သံေယာဇဥ္အလြန္ (၅)

သံေယာဇဥ္အလြန္(၁)

သံေယာဇဥ္အလြန္(၂)

သံေယာဇဥ္အလြန္(၃)

သံေယာဇဥ္အလြန္(၄)

အခန္း(၄)

မိုးေရာ ေလေရာ စဲသြားတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ လူေတြ ပုရြက္ဆိတ္အံုကို ဒုတ္နဲ႔ထိုးသလို ထြက္လာ၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးသည္ အခုေတာ့ ၿမိဳ႕ပ်က္ၾကီး တစ္ခုပမာ။ သစ္ပင္ေတြက အျမစ္ကေန လဲက်ကုန္သည္။ လမ္းေဘးဓါတ္တိုင္ေတြကလည္း ကားလမ္းေပၚမွာ အတံုးအရံုး။ ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းေတြကလည္း တြန္႔ေက်လိမ္ေနၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕က လမ္းေပၚမွာ တစစီျပန္႔ၾကဲလို႔။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကားေတြေပၚ ပိက်လို႔။ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ လမ္ိးေတြ ပိတ္ကုန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ခ်ဴးေရာ ၿမိဳ႕ထဲကေန ဘယ္ကိုမွ သြားလို႔မရ။

ေမေမတို႔ ေနတဲ့ ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းမွာေရာ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ။ ဆက္သြယ္ေရးလိုင္းေတြ အကုန္ျပတ္ကုန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဂဏာမၿငိမ္။ ညေနဘက္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္မွာ ေရေရာ မီးေရာ ျပတ္ကုန္ျပန္သည္။ ခ်ဴးကလည္း မနက္က အရမ္းေအးလြန္းလို႔ ဖ်ားမွာ စိုးရိမ္ၿပီး ေရမခ်ိဳးခဲ့။ အခုေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္စရာ ေရပင္မရွိေတာ့။

ဟိုတယ္က စာေရးမေလးကို ေလဆိပ္အေျခအေနကို ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာဆိုဘာမွမသိ။ ေနာက္ဆံုးရတဲ့ သတင္းက ေလဆိပ္ကုိ လံုး၀ပိတ္ထားရ၏တဲ့။ ဆူးေလအနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကလည္း သူတို႔အိမ္ေတြ မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးကုန္ေတာ့ ဟိုတယ္ကို လာတည္းၾကသည္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းေနတဲ့ ဟိုတယ္သည္ လူခ်မ္းသာတို႔ရဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းလို ျဖစ္လာေနသည္။ ဒီလိုနဲ႔ မုန္တိုင္းအလြန္ တစ္ရက္ကုန္တဲ့ အထိ ဘယ္ဆိုဘယ္မွ သြားလို႔မရ။ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးအထိ အနီးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လမ္းေတြေပၚ ပိတ္လဲေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းဆဲ။ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုး ေမွာင္အတိဖံုးလို႔။ အခုေတာ့လည္း ရန္ကုန္သည္ နာတာရွည္ လူမမာတစ္ေယာက္လို ဖုတ္လိႈက္ ဖုတ္လႈိက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ တစ္ညတာသည္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ကုန္ဆံုးခဲ့ေလၿပီ။

ေနာက္တစ္ေန မနက္မိုးလင္းေတာ့ ခ်ဳးက ပထမဆံုး ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာကို ေျပးၿပီးေမးတာက ေလဆိပ္အေျခအေန။ အခုထက္ထိေတာ့ ဒီႏိုင္ငံကေန ထြက္သြားဖို႔ မျမင္ႏိုင္ေသး။ ဟိုတယ္မွာ ေရရေတာ့လည္း ေနာက္က်ိေနလို႔ ဘယ္လိုမွ သံုးလို႔မရ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆူးေလဘက္ကို ထြက္ၿပီး ရတဲ့ တကၠဆီကို ေစ်းၾကီးၾကီးေပးၿပီးငွားရသည္။ အေမတို႔အိမ္သြားရာ လမ္းတေလ်ွာက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္စီးေနၾက၏။ ကားကေလးကို ကန္ေတာ္ၾကီးဘက္ကို ပတ္ေမာင္းေတာ့ ကန္ေတာ္ၾကီး တစ္ခြင္သည္ အခုေတာ့ လြင္တီးေခါင္ၾကီးပမာ။

