ေဂရွား Geisha ႏွင့္အႏုပညာ

ေဂရွားဆိုတာ ဘယ္လိုမိန္းမမ်ိဳးေတြလည္းလို႔ေမးရင္ အနည္းဆံုး ၁၀ေယာက္မွာ ၈ေယာက္ေလာက္က ေယာက်္ားေတြကို ေျဖေဖ်ာ္ရတဲ့ မေကာင္းသည့္မိန္းမမ်ားလို႔ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ စာဖတ္သူေရာ ဘယ္လိုထင္ပါသလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္ေလးကို မွတ္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေျပာျပထားတဲ့ ေဂရွားမယ္ေလးမ်ားအေၾကာင္းကို ဆက္ဖတ္ၾကည့္ပါလားဗ်ာ။

ေဂရွားဆိုတာ အႏုပညာျဖင့္ အသက္ေမြးသည့္ ျမန္မာအၿငိမ့္မင္းသမီးေတြျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ကိုဆင္တယ္။ ေဂရွားဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ေဂ (အႏုပညာ) ရွား(တစ္စံုတစ္ေယာက္)……. အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္လို႔ အမည္ရပါတယ္။ ေဂရွားအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက စိတ္၀င္စားခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္း ဘာဆိုဘာမွ ဂဂဏဏမသိခဲ့ပါဘူး။ လွပၿပီး အေရာင္စိုသည့္ ကီမိုႏိုေလးေတြကို ၀တ္တတ္လို႔သာ စိတ္၀င္စားခဲ့တာႏွင့္တူပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြကို ေဂရွားမယ္မဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ လိုက္စမိတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္တုန္းကလည္း ကိုယ္ထင္တဲ့ ေဂရွားက အပ်က္မကိုး။ ၂၀၀၅ခုႏွစ္က ေဂရွားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို Memoirs of a geisha ဆိုသည့္ ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္မိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ထင္တာေတြႏွင့္ တျခားဆီမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရုပ္ရွင္က ၀တၳဳကို မမွီဘူးဆိုတာနဲ႕ Arthur Golden ေရးသည့္ မူရင္း၀တၳဳကို ရွာၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့မွ ေဂရွားနဲ႕ပါတ္သက္တာေတြကို ပိုၿပီး သိလာရတယ္။

စာေရးဆရာက သူ၀တၳဳေရးေနစဥ္မွာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အလြန္နာမည္ၾကီးခဲ့သည့္ ေဂရွားမယ္ Minneko Iwasaki ကို အင္တာဗ်ဴးခဲ့ပါတယ္။ ၀တၳဳပါအေၾကာင္းအရာေတြက ထိုေဂရွားမယ္ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္းလို႕ေတာင္ ယူဆၾကပါတယ္။ ထို၀တၳဳကို ဂ်ပန္ဘာသာသို႔ ဘာသာျပန္လိုက္ခ်ိန္မွာ Minnekoက ဆရာ Arthurကို တရားစဲြခဲ့ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ Arthurက အင္တာဗ်ဴးပါ အေၾကာင္းအရာေတြကို မည္သူ႔ဆီက ရပါတယ္ဆိုတဲ့ ဂတိကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး စာအုပ္ရဲ႕ အဖြင့္ ေက်းဇူးတင္လႊာမွာ Minneko နာမည္ကို ထည့္သြင္းခဲ့လို႔ပါ။ Minneko ခမ်ာ ေဂရွားမယ္ေတြရဲ႕ လိ်ဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြကို ဖြင့္ဟသူဆိုၿပီး အသက္အႏၳရာယ္ ရန္ရွာခံရတဲ့အထိ ဒုကၡမ်ားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာArthurက Minneko ကို နစ္နာေၾကးေပးလိုက္ေတာ့မွ တရားရံုးမွာ အမႈစဲြထားတာကို ေၾကေအးခဲ့ရသတဲ့။

၀တၳဳကိုဖတ္ခ်ိန္မွာ လက္ထဲက မခ်ႏိုင္ေအာင္ကို ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ၀တၳဳထဲကဇာတ္ေကာင္ ဆယုရိအေၾကာင္းကလည္း ဖတ္ၿပီးတဲ့အထိ အေတြးထဲ အၾကာၾကီး ေရာက္ေနခဲ့ေသးတယ္။

