ဤ၀တၳဳပါဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ ဆရာမၾကီးလူထုေဒၚအမာ၏ ျပည္သူခ်စ္ေသာအႏုပညာရွင္မ်ားစာအုပ္မွ ေလဘာတီမျမရင္၊ အၿငိမ့္စာအုပ္မွ ဥကၠလာေအးၾကည္၊ Memoirs of a Geisha ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္ေကာင္ ဆာယုရိတို႕ကို မွီၿငမ္းၿပီး စာေရးသူစိတ္ကူးျဖင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးသံုးေယာက္ေတြ႕ဆံုခန္းကို ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေဆာင္းမဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း ေအးစက္ေသာ ေလျပင္းရွရွတို႕သည္ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီထဲကို ၾကမ္းတမ္းစြာ ထိုးစက္၀င္ေရာက္လာသည္။ အညာထြက္ ဂြမ္းေစာင္တစ္ထည္ကို တကိုယ္လံုးေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ ေထြးပတ္လိုက္ေသာ္လည္း ခ်မ္းစိမ့္မႈက ေလ်ာ့မသြား၊ ေမးဖ်ားရိုက္ၿပီး ေသြးေတြ ေအးခဲလာသည္ဟု ထင္ရျပန္၏။ ခ်မ္းေအးမႈနဲ႔အတူ ေခါင္းတစ္ခုလံုး အံုၿပီးတက္လာျပန္သည္။ ေနာက္က်ိေနေသာ အေတြးေတြႏွင့္အတူ ေလးလံေနသည့္ မ်က္ခြံကို ဇြတ္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျခင္ေထာင္အမိုးသည္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ေပၚပိၿပီး က်လာသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ ပဲၾကီးခံြထၿပီး ေအးစက္ေနသလား မွတ္ရေသာ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေစာင္ေအာက္ကေန လ်ွိဳၿပီး ထုတ္ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း လက္ေခ်ာင္းေတြက ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀းရာ သံုးေပအကြာမွာ ေရာက္ေနသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ အားစိုက္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို အနီးကပ္ဆဲြယူလိုက္ေသာ္လည္း ေ၀းေနဆဲ။ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနသည့္ မိမိ၏လက္ေခ်ာင္း ထိပ္ေတြကို အားစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ေခါင္းထဲမွာ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ရင္းႏွီးေနက် အသံတစ္သံသည္ အေ၀းကေန ကၽြန္မ၏အခန္းငယ္ေလးထဲကို ခပ္ပ်ပ်၀င္လာသည္။ ထိုအသံေတြသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယဥ္ပါးေနေသာ အသံေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ အၿငိမ့္ဒိုးဆစ္သံေတြျဖစ္ၾကသည္။ ထိုအသံၾကားလွ်င္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို အၿငိမ္မေန ကၽြန္မ ေကြးေနေအာင္ ကတတ္ခဲ့သည္။ ထိုျမဴးၾကြသည့္ ဒိုးဆစ္သံေတြသည္ ေအးစက္ေနသည့္ ေျခဖ်ားေလးကေနတဆင့္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ေပၚတလိမ့္လိမ့္ တက္လာျပန္သည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ ေကြးေနက် ေျခဆစ္လက္ဆစ္တို႕က ထိုဒိုးဆစ္သံမ်ား အနီးမကပ္လာေအာင္ တြန္းထုတ္မိရဲ႕သား ျဖစ္ေနျပန္သည္။ နားကို ဘယ္လိုပင္ပိတ္ထား ပိတ္ထား တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ေခါင္းေပၚတက္လာသည့္ ဒိုးဆစ္သံမ်ားေၾကာင့္ အေၾကာဆဲြသလို ကၽြန္မ၏လက္ဖ်ား ေျခဖ်ားမ်ားသည္ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ဆတ္ခနဲ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ေၾကမြသြားသကဲ့သို႕ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ ျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေအးစက္သည့္ ေလႏွင့္ အတူ အသည္းတစ္ခုလံုး ေအးခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး အေမွာင္ထဲကို ေခြက်သြားေတာ့သည္။
………………………………..၊………………………………
ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာေရာက္သြားသလဲ မသိေတာ့။ ကတၱီဘာစလို နက္ေမွာင္ေနေသာအခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ေလဟာနယ္တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသကဲ့သို႕ ကၽြန္မ အသက္ရွဴ၍မရ တစ္ဆို႕ဆို႕ၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ အေမွာင္ထဲကို အားစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ အလင္းေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္ေလးကိုသာ ျမင္ရသည္။ ထိုအလင္းေရာင္သည္ ဇာတ္စင္ေပၚက ကန္႔လန္႕ကာအဖြင့္မွာ တျဖည္းျဖည္းေလး လင္းလာသလို အနည္းငယ္ စူးရွလာသည္။
ထိုအလင္းေရာင္ ေအာက္မွာေတာ့ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ ခပ္ယို႕ယို႕ေလးထိုင္ၿပီး ကၽြန္မကို ၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနရွာသည္။ သူမ၏ ျဖဴေဖြးေနသည့္ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေစြးေစြးနီေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးတစ္စံုက ၿပံဳးေနေသာ္လည္း သူမ၏ အျပာေရာင္သမ္းသည့္ မ်က္လံုးေတြက ေငြ႔ရည္ဖဲြ႕ေနသည္။ ကၽြန္မ အေမွာင္ေတြကို လက္ႏွင့္ တြန္းဖယ္ရင္း သူမနားကို တိုးကပ္သြားမိသည့္အခါ ကၽြန္မတစ္ခါမွ မရခဲ့ဖူးသည္ ကိုယ္သင္းန႔ံ ေမႊးပ်ံ႕ပ်ံံ႕ေလးက ကၽြန္မအနားကို ေ၀့ကာသီကာျဖင့္ ေရာက္လာပါသည္။ သူမဘယ္သူလဲ……..။ အံ့ၾသစိတ္ သိလိုစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မ သူ႔အနားကို ခ်ည္းကပ္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို အသိအမွတ္ျပဳသည့္ အေနျဖင့္ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို မခို႔တရို႕ေလး ကိုင္းလိုက္ၿပီး ဦးညႊတ္ျပသည္။ အို….. သူမ၏ လက္အပင့္အသက္မ်ားက ကိုယ္ခႏၶာေရြ႕လ်ားမႈမ်ားက အႏုပညာဆန္လွပါလား။ ဂီတမပါသည့္ ကၾကိဳးတစ္ခုပမာ သူမ၏ လႈပ္ရွားဟန္ေတြသည္ အယဥ္ကိုအယဥ္ဆင့္ၿပီး အလွခ်ည္းသက္သက္ ျဖစ္ေနပါလား။
