သံေယာဇဥ္အလြန္(၃)

သံေယာဇဥ္အလြန္(၁)
သံေယာဇဥ္အလြန္(၂)

ဒီေန႔ အတက္ေန႔။ ဒီေန႔ေရာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္ခဲ့လိုက္ရတာ။ အခုေတာ့လည္း အရင္လိုပဲ ေမာၿပီး က်န္ခဲ့တာကလဲြလို႔ ဘာမွမထူး။ မ႑ာပ္ေပၚေရာက္ေတာ့လည္း သီခ်င္းသံေတြက ဂီတမဲ့လို႔။ အရင္ေန႔ေတြကလိုပဲ ကခုန္ခ်င္သည္။ အားလံုးကို ေမ့လိုက္ခ်င္သည္။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ မ်က္လံုးေတြက မ႑ာပ္ေပၚမွာ ေရာင္းေနတဲ့ ျမန္မာရမ္ေပၚေရာက္သြား၏။ ပုလင္းတစ္ျပား၀ယ္ၿပီး ေဘာလံုးေရာက္လာတာနဲ႔ အတူတူေသာက္ၾကသည္။ တစ္ျပားကုန္သြားေတာ့ ေနာက္တစ္ျပား။

ရင္ခုန္သံေတြက ပိုပိုၿပီးျမန္လာသလို။ ဂီတသံေတြက ပိုပိုၿပီးသြက္လာသလို။ အသည္းကဲြၿပီး အရက္ေသာက္တဲ့ သူေတြကို အရင္တုန္းက လက္ညိႈးထိုးၿပီး ဟားတိုက္ရယ္ခဲ့ဘူးသည္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း………………….။

ဟင့္အင္း…… အသည္းကဲြလို႔ အရက္ေသာက္တာမွွ မဟုတ္ဘဲ။ သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ခ်င္လို႔။ ဟုတ္တယ္။ သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ခ်င္လို႔……………………….။

ေဘာလံုးက ကရေအာင္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တဲြေခၚလိုက္သည္။ ေဘာလံုး မ်က္ႏွာကိုလည္း မျမင္ရေတာ့။ ေဘာလံုးပုခံုးေပၚကုိ ေမးတင္ၿပီး သီခ်င္းနဲ႔အတူ ခႏာကိုယ္ကို ယိမ္းေနမိသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ DJ က သီခ်င္းကို ေျပာင္းျပစ္လိုက္၏။ အယ္လ္ဆိုင္းဇီရဲ့ မိုးေရထဲမွာ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းက ၀မ္းနည္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။

မိုးေရထဲမွာ…………………..။
ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲမွာ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ီ္ေလးနဲ႔ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္ေပၚလာသည္…။
အဲဒီေနာက္ ေျမနီလမ္းေလး…………………။
စက္ဘီးေလးႏွစ္စင္းက အေ၀းကို ခပ္သြက္သြက္ေလးႏွင္လို႔………………။
ေရွ႕ဆံုးက တစ္ေယာက္က ေလအဟုန္လို အျမန္ေလး နင္းလို႔…..။ တစ္ေယာက္က အေမာတေကာနဲ႔ အေနာက္ကေနလိုက္လို႔…………………….။

ကၽြန္ေတာ္ မခံစားႏိုင္ေတာ့။ တင္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ စိတ္ေတြကို လႊတ္ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေအးစက္ေနတဲ့ သၾကၤန္ေရေတြက ပါးျပင္ေပၚမွာ ပူေႏြးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမသိေတာ့။ နားထဲမွာ ေနာက္ဆံုး ၾကားလိုက္ရတာက ဧပရယ့္ရဲ့ ေဘာလံုးအေပၚ အျပစ္တင္သံ သဲ့သဲ့ေတြသာ။

တစ္မနက္လံုး အင္းယားကန္စပ္နံေဘးက အပင္ကို မွီၿပီး အမူးေျဖေနမိသည္။ ေဘာလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ နားထင္ေတြကို ႏွိပ္ေပးေနခ်ိန္မွာ ဧပရယ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆုပ္ေပးေနရင္း ဘာလို႔ မေသာက္တတ္ဘဲ မူးေအာင္ေသာက္ရတာလဲဆိုၿပီး စိုးရိမ္တဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာ ၿပံဳးျပလိုက္ရင္း…… ဟိုး …. အေ၀းက ေရလယ္ကၽြန္းေလးကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိလိုက္သည္။