ဆယုရိဆိုတဲ့ေကာင္မေလးရဲ႕ နာမည္အရင္းက ခ်ီယိုပါ။ သူမမွာ အရြယ္ေရာက္ၿပီးကာစ အမတစ္ေယာက္လည္း ရွိပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ တံငါမိသားစုေလးမွာ ေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္စလံုး ကံမေကာင္းၾကပါဘူး။ အိပ္ယာထဲမွာ ေသအံ့ဆဲဆဲမိခင္ရဲ႕ ေဆးဖိုးအတြက္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေရာင္းစားခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ခ်ီယိုတျဖစ္လဲ ဆာယုရိရဲ႕ဘ၀တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းခဲ့ရတယ္။

သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚေဆာင္လာတဲ့ ပဲြစားက အိမ္တစ္အိမ္ကို ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခ်ီယိုအမက ရုပ္ရည္အသင့္အတင့္ပဲရွိေတာ့ အဲဒီအိမ္က လက္မခံပါဘူး။ သည္လိုနဲ႕ပဲ ခ်ီယိုခမ်ာ ေဂရွားမယ္ေတြ ေမြးထုတ္ရာ အိုခီယာလို႔ေခၚတဲ့ ေဂရွားစံအိမ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ၿပီး သူ႔အမကေတာ့ ျပည့္တန္ဆာတန္းကို ေရာက္သြားရွာပါတယ္။

ခ်ီယိုေရာက္သြားတဲ့ အိုခိယာအိမ္ေလးေတြအေၾကာင္းကို Memoirs of Geisha ရုပ္ရွင္ကိုၾကည့္လ်င္ သိပ္မသိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၀တၳဳထဲမွာေတာ့ အေသးစိတ္ေရးထားပါတယ္။ ေဂရွားေတြေနတဲ့ ရပ္ကြက္က ေဖ်ာ္ေျဖေရးရပ္ကြက္ တစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲသည္ရပ္ကြက္ေလးက အခုထက္ထိ ရွိေသးပါတယ္။ အဲသည္ရပ္ကြက္မွာ အိုခီယာလို႔ေခၚတဲ့ ေဂရွားအိမ္ေလးေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။ အိမ္တစ္အိမ္မွာ အနည္းဆံုး ေဂရွားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အမ်ားၾကီးလည္း မရွိပါဘူး။ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တဲ့ စရိတ္ကလည္း မေသးဘူး။

၀တၳဳအရဆိုလ်င္ အိုခီယာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူအကုန္လံုးလိုလိုက ေဂရွားမယ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဘူးၾကတယ္။ အသက္အၾကီးဆံုး စီနီယာအက်ဆံုးေဂရွားက အဲသည္အိမ္ေလးမွာ တာ၀န္အၾကီးဆံုးအပိုင္းကို ယူထားတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကပဲ အသစ္ေရာက္လာမယ့္ေဂရွားေလးေတြအတြက္ အသံုးစရိတ္ကို လယ္ဂ်ာစာအုပ္ေတြနဲ႔ ေန႔တိုင္း စာရင္းမွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရတာ အဲသည့္ အိုခီယာအိမ္ေလးေတြအတြက္ ရင္းႏွီးၿမွပ္ႏွံမႈတစ္ခုပါပဲ။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာလို႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာလ်င္ အရင္းေၾကရံုမက အျမတ္ပါရေသးတယ္။ ေဂရွားမျဖစ္ေသးဘဲ ထြက္ေျပးသြားလ်င္ေတာ့ အိုခီယာအတြက္ အရွဳံးေပၚေတာ့တာေပါ့။ အဲသည္အခါ ေနာက္ထပ္ေဂရွားတစ္ေယာက္ကို ရွာၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရျပန္ပါတယ္။

