ကၽြန္ေတာ္ Interior Design အေၾကာင္းႏွင့္ ပါတ္သက္တာေတြ ဆက္ေရးဦးမွာပါ.... အခုေလာေလာဆယ္ ျမန္မာ Interior Design အေၾကာင္းနဲ႕ ပါတ္သက္တာေတြ စာၾကည့္တိုက္သြားလိုက္ လိုအပ္တာေတြ စုလိုက္ လုပ္ေနလို႔ မတင္ ျဖစ္ေသးတာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ ဘေလာ့ သက္တမ္းကလည္း ေရ႔လဆို ၆လျပည့္ၿပီ.......။ -၀တၳဳေရးခ်င္တာ ငယ္ငယ္ကတည္းကဆိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း နည္းနည္း ဒုကၡေပးခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္ း) အခု ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာ ၀တၳဳတို ၃ ပုဒ္တင္ခ်င္ပါတယ္။ ည ၃ည အေၾကာင္းေပါ့။ အခုေလာေလာဆယ္ သူမ၏ည ကို ခံစားၾကည့္ပါဥိး.... မေရးတတ္ေရးတတ္နဲ႔ ေရးထားေတာ့ အမွားပါရင္ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။
ညသည္ ပူေလာင္၏။
ခပ္ဟဟေလး ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းတံခါးဆီကို ေႏြေလရူးတို႔ ဖ်က္ခနဲတိုး၀င္လာသည္။ ေႏြေလတို႕သည္ ေအးစက္မႈကို မသယ္လာ……………..။ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႕ကိုသာ အရင္လို ထားခဲ့ျပန္၏။ တိုင္ကပ္နာရီအိုေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည၁၂နာရီတိတိ……….။
ေလတိုးေနသည့္ ျပတင္း တံခါးကို အသာအယာတြန္းဖြင့္လိုက္သည့္အခါ ေလထဲမွာ မရင္းႏွီးသည့္ ပန္းရန႔ံေတြကသင္းေနသည္။ အေ၀းဆီက ဆဲြဆဲြငင္ငင္အူလိုက္သည့္ ေခြးအူသံေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီး တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို အလ်င္အျမန္ ဆဲြပိတ္လိုက္မိလိုက္ျပန္သည္။ ျပတင္းနားမွာ မတ္တပ္ရပ္မိလိုက္ တစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းငယ္ေလးထဲမွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလ်ွာက္လိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာျပန္၏။ သည္ညသည္ အရင္လိုညေတြလိုပဲ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္မိျပန္၏………။ ဘာမွ မထူးဆန္းေပမယ့္ အခုလို သူျပန္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိတာ အက်င့္လို ျဖစ္လာသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ပ်က္မိလာျပန္သည္။
အတန္ငယ္ ေညာင္းလာမိေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို ေလ်ာ့တိေလ်ာ့တဲြ ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး …………ေမာင္….. လို႔….. ကိုယ့္နားက ကိုယ္ျပန္ၾကားရံု တိုးတိုးေလး ညည္းတြားမိျပန္္သည္။
အဲသည္လိုေခၚလိုက္တိုင္း ကၽြန္မကို ငဲ့ငဲ့ၾကည့္တတ္သည့္ ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေမာင့္ရဲ့ က်ယ္ျပန္႔သည့္ နဖူးေပၚမွာ ေခြေခြေလးက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မတို႔၏ ဆံုစည္းမႈသည္ အလြန္တရာမွ ရိုးစင္းခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္နဲ႔ ေပါင္းစည္းဖို႕ၾကေတာ့ အလြန္တရာခက္ခဲခဲ့သည္။ အရာရာေမာင့္ထက္ သာသည့္ ကၽြန္မအရည္အခ်င္းေတြေၾကာင့္လား……. ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ လိုသည္ထက္ အသက္အရြယ္ ကြာဟေနလို႔လား…….။ ထိုကဲသို႕ေသာ ေမးခြန္းကို ဟိုးတုန္းကေတာ့ မစဥ္းစားမိခဲ့……။ အခုေတာ့လည္း မိမိကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိျပန္သည္။
