သံေယာဇဥ္အလြန္ (၂)

အပိုင္း (၁) ကို ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါသည္။

အဲဒီေန႔ညက ရန္ကုန္သၾကၤန္သည္ မခမ္းနားေတာ့။ မာက်ဴရီညမီးေရာင္တို႔က မေတာက္ပသလို သၾကၤန္ေလညင္းတို႔ကလည္း မႏူးညံ့ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ရဲ့ ဟန္းဖုန္းကို မျပတ္ေခၚေနေသာ္လည္း အျမဲတမး္သူ႔ ဖုန္းလိုင္းက မအား။ ဘာေတြ ျဖစ္တာလဲ။ ဖုန္းလိုင္းေတြကပဲ ၾကပ္ေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ခ်စ္သူကပဲ စိတ္ေကာက္ေနလို႔ ဖုန္းနဲ႔ေခ်ာ့ေနရတာလား။ အေတြးေတြ။ ဒီအေတြးေတြမလိုခ်င္ေတာ့။ စိတ္ကူးမွာ ႏြမ္းလ်လွၿပီ။ ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ ဒီရက္ကလည္း ၾကာလွျပီ။

ၾကိဳးစားပမ္းစားနဲ႔ ဖုန္းကို ဆက္ၿပီး ႏွိပ္လိုက္ေတာ့မွ သူ႕ဆီကို တန္းခနဲ ၀င္သြားသည္။

ဟယ္လို………….။
ဟယ္လိုတဲ့…။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအသံေလးၾကားရဖို႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာၾကာေခၚေနရလဲ။ သူ သိရဲ့လား။

ငါပါ….။ ဖုန္းေခၚေနတာ။ လိုင္းမအားလို႔။ ခ်က္ခ်င္းမရဘူး။
ဟုတ္တယ္။ ရဲမင္းနဲ႔စကားေျပာေနတာ။

ရဲမင္းနဲ႔ စကားေျပာေနတာ ဒီေလာက္ေတာင္ၾကာရလား။ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ႏႈတ္ဖ်ားမွ ဘာမွ မထြက္လာ။

ရဲမင္းက သၾကၤန္အတက္ေန႔ ပုသိမ္ကိုလာခဲ့မယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ………….။

သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ……. အတူတူလာခဲ့ေလ။

ငါ.. အတူတူမလာခ်င္ဘူး…..။ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွစ္ေယာက္ထဲေတြ႔ခ်င္တာ……………..။

တစ္စကၠန္႔….။ ႏွစ္စကၠန္႔……။ သူခဏၿငိမ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူစကားစေျပာတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ရဲမင္းအေၾကာင္းမဟုတ္ေတာ့။

မင္းလာမယ့္အေၾကာင္း…။ ငါ့အိမ္ကို ေျပာျပေသးလား…….။

ဒီေမးခြန္းကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္ေျပာရေတာ့မလဲ မသိေတာ့။ တစ္ခ်ိန္က ျပႆနာ…..။ အဲ့ဒီျပႆနာတစ္ခုက ေငြေဆာင္နဲ႔ မေ၀းလွတဲ့ ကမ္းေျခေလးတစ္ခုမွာ ေပါက္ကဲြခဲ့ဘူးသည္။ ဒီတစ္ခါလည္း ေပါက္ကဲြဦးမွာလား။ သူ႔ အိမ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က စားအိမ္ ေသာက္အိမ္ေတြလိုပဲေလ။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆီ သြားလည္မယ္လို႔ ရိုးရိုးသားသားေျပာျပခဲ့တာ ဘာဆန္းလဲ။

ဘာလို႔ ငါ့အိမ္ကို သြားေျပာရတာလဲ။ ငါ့အိမ္ အေၾကာင္းလဲ သိသားနဲ႔။

ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕စကားက ေမးခြန္းမဟုတ္ေတာ့သလို အေျဖတစ္ခုလည္း မဟုတ္ေတာ့။ ဒီစကားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲ ဆိုတာ သူ မေျပာျပေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္ေလ။ ၂၅ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီအရြယ္မွာ ဘာလို႔မ်ား မိဘေတြရဲ႕ အရိပ္တၾကည့္ လိုက္ၾကည့္ခ်င္းက ရွိေနေသးတာလဲ။ ဟိုတုန္းက ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မို႕လို႕ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ရင္လည္း ထားပါေတာ့ေလ။ အခုေတာ့……. ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ စကား၀ိုင္းေလးက အသက္မပါေတာ့့။ စကားလံုးတိုင္းက ေျခာက္ကပ္လို႔ေနတယ္ေလ။ ဒီစကားလံုးေတြက အရင္ ဆယ္တန္းေအာင္စက ေျပာခဲ့သလို။ မိဘေတြရဲ့ မ်က္စိေအာက္မွာ တင္းက်ပ္လို႔ေနတုန္းပါပဲ။

အခန္း(၂)