သူမသည္ ခရမ္းေရာင္အေပၚမွာ အ၀ါေရာင္ႏုႏုေလးေတြ ေရးသီထားသည့္ ပန္းပြင့္အဆင္ခပ္ၾကီးၾကီးကို ၀တ္ဆင္ထားကာ ဆံႏြယ္မ်ားကို ခပ္ယဥ္ယဥ္ေလး အေနာက္၌စုၿပီး ထံုးဖဲြ႕ထားသည္။ သူမ၏ဆင္ယင္ထံုးဖဲြ႕မႈသည္ ကၽြန္မတို႔ အၿငိမ့္သမေတြႏွင့္ ကြာျခားလွပါသည္။ သူမသည္ ငိုရည္သမ္းသည့္ အၿပံဳးေတြျဖင့္ ကၽြန္မကို ခပ္တိုးတိုးစကားဆိုေနသည္။ သူမ၏စကားသံေတြသည္ ကၽြန္မဆီမေရာက္ခင္စပ္ၾကား ေလလွိဳင္းထဲမွာ က်ေပ်ာက္ကုန္သည္။ သူမဆီက မပြင့္တပြင့္ ထြက္လာသည့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေလးမ်ားမွာ အခ်စ္ဆိုသည့္ စကားလံုးက တြန္းကာတိုက္ကာျဖင့္ ထြက္က်လာသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ သူမ၏ စကားသံေတြသည္ စကားသံေတြအေနျဖင့္ ထြက္မလာေတာ့။ ထူးဆန္းအံ့ၾသလွစြာပဲ သူမဘာေျပာခ်င္ေနသလဲဆိုတာကို ကၽြန္မနားလည္ ခံစားမိလာသည္။ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေအးစက္ေနသည့္ ေလႏုေအးေတြတိုက္ခတ္ေနေပမယ့္ သူမႏွင့္ ကၽြန္မၾကားမွာေတာ့ ေႏြးေထြးမႈေတြ ရွိေနသည္ဟု ခံစားလာရသည္။
တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ထိုအျပာေရာင္မ်က္လံုးပိုင္ရွင္ မိန္းကေလး၏ ခံစားမႈမ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ ခံစားမႈသက္သက္မ်ားအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြားသည္။ သူမ၏ အခ်စ္နဲ႕ဘ၀ကို ယံုၾကည္မႈသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ထပ္တူက်လာသည္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္စြာျဖင့္ ၾကည့္မိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအဆသည္ ခဏခ်င္းမွာပဲ ခိုင္ၿမဲလာခဲ့သည္။
ထို႕ေနာက္ သူမသည္ ကၽြန္မအနားကို ညင္သာ ယိမ္းႏဲြ႔႕စြာ တိုးကပ္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူမအေၾကာင္းကို ၀မ္းနည္းစြာ ေျပာျပပါေတာ့သည္။
သူမသည္ နိပြန္တို႕ တိုင္းျပည္က ေဖ်ာ္ေျဖေရးအႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ဘ၀သည္ ကၽြန္မထက္ ပိုၿပီး ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသေယာင္ ထင္ရသည္။ ကၽြန္မတို႕ကို အၿငိမ့္သမလို႔ေခၚၾကသလို သူမတို႔ကို ေဂရွားမယ္လို႔လည္း ေခၚၾကသည္။ ကၽြန္မတစ္စြန္းတစ ၾကားခဲ့ရေသာ ေဂးရွားမယ္သည္ ေယာက်္ားတို႕ကို အလိုဆႏၵျဖည့္ဖို႕ အကျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖရသူမ်ားသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မသိထားသမ်ွေဂးရွားမယ္ေတြအေၾကာင္းကို သူမကို ေျပာျပသည့္အခါ ထိုေဂးရွားမယ္ေလးသည္ ခပ္မဲ့မဲ့ ရယ္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူမသည္ သူမတို႔၏ ဘ၀အေၾကာင္းကို ကၽြန္မကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပသည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြန္မသိခဲ့ၾကားခဲ့ဖူးေသာ ေဂရွားမယ္တို႕သည္ ကၽြန္မတို႕ သဘင္သည္ေတြလိုပဲ အႏုပညာကို လက္ဆင့္ကမ္း ဖန္တီးၾကသူမ်ားမွန္း သိခဲ့ရသည္။
တကယ္ေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ဘ၀ႏွင့္ ရပ္တည္မႈဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကလ်ွင္ ကၽြန္မႏွင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ အေတာ့္ကို ဆင္တူၾကမည္ဟုထင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ကို ရုန္းကန္မႈျခင္းကေတာ့ ကဲြျပားၾကမွာေပါ့။
သူမမွာ လွပသည့္ အျပာေရာင္ မ်က္လံုးတစ္စံု ရွိသလို၊ လွပသည့္ နာမည္ကေလးလည္း ရွိခဲ့သည္။ သူမနာမည္က ဆယုရိတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူမ၏ဘ၀က ကၽြန္မထက္ပင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ ဒါဟာ ဘာလဲ………။ ကၽြန္မတို႔တေတြ၏ တူညီမႈက လူေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္ ျပယုခ္ေတြျဖစ္ေနၾကလို႕လား။