အေမတို႔့ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ကားကေရွ႕ဆက္သြားလို႔မရေတာ့။ အေမတို႔ေနတဲ့ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုး ေရလႊမ္းေနလို႔ပါလား။ မထူးေတာ့။ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်ဴးလက္ကိုဆဲြဲၿပီး အေမတို႔အိမ္ကို ေရေတြထဲက စမ္းတ၀ါး၀ါးသြားရသည္။ ေရက ဒူးေက်ာ္ၿပီး တခ်ိဳ႕ေနရာေတြဆို ေပါင္လည္ေလာက္ ေရာက္ခ်င္ခ်င္။ အေမ့အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ရွိတာေလးေတြ ခ်က္ၿပီး အေမက မနက္စာ ခ်က္ခ်င္း စီစဥ္ေပးေတာ့သည္။ အေဖကေတာ့ လန္သြားတဲ့ အမိုးကို ဖာေထးဖို႔ သြပ္အသစ္ေတြ သြား၀ယ္ေနဆဲ။ ေနာက္ေတာ့ အေမက ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းက တျခားေနရာေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္တဲ့။ ဒီလိုၾကားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ကို သတင္းလိုက္ေမးခ်င္လာသည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခ်ဴးကို အေမ့အိမ္မွာ ထားခဲ့ၿပီး စက္ဘီးနဲ႔ သတင္းလိုက္ေမးဖို႔ လုပ္ေတာ့သည့္။ စက္ဘီးေလးတြန္းၿပီး အိမ္အျပင္ထြက္ရံုပဲ ရွိေသးတယ္။ အေမက အိမ္ထဲကေန အခုလို လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။

သားေရ….. မုန္တိုင္းက ဧရာ၀တီဘက္မွာ အေတာ္ဆိုးတယ္တဲ့။ ပုသိမ္တို႔ ဘာတို႔ အေမတို႔ ၿမိဳ႕ေတြ အေၾကာင္း နားစြင့္ခဲ့ဦးေနာ္။

ပုသိမ္………….။ ပုသိမ္တဲ့။ လတ္တေလာ ဒုကၡအေမာေတြၾကားမွာ ပုသိမ္ကို ေမ့ေနခဲ့တာ ၾကာေပါ့။ အခုေတာ့လည္း ေတြးစရာေတြ ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ ဧရာ၀တီဘက္မွာ အေ့ျခအေနဆိုးရင္ သူရွိေနတဲ့ ပုသိမ္မွာေရာ…. အေျခအေနေကာင္းေသးရဲ့လား။ မေတြးေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ အရာသည္ အမွတ္တမဲ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေမ႔ထားတဲ့ ဒဏ္ရာသည္ တစစ္စ္နဲ႔ျပန္နာလာသည္။ စက္ဘီးေလးေပၚ တက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အတိတ္ကအရိပ္ေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့္စက္ဘီးေနာက္ကို အမွတ္တမဲ့ ကပ္ပါလာေတာ့သည္။

စက္ဘီးေလးကို လမ္းမၾကီးေပၚမွာ နင္းေနတုန္းကေတာ့ ဘာမွ မခံစားရေသး။ ဒါေပမယ့္ ျဖတ္ကူးေနက် လမ္းၾကားေလးကို သတိလက္လြတ္ နင္း၀င္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အမွတ္တရေတြက အဲဒီလမ္းၾကားေလးထဲမွာ ျပန္႕ၾကဲလို႕ေနတယ္ေလ။

ဒီလမ္းေလး…………..။ ဒီလမ္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူရယ္ ေဆာင္းတြင္းဘက္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ အေျပးေလ့က်င့္ခဲ့ဘူးသည္္။ သူ႔ရဲ့ နဖူးမွာ ေ၀့သီေနတဲ့ ေခၽြးစက္ကေလးေတြၾကည္္ၿပီး့ သက္ျပင္းေလးေတြ ခိုးခ်မိတတ္လာသည္။ ေမာတဲ့ အခါ ေျခပစ္လက္ပစ္ ကတၱရာလမ္းေပၚ ထိုင္ခ်ၿပီး ဖိနပ္ေတြ ခၽြတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မာဆတ္ဆတ္ေလးျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႔ ေျခမေလးကို လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ ထိၿပီး ကစားခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီတုန္းက သူက ကၽြန္ေတာ့္ ျပံဳးၿပီး ၾကည့္လို႕ေပါ့။ ဒီလမ္းေလးမွာပဲ။ သူစိတ္၀င္စားတဲ့ ေက်ာင္းက ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ရွိေသးသည္။ အဲဒီကေလးေလးအတြက္ ရည္းစားစာေတြ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေရးၿပီး သူ႔အစား ေပးခဲ့ဖူးသည္။