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ညတုန္းက အေတြးေတြေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ေနေလာင္ခံ လိုးရွင္းတစ္ခုကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးလိမ္းလိုက္ၿပီး… အင္းယားလမ္းက GODကို တကၠစီ ငွားၿပီး ထြက္လာလိုက္သည္။ တာေမြဘက္ကေန ကားကို ျဖတ္ေမာင္းေတာ့ ေရကစားေနၾကသူမ်ားကို ခပ္ၾကဲၾကဲပဲ ေတြ႔ရသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ သၾကၤန္အၾကတ္ေန႔ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ၅ႏွစ္အတြင္းမွာ ရန္ကုန္သၾကၤန္က ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွခ်ည္လား။

အင္းယားလမ္းထဲကို ကားဆက္မ၀င္ႏိုင္ေတာ့လို႔ မာလာေဆာင္ေရွ႔ကေန ေတာ္ေတာ္ေလး
လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရသည္။ မ႑ာပ္ေပၚေရာက္ေတာ့ သီခ်င္းသံေတြၾကားမွာ ညက အေမာေတြ ေပ်ာက္သြား၏။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ့္စည္းခ်က္နဲ႔ကိုယ္ လူးေနရင္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ လာရပ္သည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ၿပံဳးျပလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စည္းခ်က္ေတြၾကားကို ၀င္လာသည္။ သူမရဲ့ အရပ္က ကၽြန္ေတာ့္ အရပ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းရွိၿပီး ညိုစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္စရာ ေကာင္း၏။ သူမနဲ႕ ကၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မ႑ာပ္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႕ ေျပာင္းကလိုက္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကို ျပန္လည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမကကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္နားမွာ ကပ္လ်ွက္ရွိေနတုန္း။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တဲြက ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ေနာက္ေတာ့ နာမည္ေတြ ခ်ိန္းက်တယ္ေလ။ သူ႕နာမည္က ဧပရယ္တဲ့။ လွလိုက္တဲ့ နာမည္ေလး။ ဒီလိုနဲ႔ သၾကၤန္ရဲ့ ပထမအၾကတ္ေန႔မွာ အရမ္းခင္စရာေကာင္းတဲ့ ဧပရယ္။ ေနာက္ၿပီး ေဘာလံုးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးရယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္တတဲြတဲြ ျဖစ္သြားၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ဒီခင္မင္မႈေတြက တစ္ခုခုကိုသယ္လာတာ အစက မရိပ္မိခဲ့ဘူး။
ဧပရယ့္ရဲ့ ခင္မင္မႈေတြက တစ္ခုခုနက္ရွိဳင္းေနသလို။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္တဲ့ မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြ ၾကားမွာ သံေယာဇဥ္တစ္ခုခုက ကပ္ပါလာသလိ္ုလို။

ဒုကၡတစ္ခု။ ေနာက္ထပ္ ဒုကၡတစ္ခုကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေပးလို။ ကၽြန္ေတာ့္ သက္ျပင္းမသိမသာခ်ရင္း ဧပရယ့္ အၾကည့္ေတြကို မသိမသာေရွာင္ေနခဲ့၏။ ညေနခင္းဘက္ကို သမ္းလုလုအခ်ိန္မွာ မ႑ာပ္ေပၚက လူေတြ အားလံုး ေရခ်ိန္ကိုက္ေနၾကၿပီ။ ေဘာလံုးေၾကာင့္ ဧပရယ္လည္း ေထြေထြျဖစ္ေနသည္။ ယိုင္ေတာ့ မလိုလို ျဖစ္ေနတဲ့ ဧပရယ့္ကို ေဘာလံုးနဲ႔ အတူတူ ေဖးမလိုက္ရင္း မ႑ာပ္စင္ေပၚက ေရပန္းေတြ ေအာက္ကို အမူးေျပရပ္ခိုင္းလိုက္၏။ ဧပရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မေန႔ကတည္းက သတိထားမိၿပီး သေဘာက်ေနတာတဲ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္က ဧပရယ္ေျပာတာကို ဂရုစိုက္နားမေထာင္ျဖစ္။ ငိုက္ဆိုက္က်ခ်င္ေနတဲ့ သူမရဲ့ေခါင္းကို ေရပန္းေတြေအာက္ကို ထိုးခံေပးလိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္မိသည္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို နင္ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နားလည္လို႔လဲ ဧပရယ္ရယ္……….။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အားလံုးက ၿပီးဆံုးသြားမွာပါ။ ဟုတ္တယ္။ သၾကၤန္ၿပီးတာနဲ႔ အားလံုးက ပုံမွန္ျပန္ျဖစ္သြားမွာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သၾကၤန္ရက္တစ္ရက္သာ ကုန္ဆံုးေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဟန္းဖံုးေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာMiss Callမွ မရွိ။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက အလိုလို နံပါတ္တစ္ခုခုကို ႏွိပ္လိုက္ေတာ့လည္း ကိုင္မယ့္သူမရွိ။ ေန႔လည္အခါ သၾကၤန္သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ျပာေလာင္ခတ္ေနသေလာက္ ညအခါ တိတ္ဆိတ္လွခ်ည္လား။ ရန္ကုန္သည္ ဟိုးအရင္တုန္းကလို တက္တက္ၾကြၾကြမရွိေတာ့။ ဒီလိုပါပဲ။ ေခၚသူမဲ့ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ဖုန္းေလးကို နံေဘးမွာ ခ်ထားရင္း အိပ္ပ်က္ခဲ့ရျပန္ၿပီ။

…………………………………………။…………………………………………..