ကၽြန္မဘ၀ကို လို ေခ်ာင္က်သည့္ သာစည္ဟူေသာ ေတာရြာေလးမွာ စခဲ့ၿပီး ဆယုရိကလည္း ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားသည့္ တံငါရြာေလးမွာ စခဲ့ၾကပံုခ်င္းတူသည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မတကယ္တမ္း ဘ၀စခဲ့သည့္ေနရာက မႏၱေလးလို သဘင္သည္ေတြ စည္ကားသည့္ ၿမိဳ႕ၾကီးျဖစ္ခဲ့သလို ဆယုရိကလည္း ထိုတံငါရြာေလးမွာ မဟုတ္ခဲ့။ က်ိဳတိုၿမိဳ႕က ေဂရွားမယ္တို႕ေမြးဖြားရာ ဂီရြန္ဆိုသည့္ ၿမိဳ႕ေလးမွာ သူမ၏ဘ၀ကို နာက်င္စြာ စခဲ့ရသည္။ မည္သူကမ်ွ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့သလို ဆယုရိအေနနဲ႕လည္း ေဂရွားမယ္ျဖစ္ဖို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးခဲ့ေပ။ ဒါေပမယ့္ ဆယုရိ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ့ေသာ အရာသည္ သူမကိုးႏွစ္သမီး အရြယ္ကတည္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ေစာင့္စားခဲ့ရသည္ အခ်စ္စစ္သက္သက္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အခ်စ္ဟုဆိုေသာ္လည္း သူမဘ၀မွာ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုမႈ မရွိခဲ့။ သူမတိတ္တခိုးခ်စ္ခဲ့သည့္ ခ်စ္သူသည္ စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ခ်မ္းသာသည့္လူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ၿပီး အႏုပညာကို ခံုမင္သူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေဂရွားမယ္တို႔၏ အကႏွင့္ အႏုပညာကို တန္ဖိုးထားတတ္သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ သူသည္ ေဂရွားမယ္ေလးမ်ားႏွင္ စကားရည္လုရတာကိုလည္း သေဘာက်သူျဖစ္ျပန္သည္။ ဆာယုရိ၏ဘ၀သည္ သူမ၏ခ်စ္သူကို နီးကပ္စြာ ေျဖေဖ်ာ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေဂးရွားမယ္အျဖစ္ သူ႔ဆီေရာက္ဖို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ… ကၽြန္မတကယ္ေရေရရာရာ မသိတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာပဲ သူ႕ကို စေတြ႔ခဲ့ရတယ္…. အဲသည္ေန႔က ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ေနတယ္ေလ…..။ အနာဂတ္ဆိုတာကို သာမန္ကေလးေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွန္းမသိဘဲ ေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုရုတ္တရက္ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို မုန္႕လာေကၽြးၿပီး လာေခ်ာ့တဲ့ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္လိုေပါ့….. သူက ေဂရွားမယ္ေတြရဲ႕ ကပဲြၾကည့္ဖို႕သြားတာ ေနာက္က်ေနတာေတာင္ ဂရုမစိုက္ဘူး သိလား… အဲသည္ေန႔က ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အနာဂတ္က သူ႕ေၾကာင့္ ေတာက္ပလာခဲ့တယ္ ဆိုရမလား……. ကၽြန္မ သူ႕အနားမွာ ေဖ်ာ္ေျဖခ်င္တဲ့ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ အဲသည္အခ်ိန္ကတည္းက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့……. ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာက ကၽြန္မကို မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ပါဘူး။ နီးမယ္ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ သူနဲ႕ဆံုဖို႕ကေ၀းေနဆဲပါပဲ။”
ကၽြန္မက်ေတာ့ေရာ……..။ သဘင္သည္ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုအရာေတြက တြန္းအားေပးခဲ့သလဲ…..။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေတာရြာေတြမွာသာ လွည့္လည္ကျပခဲ့ရသည့္ ေတာမင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ မိဘမ်ားမွ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ သဘင္သည္ေတြရဲ႕ ဂီတႏွင့္ အကမွာ စိတ္၀င္စားခဲ့တာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သဘင္သည္ဘ၀ကို ခံုမင္ျမတ္ႏိုးခဲ့တာ အမွန္ပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ႏွင့္ သဘင္သည္ဘ၀သည္ လမ္းတစ္ခုစီ သီးသန္႕သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲလို႔ ကၽြန္မႏွင့္ ဆာယုရိတို႔ ေမးခြန္းထုတ္မိတိုင္း မေရရာသည့္ ပင့္သက္အေမာတို႔သာ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ က်န္ခဲ့သည္။ ေဂရွားတစ္ေယာက္ဆိုတာ အခ်စ္ကိုဘ၀တစ္ခုနဲ႕လဲရသူသက္သက္သာလို႕ ဆာယုရိကဆိုသည္။ ေဂရွားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ သူမတို႔ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာ အတားအဆီးတစ္ခုသက္သက္သာျဖစ္သည္။ ေဂရွားတိုင္းက ေဂရွားမျဖစ္ခ်င္ၾကဘူးလို႕လည္းဆိုျပန္ေသးသည္…. ဒါဆိုအခ်စ္က ကုိယ္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို ဆဲြထုတ္ေခၚႏိုင္မယ့္အရာမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူမက သေဘာက်စြာ ရယ္သည္။
“ေအာင္ျမင္တဲ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရင္… သူ႕ေနာက္မွာ ေယာက်္ားဆိုတာေတြ အားလံုးက ကိုယ္ေစလိုရာေစေပါ့……။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕တေတြက ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ အႏုပညာနဲ႔ ကုိယ္ပိုင္တဲ့ေလာကေလးကို လက္၀ါးေပၚတင္ထားၾကတာေလ….။ ကုိယ့္လက္၀ါးေပၚေရာက္လာတဲ့…. ကိုယ္ျခယ္လွယ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကမၻာေလးကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတဲ့ဘ၀ကို မက္ေမာသြားတတ္ၾကတာ.. ဒို႕တေတြဆီမွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး … ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔တေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳလ်င္ ေဂရွားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတာ ေအာင္ျမင္တဲ့ေဂရွားေတြရဲ႕ အေ၀းဆံုးအရပ္မွာပဲေပါ့…….”