အဲသည္ရပ္ကြက္ေလးမွာ ေဂရွားနဲ႔ပါတ္သက္တာေတြ သင္ေပးတဲ့ အႏုပညာေက်ာင္းလည္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ကိုလည္း အိုခီယာကပဲ က်ခံရတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္တင္မကပါဘူး၊ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္တစ္ခြက္ ကဲြသြားရင္ေတာင္ အဲသည္စာရင္းက လယ္ဂ်ာစာအုပ္ထဲ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။ ေဂရွားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး Tea House ေတြမွာ ေဖ်ာ္ေျဖလို႕ ရသမ်ွကို အိုခီယာကို အေၾကြးျပန္ဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ျပန္အပ္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေဂရွားမယ္ေတြက ေအာင္ျမင္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မဆပ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာလ်င္ေတာ့ အိုခီယာက ထိုေဂရွားကို သမီးအျဖစ္ေမြးစားပါတယ္။ ေမြးစားခံရတဲ့ သမီးကထိုအိုခီယာကို ဆက္ခံရၿပီး ေနာက္ထပ္ေဂရွားမယ္ေတြကို ထပ္မံေမြးထုတ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ပဲ အိုခီယာကို အသက္သြင္းၾကတယ္။

ခ်ီယိုခမ်ာ ထိုအိုခီယာေလးကို ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ထိုအိမ္ေလးကို သူမမတိုင္ခင္ေရာက္ေနတဲ့ ပန္းကင္းလို႔ေခၚတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေက်ာင္းအတူတူတက္ရပါတယ္။ အဲသည္ေက်ာင္းမွာ အဆိုအက အတီး အကုန္သင္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေစာင္းအေသးစားေလးလိုပံုစံရွိတဲ့ ရွာမိဆန္ကိုလည္း တီးတတ္ေအာင္က်င့္ရပါတယ္။ ခ်ိယိုခမ်ာ ေက်ာင္းတက္ေနရင္းတစ္ဘက္ကလည္း သူ႕အမဘယ္မွာရွိသလဲဆိုတာ စံုစမ္းရပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔အမဘယ္မွာ ရွိသလဲဆိုတာ အိုခီယာမွာ လက္ရွိေဂရွားမယ္ျဖစ္ေနသည့္ ဟာစုမိုမိုဆီကေနတဆင့္သိသြားၿပီး သူ႔အမရွိရာ ျပည့္တန္ဆာတန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။

သာမန္အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ေကာ္လာအေနအထား

ေဂရွားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေကာ္လာအေနအထား

သည္ေနရာမွာ စာေရးဆရာ Aethur က ျပည့္တန္ဆာတန္းနဲ႔ ေဂရွားမယ္ရပ္ကြက္တို႔ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ေတြ အေသးစိတ္ေရးထားပါတယ္။ ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက ျပည့္တန္ဆာႏွင့္ ေဂရွားကို ဘယ္လိုခဲြျခားထားသလဲဆိုတာပါ။ စာဖတ္သူေတြ သတိထားမိသလားမသိဘူး။ ဂ်ပန္မေတြ၀တ္တဲ့ ကီမိုႏိုေတြရဲ႔ ေနာက္ေက်ာမွာ ဖဲပြင့္လိုလို အ၀တ္ထုပ္လိုလို လွပစြာစည္းထားတဲ့ အရာတစ္ခုကို သတိထားၾကည့္ပါ။ အဲသည့္အရာကို အိုဘီလို႔ေခၚပါတယ္။ ျပည့္တန္ဆာေတြက အဲသည့္အိုဘီကို ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ရင္ညြန္႔တည့္တည့္မွာ ထားတတ္ၾကၿပီး ေဂရွားမယ္ေတြကေတာ့ အေနာက္မွာ လွပေသသပ္စြာ စည္းထားတတ္ပါတယ္။ ေဂရွားမယ္ေတြရဲ႕ အိုဘီက အေရာင္အေသြးေတာက္ေတာက္ လွလွပပရွိေပမယ့္ သာမန္အိမ္ရွင္မေတြရဲ႕ အိုဘီကေတာ့ ရိုးရိုးယဥ္ယဥ္ေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကီမိုႏို၀တ္လ်င္ ေအာက္ခံေကာ္လာအျဖဴက ေဂရွားမယ္ဆိုလ်င္ လည္တိုင္မွာ လိမ္းထားတဲ့ မိတ္ကပ္အလွကို ျမင္ေအာင္ ေအာက္ကို ေလ်ာခ်ၿပီး လည္တိုင္တစ္ခုလံုးေပၚေအာင္ ၀တ္တတ္ေပမယ့္၊ သာမန္အမ်ိဳးသမီးေတြက လည္တိုင္ဖံုးၿပီး ၀တ္ၾကပါတယ္။ သည္လိုနည္းနဲ႔ ေဂရွားနဲ႔ သာမန္အမ်ိဳးသမီးေတြ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ခဲြထားျပန္ပါတယ္။