ေမာင္နဲ႕ကၽြန္မက အသက္ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ကြာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွ ျပႆနာမရွိဘူးထင္ခဲ့မိ၏။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ အသက္ၾကီးေတာ့ အရာရာမွာ ေမာင့္ထက္ ေရွ႕ေရာက္ေနမိတာ ကၽြန္မအတြက္မထူးဆန္းလွေပမယ့္……. အမ်ားအျမင္မွာေတာ့…… သိပ္ၿပီး မလွခဲ့။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတို႕ တားေနသည့္ၾကားကေန ေမာင္နဲ႕ ေပါင္းစည္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ကို မွားလား…. မွန္လား.. ကၽြန္မ မေ၀ခဲြနိုင္ခဲ့….။ ေမာင့္ကို စေတြ႔မိသည့္ အခ်ိန္ကပင္ ဖဲြ႔မိသည့္ သံေယာဇဥ္က အရာရာကို လႊမ္းမိုးႏိုင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း အရာရာသည္ ကန္႕လန္႕ကာေနာက္ကြယ္မွာ ကိုယ္မသိသည့္ဇာတ္ရုပ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကဖို႔ ၾကိဳးစားတာနဲ႕ တူလွသည္။
ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေခါင္းကို မွီခ်လိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို စံုမွတ္ၿပီး အိပ္ဖို႔ၾကိဳးစား၏။ မရ……။ အိမ္မျပန္လာေသးသည့္ ေမာင့္အတြက္ စိတ္ပူတာလား….. ။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမာင့္ကို အိမ္အထိလိုက္ပို႔ၾကမွာေပါ့….။
ကၽြန္မသက္ျပင္းခပ္ေလးေလး ခ်လိုက္ၿပီး ေဘးနားက စားပဲြေပၚမွာ ျပန္႔ၾကဲေနသည့္ စာရင္းစာရြက္ေတြကို ပင့္သက္ရွိဳက္ရင္း ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။ ညေနက ေရာက္ေနသည့္ ကုန္စည္စာရင္းေတြမွာ ေရးထားသည့္ ဂဏန္းေတြေပၚ မ်က္လံုးက ေရာက္သြားျပန္ေတာ့ အသက္ရွဴမ၀ေတာ့သလို ခံစားမိလာျပန္သည္။ ၾကီးၾကီးလွကေတာ့ ကုန္ရံုက ျပန္လာၿပီးကတည္းက အိပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ျဖတ္သန္းဖို႔ အလြန္ေၾကာက္ေနမိသည္။ သည္ႏွစ္က်မွ ေတာင္ေပၚမွ လက္ဖက္အစိုေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာမိလိုက္သည္။ သည္ေန႔ ကုန္ရံုမွာ ၾကားခဲ့ရသည့္ သတင္းအရ မစားသင့္သည့္ လက္ဖက္အမ်ိဳးအမည္ေတြ သတင္းစာမွာ ေၾကညာမည္တဲ့…..။ ကၽြန္မတို႕စီးပြားေရးအတြက္ သည္သတင္းေတြက သိပ္ၿပီး မေကာင္းလွပါ…..။
ေမာင္ရယ္ … ျပန္လာပါေတာ့….. ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းဖို႔ အားေလ်ာ့ေနမိသည္။
မိန္းမသားတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္္ ၾကီးသည္ ျဖစ္ေစ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ….. ေမာင့္ကို ကိုယ့္ရဲ့လက္တဲြေဖာ္အျဖစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရပ္တည္ခြင့္ရတာက ကၽြန္မအတြက္ အင္အားတစ္ခုပဲလား……။
ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မ စေတြ႔စဥ္က ေမာင္က စိ္တ္ျမန္လက္ျမန္ တဇြတ္ထိုး။ ကၽြန္မ ေမာင့္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႕စတုန္းက ကၽြန္မေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္သည့္ ေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၿပီး ထိုးပဲြ သတ္ပဲြေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေၾသာ္… အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ေမာင္က အေတာ့္ကို ငယ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လိုက္ကိုယ္ပါ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ျဖစ္တတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်ရင္ တေျဖးေျဖး ကၽြန္မ ေျပာင္းယူလို႔ရမယ္ ထင္ခဲ့မိသည္။ အခုထက္ထိ အိမ္ေထာင္က်ေပမယ့္ မေျပာင္းလဲေသးသည့္ ေမာင့္အေပၚ အရင္လို ကၽြန္မေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြက ရွိေနဆဲ……..။
ခ်စ္တယ္……. လို႔ .. ေမာင့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးက ဖြင့္ေျပာတဲ့တစ္ေန႔က အျဖစ္ေတြက ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္မပါးျပင္းမွာ ရွိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္ေနဆဲပါပဲ…..။ စီးကရက္နံ႔ေတြ ထံုမႊမ္းေနသည့္ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးကို ထိၿပီး ကၽြန္မလက္ဖ်ားေလးေတြမွာ စဲြကပ္လာသည့္ ထိုရန႔ံေလးေတြကုိ ခိုးခိုးၿပီး နမ္းခဲ့ရတာလည္း ေမာင္မသိခဲ့……..။ အခုေတာ့လည္း ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို နားမလည္သည့္ ကေလးဆိုးေလး တစ္ေယာက္ပါလား…။