ကၽြန္မသက္ျပင္းခ်မိသည္။ ကၽြန္မတို႕ အၿငိမ့္မင္းသမီးမ်ားလည္း ကိုယ္ပိုင္ရာကမၻာငယ္ေလးကို ဖန္တီးယူဖို႕ၾကိဳးစားၾကခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္မွီေသာ သစ္ပင္ေကာင္းဖို႔ အၿငိမ့္ထဲကပဲ ကိုယ္နဲ႕၀ါသနာတူရာ အႏုပညာသည္အခ်င္းခ်င္းကို ယံုစားခဲ့မိလို႔ အခ်စ္ေတြ ခဏခဏေျပာင္းခဲ့ရသည္။ အျပင္လူကို ခ်စ္မိျပန္ေတာ့လည္း အၿငိမ့္မင္းသမီးမို႕ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္ ျဖစ္ျပန္သည္။ တခါတေလေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ မကစားေကာင္းတဲ့ အရာျဖစ္ေနေလသည္။ ကံေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာျဖင့္သာ စခဲ့ရေသာ ကၽြန္မတို႕သဘင္သည္ဘ၀က ဘယ္လိုပင္အိမ္ေထာင္ပင္ၿပဳျပဳ ကၽြန္မတို႔ဖန္တီးခဲ့သည့္လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ခြင့္ရေသးသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူႏွင့္ လက္ထက္ထိမ္းျမားျခင္းသည္ အနည္းဆံုးေတာ့ သဘင္သည္ဘ၀ကုိ အဟန္႔အတားေတာ့ ျဖစ္ေစသည္။ ထိုအခ်က္ကပင္ ကၽြန္မ၏အခ်စ္နဲ႕သဘင္သည္ဘ၀ခံယူခ်က္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္ဟု ထင္ပါသည္။
ကန္႔လန္႔ကာ ေရွ႕က ျမရင္ႏွင့္ ကန္႕လန္႕ကြာေနာက္ကြယ္က ျမရင္ မတူညီၾကဘူးလို႔ တခ်ိဳ႕လူေတြက ျမင္ေကာင္းျမင္ေပလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ျမရင္သည္ ျမရင္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔အတူပင္ မ်က္ႏွာကို အျဖဴေရာင္ေတြ ခ်ယ္မႈန္းထားသည့္ ဆာယုရိသည္လည္း ထိုမိတ္ကပ္ေတြကို ဖယ္ရွားလိုက္သည့္အခါ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အဆိုအကေတြျဖင့္ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာပညာျဖင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖ်ာ္ေျဖရမည္။ ဒါေပမယ့္ သဘင္သည္၀တ္ရံုကို ဖယ္ရွားလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ သာမန္အမ်ိဳးသမီးမ်ားကဲ့သို႔ ရင္ခုန္ခ်င္ၾကပါေသးသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မတို႔လို သဘင္သည္ေတြအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးတန္းေပၚ ေလ်ွာက္ရသည္ႏွင့္တူသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကိဳးတန္းေပၚက တရွိန္ထိုးျပဳတ္က်မလဲဆိုတာ မသိ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ကိုယ္လိုရာ ၾကိဳးတန္း၏ ဟိုဘက္အစြန္းကို ေရာက္ႏိုင္မည္ဆိုတာ မသိခဲ့။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနေသာ ၾကိဳးတန္းသည္ ဘယ္ေလာက္ခိုင္မာႏိုင္မလဲဆိုတာလည္း မသိခဲ့ပါ။ ဆာယုရိသည္ ထိုၾကိဳးတန္းေလးေပၚမွာပဲ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲႏွင့္ ကၽြန္မလိုပဲ ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့ဖူးသည္။
ေဆာင္းမဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း ေအးစက္ေသာ ေလျပင္းရွရွတို႕သည္ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီထဲကို ၾကမ္းတမ္းစြာ ထိုးစက္၀င္ေရာက္လာသည္။ အညာထြက္ ဂြမ္းေစာင္တစ္ထည္ကို တကိုယ္လံုးေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ ေထြးပတ္လိုက္ေသာ္လည္း ခ်မ္းစိမ့္မႈက ေလ်ာ့မသြား၊ ေမးဖ်ားရိုက္ၿပီး ေသြးေတြ ေအးခဲလာသည္ဟု ထင္ရျပန္၏။ ခ်မ္းေအးမႈနဲ႔အတူ ေခါင္းတစ္ခုလံုး အံုၿပီးတက္လာျပန္သည္။ ေနာက္က်ိေနေသာ အေတြးေတြႏွင့္အတူ ေလးလံေနသည့္ မ်က္ခြံကို ဇြတ္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျခင္ေထာင္အမိုးသည္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ေပၚပိၿပီး က်လာသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ ပဲၾကီးခံြထၿပီး ေအးစက္ေနသလား မွတ္ရေသာ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေစာင္ေအာက္ကေန လ်ွိဳၿပီး ထုတ္ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း လက္ေခ်ာင္းေတြက ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀းရာ သံုးေပအကြာမွာ ေရာက္ေနသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ အားစိုက္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို အနီးကပ္ဆဲြယူလိုက္ေသာ္လည္း ေ၀းေနဆဲ။ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနသည့္ မိမိ၏လက္ေခ်ာင္း ထိပ္ေတြကို အားစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ေခါင္းထဲမွာ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ရင္းႏွီးေနက် အသံတစ္သံသည္ အေ၀းကေန ကၽြန္မ၏အခန္းငယ္ေလးထဲကို ခပ္ပ်ပ်၀င္လာသည္။ ထိုအသံေတြသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယဥ္ပါးေနေသာ အသံေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ အၿငိမ့္ဒိုးဆစ္သံေတြျဖစ္ၾကသည္။ ထိုအသံၾကားလွ်င္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို အၿငိမ္မေန ကၽြန္မ ေကြးေနေအာင္ ကတတ္ခဲ့သည္။ ထိုျမဴးၾကြသည့္ ဒိုးဆစ္သံေတြသည္ ေအးစက္ေနသည့္ ေျခဖ်ားေလးကေနတဆင့္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ေပၚတလိမ့္လိမ့္ တက္လာျပန္သည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ ေကြးေနက် ေျခဆစ္လက္ဆစ္တို႕က ထိုဒိုးဆစ္သံမ်ား အနီးမကပ္လာေအာင္ တြန္းထုတ္မိရဲ႕သား ျဖစ္ေနျပန္သည္။ နားကို ဘယ္လိုပင္ပိတ္ထား ပိတ္ထား တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ေခါင္းေပၚတက္လာသည့္ ဒိုးဆစ္သံမ်ားေၾကာင့္ အေၾကာဆဲြသလို ကၽြန္မ၏လက္ဖ်ား ေျခဖ်ားမ်ားသည္ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ဆတ္ခနဲ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ေၾကမြသြားသကဲ့သို႕ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ ျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေအးစက္သည့္ ေလႏွင့္ အတူ အသည္းတစ္ခုလံုး ေအးခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး အေမွာင္ထဲကို ေခြက်သြားေတာ့သည္။
………………………………..၊………………………………
ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာေရာက္သြားသလဲ မသိေတာ့။ ကတၱီဘာစလို နက္ေမွာင္ေနေသာအခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ေလဟာနယ္တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသကဲ့သို႕ ကၽြန္မ အသက္ရွဴ၍မရ တစ္ဆို႕ဆို႕ၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ အေမွာင္ထဲကို အားစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ အလင္းေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္ေလးကိုသာ ျမင္ရသည္။ ထိုအလင္းေရာင္သည္ ဇာတ္စင္ေပၚက ကန္႔လန္႕ကာအဖြင့္မွာ တျဖည္းျဖည္းေလး လင္းလာသလို အနည္းငယ္ စူးရွလာသည္။
ထိုအလင္းေရာင္ ေအာက္မွာေတာ့ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ ခပ္ယို႕ယို႕ေလးထိုင္ၿပီး ကၽြန္မကို ၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနရွာသည္။ သူမ၏ ျဖဴေဖြးေနသည့္ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေစြးေစြးနီေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးတစ္စံုက ၿပံဳးေနေသာ္လည္း သူမ၏ အျပာေရာင္သမ္းသည့္ မ်က္လံုးေတြက ေငြ႔ရည္ဖဲြ႕ေနသည္။ ကၽြန္မ အေမွာင္ေတြကို လက္ႏွင့္ တြန္းဖယ္ရင္း သူမနားကို တိုးကပ္သြားမိသည့္အခါ ကၽြန္မတစ္ခါမွ မရခဲ့ဖူးသည္ ကိုယ္သင္းန႔ံ ေမႊးပ်ံ႕ပ်ံံ႕ေလးက ကၽြန္မအနားကို ေ၀့ကာသီကာျဖင့္ ေရာက္လာပါသည္။ သူမဘယ္သူလဲ……..။ အံ့ၾသစိတ္ သိလိုစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မ သူ႔အနားကို ခ်ည္းကပ္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို အသိအမွတ္ျပဳသည့္ အေနျဖင့္ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို မခို႔တရို႕ေလး ကိုင္းလိုက္ၿပီး ဦးညႊတ္ျပသည္။ အို….. သူမ၏ လက္အပင့္အသက္မ်ားက ကိုယ္ခႏၶာေရြ႕လ်ားမႈမ်ားက အႏုပညာဆန္လွပါလား။ ဂီတမပါသည့္ ကၾကိဳးတစ္ခုပမာ သူမ၏ လႈပ္ရွားဟန္ေတြသည္ အယဥ္ကိုအယဥ္ဆင့္ၿပီး အလွခ်ည္းသက္သက္ ျဖစ္ေနပါလား။
သူမသည္ ခရမ္းေရာင္အေပၚမွာ အ၀ါေရာင္ႏုႏုေလးေတြ ေရးသီထားသည့္ ပန္းပြင့္အဆင္ခပ္ၾကီးၾကီးကို ၀တ္ဆင္ထားကာ ဆံႏြယ္မ်ားကို ခပ္ယဥ္ယဥ္ေလး အေနာက္၌စုၿပီး ထံုးဖဲြ႕ထားသည္။ သူမ၏ဆင္ယင္ထံုးဖဲြ႕မႈသည္ ကၽြန္မတို႔ အၿငိမ့္သမေတြႏွင့္ ကြာျခားလွပါသည္။ သူမသည္ ငိုရည္သမ္းသည့္ အၿပံဳးေတြျဖင့္ ကၽြန္မကို ခပ္တိုးတိုးစကားဆိုေနသည္။ သူမ၏စကားသံေတြသည္ ကၽြန္မဆီမေရာက္ခင္စပ္ၾကား ေလလွိဳင္းထဲမွာ က်ေပ်ာက္ကုန္သည္။ သူမဆီက မပြင့္တပြင့္ ထြက္လာသည့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေလးမ်ားမွာ အခ်စ္ဆိုသည့္ စကားလံုးက တြန္းကာတိုက္ကာျဖင့္ ထြက္က်လာသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ သူမ၏ စကားသံေတြသည္ စကားသံေတြအေနျဖင့္ ထြက္မလာေတာ့။ ထူးဆန္းအံ့ၾသလွစြာပဲ သူမဘာေျပာခ်င္ေနသလဲဆိုတာကို ကၽြန္မနားလည္ ခံစားမိလာသည္။ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေအးစက္ေနသည့္ ေလႏုေအးေတြတိုက္ခတ္ေနေပမယ့္ သူမႏွင့္ ကၽြန္မၾကားမွာေတာ့ ေႏြးေထြးမႈေတြ ရွိေနသည္ဟု ခံစားလာရသည္။
တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ထိုအျပာေရာင္မ်က္လံုးပိုင္ရွင္ မိန္းကေလး၏ ခံစားမႈမ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ ခံစားမႈသက္သက္မ်ားအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြားသည္။ သူမ၏ အခ်စ္နဲ႕ဘ၀ကို ယံုၾကည္မႈသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ထပ္တူက်လာသည္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္စြာျဖင့္ ၾကည့္မိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအဆသည္ ခဏခ်င္းမွာပဲ ခိုင္ၿမဲလာခဲ့သည္။
ထို႕ေနာက္ သူမသည္ ကၽြန္မအနားကို ညင္သာ ယိမ္းႏဲြ႔႕စြာ တိုးကပ္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူမအေၾကာင္းကို ၀မ္းနည္းစြာ ေျပာျပပါေတာ့သည္။
သူမသည္ နိပြန္တို႕ တိုင္းျပည္က ေဖ်ာ္ေျဖေရးအႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ဘ၀သည္ ကၽြန္မထက္ ပိုၿပီး ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသေယာင္ ထင္ရသည္။ ကၽြန္မတို႕ကို အၿငိမ့္သမလို႔ေခၚၾကသလို သူမတို႔ကို ေဂရွားမယ္လို႔လည္း ေခၚၾကသည္။ ကၽြန္မတစ္စြန္းတစ ၾကားခဲ့ရေသာ ေဂးရွားမယ္သည္ ေယာက်္ားတို႕ကို အလိုဆႏၵျဖည့္ဖို႕ အကျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖရသူမ်ားသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မသိထားသမ်ွေဂးရွားမယ္ေတြအေၾကာင္းကို သူမကို ေျပာျပသည့္အခါ ထိုေဂးရွားမယ္ေလးသည္ ခပ္မဲ့မဲ့ ရယ္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူမသည္ သူမတို႔၏ ဘ၀အေၾကာင္းကို ကၽြန္မကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပသည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြန္မသိခဲ့ၾကားခဲ့ဖူးေသာ ေဂရွားမယ္တို႕သည္ ကၽြန္မတို႕ သဘင္သည္ေတြလိုပဲ အႏုပညာကို လက္ဆင့္ကမ္း ဖန္တီးၾကသူမ်ားမွန္း သိခဲ့ရသည္။
တကယ္ေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ဘ၀ႏွင့္ ရပ္တည္မႈဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကလ်ွင္ ကၽြန္မႏွင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ အေတာ့္ကို ဆင္တူၾကမည္ဟုထင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ကို ရုန္းကန္မႈျခင္းကေတာ့ ကဲြျပားၾကမွာေပါ့။
သူမမွာ လွပသည့္ အျပာေရာင္ မ်က္လံုးတစ္စံု ရွိသလို၊ လွပသည့္ နာမည္ကေလးလည္း ရွိခဲ့သည္။ သူမနာမည္က ဆယုရိတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူမ၏ဘ၀က ကၽြန္မထက္ပင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသည္ဟု ထင္ရျပန္သည္။ ဒါဟာ ဘာလဲ………။ ကၽြန္မတို႔တေတြ၏ တူညီမႈက လူေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္ ျပယုခ္ေတြျဖစ္ေနၾကလို႕လား။
ကၽြန္မဘ၀ကို လို ေခ်ာင္က်သည့္ သာစည္ဟူေသာ ေတာရြာေလးမွာ စခဲ့ၿပီး ဆယုရိကလည္း ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားသည့္ တံငါရြာေလးမွာ စခဲ့ၾကပံုခ်င္းတူသည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မတကယ္တမ္း ဘ၀စခဲ့သည့္ေနရာက မႏၱေလးလို သဘင္သည္ေတြ စည္ကားသည့္ ၿမိဳ႕ၾကီးျဖစ္ခဲ့သလို ဆယုရိကလည္း ထိုတံငါရြာေလးမွာ မဟုတ္ခဲ့။ က်ိဳတိုၿမိဳ႕က ေဂရွားမယ္တို႕ေမြးဖြားရာ ဂီရြန္ဆိုသည့္ ၿမိဳ႕ေလးမွာ သူမ၏ဘ၀ကို နာက်င္စြာ စခဲ့ရသည္။ မည္သူကမ်ွ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့သလို ဆယုရိအေနနဲ႕လည္း ေဂရွားမယ္ျဖစ္ဖို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးခဲ့ေပ။ ဒါေပမယ့္ ဆယုရိ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ့ေသာ အရာသည္ သူမကိုးႏွစ္သမီး အရြယ္ကတည္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ေစာင့္စားခဲ့ရသည္ အခ်စ္စစ္သက္သက္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အခ်စ္ဟုဆိုေသာ္လည္း သူမဘ၀မွာ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုမႈ မရွိခဲ့။ သူမတိတ္တခိုးခ်စ္ခဲ့သည့္ ခ်စ္သူသည္ စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ခ်မ္းသာသည့္လူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ၿပီး