖတ္ေပးပါလိမ့္မည္။ ေအးၾကည္ေမးေသာ ေမးခြန္းအတြက္ ကၽြန္မဆီမွာ အေျဖမရွိေသးတာေတာ့ အမွန္ပါ။

“ျမရင္တို႔၊ ေအးၾကည္တို႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးရင္ အႏုပညာသည္ေလာကကေန ႏႈတ္ဆက္ရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္……။”

ရုတ္တရက္ေမးလာေသာ ဆာယုရိ အေမးကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ျပိဳင္တူလိုလို ေခါင္းခါယမ္းရင္း အေျဖေပးလိုက္မိသည္။

“ေအးၾကည္တို႔….. အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးလ်င္… ကိုယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ .. သည္ အႏုပညာသည္ဘ၀ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ မစြန္႔လႊတ္တတ္ၾကပါဘူး…..။ အိမ္ကေယာက်္ား သေဘာတူလ်င္ အၿငိမ့္ဆက္ၿပီး ကႏိုင္ပါတယ္……။ ေအးၾကည္ကေတာ့…. မဂၤလာမေဆာင္ခင္တည္းက … သည္အၿငိမ့္ကို ဆက္ကဖို႔ ….. ေမာင့္ကို ခြင့္ေတာင္းၿပီးသားပါ…..။”

ေအးၾကည္ေျပာေသာ… သူမ၏ခ်စ္သူသည္ သူမတကယ္တမ္း ဆႏၵရွိသလို သူမ၀ါသနာပါသည့္ အၿငိမ့္ကုိ ဆက္ကခိုင္းပါ့မလား။ အၿငိမ့္ေလာကမွာ အျငိမ့္မင္းသမီးတစ္ေယာက္ နာမည္ၾကီးလာၿပီဆိုလ်င္ အေတာ့္ကို ရန္မ်ားသား။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားလို ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြ၊ မႏူးမနပ္အရြယ္ေလးေတြက အျငိမ္႔ကရာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး အားေပးတတ္ၾကသည္။ တခါတေလ ကၽြန္မတို႔ အၿငိမ့္ကရာ ေတာရြာတစ္ခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျမိဳ႕ေသးေသးေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လာေရာက္အားေပးၾကသည့္ ၿမိဳ႕ခံလူကတစ္၀က္၊ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကားေတြျဖင့္ လိုက္အားေပးၾကမည္ဆိုသည့္ ကာလသားအမာခံပရိသတ္က တစ္၀က္ ပဲြခင္းထဲမွာ ျပည့္ေနတတ္ၾကသည္။ အခုလည္း ေအးၾကည္၏ခ်စ္သူသည္ ေအးၾကည္ရွိရာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း အားေပးတတ္သည့္ အမာခံပရိသတ္ထဲကပင္ျဖစ္သည္။ ေအးၾကည္ပဲြကရာ ေနရာတိုင္းကို တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနခဲ့သူတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။


“ေအးၾကည္တို႔မ်ား….. ကံေကာင္းလိုက္တာ…… အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတာေတာင္…… ကိုယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာကို ျပသလို႔ရေသးတယ္ေနာ္….. ကၽြန္မတို႔ေဂရွားေတြမ်ားက်ေတာ့…. အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တာနဲ႔ အႏုပညာသည္ဘ၀ကို တခါတည္း လက္လႊတ္လိုက္ရေရာ….. ”


“ကံေကာင္းတယ္လို႔လဲ… မဆိုသာပါဘူး…ဆယုရိရယ္… တခါတေလေတာ့လည္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ညွိရတာေပါ့….. ဒါေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ …. ကၽြန္မကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္းရွိသူတစ္ေယာက္မို႕လို႔ပါ။”

“မဟုတ္ေသးဘူး ေအးၾကည္ရယ္…….. ကၽြန္မတို႔သဘင္သည္မွာလည္း တခိ်န္က်ရင္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို သာမန္လူေတြလို လက္ထပ္ယူထားတယ္ထားဦး….. သဘင္သည္အတြက္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းဆိုတာက စည္းတစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲဒီစည္းကို ေက်ာ္မိရင္ သဘင္သည္ နာမည္က်ရိုးမလား။”