ဒီလမ္းေလးကုိ အရင္က ျဖတ္သြားတိုင္း ဘာမွ သတိ္မရမိ။ ဒီေန႕က်ေတာ့မွ လဲက်ေနတဲ့ သစ္ပင္အကိုင္းအခက္ေတြၾကားမွာ အတိတ္က အမွတ္တရေတြက တစစီ က်ိဳးပဲ့လို႔။ ဒီအတိုင္းပဲ………… ျမင္ေနရသည္။ ဒီလမ္းေလးမွာပဲ သူေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့မယ္လို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္ေလး ေၾကကဲြခဲ့ဖူးသည္။ သူပထမဆုံး ေမၿမိဳ႕ကို ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ ႏွစ္မွာ ဒီလမ္းေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း အလြမ္းေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့ဖူးသည္။

သူေမၿမိဳကေန ပထမဆံုးခြင့္ရက္နဲ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျပန္လာခ်ိန္မွာ ဒီလမ္းေလးမွာ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ျပန္ဆံုခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီတုန္းက စက္ဘီးေလးေတြ ကိုယ္စီတြန္းရင္း မလြတ္တမ္း တစ္ေယာက္ခါးကို တစ္ေယာက္ဖက္လို႔ ရယ္စရာေတြ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီတုန္းကလည္း ဒီလမ္းေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူတူ လိုက္ၿပီး ရယ္ေနခဲ့ဖူးတယ္ေလ။

အခုေတာ့ ဒီလမ္းေလးသည္ မုန္တိုင္းရဲ့ ေျခထိုးခံမႈေၾကာင့္ အရင္လိုမလွေတာ့။ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႕ရဲဆက္ဆံေရးေတြက အရင္လို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရွိေတာ့။ သူက သူေလ်ွာက္မယ့္လမ္းကို အေသအခ်ာေရြးၿပီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သူရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အမဲစက္တစ္ခုလို တေျဖးေျဖးျဖစ္လာေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက ဒီလမ္းေလးက ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ တိတ္ဆိတ္ေနခ့ဲဖူးသည္။

ငါအရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ကိုင္တဲြထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကို တြန္းပုတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္။ အသက္လို႔ ေခၚမိလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးရဲစြာ တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္ ၿပီး ေက်ာခိုင္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေလ …………..။ ရွက္ၿပီး ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို စက္ဘီးကို အသားကုန္နင္းၿပီး သူ႔ဆီက ေျပးထြက္လာခဲ့ဖူးသည္္။ သူ႕ကို ခ်စ္မိတာ လူစဥ္မမွီတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုလို ရွက္စိတ္ေတြကို ေထြးပိုက္ၿပီး ဒီလမ္းကေလးနဲ႔ ေ၀းရာ……… မိုင္ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေနရာကို တခါတည္း ေျပးထြက္ခဲ့ဖူးသည္္။ အခုေတာ့လည္း ဒီလမ္းေလးက နာဂစ္ရဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ မညီမညာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ သူ႕လိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာလည္း တခ်ိန္က အခုလို ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ကဲြအက္ခဲ့ဖူးသည္။ အခုေတာ့ အရာအားလံုး မေန႔ကနဲ႕ မတူေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ ရွက္စရာလို႔ ျမင္ခဲ့တဲ့ အရာသည္ ရွက္စရာ မဟုတ္ေတာ့။ လူ႕ေဘာင္ၾကီးကေန အျပစ္တစ္ခုလို ျမင္တဲ့ အရာကို အျပစ္တစ္ခုလို မျမင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားေပးစရာ၊ လဲက်ရင္ထူေပးမယ့္ အရာ ။ ထိုအရာေတြနဲ႔ ၿပီးျပည့္စံုရာ………….. ခ်ဴးက ေဘးမွာ ရွိေနၿပီ။ ဘာလိုေသးလဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္စြာလိုအပ္ေနမွသာ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ပိုပီသပါသည္တဲ့။ သူ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔အေပၚထားရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြကေရာ အခ်စ္လို႔ေခၚႏိုင္ပါေသးရဲ့လား။ တခါတေလေတာ့လည္း…….. သူ႕ကို တိုက္ဆိုင္တဲ့ အခါတိုင္း သတိရေနမိသည္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ကလို နာက်င္သလားေမးရင္ ေခါင္းကို ခါရမ္းမိမည္္။ အရင္ကလိုေရာ ခ်စ္ေသးလား ေမးရင္ တိတ္တိတ္ေလး ေခါင္းညိတ္မိမည္္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲ ထပ္ေမးရင္ေတာ့…………။ ဟင့္အင္း……. ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲ ဆိုတာေတာ့ ဘာဆိုဘာမွန္း မသိေတာ့တာပါလို႔ ရိုးရင္းစြာ ေျဖမိမွာ အမွန္။