အႏုပညာကို ခံုမင္သူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေဂရွားမယ္တို႔၏ အကႏွင့္ အႏုပညာကို တန္ဖိုးထားတတ္သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ သူသည္ ေဂရွားမယ္ေလးမ်ားႏွင္ စကားရည္လုရတာကိုလည္း သေဘာက်သူျဖစ္ျပန္သည္။ ဆာယုရိ၏ဘ၀သည္ သူမ၏ခ်စ္သူကို နီးကပ္စြာ ေျဖေဖ်ာ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေဂးရွားမယ္အျဖစ္ သူ႔ဆီေရာက္ဖို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ… ကၽြန္မတကယ္ေရေရရာရာ မသိတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာပဲ သူ႕ကို စေတြ႔ခဲ့ရတယ္…. အဲသည္ေန႔က ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ေနတယ္ေလ…..။ အနာဂတ္ဆိုတာကို သာမန္ကေလးေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွန္းမသိဘဲ ေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုရုတ္တရက္ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို မုန္႕လာေကၽြးၿပီး လာေခ်ာ့တဲ့ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္လိုေပါ့….. သူက ေဂရွားမယ္ေတြရဲ႕ ကပဲြၾကည့္ဖို႕သြားတာ ေနာက္က်ေနတာေတာင္ ဂရုမစိုက္ဘူး သိလား… အဲသည္ေန႔က ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အနာဂတ္က သူ႕ေၾကာင့္ ေတာက္ပလာခဲ့တယ္ ဆိုရမလား……. ကၽြန္မ သူ႕အနားမွာ ေဖ်ာ္ေျဖခ်င္တဲ့ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ အဲသည္အခ်ိန္ကတည္းက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့……. ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာက ကၽြန္မကို မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ပါဘူး။ နီးမယ္ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ သူနဲ႕ဆံုဖို႕ကေ၀းေနဆဲပါပဲ။”
ကၽြန္မက်ေတာ့ေရာ……..။ သဘင္သည္ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုအရာေတြက တြန္းအားေပးခဲ့သလဲ…..။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေတာရြာေတြမွာသာ လွည့္လည္ကျပခဲ့ရသည့္ ေတာမင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ မိဘမ်ားမွ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ သဘင္သည္ေတြရဲ႕ ဂီတႏွင့္ အကမွာ စိတ္၀င္စားခဲ့တာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သဘင္သည္ဘ၀ကို ခံုမင္ျမတ္ႏိုးခဲ့တာ အမွန္ပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ႏွင့္ သဘင္သည္ဘ၀သည္ လမ္းတစ္ခုစီ သီးသန္႕သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲလို႔ ကၽြန္မႏွင့္ ဆာယုရိတို႔ ေမးခြန္းထုတ္မိတိုင္း မေရရာသည့္ ပင့္သက္အေမာတို႔သာ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ က်န္ခဲ့သည္။ ေဂရွားတစ္ေယာက္ဆိုတာ အခ်စ္ကိုဘ၀တစ္ခုနဲ႕လဲရသူသက္သက္သာလို႕ ဆာယုရိကဆိုသည္။ ေဂရွားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ သူမတို႔ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာ အတားအဆီးတစ္ခုသက္သက္သာျဖစ္သည္။ ေဂရွားတိုင္းက ေဂရွားမျဖစ္ခ်င္ၾကဘူးလို႕လည္းဆိုျပန္ေသးသည္…. ဒါဆိုအခ်စ္က ကုိယ္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို ဆဲြထုတ္ေခၚႏိုင္မယ့္အရာမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူမက သေဘာက်စြာ ရယ္သည္။
“ေအာင္ျမင္တဲ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရင္… သူ႕ေနာက္မွာ ေယာက်္ားဆိုတာေတြ အားလံုးက ကိုယ္ေစလိုရာေစေပါ့……။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕တေတြက ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ အႏုပညာနဲ႔ ကုိယ္ပိုင္တဲ့ေလာကေလးကို လက္၀ါးေပၚတင္ထားၾကတာေလ….။ ကုိယ့္လက္၀ါးေပၚေရာက္လာတဲ့…. ကိုယ္ျခယ္လွယ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကမၻာေလးကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတဲ့ဘ၀ကို မက္ေမာသြားတတ္ၾကတာ.. ဒို႕တေတြဆီမွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး … ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔တေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳလ်င္ ေဂရွားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတာ ေအာင္ျမင္တဲ့ေဂရွားေတြရဲ႕ အေ၀းဆံုးအရပ္မွာပဲေပါ့…….”