ေပ်ာ္ရႊင္စြာကုန္ဆံုးခဲ့ခ်င္တဲ့ သၾကၤန္က အခုေတာ့ ရီေ၀ေ၀နဲ႔…….။ သိပ္ၿပီး အက်ည္းတန္လွခ်ည္ရဲ့…………………………..။

အခန္း(၃)

သၾကၤန္လဲအၿပီး လူလည္း ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲက်န္ေတာ့သည္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေဘာလံုးနဲ႔ ဧပရယ္နဲ႔ခ်ိန္းၿပီး…. ဟိုဟိုသည္သည္ ေလ်ွာက္သြားျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္မွာ အသစ္ဖြင့္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္တိုင္းလိုလို ထိုင္ျဖစ္သည္။ မၾကာခင္မွာပဲ ရက္ရွည္ ပိတ္ထားတဲ့ အစိုးရရုးံေတြကလည္း ျပန္ဖြင့္ၿပီ။ အခုမွ သတိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ D Form လုပ္ရဦးမယ္ဆိုတာကို။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး အလည္ျပန္လာသူတိုင္း သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံက ျမန္မာသံရံုးမွာ အခြန္အျပည့္ေဆာင္ရ၏။ မေဆာင္ႏိုင္ပါက ျမန္မာျပည္က ထြက္တာနဲ႔ D Form ျပန္လုပ္ရသည္။

ေက်ာက္ေျမာင္းက အမအိမ္ကို သယ္လာတဲ့ အထုပ္ေတြထဲမွာ ပတ္စ္ပို႔ကို ရွာၾကည့္၏။ မေတြ႕။ ပတ္စ္ပို႔မိတၱဴသာေတြ႔သည္။ ဒဂံုေျမာက္က အေမတို႔အိမ္မွာမ်ား က်န္ခဲ့ေလသလား။ D Form က ဒီေန႔လုပ္မွ ျဖစ္မည္။ သန္ဘက္ခါဆို ခ်ဴးက သူ႔ႏိုင္ငံကေနလာေတာ့မည္။ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ၿပီးရွာရင္ D Form လုပ္ဖို႔ေနာက္က်ေနပါဦးမည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ မိတၱဴေလးကိုဆဲြၿပီး ဆူးေလဘက္ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္၏။ ပတ္စ္ပို႔မိတၱဴနဲ႔ပဲ D Form ကိုရေအာင္ ေလ်ွာက္လိုက္ေသးသည္။ သိပ္ၾကာေအာင္ မေစာင့္လိုက္။ ညေနက်ေတာ့ D Form ရေနၿပီ။

ေနာက္ေတာ့ အေမ့အိမ္ကို သုတ္သုတ္နဲ႔ျပန္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အထုပ္ေတြထဲ ျဖဲကားရွာ။ မေတြ႔။ ပတ္စ္စပို႔ကို လံုး၀မေတြ႔။ အိမ္ရွိလူကုန္ကို ေမးေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ မသိ။ ေက်ာက္ေျမာင္းက အမအိမ္မွာပဲ ေသခ်ာမရွာလို႔ မေတြ႔တာလား။ ဒီတစ္ခါ ရင္ထဲမွာ ပူလာတဲ့ အပူက ဘာနဲ႔မွ မတူေတာ့။ မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ကလည္း အျပင္ကို မထြက္ေစခ်င္ေတာ့။

မိုးလင္းတာနဲ႔ ေက်ာက္ေျမာင္းကို ေျပးရျပန္ေရာ။ အမအိမ္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ၾကိဳ အိပ္ၾကားပါမက်န္ ရွာၾကည့္သည္။ ေသခ်ာၿပီ။ ပတ္စ္ပို႔လက္ထဲမွာ မရွိေတာ့။ လူၾကံဳေပးတဲ့ အထုတ္ေတြမွာမ်ား ပါသြားေသးလား။ လူၾကံဳအိမ္ေတြ လိုက္ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္သူဆီမွ မပါသြား။