ေမာင့္အေၾကာင္းေတြးေနရင္းနဲ႕ ကၽြန္မလက္ေတြက စာရင္းစာရြက္တစ္ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ သုညေတြေနာက္မွာ အမ်ားၾကီး တန္းစီေနသည့္ ဂဏန္း အေရအတြက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေလးလာသည္။ သည္အေရအတြက္ေတြက ကၽြန္မတို႔ဘ၀ကို ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ေမာင့္ကို ကၽြန္မ ၾကိဳတင္ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္သည့္ ေမာင္က ကၽြန္မ ေျပာျပေနသည့္ အေရအတြက္ကို စိုးရိမ္မႈ မျပခဲ့ဘူး။ အရာရာအားလံုး ေႏွးေကြးစြာ တံု႔ျပန္႔တတ္သည့္ ေမာင္ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မ ေနသားက်ေနပါၿပီ။
ေမာင္ရယ္… ကၽြန္မရဲ႕ ကုန္ရံုလုပ္ငန္းကို စိတ္မ၀င္စားရင္ တျခားအလုပ္… ေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ပါလား……လို႔ ေမးဖူးသည္။ အဲသည့္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင္က အင္းမလုပ္အဲမလုပ္နဲ႕ ကၽြန္မကို ဘုၾကည့္ျပန္ၾကည့္တတ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ လုပ္ရတာ အဆင္မေျပလားလို႔… ဆိုၿပီး ျမားဦးကို ကၽြန္မဘက္ ျပန္လွည့္တတ္လာသည္။ အဲသည္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင့္ကိုပဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္မ ေခ်ာ့ရျပန္သည္။
တီ…တီ…. ဆိုၿပီး အင္ဗာတာက အခ်က္ျပမီးေၾကာင့္ ကၽြန္မမလိုအပ္သည့္ မီးေတြကို ပိတ္လိုက္သည္။ မၾကာခင္ အင္ဗာတာမီးက အားကုန္ေတာ့မွာပါလား။ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ မီးျခစ္ကို လြယ္ကူသည့္ ေနရာမွာ ခ်ထားလိုက္ၿပီး ေမာင့္ အျပန္ကို အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရဦးမည္။
သည္လိုပဲ ေမာင့္ကို ခဏခဏ ေစာင့္ရေပါင္းမ်ားေပမယ့္ ထိုညေတြသည္ သည္ညတာေလာက္ မရွည္ခဲ့…..။ တခါတေလ ေမာင္က ကၽြန္မထက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြကို မင္သည္။ တခါတရံမွာေတာ့ ေမာင္သည္ ကၽြန္မ ေျပာေျပာျပတတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကိုေတာ့ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္တတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ တခြန္းမွ ျပန္မေျပာ၊ တစ္လံုးမွ မေ၀ဖန္။ ထိုအခါမွာေတာ့ ေမာင့္အေပၚကၽြန္မ စိတ္ေကာက္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ ေလးႏွစ္သက္တမ္းတေလ်ာက္လံုး ကၽြန္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ေကာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္….. ေနာက္ဆံုးေတာ့ တကယ္စိတ္ေကာက္တတ္သူက ေမာင္ပါ..။
အခ်စ္၏သိမ္ေမြ႔မႈေတြ၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၏ လႈိင္းတံပိုးေတြၾကားမွာ ေမာင့္ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေပၚ နားလည္ေအာင္ ျပန္မၾကိဳးစား…..။ေမာင္ လိုခ်င္တာ မွန္သမ်ွ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ ကၽြန္မကို… ကၽြန္မ ဘာလိုခ်င္သလဲဆိုတာ သူတစ္ခြန္းမွ မေမးခဲ့။
ေမာင္ရယ္… လက္ထပ္ၾကရေအာင္… လို႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ တအံ့တၾသနဲ႕ ကၽြန္မကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ .. ေမာင္တို႔ .. ငယ္ေသးတယ္တဲ့…..။ ေမာင္ရယ္…. ကၽြန္မက မငယ္ေတာ့ဘူးေလ.. လို႔ ေျပာျပလိုက္သည့္အခါမွာ ေမာင္ကခဏတာ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး…..။ အင္း.. လက္ထပ္္ၾကရေအာင္…. လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။
အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ေလာခဲ့မိတာ ကၽြန္မအမွားလား…….။ တကယ္လို႔ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ဆဲြဆန္႔လို႔ရလ်င္ ျပန္ၿပီးဆန္႔လိုက္ခ်င္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ္လိုအပ္သည့္ ခင္ပြန္းေလာင္းက ရင့္က်က္ေနဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မ မသိခဲ့တာလား…..။ ဒါမွမဟုတ္ နီးစပ္မႈတစ္ခုတည္းအတြက္ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခဲ့တာလား…..။ မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လက္တဲြဖို႔ဆိုရင္ ထိုေယာက်ာ္းအတြက္ လံုေလာက္သည့္အခ်ိန္ေပးဖို႔လိုသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းရင့္က်က္ဖို႕ပဲျဖစ္သည္္……..။ အခုေတာ့ ထိုအခ်ိန္ေတြသည္ လြန္ခဲ့ၿပီ……။ လြန္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ေတြကို အခုမွ ျပန္ေတာင့္တလည္း ျပန္မရႏိုင္ေတာ့…….။
၀ုန္းခနဲ ျမည္သံနဲ႕ အတူ ေစာေစာကပိတ္ထားသည့္ ျပတင္းတံခါးသည္ ရုတ္တရက္ပြင့္သြားၿပီး ေႏြေလရူးတို႕ ေ၀ါခနဲ ၀င္လာသည္။ သည္တခါေတာ့ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႔ပါမလာေတာ့။ တံခါးကို ခ်က္ထိုးဖို႔ ကၽြန္မထလိုက္သည္။ တံခါးႏွစ္ခ်က္တို႕ကို ပိတ္မယ့္ဆဲဆဲမွာ အေ၀းကေန… ဂိုး…. ဆိုေသာ ေယာက်္ားတစ္စု၏ အသံကို သဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအသံေတြၾကားမွာ ေမာင့္ရဲ့အသံကလည္း ပါေကာင္းပါပါလိမ့္မည္။ တံခါးမပိတ္မီ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ လမ္းေလးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေနဆဲ…………………။
သူမ၏ည
ညသည္ ပူေလာင္၏။
ခပ္ဟဟေလး ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းတံခါးဆီကို ေႏြေလရူးတို႔ ဖ်က္ခနဲတိုး၀င္လာသည္။ ေႏြေလတို႕သည္ ေအးစက္မႈကို မသယ္လာ……………..။ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႕ကိုသာ အရင္လို ထားခဲ့ျပန္၏။ တိုင္ကပ္နာရီအိုေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည၁၂နာရီတိတိ……….။
ေလတိုးေနသည့္ ျပတင္း တံခါးကို အသာအယာတြန္းဖြင့္လိုက္သည့္အခါ ေလထဲမွာ မရင္းႏွီးသည့္ ပန္းရန႔ံေတြကသင္းေနသည္။ အေ၀းဆီက ဆဲြဆဲြငင္ငင္အူလိုက္သည့္ ေခြးအူသံေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီး တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို အလ်င္အျမန္ ဆဲြပိတ္လိုက္မိလိုက္ျပန္သည္။ ျပတင္းနားမွာ မတ္တပ္ရပ္မိလိုက္ တစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းငယ္ေလးထဲမွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလ်ွာက္လိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာျပန္၏။ သည္ညသည္ အရင္လိုညေတြလိုပဲ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္မိျပန္၏………။ ဘာမွ မထူးဆန္းေပမယ့္ အခုလို သူျပန္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိတာ အက်င့္လို ျဖစ္လာသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ပ်က္မိလာျပန္သည္။
အတန္ငယ္ ေညာင္းလာမိေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို ေလ်ာ့တိေလ်ာ့တဲြ ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး …………ေမာင္….. လို႔….. ကိုယ့္နားက ကိုယ္ျပန္ၾကားရံု တိုးတိုးေလး ညည္းတြားမိျပန္္သည္။
အဲသည္လိုေခၚလိုက္တိုင္း ကၽြန္မကို ငဲ့ငဲ့ၾကည့္တတ္သည့္ ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေမာင့္ရဲ့ က်ယ္ျပန္႔သည့္ နဖူးေပၚမွာ ေခြေခြေလးက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္မခ်စ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မတို႔၏ ဆံုစည္းမႈသည္ အလြန္တရာမွ ရိုးစင္းခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္နဲ႔ ေပါင္းစည္းဖို႕ၾကေတာ့ အလြန္တရာခက္ခဲခဲ့သည္။ အရာရာေမာင့္ထက္ သာသည့္ ကၽြန္မအရည္အခ်င္းေတြေၾကာင့္လား……. ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ လိုသည္ထက္ အသက္အရြယ္ ကြာဟေနလို႔လား…….။ ထိုကဲသို႕ေသာ ေမးခြန္းကို ဟိုးတုန္းကေတာ့ မစဥ္းစားမိခဲ့……။ အခုေတာ့လည္း မိမိကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိျပန္သည္။