…………………..။………………………….

တတိယေျမာက္ မုန္တိုင္းအလြန္ မနက္မွာေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခ်ဴးနဲ႔ ကံစမ္းၿပီး ေလဆိပ္ဆင္းၾကသည္။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ေလဆိပ္ ဖြင့္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ ဆိုတဲ အေတြးနဲ႔ေပါ့။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ခရီးသည္ေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔။ ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကားေတြလိုပဲ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလံုးက တိုးတက္ခ်င္ေနၾကတာ။ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာနဲ႔ပဲ….. ကၽြန္ေတာ္ေရာ ခ်ဴးေရာ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွပဲ ႏွစ္ေယာက္သား သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြကေတာ့ ေရာက္ယက္ခက္ေနဆဲ။ ကိုယ္လိုလူေတြ ဒီၿမိဳ႕ပ်က္ၾကီးဆီက ေျပးထြက္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြ ဘယ္လို စခန္းသြားၾကမလဲ။ ဆက္ၿပီး မေတြးရက္ေတာ့။ ေရွ႕မွာ လုပ္စရာေတြက အမ်ားၾကီး ရွိေသးသည္။

ေလယာဥ္က ဟိုးအျမင့္ကို ပ်ံတက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာင္သလင္းခါေနတဲ့ ေတာအုပ္ကေလးေတြ၊ ေရလႊမ္းေနတဲ့ စိုက္ပ်ိဳးခင္းေတြ၊ သြပ္ေခါင္မိုး အသစ္ေတြေၾကာင့္ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ပုပုေလးေတြ။ အားလံုး…… အားလံုး…. အေ၀းမွာ က်န္ခ့ဲသည္။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့အရာ။ လြမ္းေဆြးတမ္းတတတ္တဲ့အရာ။ ဒါေတြအားလံုး ေလျပင္းေတြနဲ႔အတူ အေ၀းကို လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကၿပီ။ ပ်က္ဆီးျခင္း တခ်ိဳ႕က အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ ေမြးဖြားလာႏိုင္ေပမယ့္ အရင္လို အေျခအေနတစ္ခုကို ျပန္လည္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့။ ဒီလိုပါပဲ သူ႔အေပၚထားခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြက အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့တယ္ ထားဦး အရင္လို မလတ္ဆက္ႏိုင္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားသစ္ေတြ ေမြးခဲ့ၿပီ။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္အသစ္ေတြ ရွင္သန္ခဲ့ၿပီ။ ခ်ဴးကို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ထဲ ေထြးေပြ႔လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွစ္ဦးသားတူညီတဲ့ ခံစားခ်က္……… အဲဒါ… ရင္ခုန္သံေတြက တူညီေနလို႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ လည္တိုင္မွာ ခ်ဴးက ပါးေလး အပ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ၾကမ္းရွရွ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးပါးပါးတို႔က ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့ အေတြ႔အထိေလးနဲ႔ က်ီစယ္ေနၾကတယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အတိတ္ေဟာင္းတို႔က အေ၀းမွာ က်န္ခဲ့သလို……….. သစ္လြင္တဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလည္း အေ၀းမွာ ေစာင့္ၾကိဳေနၿပီ။ ဘာပဲေျပာေျပာေပါ့………။ ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ ျပကၡဒိန္ေဟာင္းတစ္ခုကို ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ျပန္လွန္ ျပန္လွန္ ဒီေန႔၊ ဒီရက္၊ ဒီသကၠရာဇ္ေတြကေတာ့ အၿမဲ ရွိေနဦးမည္သာ။ ။

သရုပ္ေဖာ္ပံု ကိုယ္တိုင္ဆဲြ၏။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ။