ႏွစ္ ၃၀ ၾကာေသာ္

အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ား

ေအာင္ဒင္၊ မဲၾကီး၊ သက္ပိုင္သူ၊ ပိုင္ၿဖိဳးကို၊ တရုတ္.. ျပီးေတာ့ ဟင္းခ်က္ေတာ္တဲ့ျမေရလ်ဥ္

တရုတ္နဲ႕ သဲသဲ.... ေက်ာင္းကတည္းက ခ်စ္သူေတြ .. တရုတ္က သဲသဲဆိုေၾကာက္ရ၏။

ေအာင္ဒင္ႏွင့္ဇာျခည္ ...... သူတို႔ႏွစ္ဦးက ေက်ာင္းေတာ္က ခ်စ္သူေတြပါ

Green Girl နဲ႔ ဖိုးသၾကၤန္

ဒါကေတာ့ ေဂ်ာ္လီ၊ ေဂ်ာ္လီေဆြနဲ႔ တူတယ္ဆိုၿပီး ျမေရလ်ဥ္က နာမည္ေပးထားတာ

ဒါေလးကေတာ့ စားမယ္ဆိုတဲ့ ေမစႏၵာေလးေပါ့

မနက္ခင္း လင္းလုလုအခ်ိန္မွာ တံခါးဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ထင္းရူးနံ႔သင္းသည့္ ေလေျပေအးေအးေလးသည္ အခန္းထဲသို႔ ေျပး၀င္လာသည္။ အေရွ႕အရပ္ဆီက ေတာင္တန္းေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲမွာ ေရာင္နီပ်ိဳ႕လာၿပီ။ ျခံထဲက ဥယ်ာဥ္ထဲကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ့္လင္ထားေသာ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုက ေရာက္လို႔ေနသည္ေလ။ အျဖဴေရာင္ေတြ။ အျဖဴေရာင္ေတြ ။ ျခံတစ္ခုလံုး အျဖဴေရာင္ႏွင္းဆီေတြ လႊမ္းလို႔ပါလား။

ကၽြန္ေတာ္ ျခံေအာက္ကို ေျပးဆင္းမိလိုက္သည့္အခါ ႏွင္းဆီပန္းေတြ တေပြ႔တပိုက္ၾကီးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ရပ္ေစာင့္ေနသည္။ ထိုသူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမတ္ႏိုးစြာ လက္ကမ္းလိုက္ၿပီး ႏွင္းဆီပန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ညင္သာယုယစြာ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္၃၀ေက်ာ္အတူတူေနလာတာ ၾကာေပမယ့္ အခ်စ္ေတြက အရင္လို လတ္ဆတ္ေနတုန္းပါပဲလား။

ေပ်ာ္စရာေမြးေန႔ေလး ျဖစ္ပါေစ။

သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ပီသစြာ ထြက္လာေသာ ဗမာစကားသံေလးကလည္း မနက္ခင္း အလင္းနဲ႔ အတူ ခ်ိဳၿမိန္လိုက္တာ။ ျမန္မာျပည္လို ေနရာမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ႏွစ္၃၀လံုး မညည္းမညဴ လိုက္ေနေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကို စိတ္ထဲက ေက်းဇူးတင္လိုက္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ တဲြထားတဲ့လက္ေတြကို တင္းက်ပ္စြာ ျဖစ္ညွစ္လိုက္မိေတာ့သည္။ ဆံျဖဴေတြ ေပၚစျပဳေနေပမယ့္ အရင္လို က်ီစယ္လိ္ု႕ေကာင္းတုန္းေပါ့။ ထို႔ေနာက္ ဥယ်ာဥ္ထဲက တံတားေလးဆီကေန ျဖစ္ၿပီး မီးလင္းေနတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးဆီ လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမြးေန႕ပဲြအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾက၏။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ငံျခားမွာေရာက္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးကို သည္ေန႕မနက္ဆိုု ေရာက္လာၾကေတာ့မွာပါလား။

…………………………..

ဟဲ့ေကာင္.. ဖိုးသၾကၤန္… ငရုတ္သီးေလးစိပ္ေထာင္းပါဆို။ ဒါေလးေတာင္ မလုပ္တတ္ဘူးလား။

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲေတာင္ မ၀င္ရေသးဘူး က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ တၿဗစ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာတတ္တဲ့ ျမေရလ်ဥ္အသံက စီခနဲ ထြက္လာသည္။

ျမေရလ်ဥ္ေအာ္ေငါက္သမွ်ကို ဖိုးသၾကၤန္ခမ်ာမွာလည္း ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲ ေခါင္းကိုသာ အေသငံု႔၍ ငရုတ္သီးကိုသာ နာနာဖိေထာင္းေန၏။

