ျမန္မာ့ေရွးေဟာင္းပံုရိပ္မ်ား (၃)

၀၄။ ျမန္မာ့ရိုးရာအားကစား





ျမန္မာလူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျခင္းလံုုးကစားရတာကို ေဘာလံုးကစားရတာထက္ အရင္က ပိုၿပီး မက္ေမာၾကပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ေတြ ဆံုျဖစ္ၾကၿပီဆို ျခင္းခတ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ေတာရြာေတြမွာဆို ညေနေနညိဳခ်ိန္ လံုမပ်ိဳေလးေတြ ေရခပ္ဆင္းလာၾကၿပီဆိုရင္ ကာလသားတစ္သိုက္ကလည္း ျခင္း၀ိုင္းလုပ္ၿပီး သူ႔ထက္ငါလူစြမ္းေကာင္းျပတတ္ၾကပါတယ္။


ဒီပံုေလးကေတာ့ နပန္းသတ္ပဲြပါ။ ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ က်င္ကိုင္ပဲြလို႔ေခၚမယ္ထင္တဲ့ နပန္းပဲြနဲ႔ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က နပန္းသတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ တင္ပါးေပၚတဲ့အထိ ခါးေတာင္းကို ေျမွာင္ေနေအာင္ က်ိဳက္ၾကတယ္။ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုရင္ ဂ်ပန္ဆူနမိုသမားေတြ ၀တ္ထားသလိုေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက သူ႔ထက္ထက္စာရင္ က်စ္က်စ္လစ္လစ္နဲ႔ ပိုၿပီး ၾကည့္လို႔ေကာင္းမလားပဲ။

ကေလးတစ္သိုက္ ဂ်င္ေပါက္တိုင္းေဆာ့ေနၾကတာ။ ဟိုးေခတ္ကတည္းက ဂ်င္ေပါက္တဲ့ အေလ့အထက ရွိေနပါၿပီ။ ဒီဓါတ္ပံုထဲမွာဆို ကေလးႏွစ္ေယာက္က သူ႔ဂ်င္ကိုယ့္ဂ်င္ကို တိုက္ၾကက္ေတြလို သေဘာထားၿပီး ခ်ေနတယ္။ ဘယ္ဘက္က ကေလးကလည္း သူ႕အလွည့္ေစာင့္ရင္း ေပါက္ဖို႔ျပင္ေနပါတယ္။

ဒီပံုေလးက ကိုလိုနီေခတ္ဦးကာလက လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကတည္းက စက္ဘီးေတြ ေခတ္စားလာၿပီနဲ႔တူတယ္။ ကေလးေလးေတြကို စက္ဘီးကိုယ္စီနဲ႔ ျပိဳင္ပဲြ၀င္ခိုင္းေနၾကတဲ့ ပံုပါ။ စက္ဘီးေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ေရွ႕ဘီးက ပိုၾကီးၿပီး ေနာက္ဘီးႏွစ္ဘီးက ေသးပါတယ္။ ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ျမန္မာကေလးငယ္ေလးေတြ ထံုးစံအတိုင္း ေစာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနၾကတယ္။

ဒီပံုကို အားကစားပဲြလို႕သာ ျမင္တာ။ ဘယ္လိုမွန္းလဲေတာ့ မသိဘူး။ အုန္းသီးခဲြတဲ့ ျပိဳင္ပဲြပါ။ ဓါးတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ အုန္းသီးတစ္လံုးကို ထက္ပိုင္းကဲြေအာင္ ခဲြနိုင္တဲ့ ျပိဳင္ပဲြလို႔ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္ႏွစ္လံုးဆက္တိုက္ ခဲြႏိုင္တာလဲ ပါမယ္ထင္တယ္။ အုန္းသီးခဲြေနတဲ့ လူရဲ႔ေနာက္မွာ ခါးတစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး ရပ္ေနတဲ့လူရဲ႕ ပုဆိုး၀တ္ပံုကို ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ပုဆိုးက ၀တ္ပံုက ၂၀၀၀ခုႏွစ္တုန္းက ေခတ္စားခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးေတြရဲ ပုဆိုးခ်က္ျပဳတ္ ၀တ္နည္းနဲ႔မတူဘူးလား။


ဒီကစားနည္းနာမည္ေတာ့ ေမ့ေနတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကုန္းပိုးၿပီး အထုပ္ပစ္တိုင္း ကစားၾကတာေလ။ ကုန္းပိုးတဲ့ ေကာင္ကေတာ့ မစားသာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဲ့လိုကစားခဲ့ဖူးတယ္။


ဆက္ပါဦးမည္။
က်မ္းကိုး။
၁။ ၁၈၅၅-၁၉၂၅ သမိုင္း၀င္ပံုရိပ္မ်ား၊ ေလ့လာသူတစ္ဦး
၂။

Mandalay and other cities of the past Burma ၊V.C.scott o’connor

1987 white lotus co., ltd.

၃။ Burma၊ Max. and Bertha ferrars, AVA publishing house 1901