ကၽြန္မသက္ျပင္းခ်မိသည္။ ကၽြန္မတို႕ အၿငိမ့္မင္းသမီးမ်ားလည္း ကိုယ္ပိုင္ရာကမၻာငယ္ေလးကို ဖန္တီးယူဖို႕ၾကိဳးစားၾကခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္မွီေသာ သစ္ပင္ေကာင္းဖို႔ အၿငိမ့္ထဲကပဲ ကိုယ္နဲ႕၀ါသနာတူရာ အႏုပညာသည္အခ်င္းခ်င္းကို ယံုစားခဲ့မိလို႔ အခ်စ္ေတြ ခဏခဏေျပာင္းခဲ့ရသည္။ အျပင္လူကို ခ်စ္မိျပန္ေတာ့လည္း အၿငိမ့္မင္းသမီးမို႕ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္ ျဖစ္ျပန္သည္။ တခါတေလေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ မကစားေကာင္းတဲ့ အရာျဖစ္ေနေလသည္။ ကံေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာျဖင့္သာ စခဲ့ရေသာ ကၽြန္မတို႕သဘင္သည္ဘ၀က ဘယ္လိုပင္အိမ္ေထာင္ပင္ၿပဳျပဳ ကၽြန္မတို႔ဖန္တီးခဲ့သည့္လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ခြင့္ရေသးသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူႏွင့္ လက္ထက္ထိမ္းျမားျခင္းသည္ အနည္းဆံုးေတာ့ သဘင္သည္ဘ၀ကုိ အဟန္႔အတားေတာ့ ျဖစ္ေစသည္။ ထိုအခ်က္ကပင္ ကၽြန္မ၏အခ်စ္နဲ႕သဘင္သည္ဘ၀ခံယူခ်က္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္ဟု ထင္ပါသည္။
ကန္႔လန္႔ကာ ေရွ႕က ျမရင္ႏွင့္ ကန္႕လန္႕ကြာေနာက္ကြယ္က ျမရင္ မတူညီၾကဘူးလို႔ တခ်ိဳ႕လူေတြက ျမင္ေကာင္းျမင္ေပလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ျမရင္သည္ ျမရင္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔အတူပင္ မ်က္ႏွာကို အျဖဴေရာင္ေတြ ခ်ယ္မႈန္းထားသည့္ ဆာယုရိသည္လည္း ထိုမိတ္ကပ္ေတြကို ဖယ္ရွားလိုက္သည့္အခါ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အဆိုအကေတြျဖင့္ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာပညာျဖင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖ်ာ္ေျဖရမည္။ ဒါေပမယ့္ သဘင္သည္၀တ္ရံုကို ဖယ္ရွားလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ သာမန္အမ်ိဳးသမီးမ်ားကဲ့သို႔ ရင္ခုန္ခ်င္ၾကပါေသးသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မတို႔လို သဘင္သည္ေတြအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးတန္းေပၚ ေလ်ွာက္ရသည္ႏွင့္တူသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကိဳးတန္းေပၚက တရွိန္ထိုးျပဳတ္က်မလဲဆိုတာ မသိ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ကိုယ္လိုရာ ၾကိဳးတန္း၏ ဟိုဘက္အစြန္းကို ေရာက္ႏိုင္မည္ဆိုတာ မသိခဲ့။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနေသာ ၾကိဳးတန္းသည္ ဘယ္ေလာက္ခိုင္မာႏိုင္မလဲဆိုတာလည္း မသိခဲ့ပါ။ ဆာယုရိသည္ ထိုၾကိဳးတန္းေလးေပၚမွာပဲ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲႏွင့္ ကၽြန္မလိုပဲ ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့ဖူးသည္။
ဆက္ပါဦးမည္။
11 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
ပထမဆံုး မန္႔ခ်င္လို႔ အရင္မန္႔လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွဖတ္မယ္ဗ်ာ....
:)
ဆက္ပါဦး... ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္။ (ေ႐ႊမိုး)
ျမန္ျမန္ဆက္ပါဗ်ိဳ႕...
ဆက္ရန္ ျမန္ျမန္ေလးဗ်ိဳးးးးးးးးး
အခ်စ္ဆိုတာကေတာ႕ ဘယ္သူ႕ အတြက္မဆို ၾကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရတာပါပဲ...
အေရးအသားေကာင္းတယ္ ကိုသက္ပိုင္သူေရ..
ေအာ္.. အေကာင္းဘက္က ေတြးႀကည့္ေတာ့လည္း ေကာင္းတာပါပဲ..
ေဂးရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားထာေပမယ့္.. ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုထဲနဲ႔ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္..
မေကာင္းတာ ေတြးႀကည့္မယ္ဆိုလည္း.. ဒီလိုဆိုေတာ့ ေဂးရွားတို႔ရဲ႕ဘဝက အရမ္းကို သနားစရာေကာင္းပါလား..
အေကာင္းနဲ႔ အဆိုး ဒြန္တြဲေနၿပီး..
ႀကိဳးတမ္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပါပဲလား..
ခင္မင္စြာျဖင့္
စည္သူ။
ကိုသက္ပိုင္သူေလးေရ စာအေရးအသားကေတာ့ တကယ့္ကို ေကာင္းလိုက္တာ..ေမ်ွာ္ရကိ်ဳးနပ္ပါေပ့ရွင္..ဆက္ရန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကပါသည္ :)
ကိုသက္ပိုင္ ...
စာလာဖတ္ပါတယ္ ..
ဆက္ရန္ ၿမန္ၿမန္ေလး .. :)
I like very much.
u r gd writer.
hay, can i told you one thing.
Sayori started in Tokyo.
Kyoto is not geisha .Kyoto is makiko san.
thanks.
အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးတန္းေပၚ ေလွ်ာက္ရတာနဲ႔ တူသတဲ့လားဗ်။ ၾကိဳးတန္းေပၚက ျပဳတ္က်ေတာ့လည္း ေျမၾကီး ေပၚေရာက္မွာပါပဲေလ။ ျပဳတ္က်တဲ့ အခါမွာသာ မထိခိုက္ေအာင္ ဂရုစိုက္ရမယ္ထင္ပါတယ္ေလ..
ေနာက္တစ္ပိုင္းဆက္ဖက္လိုုက္ဦးမယ္
Post a Comment