ကၽြန္မေျပာတဲ့ စကားကို ေအးၾကည္နားလည္ပါ့မလား။ သူမနားလည္လ်င္ေရာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လက္ခံႏိုင္ပါ့မလား။ တကယ္ေတာ့ သဘင္သည္ကို လူသိရွင္ၾကား ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ထပ္ခ်င္တဲ့သူကလည္း ရွားသားေလ။ ကၽြန္မႏွင္ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္သူကေတာ့ အေပးအယူေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ ထိုအေပးအယူအတြက္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ထိုက္တန္ရဲ႕လားဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မတစ္ခါမွ မေတြးခဲ့ဘူးေခ်။

ေမာင္သည္ ကၽြန္မဆီခဏခဏလာသည္။ အလွဴေရစက္ခ်ရင္ေတာင္ ျမရင္သည္ သူပိုင္မိန္းမသားျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း မဏၰပ္တိုင္ တက္ျပခ်င္ေနေသးသည္။ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခ်စ္ခင္စံုမက္လို႔ လူသိရွင္ၾကား ေပါင္းဖက္ၾကရဲ႕လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္။ ေမာင္သည္ မ်က္ႏွာၾကီး မိသားစုမွေမြးဖြားလာသူပီပီ အရာရာသိုသိပ္သည္။ ကၽြန္မကလည္း သဘင္ပညာႏွင့္ ပါတ္သက္လာလ်ွင္လည္း အမွားမခံ။ တစ္ဦးတည္း အပ်ိဳလူလြတ္ပမာ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ကိုင္ရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ထိုကဲ့သို႔ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ေအးၾကည္လိုလဲ ဖိတ္စာမရိုက္ခဲ့။ မိန္းမသားေတြ မက္ေမာသည့္ မဂၤလာစည္ေဗ်ာကိုလည္း မတီးခဲ့။ ကၽြန္မခံယူခ်က္အတိုင္းသာ ျဖစ္ခဲ့၏။

ကၽြန္မအတြက္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ အားကိုးရာတစ္ခုလားလို႔ ေမးလ်င္လည္း ကၽြန္မေျဖတတ္။ သာမန္မိန္းမေတြလို ေယာက်္ားဆိုရာ ကိုးကြယ္ရာဆိုသည့္ စကားကိုလည္း ကၽြန္မမယံုၾကည္ခဲ့တာအမွန္ပင္။ ကၽြန္မအျငိမ့္ကသည္။ အခ်စ္အေၾကာင္းတခါတရံဆိုခ်င္ဆိုမည္။ ဒါေပမယ့္ ပဲြသိမ္းၿပီးသည့္အခါ ကၽြန္မသည္ သာမန္မိန္းမတစ္ဦးပမာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာအမွန္ပင္။ ဒါေပမယ့္ ဆာယုရိဘက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္။

“ကၽြန္မတို႔ေဂရွားေတြက ခႏၶကိုယ္ကို ရင္းၿပီးအလုပ္လုပ္ရတဲ့သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး….. ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာ အႏုပညာႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖရင္း အသက္ေမြးေနသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္ေဖ်ာ္ေျဖေပးရတဲ့ သူေတြက အမ်ိဳးသားခ်ည္း ျဖစ္ေနေတာ့လည္း ေလယူရာပင္ႏြယ္ယိမ္းသလို……. တခါတေလ စည္းစိမ္ေတြနဲ႕ ပစ္ေပးရင္ ယိမ္းတတ္ၾကျပန္ေရာ…. ေဂရွားတိုင္းက ပညာအေျခ မခိုင္ၾကေလေတာ့လည္း တခါတေလ ေယာက်ာ္းဆိုတာ သူတို႔အတြက္ ထြက္ေပါက္ျဖစ္စရာ၊ အားကိုးစရာျဖစ္ေနျပန္ေရာ၊ ေနာက္ၿပီး အိုခီယာမွာတင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြကိုလည္း လြယ္လြယ္ႏွင့္ ျမန္ျမန္ဆပ္ႏိုင္ေတာ့လည္း ေယာက်္ားဆိုတာ အားကိုးစရာ ျဖစ္လာျပန္တယ္။”

ဆာယုရိက ေတြးေတြးဆဆေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေရာ မေအးၾကည္ေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ႏႈတ္ဆိတ္သြား၏။ ကၽြန္မတို႕ သဘင္သည္ေတြခမ်ာ နာမည္ၾကီးလာသည္ႏွင့္ သူတို႔ ေဂရွားေတြလို စည္းစိမ္နဲ႕ ပစ္ဖမ္းတာ ခံခဲ့ၾကသည္။ သဘင္သည္ဆို လြယ္လြယ္ရႏိုင္သားပဲ ဆိုသည့္အေတြးျဖင့္ လက္တည္႔စမ္းဖို႔ ၾကံၾကသည္။