ေမာင္နဲ႕ကၽြန္မက အသက္ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ကြာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွ ျပႆနာမရွိဘူးထင္ခဲ့မိ၏။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ေမာင့္ထက္ အသက္ၾကီးေတာ့ အရာရာမွာ ေမာင့္ထက္ ေရွ႕ေရာက္ေနမိတာ ကၽြန္မအတြက္မထူးဆန္းလွေပမယ့္……. အမ်ားအျမင္မွာေတာ့…… သိပ္ၿပီး မလွခဲ့။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတို႕ တားေနသည့္ၾကားကေန ေမာင္နဲ႕ ေပါင္းစည္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ကို မွားလား…. မွန္လား.. ကၽြန္မ မေ၀ခဲြနိုင္ခဲ့….။ ေမာင့္ကို စေတြ႔မိသည့္ အခ်ိန္ကပင္ ဖဲြ႔မိသည့္ သံေယာဇဥ္က အရာရာကို လႊမ္းမိုးႏိုင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း အရာရာသည္ ကန္႕လန္႕ကာေနာက္ကြယ္မွာ ကိုယ္မသိသည့္ဇာတ္ရုပ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကဖို႔ ၾကိဳးစားတာနဲ႕ တူလွသည္။
ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေခါင္းကို မွီခ်လိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို စံုမွတ္ၿပီး အိပ္ဖို႔ၾကိဳးစား၏။ မရ……။ အိမ္မျပန္လာေသးသည့္ ေမာင့္အတြက္ စိတ္ပူတာလား….. ။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမာင့္ကို အိမ္အထိလိုက္ပို႔ၾကမွာေပါ့….။
ကၽြန္မသက္ျပင္းခပ္ေလးေလး ခ်လိုက္ၿပီး ေဘးနားက စားပဲြေပၚမွာ ျပန္႔ၾကဲေနသည့္ စာရင္းစာရြက္ေတြကို ပင့္သက္ရွိဳက္ရင္း ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။ ညေနက ေရာက္ေနသည့္ ကုန္စည္စာရင္းေတြမွာ ေရးထားသည့္ ဂဏန္းေတြေပၚ မ်က္လံုးက ေရာက္သြားျပန္ေတာ့ အသက္ရွဴမ၀ေတာ့သလို ခံစားမိလာျပန္သည္။ ၾကီးၾကီးလွကေတာ့ ကုန္ရံုက ျပန္လာၿပီးကတည္းက အိပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ျဖတ္သန္းဖို႔ အလြန္ေၾကာက္ေနမိသည္။ သည္ႏွစ္က်မွ ေတာင္ေပၚမွ လက္ဖက္အစိုေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာမိလိုက္သည္။ သည္ေန႔ ကုန္ရံုမွာ ၾကားခဲ့ရသည့္ သတင္းအရ မစားသင့္သည့္ လက္ဖက္အမ်ိဳးအမည္ေတြ သတင္းစာမွာ ေၾကညာမည္တဲ့…..။ ကၽြန္မတို႕စီးပြားေရးအတြက္ သည္သတင္းေတြက သိပ္ၿပီး မေကာင္းလွပါ…..။
ေမာင္ရယ္ … ျပန္လာပါေတာ့….. ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းဖို႔ အားေလ်ာ့ေနမိသည္။
မိန္းမသားတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္္ ၾကီးသည္ ျဖစ္ေစ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ….. ေမာင့္ကို ကိုယ့္ရဲ့လက္တဲြေဖာ္အျဖစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရပ္တည္ခြင့္ရတာက ကၽြန္မအတြက္ အင္အားတစ္ခုပဲလား……။
ေမာင္နဲ႕ ကၽြန္မ စေတြ႔စဥ္က ေမာင္က စိ္တ္ျမန္လက္ျမန္ တဇြတ္ထိုး။ ကၽြန္မ ေမာင့္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႕စတုန္းက ကၽြန္မေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္သည့္ ေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၿပီး ထိုးပဲြ သတ္ပဲြေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေၾသာ္… အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ေမာင္က အေတာ့္ကို ငယ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လိုက္ကိုယ္ပါ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ျဖစ္တတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်ရင္ တေျဖးေျဖး ကၽြန္မ ေျပာင္းယူလို႔ရမယ္ ထင္ခဲ့မိသည္။ အခုထက္ထိ အိမ္ေထာင္က်ေပမယ့္ မေျပာင္းလဲေသးသည့္ ေမာင့္အေပၚ အရင္လို ကၽြန္မေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြက ရွိေနဆဲ……..။