ေဂရွားမယ္ေတြရဲ႕ အိုဘီ

သာမန္အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားရဲ႕ အိုဘီ

ျပည့္တန္ဆာမ်ားရဲ႕အိုဘီ

ဇာတ္လမ္းကိုျပန္စရလ်င္ ခ်ီယိုက အမလုပ္သူနဲ႔ေတြ႔ၿပီး အတူတူထြက္ေျပးၾကဖို႔ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ၾကပါတယ္။ ထြက္ေျပးမယ့္ေန႔မွာ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဟာစူမိုမိုက အိုခီယာမွာ သူ႔ခ်စ္သူကို ခ်ိန္းေတြ႔တာ မိသြားတဲ့ အတြက္ ဘယ္ေယာက်္ားသားမွ ၀င္လို႔မရေအာင္ အိမ္တစ္ခုလံုးကို ေသာ့ပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အခ်စ္ကို မေမြးဖြားသင့္ပါဘူး။ အခ်စ္တစ္ခုကို ဖန္တီးမိလ်င္ ေအာင္ျမင္တဲ့ေဂရွားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ကူေတာ့ပါဘူး။ အဲသည့္ညမွာမွာ ခ်ီယိုခမ်ာ အိမ္တံခါးမၾကီးကေန ခိုးထြက္လို႔မရေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကေန ခိုးထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကေန ျပဳတ္က်ၿပီး ျပန္မိသြားတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကေန က်တဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေဆးကုရတယ္။ အဲသည့္ ကုသစရိတ္ကလည္း လယ္ဂ်ာစာအုပ္ထဲေရာက္သြားပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ခ်ီယိုရဲ႕ အမက ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားေတာ့ သူမရဲ႕ အေၾကြးစာရင္းေတြက ခ်ိယိုရဲ႕ စာရင္းထဲ အကုန္ေရာက္လာတယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႕လဲ မၿပီးေသးပါဘူး။ အိုခီယာက ထြက္ေျပးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ခ်ီယိုကို ေဂရွားမယ္အျဖစ္ ရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံဖို႔ ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးခ်ီယိုကို အိမ္ေဖာ္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ဆက္ထားလိုက္ပါတယ္။ သည္ပံုစံအတိုင္းဆိုရင္ ခ်ီယိုခမ်ာ တစ္သက္လံုး အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ ဆပ္သြားလည္း ေၾကဖို႔လမ္းမျမင္ေတာ့ပါဘူး။

တစ္ရက္ေတာ့ သူမတစ္ေယာက္တည္း ေတြးရင္းေငးရင္းတံတားေလးေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း Chairman ဆိုတဲ့ ေယာက်ာ္းပီသတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ထိုတစ္ေယာက္က ေဂရွားမယ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ကပဲြသြားရင္း ခ်ီယိုကိုေတြ႔ေတာ့ မုန္႔၀ယ္ေကၽြးပါတယ္။ ပိုတဲ့ အေၾကြေစ့ေလးေတြကိုလည္း ခ်ီယိုကို လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႕ထုပ္ၿပီး ေပးလိုက္တယ္။အဲသည္ပိုက္ဆံက ခ်ီယိုအတြက္ တစ္လစာ ဆန္ဆီဆား ၀ယ္လို႕၇ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ီယိုက လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ကိုယ္နဲ႕မကြာ သိမ္းထားၿပီး ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံကိုေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းကိုလွဴလိုက္တယ္။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ Chairmanကို ျပန္ဆံုရၿပီး သူ႕ကို ေဖ်ာ္ေျဖရတဲ့ ေဂရွားမယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရပါလို႔၏လို႔ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္ဖို႔ အိုခီယာေလးမွာ အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ေနရင္း ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း Chairman ရဲ႕သတင္းေတြ နားစြင့္ရင္းေပါ့။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူမေနတဲ့ အိုခီယာေလးကို မထင္မွတ္ဘဲလူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။

ဆက္ပါဦးမည္။
ဓါတ္ပံုမ်ားကို အင္တာနက္မွ ရယူပါသည္။