“အို… ဆာယုရိရယ္…… ေအးၾကည္တို႔ဘ၀ေတြလည္း အတူတူပါပဲ။ တခါတေလ ပင္ပမ္းလြန္းလို႔… နားခိုရာ…ရေလမလားလို႔… ကိုယ္မွီရာဆဲြလိုက္ေပမယ့္လည္း….. ကိုယ္ဆဲြတာ မခိုင္တဲ့အရာျဖစ္ေနေတာ့လည္း ၀ုန္းခနဲ က်ျပန္ေရာ……..”

ဟုတ္တယ္။ ေအးၾကည္ေျပာသလို ၀ုန္းခနဲက်တယ္ဆိုတာမွန္သည္္။ ဒါေပမယ့္ ဆဲြတဲ့သူကလည္း အကင္းမပါးေလေတာ့ အခုလို ၀ုန္းခနဲက်တာလည္း မဆန္းပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ ေအးၾကည္ကပဲ အဆဲြေကာင္းလို႕လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဆဲြခံလိုက္ရသည့္ အရာကပဲ ခိုင္ခံ့လြန္းလို႔လား မသိ အၿငိမ့္သမေတြအလယ္မွာ ေအးၾကည္တစ္ေယာက္ မဂၤလာပဲြတစ္ခုနဲ႕ပင္ ေခါင္းေမာ့ႏိုင္ၿပိေပါ့။ အဲဒါကိုပဲ စစ္မွန္သည့္ အခ်စ္လို႔ေခၚမလား။

အခ်စ္.. အခ်စ္…. ေအးၾကည္လည္း ခ်စ္တတ္သည္။ ဆာယုရိလည္း အခ်စ္ကို ေမ်ွာ္လင့္ရင္း သူမ၏ခ်စ္သူကို တိတ္တိတ္ေလး ေစာင့္စားေနသည္။

“ျမရင္က အခ်စ္ကို နားမလည္ပါဘူးကြာ…..”

တိုေနၿပီျဖစ္ေသာ စီးကရက္ေလးကို ႏႈတ္ခမး္ေပၚခ်ိတ္ရင္း ခပ္ေထ့ေထ့ေလး ေျပာလိုက္သည့္ ေအးၾကည္၏ စကားသည္ ကၽြန္မနားထဲကို အူၿပီး ၀င္လာသည္။ ဇာတ္စင္ေပၚေရာက္လ်င္ ညဳလည္းမညဳ ခရာတာတာလည္းမေျပာ တည္တည္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနတတ္ေသာ ကၽြန္မကို သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာပဲလို႕ သဘင္သည္အခ်င္းခ်င္း ေမးေငါ့ရင္း ေျပာတတ္သည့္ အျဖစ္ကို ကၽြန္မမ်က္ကြယ္ျပဳႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္နားလည္ေသာ ေအးၾကည္က ေျပာလာသည့္စကားကိုေတာ့ ကၽြန္မလက္မခံခ်င္ပါ။

“ၾကည္က… မ်က္စိစံုမွိ္တ္ၿပီးခံစားတတ္တဲ့ အခ်စ္ကို အခ်စ္တစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္ခ်င္လို႕လား…… ဆာယုရိလို ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ နီးႏိုင္ပါ့မလဲဆိုတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ဘ၀ကိုစီးေျမာတတ္တဲ့သူေတြကိုမွ အခ်စ္လို႔ ေခၚမွာလား။ အဲဒါမွမဟုတ္ဘဲ ဘ၀ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ပံုအပ္ေပးႏိုင္မယ့္သူကိုမွ အခ်စ္လို႔ေခၚမွာလား။ လူတိုင္း… လူတိုင္းမွာ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားခ်က္ျခင္းမတူပါဘူး”

သည္ေနရာမွာ ကၽြန္မအသံမာေကာင္း မာေပလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကို အခ်စ္မရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္လိုေတာ့ အထင္မခံႏိုင္ပါ။

“ဒါဆို… ျမရင္ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္က ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ”

တိုးတိတ္စြာေမးလာသည့္ ဆာယုရိ၏ ေမးခြန္းကို ေျဖဖို႕ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္မခက္ပါဘူး။