သၾကၤန္ၿပီးတာနဲ႕ ေနကလည္းပူလာသည္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း ထူပူလာသည္။ ေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္ အေဖာ္လိုက္ေပးတဲ့ ေဘာလံုးကိုလည္း အားနာလာ၏။ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္း မသိ။ ဒီပံုစံအတိုင္းသာဆို ပတ္စ္ပို႔ အသစ္ျပန္လုပ္ရဖို႔ေသခ်ာေနၿပီ။

ေဘာလံုးက ပတ္စ္ပို႔ အသစ္ျပန္လုပ္ခ်င္ရင္ သူ႕အေမကို ေမးေပးမယ္တဲ့။ အဆင္ေျပမွာပါတဲ့။ စိတ္ထဲကေန ေဘာလံုးကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္သြားမိတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေဘာလံုးက သူ႔အေမကို ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေမးၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ မ်က္ႏွာမေကာင္းလွ။ ဘာလို႔လည္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေၾကာင္း သတင္းစာမွာ အရင္ေၾကာ္ျငာရမယ္တဲ့။ သတင္းစာမွာ ေၾကာ္ျငာရမယ္ဆိုေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ သတင္းစာတိုက္ကို သြားရေအာင္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းစာတိုက္ကို မသြားခင္ လုပ္ရမယ့္ အရာေတြ ၾကားလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေတာ္ေတာ္ ညစ္သြားသည္။

ပထမဆံုး ရပ္ကြက္ ေထာက္ခံစာ ယူရမည္။ ရပ္ကြက္ရံုးကလည္း ညေနမွ ဖြင့္တယ္တဲ့။ ရပ္ကြက္ ေထာက္ခံစာယူ။ ရဲစခန္းသြား။ ရဲစခန္းမွာ ေပ်ာက္ဆံုးေၾကာင္း အမႈဖြင့္။ ရဲစခန္းကစာကို ယူၿပီးမွ သတင္းစာတိုက္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထည့္။
အဲဒီေနာက္ သတင္းစာမွာ ေၾကညာၿပီး ႏွစ္ပတ္တိတိ ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ မေတြ႔ပါဘူးဆိုၿပီး ပတ္စ္ပို႔ အသစ္ျပန္ေလ်ွာက္လို႔ရမွာတဲ့။ အခ်ိန္။ အခ်ိန္မရွိေတာ့။ လက္ထဲမွာ ခြင့္ရက္က တစ္ပတ္ပဲ က်န္ေတာ့၏။ ခ်ဴးကလည္း ေရာက္ေတာ့မည္။

ဘာလုပ္ရမွန္း တကယ္မသိေတာ့ပါ။ ေဘာလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ကို ခဏေလး ၿငိမ္ခိုင္းၿပီး စဥ္းစားခိုင္းသည္။ ဘယ္ေနရာမွာ က်ေပ်ာက္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာကိုေပါ့။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ပတ္စ္ပို႔ ရွိေသးသည္။ Immigration Counter ကို ျဖတ္ေတာ့လည္း ရွိေသး၏။ Luggage ေတြ ေရြးေတာ့လည္း မွတ္မွတ္ရရ ညာဘက္လက္ကေန ဘယ္ဘက္ကို ေျပာင္းကိုင္လိုက္ေသးသည္။ အဲဒီေနာက္ ပစၥည္းစစ္တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ပစၥည္းေတြ တစ္ခုခ်င္းစီ ေဒါသတၾကီးနဲ႔ ထုတ္ၿပလိုက္ရသည္။ အဲဒီေနာက္ ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့…………………….။ တစ္ခုေတာ့ လက္ထဲမွာ ကံစမ္းလို႔ရေသးသည္။

ေဘာလံုးရယ္…… ေလဆိပ္မွာ သြားရွာၾကည့္ရေအာင္…။ ကံေကာင္းရင္ ျပန္ေတြ႕ႏိုင္တာေပါ့…….။

ဆက္ပါဦးမည္။
ပံုေလးကုိ ေက်ာင္းတုန္းက ART THEORY ESSAY အတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကေန ရွာေတြ႔ထားတာပါ. ဘယ္စာအုပ္လည္း မမွတ္မိေတာ့။