ခ်စ္တယ္……. လို႔ .. ေမာင့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးက ဖြင့္ေျပာတဲ့တစ္ေန႔က အျဖစ္ေတြက ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္မပါးျပင္းမွာ ရွိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္ေနဆဲပါပဲ…..။ စီးကရက္နံ႔ေတြ ထံုမႊမ္းေနသည့္ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးကို ထိၿပီး ကၽြန္မလက္ဖ်ားေလးေတြမွာ စဲြကပ္လာသည့္ ထိုရန႔ံေလးေတြကုိ ခိုးခိုးၿပီး နမ္းခဲ့ရတာလည္း ေမာင္မသိခဲ့……..။ အခုေတာ့လည္း ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို နားမလည္သည့္ ကေလးဆိုးေလး တစ္ေယာက္ပါလား…။
ေမာင့္အေၾကာင္းေတြးေနရင္းနဲ႕ ကၽြန္မလက္ေတြက စာရင္းစာရြက္တစ္ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ သုညေတြေနာက္မွာ အမ်ားၾကီး တန္းစီေနသည့္ ဂဏန္း အေရအတြက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေလးလာသည္။ သည္အေရအတြက္ေတြက ကၽြန္မတို႔ဘ၀ကို ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ေမာင့္ကို ကၽြန္မ ၾကိဳတင္ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္သည့္ ေမာင္က ကၽြန္မ ေျပာျပေနသည့္ အေရအတြက္ကို စိုးရိမ္မႈ မျပခဲ့ဘူး။ အရာရာအားလံုး ေႏွးေကြးစြာ တံု႔ျပန္႔တတ္သည့္ ေမာင္ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မ ေနသားက်ေနပါၿပီ။
ေမာင္ရယ္… ကၽြန္မရဲ႕ ကုန္ရံုလုပ္ငန္းကို စိတ္မ၀င္စားရင္ တျခားအလုပ္… ေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ပါလား……လို႔ ေမးဖူးသည္။ အဲသည့္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင္က အင္းမလုပ္အဲမလုပ္နဲ႕ ကၽြန္မကို ဘုၾကည့္ျပန္ၾကည့္တတ္သည္။ ေမာင္နဲ႕ လုပ္ရတာ အဆင္မေျပလားလို႔… ဆိုၿပီး ျမားဦးကို ကၽြန္မဘက္ ျပန္လွည့္တတ္လာသည္။ အဲသည္အခါမ်ိဳးမွာ ေမာင့္ကိုပဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္မ ေခ်ာ့ရျပန္သည္။
တီ…တီ…. ဆိုၿပီး အင္ဗာတာက အခ်က္ျပမီးေၾကာင့္ ကၽြန္မမလိုအပ္သည့္ မီးေတြကို ပိတ္လိုက္သည္။ မၾကာခင္ အင္ဗာတာမီးက အားကုန္ေတာ့မွာပါလား။ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ မီးျခစ္ကို လြယ္ကူသည့္ ေနရာမွာ ခ်ထားလိုက္ၿပီး ေမာင့္ အျပန္ကို အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရဦးမည္။
သည္လိုပဲ ေမာင့္ကို ခဏခဏ ေစာင့္ရေပါင္းမ်ားေပမယ့္ ထိုညေတြသည္ သည္ညတာေလာက္ မရွည္ခဲ့…..။ တခါတေလ ေမာင္က ကၽြန္မထက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြကို မင္သည္။ တခါတရံမွာေတာ့ ေမာင္သည္ ကၽြန္မ ေျပာေျပာျပတတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကိုေတာ့ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္တတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ တခြန္းမွ ျပန္မေျပာ၊ တစ္လံုးမွ မေ၀ဖန္။ ထိုအခါမွာေတာ့ ေမာင့္အေပၚကၽြန္မ စိတ္ေကာက္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ ေလးႏွစ္သက္တမ္းတေလ်ာက္လံုး ကၽြန္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ေကာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္….. ေနာက္ဆံုးေတာ့ တကယ္စိတ္ေကာက္တတ္သူက ေမာင္ပါ..။
အခ်စ္၏သိမ္ေမြ႔မႈေတြ၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၏ လႈိင္းတံပိုးေတြၾကားမွာ ေမာင့္ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္သည္ ကၽြန္မအေပၚ နားလည္ေအာင္ ျပန္မၾကိဳးစား…..။ေမာင္ လိုခ်င္တာ မွန္သမ်ွ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ ကၽြန္မကို… ကၽြန္မ ဘာလိုခ်င္သလဲဆိုတာ သူတစ္ခြန္းမွ မေမးခဲ့။
ေမာင္ရယ္… လက္ထပ္ၾကရေအာင္… လို႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ တအံ့တၾသနဲ႕ ကၽြန္မကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ .. ေမာင္တို႔ .. ငယ္ေသးတယ္တဲ့…..။ ေမာင္ရယ္…. ကၽြန္မက မငယ္ေတာ့ဘူးေလ.. လို႔ ေျပာျပလိုက္သည့္အခါမွာ ေမာင္ကခဏတာ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး…..။ အင္း.. လက္ထပ္္ၾကရေအာင္…. လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။
အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ေလာခဲ့မိတာ ကၽြန္မအမွားလား…….။ တကယ္လို႔ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ဆဲြဆန္႔လို႔ရလ်င္ ျပန္ၿပီးဆန္႔လိုက္ခ်င္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ္လိုအပ္သည့္ ခင္ပြန္းေလာင္းက ရင့္က်က္ေနဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မ မသိခဲ့တာလား…..။ ဒါမွမဟုတ္ နီးစပ္မႈတစ္ခုတည္းအတြက္ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခဲ့တာလား…..။ မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လက္တဲြဖို႔ဆိုရင္ ထိုေယာက်ာ္းအတြက္ လံုေလာက္သည့္အခ်ိန္ေပးဖို႔လိုသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းရင့္က်က္ဖို႕ပဲျဖစ္သည္္……..။ အခုေတာ့ ထိုအခ်ိန္ေတြသည္ လြန္ခဲ့ၿပီ……။ လြန္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ေတြကို အခုမွ ျပန္ေတာင့္တလည္း ျပန္မရႏိုင္ေတာ့…….။
၀ုန္းခနဲ ျမည္သံနဲ႕ အတူ ေစာေစာကပိတ္ထားသည့္ ျပတင္းတံခါးသည္ ရုတ္တရက္ပြင့္သြားၿပီး ေႏြေလရူးတို႕ ေ၀ါခနဲ ၀င္လာသည္။ သည္တခါေတာ့ ပူစပ္စပ္ေလညင္းတို႔ပါမလာေတာ့။ တံခါးကို ခ်က္ထိုးဖို႔ ကၽြန္မထလိုက္သည္။ တံခါးႏွစ္ခ်က္တို႕ကို ပိတ္မယ့္ဆဲဆဲမွာ အေ၀းကေန… ဂိုး…. ဆိုေသာ ေယာက်္ားတစ္စု၏ အသံကို သဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအသံေတြၾကားမွာ ေမာင့္ရဲ့အသံကလည္း ပါေကာင္းပါပါလိမ့္မည္။ တံခါးမပိတ္မီ ေမာင္ျပန္လာမယ့္ လမ္းေလးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေနဆဲ…………………။
၁၀ ဂၽြန္ ၂၀၀၉
၂း၁၀ ေန႔လည္
၂း၁၀ ေန႔လည္
21 ေယာက္ကဒီလိုျမင္တယ္တဲ့...:
တစ္ကိုယ္ေရ အေတြးေတြနဲ႕ သူမရဲ႕ည ....
လိုအပ္မႈေတြ ....
သူမရဲ႕ လိုအင္ေတြ ....
ရရွိဖို႕ ခက္ခဲေနတဲ့ အိမ္ေထာင္မႈ အႏွစ္သာရေတြ ....
ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕ ခက္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး အက်ပ္အတည္းေတြ ....
အိမ္ေထာင္မႈ ဘဝတစ္ခုကို အျပည့္အစံုႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ အျပည့္စံုႏိုင္ဆံုး လွမ္းကပ္ထားခဲ့တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အေရးအသား ....
ဝတၳဳတိုဆိုေပမယ့္ ေက်နပ္ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ ....
ေနာက္တစ္ပုဒ္ ေမွ်ာ္ေနမယ္ ကို သက္ပိုင္သူေရ ....
အားေပးလွ်က္ ....
ေနေဒးသစ္။
ပိုခ်စ္ရတဲ့သူက ပိုခံစားရတတ္တယ္တဲ့၊
ေနာက္တစ္ပုဒ္ကို ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ေနာ္ဗ်ာ ....
hmaung ler bi..
oops maung ler bi../
၀တၳဳအရေတာ့ မဆံုးေသးပါ..။ ဆက္ရန္ရွိေသးမည္ထင္၏။
ေမွ်ာ္ေနပါသည္.. :P
good bro :) I like it
စကားေၿပေကာင္း၏။
အဖြဲ႕လွ၏
ၿပခ်င္ေသာ Theme ေကာင္းသည္။
presentation အနည္းငယ္လုိပါသည္။
(လူမုန္းေဆးက်ဲသည့္အေနႏွင့္ဆရာၾကီးဝင္လုပ္သြားသည္)
း) း)
မမေနာ္ေရ.. ေက်းဇူးပဲေနာ္
ေရးေတာ့ေရးထားတယ္.. တစ္ခုခုလိုေနမွန္းသိတယ္.. ဘာလိုေနမွန္းလည္း မသိဘူး...
အင္း ဟုတ္တယ္.. မမေနာ္ ေထာက္ျပမွ ေသခ်ာျပန္ဖတ္မိတယ္....