“အခ်စ္ဆိုတာ ငယ္ႏုတဲ့အခ်ိန္ပဲ ရူးသြပ္လို႔ေကာင္းတာ။ တကယ္တမ္း ဘ၀ကို တည္ေဆာက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဆုိတာ အရင္ကေလာက္ ေနရာမယူႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း… သာမန္မိန္းမေတြလို ခ်စ္တတ္တာပဲ…..။ သာမန္မိန္းမေတြလိုပဲ အခ်စ္နဲ႕လက္တဲြၿပီး လမ္းေလ်ွာက္ခ်င္တာပဲ… ဒါေပမယ့္ သဘင္သည္ဘ၀မွာ ကၽြန္မတို႔တေတြက အျပင္ကမိန္းမေတြေလာက္မွ လြတ္လပ္ခြင့္မွ မရၾကတာ…..။ အဲဒါကိုလည္း ေမာင္ကနားလည္တယ္။”

ကၽြန္မ၏ခံယူခ်က္ကိုၾကားေတာ့ ေအးၾကည္တို႔က ခါးခါးသီးသီးမဟုတ္ေပမယ့္ သိပ္ၿပီး လက္မခံခ်င္။

“ဒါဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ သိပ္ၿပီး တန္ဖိုးေလ်ာ့ေနမွာေပါ့”

တန္ဖိုးဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္မထပ္သလဲလဲ ရြတ္မိျပန္သည္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ နားလည္ၾကင္နာယုယစြာ အတူေနထိုင္ျခင္းက မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို က်ေစျခင္းတဲ့လား။ ဆာယုရိကလည္း ေအးၾကည္လိုပဲ ျမင္ျပန္သည္။ သံုးေယာက္မွာ အမ်ားေျပာတာအမွန္ဆိုလ်င္ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည့္ ကၽြန္မအတြက္ကလည္း အမွားျဖစ္ေနေရာ့သလား။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မသည္ တျခားအၿငိမ့္မင္းသမီးေတြလို အၿငိမ့္စင္ေပၚမွာ ခရာတာတာ ရင္ဖိုစရာမေျပာတတ္။ ကၽြန္မပညာျဖင့္ ကၽြန္မဘ၀ကို ထိန္းသည္။ သဘင္သည္ဘ၀မွာ လက္ထပ္္ျခင္းဆိုသည္က အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ အထိအခိုက္မ်ားတတ္တာ ကၽြန္မနားလည္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္မ၏အိမ္ေထာင္ေရးကို ေအးၾကည္လို မဏၰပ္ထိုးၿပီး လူသိေအာင္မေၾကညာခဲ့။ ထိုသို႔ မေၾကညာျခင္းအတြက္ ကၽြန္မ၏ဂုဏ္သိကၡာကို က်ႏိုင္သည္ဆိုလ်ွင္ ထိုသိကၡာကို ကၽြန္မ၏သဘင္ပညာက ျပန္ဆဲြတင္ေပးလိမ့္မည္။

အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔ သံုးေယာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ ေအးၾကည္ႏွင့္ ဆာယုရိသည္ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုကို သာမန္မိန္းမေတြလိုပဲ လမ္းရိုးတစ္ခုပမာ ေလ်ွာက္သင့္သည္လို႔ထင္ၾကသည္။

“ျမရင္ကေတာ့ …. အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတဲ့လမ္းကို အမ်ိဳးသမီးတိုင္း တူညီစြာ ေလွ်ာက္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ မယံုဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ လူတိုင္းရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္ခ်က္ေတြက မတူညီၾကလို႕ပဲ”

“ၾကည္ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို လူၾကီးစံုရာေရွ႕မွာ တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ လက္ထပ္ယူသင့္တယ္လို႔ထင္တယ္….။ ဆာယုရိေရာ ဘယ္လိုထင္သလဲ…။”

“မေအးၾကည္.. ျမင္သလို… ကၽြန္မလည္းျမင္တယ္။အျဖဴေရာင္ သတို႕သမီး၀တ္စံုကီမိုႏိုေအာက္က ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ရမွာကိုလည္း ကၽြန္မကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္မိတာအမွန္ပဲ……”