နင္.. အဲသည္လို အိမ္မႈမႏိုင္လို႔ W ပစ္သြားတာလည္း မေျပာနဲ႔……. ငါေျပာတယ္…။ အခ်က္အျပဳတ္ အခ်ဳပ္အလုပ္ သင္ပါဆို..။ နင္ ငါေျပာတာ နားမွမေထာင္ဘဲ။

ျမေရလ်ဥ္သည္ ၾကက္သားစင္းေကာ လုပ္ေနရင္းကေန ပါးစပ္ကေန ကရားေရလႊတ္သလို တရစပ္ေျပာေနသည္။ ငရုတ္သီးေထာင္းရတာ မ်က္လံုးစပ္ရတဲ့ ၾကားထဲ နားဆူတဲ့ ဒဏ္ကို ဖိုးသၾကၤန္တစ္ေယာက္ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့။ ငရုတ္သီးေတြ တန္းလန္း ျဖစ္ေနရွာေသာ ငရုတ္က်ည့္ေပြ႕ကို ၀ုန္းခနဲ ပစ္ခ်လိုက္ကာ ျမေရလ်ဥ္ကို ေအာ္လိုက္သည္။

တစိတ္ရွိ.. W.. တစိတ္ရွိ… W.. ငါေမ့ထားခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုကို ဘာလို႔နင္က အစျပန္ေဖာ္ရတာလဲ…..။ နင္ကေရာ ဘာထူးလဲ .. ေယာက်္ားတစ္ေယာက္စီအတြက္ ဟင္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးထြင္ခ်က္လိုက္ရတာ…။ နင္.. ဘယ္သူ႔ကို ရလို႔လဲ ေျပာ…။ ဟင္းခ်က္နည္းေတြသာ တိုးလာတယ္….. နင္ငါ့လို တကိုယ္တည္း ျဖစ္ေနတုန္းပဲမလား….။

ျမေရလ်ဥ္ခမ်ာ ဖိုးသၾကၤန္ရဲ႕ ကတ္ကတ္လန္ေအာင္ ရန္ေတြ႕သံကို ၾကားရသည့္အခါ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။ ခုတ္လက္စ ၾကက္သားတံုးနဲ႔ ပစ္ေပါက္ဖို႔ ရြယ္လိုက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ၾကားကေန ရပ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ျဖန္ေျဖရသည္။

နင္တို႔ကလည္းဟာ….. ငါ့ေမြးေန႔မွာ…. ရန္မျဖစ္ခ်င္ၾကပါနဲ႔…..။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး အိမ္ေထာင္ရက္သားက်သြားေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အခုထက္ထိ အိမ္ေထာင္ဖက္မေတြ႔ေသး။

ဖိုးသၾကၤန္က သူခ်စ္ေသာေကာင္မေလးကို မရေသးသ၍ အိမ္ေထာင္မျပဳ။ ျမေရလ်ဥ္ခမ်ာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္က ေယာက်ာ္းေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူကိုမွ အိမ္ေထာင္မျပဳရဲ။ အရာရာနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းသည္ တိုက္ဆိုင္ခဲ့လြန္းေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အခုထက္ထိ အထီးက်န္ေနဆဲေပ။

စားပဲြေပၚမွာေတာ့ ျမေရလ်ဥ္ ထြင္ထားေသာ ဟင္းေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႏွစ္၃၀အတြင္းမွာ အခု ၃၀ ေက်ာ္ေနပါေရာလား။

ကလင္….. ကလင္…. ကလင္…..။

ကိုေရ…. အိမ္ေရွ႕မွာ ဘဲလ္တီးေနတယ္…..။ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားလားမသိဘူး.. တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ဦး။

တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အတဲြတစ္တဲြသည္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လို႔ ၿပံဳးရႊင္စြာ ၀င္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္လိုက္ၿပီး အံၾသလြန္းလို႔ ဟာခနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ကို ပိတ္လိုက္ရင္း……။

ေဟ့ေကာင္…. ေအာင္ဒင္.. မမွတ္မိဘူးကြာ…… မင္းကြာ… ၀တုတ္ေနတာပဲ …. မနည္းစဥ္းစားယူရတယ္…။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ သဲသဲနဲ႕ ယူလိုက္ရတာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသတၾကီးနဲ႔ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ေအာင္ဒင္ေရာ။ သဲသဲေရာ.. ၿပံဳးစိ ၿပံဳးစိ ျဖစ္သြားၾကသည္။

မေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ…။ ဒီလိုကြ……။

ေအာင္ဒင္ ေျပာလက္စ တန္းလန္းမွာပဲ အိမ္ေရွ႔ကို ကားတစ္စီး ထိုးရပ္လာသည္။ ကားေပၚကေန ဇာျခည္က သူ႔ခႏၶာကိုယ္ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ၾကီးကို မနည္းသယ္ယူလိုက္ရင္း ကားေပၚကေနဆင္းလာသည္။ သူ႔ေနာက္ကေန ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ တရုတ္က ဇာျခည္ပစ္ေပးသမွ်အထုပ္ေတြ အားလံုးကို မႏိုင္မနင္းသယ္လာရင္း အိမ္ထဲ ၀င္လာသည္။

သူတို႔ႏွစ္တဲြကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္၃၀က ေအာင္ဒင္နဲ႔ ဇာျခည္က သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ။ တရုတ္ကလည္း သဲသဲဆိုလ်င္ အေသေၾကာက္ၿပီး ခ်စ္ရတဲ့သူ။ အခုေတာ့ သူတို႔ေတြ ကိုင္တဲြ လာတဲ့ လက္ေတြက တလြဲဆီ ျဖစ္ေနၾကပါလား။

မေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ။

ေအာင္ဒင္က သူမေျပာခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို စံုစီနဖာဆက္ရွင္းျပသည္။

အျဖစ္က သဲသဲနဲ႔ တရုတ္တို႔ မဂၤလာေဆာင္ပဲြက စျဖစ္တာေပါ့။ ငါတို႕ကကြာ ဒီေကာင္တရုတ္ဆီက ပိုက္ဆံညွစ္မယ္ ဆိုၿပီး မဂၤလာဦးညမွာ သဲသဲကို ၀ိုင္းဖြက္ၾကေပါ့။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ဇာျခည္ကလ….. ဲ သဲသဲ ရတဲ့ စိန္လက္စြပ္ထက္ ၾကီးတာ မ၀ယ္ေပးရေကာင္းလား ဆိုၿပီး ေခ်ာင္တစ္ခုမွာ သြားၿပီး ငါ့ကို စိတ္ေကာက္ေနခ်ိန္။

ေအာင္ဒင္ စကားေျပာတာ မၿပီးေသးခင္ သဲသဲ က ျဖတ္ၿပီး စကားလွမ္းေျပာသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ တရုတ္ဘက္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ေသးသည္။

သူေပါ့……။ တဲတဲ .. တဲတဲကို ဖြက္တာေလာက္ေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ ႏိုင္…. ရေအာင္ရွာႏိုင္တယ္ ဆိုၿပီး……။ ေအာင္ဒင္တို႕ဖြက္မယ္မွန္း သိရက္သားနဲ႕ ငါ့ကို ထိုးထည့္လိုက္တယ္ေလ။ ငါကေတာ့ သူလာရွာမွာပဲ ဆိုၿပီးဲ အဖြက္ခံရတဲ့ ေနရာမွာ ေစာင့္လို႔ ၊ မိုးသာလင္းသြားတယ္။ ေပၚမလာဘူး…..။

ဇာျခည္ကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက တရုတ္အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ေနမွန္းမသိ။ သူကပါ ၀င္ေျပာသည္။

ဒင္းေပါ့…..။ ငါက ေအာင္ဒင္ကို စိတ္ေကာက္ၿပီး ေခ်ာင္တစ္ခုမွာ ထိုင္ေနတုန္း ေရာက္လာၿပီး…. င့ါေနာက္ကေန ဖက္တယ္ေလ။ ငါကလည္း ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းဆိုေတာ့ ေအာင္ဒင္မွတ္ၿပီး ၿငိမ္ခံေနတာေပါ့။ မိုးလင္းမွပဲ သိတယ္။ သူက ငါနဲ႔ သဲသဲမွားတာေလ။ သဲသဲကလည္း သူဘယ္အခ်ိန္လာရွာမလဲေမ်ွာ္။ ေအာင္ဒင္တို႕ကလည္း သူ႔ကို အရူးလုပ္မယ္လို႔ ၾကိမ္း၀ါး…….။ ဟီ…. ဟိ (ဇာျခည္သည္ ရွက္ရွက္နဲ႔ ရီလိုက္ရင္း) သူနဲ႕ ငါနဲ႔ မွားခဲ့ၾကတာေပါ့ဟာ။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ၾကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္တာ တစ္ေယာက္။ တကယ္ရတာတစ္ေယာက္။ ဟီး……။

အဲသည္အခါၾကေတာ့ ရွဳပ္ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းက ရွင္းသြားေတာ့သည္။ တရုတ္ကေတာ့ သူ႔အမွားအတြက္ ေခ်ာင္တစ္ခုမွာ အၿမီးကုတ္ေနေလရဲ႕။

ထိုအခိုက္ အိမ္တစ္ခုလံုး ငလ်ဥ္လႈပ္သလို ၀ုန္းခနဲ တုန္သြားသည္။

ေဟ့ေကာင္ေတြ… စားမယ္… လုပ္လုပ္…..

စားမယ္ဆိုၿပီး ၀င္လာတဲ့ သူက ေမစႏၵာပါ။ သူမကလည္း ဇာျခည္ထက္ ႏွစ္ဆရွိတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔။ သူေနာက္မွာ ပါလာတဲ့သူေတြက ေဂ်ာ္လီနဲ႔ မဲၾကီး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ႏွာမေကာင္းၾက။ ေဂ်ာ္လီ ခမ်ာ သူရဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာသား ေမာင္ဆင္းရဲ အတြက္ ေသာကေတြ ေ၀ေနရရွာသည္။ သူ႕သားကလည္း အိမ္ေထာင္က်တာေစာသည္။ ညတုန္းက ၾကားရတဲ့ သတင္းအရဆိုရင္ သူ႕သားဆင္းရဲက မိန္းမကို ေပါင္ၿပီး ဖဲရိုက္တယ္ ဆိုလားပဲ။ အခုေတာ့ ေဂ်ာ္လီခမ်ာ သားစိတ္ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေၾကာ့ေၾကာ့ေလး မေနႏိုင္ေတာ့။ သူခမ်ာ အားလံုးထက္ ပိုၿပီးအိုစာက်ေနတယ္လို႔ ထင္ရ၏။

ေတာက္
က်ယ္ေလာင္စြာ ေတာက္ေခါက္သံေၾကာင့္ မဲၾကီးကို အားလံုးက ၀ိုင္းၾကည့္ၾကသည္။

ဒီမိန္းမကြာ… ငါ့ဆို ကၽြဲလိုႏြားလို ရုန္းခိုင္းတယ္။ အခုလည္းၾကည့္… ထြက္လာခါနီးမွ ထမီေတြ ေလ်ွာ္ခုိင္းတယ္ကြာ။

မဲၾကီးေလသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာ သူကိုင္ထားတဲ့ သူ႔လက္ထဲက လက္သုတ္ပု၀ါေတြကို ဆဲြယူလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူက အခုမွ အ၀တ္ေလ်ာ္ၿပီးထြက္လာတာ။

သူညည္းသံေၾကာင့္ အကုန္လံုးက သူ႕ကို ၾကည့္ၿပီး ၀ိုင္းရီၾကေသးသည္။ သူခမ်ာ မိန္းမကို ခ်စ္လြန္းေတာ့ ရကာစက ထမီေလ်ွာ္ မီးပူတိုက္ လုပ္ေပးရတာ အခုထက္ထိေပါ့။

တရုတ္က ရုတ္တရက္ ထၿပီး
ဘုန္းၾကီး ဘယ္ႏွစ္ပါးပင့္ထားေသးလဲ… ဆြမ္းေၾကြးဖို႔….။

ကၽြန္ေတာ္က သူေမးတာကို ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ဘုန္းၾကီး တစ္ပါးမွ မပင့္ထားဘူး။ မယ္သီလရင္တစ္ပါးပဲ ပင့္ထားတယ္။ ေၾသာ.. ေျပာရင္းဆိုရင္း ဆရာေလး ၾကြလာၿပီ။ ဆရာေလး…. ၾကြပါ.. သည္ေနရာကို ၾကြပါ။

ဆရာေလးသည္ စကၠဳအိေျႏၵကို ခ်။ တရားမွတ္ၿပီး ေခါင္းရင္းမွာ ၀င္ထိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဦးသံုးၾကိမ္ခ်လိုက္ေတာ့ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ ၀ို္င္းၿပီး ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ဆရာေလးက ဆုေပးၿပီး ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္ေတာ့ အားလံုး ဟာခနဲ ျဖစ္ကုန္သည္။

ဟယ္…. မလဲ့….။

ဟုတ္ပါသည္။ မလဲ့ေခၚစိမ္းစိမ္းပါ။ အလြမ္းစာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လူ၀တ္ေၾကာင္တုန္းက ေရးခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာ့လည္း ပူေလာင္လြန္းတဲ့ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ မယ္သီလရင္ အျဖစ္ေျပာင္းၿပီး ဘ၀ကို အသစ္စေနၿပီေလ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ၅၇ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ေလးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲလည္း ျပန္ဆံုခြင့္ရခဲ့သည္။ ထိုေန႔ေလးကိုေတာ့ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။ အဲသည္ေန႔ေလးမွာလည္း စိမ္းစိမ္းရဲ႕ တရားသံေလးေတြနဲ႔ ေအးျမေနခဲ့တယ္ေလ။


သယ္ရင္ ဖိုးသၾကၤန္ တဂ္ထားတဲ့ 30 Years Later ဆိုတာေလးပါ။ GTC က သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေနာက္ေျပာင္ရင္းေရးထားတာပါ။
ကိုကိုစိန္ေရ… မီးစေလးကူးေပးပါဦး။