Presentation ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္ေနတယ္
ဖတ္လုိ႕ေကာင္းဧ။္..။ မ်ားမ်ား ဆက္ေရးပါ..အသစ္တင္တိုင္း လာပါမည္..။
ေကာင္းပါတယ္ဗ်. ဒါေပမယ္႔ story board က က်စ္လစ္မွဴနဲနဲလိုမယ္ထင္တယ္ ကိုသက္ပိုင္။ ၿပီးေတာ႔ presentation ကလဲ နဲနဲေလး အားနဲေနတယ္
ထင္တာကိုေျပာတာပါ ကၽြန္ေတာ္လဲ အရမ္းနားမလည္ပါဘူ
အမွားပါရင္ခြင္႔လြတ္ပါေနာ္
တကယ္ေကာင္းပါတယ္..ပို႕စ္ေလးက
ျမင္ကြင္းနဲ႕ အေျခအေန အျဖစ္အပ်က္ကို တိုတိုနဲ႕ထိမိေအာင္ ခင္းက်င္းျပသနုိင္တယ္လို႕ထင္ပါတယ္
မိန္းမသားၿဖစ္ရတာ မေကာင္းဘူးေနာ္...
ပူပင္မိေနတာပါပဲ...
အေရးအသားေကာင္းတယ္...ဆက္ေရးေနာ္... အားေပးေနတယ္...
မိန္းကေလးေတြဘက္ကခံစားျပီးေရးတတ္တာက ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။
တကယ္ေတာ့ ေယာက်္ားေတြက မိန္းမေတြကို နားမလည္တာမဟုတ္ပါဘူး။
နားမလည္ေပးၾကတာပါ။
ေနာက္ထပ္ ည ၂ ညကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္...
ko pain yel ...ar pay nay del lol ....
သူငယ္ခ်င္း အရမ္းေကာင္းတယ္။တကယ္ေတာ႔လည္း နားလည္မွဳနဲ႔ႏွစ္ဦးသေဘာတူတည္ေဆာက္တဲ႔အခ်စ္ မဟုတ္ရင္ ဘဝခရီးဆက္ဖို႔မလြယ္ပါဘူး။
ဒီညကေတာ့ ခ်န္ပီယံလိဂ္ေၾကာင့္ေနမွာပါ။ :) ။ ေနာက္ညေတြ ေမွ်ာ္ေနတယ္ေနာ ...
သက္ပိုင္သူေရ..အရမ္းေကာင္းတယ္ဟ။ တို႔ဖတ္ၾကည့္ရင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာေျမာသြားတယ္။ မိန္းမသားဘက္က ခံစားျပီးေရးဖဲြ႕ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ မိန္းမသားေတြဘ၀ကို နားလည္ႏိုင္တဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ congratulation ဆက္ေရးေနာ္။ ေမွ်ာ္ေနမယ္
ေကာင္းတယ္ကိုပိုင္
မိုက္တယ္
ဇာတ္လမ္းေလးက အသက္ဝင္တယ္
ကိုပိုင္ခ်ၿပခ်င္တာဘာလဲဆိုတာၿမင္ပါတယ္
ဆက္ေရးပါ...
အားေပးေနပါတယ္
ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေတြေမွ်ာ္ေနပါတယ္
နက္မေကာင္းလို့ေနာက္က်တာပါေနာ္
ခ်စ္တဲ့
ဖိုးစိန္
ေလးေလးသူ
အရမ္းေကာင္းတဲ့ ၀တၱဳတုိေလးပါဗ်ာ။
ေနာက္ေန႕ ေလးေလးသူရဲ႕ ဒီဇုိင္းေတြကုိ ၾကည့္ရဦးမယ္။
ခုက အလုပ္သြားရေတာ့မွာမုိ႕ေလ။ အဟဲ။ =)
မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လက္တဲြဖို႔ဆိုရင္ ထိုေယာက်ာ္းအတြက္ လံုေလာက္သည့္အခ်ိန္ေပးဖို႔လိုသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းရင့္က်က္ဖို႕ပဲျဖစ္သည္္။
ေယာက္်ားေတြ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရင့္က်က္တတ္ၾကသလဲ။ ကိုယ္ေတာ့ သိပ္မထင္ဘူး။ ရင့္က်က္တယ္ ဆုိရင္လဲ ရင့္က်က္တယ္လို႔ ထင္ရ႐ံုပဲ။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္မွာ အေမ့ေပၚမွာ ကေလးလုပ္ၿပီး၊ ရီးစားရ အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ့ ခ်စ္သူေပၚမွာ အိမ္ေထာင္ဖက္ေပၚမွာ ကေလးလုပ္ေနျပန္ေရာ... သူတို႔မွာ တသက္လံုး ကေလးႀကီးေတြကို ျဖစ္လုိ႔။
မိန္းမေတြ ဘက္ကေနေရးထားလို႔ မိန္းမခ်င္း အတင္းေျပာသလို ေျပာသြားတာ။
ေျသာ္
ရင္ေမာစရာပါလားေနာ္ ... ဟင္းးးးးးးးးးး
(သက္ျပင္းခ်သြားပါတယ္ .. )
မိုးခါး
မိန္းမသားတစ္ေယာက္၏ ဘ၀အိမ္ေထာင္ေရး ခံစားမႈ၀တၳဳတိုေကာင္းတစ္ပုဒ္ :)
Post a Comment