အင့္ဟင္း…… မဂၤလာပဲြကို ခမ္းခမ္းနားနားက်င္းပၿပီး သတို႔သမီး၀တ္စံု ၀တ္လိုက္ေတာ့မွ မိန္းမတစ္ေယာက္ပီသရေတာ့မွာလား။ ဒါဆိုလ်င္ေတာ့ အဲဒီလိုမိန္းမပီသႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္မအတြက္ အခြင့္အေရး ပါလာႏိုင္လိမ့္မည္ဟု မထင္ပါဘူး။ လူတိုင္းမွာေတာ့ အိပ္မက္ေလးေတြကိုယ္စီ ရွိၾကပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ထိုအိပ္မက္ေလးေတြအတိုင္း လူတိုင္း ျဖစ္ခြင့္မရႏိုင္ၾကေပ။ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကလည္း သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္မ်ိဳးရဲ႕ အိပ္မက္မ်ိဳး၊ ဆာယုရိႏွင့္ ေအးၾကည္တို႔လို အိပ္မက္မ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အိပ္မက္ေတြကို သည္အတိုင္းသာ သိမ္းထားခဲ့ၿပီး ထုတ္ျပခ်င္သူတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ေပ။ ကၽြန္မက လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ တည္ေဆာက္မိသူ တစ္ဦးသာ ျဖစ္မည္ ထင္သည္။

ကၽြန္မတို႔စကား၀ိုင္းေလးသည္ မထင္မွတ္ဘဲတိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ သံုးေယာက္စလံုးဆီမွ ၀င္သက္ထြက္သက္မ်ားသည္ ေလခိုးေငြ႔ေအးေအးေလးမ်ားပမာ စီးေမ်ာထြက္ကုန္သည္။ ေနာက္ၿပီး သံုးေယာက္ၾကားမွာ စီးေမ်ာသြားသည့္ အခ်ိန္ေတြကလည္း မတူၾက။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလဲ။ ကၽြန္မတို႕သံုးေယာက္သည္ မည္သူက ပိုၿပီး မိန္းမဆန္ေလမည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္မလြတ္တမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္အမွားကို တစ္ေယာက္ေထာက္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနၾကၿပီလား။

ၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ အခန္းက်ဥ္းေလးသည္ တေျဖးေျဖးေမွာင္လာသည္။

တစ္ေယာက္အသက္ရွဴသံ တစ္ေယာက္ျပန္ၾကားေနရသည္။

ေအးစက္ေနေသာေလတို႔ တေက်ာ့ျပန္၀င္လာျပန္သည္။ အင့္ဟင္း မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္စြာ လက္ထပ္ယူျခင္းက ထိုမိန္းမတစ္ေယာက္၏ အႏုပညာအတြက္ က်ဆံုးျခင္းသက္သက္……။

အို… ကၽြန္မဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ။ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါမွာေတာ့ မိန္းမတိုင္းက တန္ဖိုးၾကီးစြာျဖင့္ လွပေသာ သတို႕သမီး၀တ္စံုကို သူခ်စ္ေသာသူျဖင့္ လက္တဲြရင္း ၀တ္ဆင္ခ်င္ၾကသတဲ့လား။

ေအးၾကည္၏ စကားသံေလးက ေလေအးထဲကို ေဖာက္ထြက္ၿပီး ကၽြန္မရင္ထဲကို ဒိန္းခနဲ ၀င္ေစာင့္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ပတ္ခ်ာလည္လွည္႔သလို ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ထဲကို တြန္းတိုက္ရင္း ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပန္သည္။

ေအးစက္ေသာေလထဲမွာ ေမႊးၾကိဳင္တဲ့ရန႕ံေလးက စီး၀င္လာသည္။ အနားကို ပတ္ခ်ာလည္ရွာၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ ဆာယုရိေရာ ေအးၾကည္ေရာ မရွိေတာ့။ ဘယ္ေရာက္သြားၾကၿပီလဲ။ သနပ္ခါးန႔ံသင္းသင္းေလးကို တစ္ခ်က္ နမ္းရွိဳက္လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ မိမိလက္အစံုမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ အျဖဴေရာင္ ဖိတ္စာေလးသာျဖစ္ေနသည္။ ထိုဖိတ္စာေလးသည္ ကၽြန္မကို ေလွာင္ၿပီး ၾကည့္ေနသည္။ ရယ္သံေတြကို ခပ္တိုးတိုးေလးၾကားရျပန္သည္။

ကၽြန္မေၾကာက္လန္႕တၾကား ဖိတ္စာေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္မိသည့္အခ်ိန္မွာ ထိုဖိတ္စာေလးသည္ ၀ဲကာ၀ဲကာျဖင့္ တေျဖးေျဖးက်သြားၿပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ ဖမ္းဆုပ္လိုက္တာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုမိန္းမကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ရပ္ေလာက္ရွိေသာ သူမ၏ဆံပင္ေတြက ေခါင္းအံုးထပ္မွာ ျပန္႕ၾကဲေနၿပီး ကၽြန္မလႊတ္ခ်လိုက္ေသာ ဖိတ္စာေလးကို တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ ေအးၾကည္၏ဖိတ္စာအသစ္ေလးသည္ သူမလက္ထဲမွာ ၀ါက်င္တြန္႔လိမ္ေနၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေနတဲ့ စကၠဴစုတ္ေလးလို ညစ္ႏြမ္းေနသည္။ သူမႏွင့္ ထိုဖိတ္စာေလးသည္ တစ္ခုခုဆက္ႏြယ္ေနသည္ဟု ကၽြန္မ ရုတ္တရတ္ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမသည္ ထိုဖိတ္စာေလးကို တင္းတင္းဆုပ္ထားရင္း ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို အမိအရဖမ္းေနသကဲ့သို႔ တဆတ္ဆတ္တုန္ေန၏။

အို…… အလင္းေရာင္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္က သူမ၏မ်က္ႏွာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကို ေအးစက္သည့္လက္ေတြျဖင့္ ေပြ႔ဖက္လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။

သူမသည္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။

၁၃ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၉
၁း၂၃ မနက္

၀တၳဳပါဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ ျမန္မာ့အၿငိမ့္ေလာကမွ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္ေကာင္မ်ားကို မွီၿငမ္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ စိတ္ခံစားမႈမ်ားသည္ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

ေလဘာတီမျမရင္သည္ သဘင္ပညာကို အလြန္ပဲ ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္သူ တစ္ဦးျဖစ္ၿပိး အၿငိမ့္စင္ေပၚတြင္ မည္သည့္အခါမွ် မကလက္တတ္။ သူမ၏မ်က္ႏွာကို အၿငိမ့္စင္ေပၚမွလဲြ၍ အျပင္တြင္ ျမင္ႏိုင္ခဲလွသည္႔ အိေျႏၾကီးသည့္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူမ၏ အၿငိမ့္ကို မိဘ၊ သားသမီး အတူတူပင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကသည္။ သူမအိမ္ေထာင္ျပဳသည့္အခါ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မျပဳခဲ့ေပ။ ေငြကိုလည္း ကိုင္မသံုးတတ္ပဲ သူမ၏မိခင္က အစစအရာရာ စီမံေပးသည့္အတိုင္း ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္သည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း စစ္ေျပးရင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးခဲ့သည္။ သူမေသဆံုးၿပီး ၅ရက္အၾကာတြင္ သူမ၏မိခင္ပါ သမီးေဇာျဖင့္ေသဆံုးခဲ့သည္။

ဥကၠလာေအးၾကည္သည္ မျမင္ရင္ထက္ႏိႈင္းယွဥ္လ်င္ သဘင္ပညာ ပိုၿပီး ျပည့္၀သူျဖစ္ေၾကာင္း ပညာရွင္တိုင္းလက္ခံၾကသည္။ ေနာက္ၿပီး မျမရင္ထက္ အၿငိမ့္ေလာကထဲ ေစာစီးစြာ ေရာက္ခဲ့သည္။ သူမ၏ ပရိသတ္ထဲက တစ္ဦးျဖစ္သူႏွင့္ လူသိရွင္ၾကား လက္ထက္ၿပီးေနာက္ အၿငိမ့္ေလာကမွ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ တခါတရံ အေရးၾကီးေသာပဲြမ်ားမွအပ ဆက္ၿပီး မကေတာ့ပါ။ သူမသည္ လူ႕ေလာကၾကီးထဲမွ သူမ၏ေယာက်ာ္းထက္ ေစာစီးစြာထြက္ခြာ သြားခဲ့ေသာ္လည္း သူမ၏ေယာက်္ားသည္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ျပဳျခင္း မရွိခဲ့ပါ။

ဥကၠလာေအးၾကည္ႏွင့္ မျမရင္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရး ယူဆခ်က္မ်ားသည္ သဘင္ေလာကအတြင္း ေဆြးေႏြးစရာတစ္ခုျဖစ္လာခဲ့သည္။

ဆာယုရိသည္ သူမကိုးႏွစ္သမီးကတည္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ေစာင့္စားလာခဲ့ရေသာ ခ်စ္သူျဖင့္ ဒုတိယကမာၻစစ္အၿပီးမွာ ဆံုစည္းခြင့္ရခဲ့သည္။ (အေသးစိတ္ကို ေဂရွားႏွင့္အႏုပညာမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါသည္။)