ဒုတိယအၾကတ္ေန႔။ ဒီေန႔ေတာ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ တူးပို႔သံေတြနဲ႔ စိုင္းစိုင္းရဲ့ အိုးကေလးလႈပ္ပါဦး အသံေတြက နားထဲကို ေျပး၀င္လာသည္။ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ အိပ္ေရးမ၀တဲ့ မ်က္လံုးေတြက ၾကိမ္းစပ္စပ္။ ခႏာကိုယ္ တစ္ခုလံုးကလည္း ကိုင္ရိုက္ထားသလို နာလွ၏။ အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာကို ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ ကားလမ္းေပၚမွာ ၀ီစီသံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေရပက္ခံကားေတြ တန္းစီေနၾကၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အမလုပ္ေပးထားတဲ့ မနက္စာကို ကပ်ာကယာစား။ အ၀တ္အစားလဲၿပီး GOD ကို သုတ္ေျခတင္ရ၏္။ အင္းယားလမ္းအ၀င္ေရာက္ေတာ့ တစ္လမ္းလံုးေရေတြ လႊမ္းၿပီး ဒူးဆစ္အထိ ေရေတြျမဳပ္ေနၿပီ။ GOD ေပၚေရာက္ေတာ့ ဧပရယ္က ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမ်ွာ္ေနသည္တဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ပိုက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေလာက္ကို ႏွစ္ေယာက္သား လက္က ပူးကိုင္ရင္း လာသမွ်ကားေတြကို အမိအရပက္ၾကသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ပုတ္လိုက္ရင္း လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာရွာေနတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရဲမင္းက မ႑ာပ္ေအာက္ ေရာက္ေန၏။

ကၽြန္ေတာ္လည္း မ႑ာပ္ေအာက္ကို ဆင္းၿပီး ရဲမင္းနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္သည္။ ရဲမင္းက ပုသိမ္ကို သြားဖို႔ ကားလက္မွတ္၀ယ္ၿပီးၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ငါတစ္ယာက္တည္း သြားခ်င္တယ္။ မင္းေနာက္မွ သြားလို႔မရဘူးလားလို႕ ေမးလိုက္သည္။ သူကလည္း သူ႔အေၾကာင္း ျပခ်က္နဲ႔ေလ။ သူစကၤာပူသြားေတာ့မွာ မို႔လို႔ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ သြားႏႈတ္ဆက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ေခါင္းေပၚကို ရုတ္တရက္ တေ၀ါေ၀ါက်လာတဲ့ ေရေတြကို ေရွာင္လိုက္ရင္း…။

မင္းသြားခ်င္ရင္သြား။ မင္းသြားရင္ ငါ မသြားဘူး။ ငါသြားရင္ေတာ့ မင္းမလိုက္ခဲ့နဲ႔။

ရဲမင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အသိရခက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနရင္း သူဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေျပာစရာစကားေတြက ကုန္ေနၿပီ။ မ႑ာပ္ေပၚကို ငဲ့ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဧပရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ယက္ေခၚေနၿပီေလ။

………………………………….။……………………………………

အတိတ္ဆိုတာကို အတိတ္မွာပဲ ခ်န္ထားသင့္ခဲ့ေပမယ့္ အၿမဲတမ္း တူးဆြအသက္သြင္းေနမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒဏ္ယာေဟာင္းကို ပြတ္သပ္ေနမိတာ ဘာဆန္းလဲ။ ရူးတယ္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္ဆိုပါေတာ့။ တစ္စက္တစ္စက္ခ်င္းဆီ က်လာတဲ့ ေရမႈန္ေတြ ေအာက္မွာ ဘာရယ္မွန္း မသိ။ ပိုပိုၿပီး မြန္းလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ႑ာပ္အေနာက္ေလွကားကဆင္းၿပီး အင္းယားေရစပ္မွာ သြားထိုင္ေနမိသည္။ ဒီေန႔က်မွ အင္းယားေရျပင္က လႈိင္းၾကပ္ခြပ္ေတြ ပိုၿပီး ထေနသေယာင္။

အင္းယားေရျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနခ်ိန္မွာပဲ ဧပရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနား ေရာက္လာ၏။ လက္ထဲမွာလဲ စားစရာေတြ ပါလာသည္္။ စားစရာတစ္ခ်ိဳ႔ကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ကမ္းေပးလိုက္ရင္း ေဘးနားမွာ ကပ္ထိုင္လိုက္၏။ ေနာက္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာေနၾကရင္း ဧပရယ္က ကၽြန္ေတာ္ကို ရည္းစားရွိလားလို႔ ေမးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရွိတယ္။ သၾကၤန္ၿပီးရင္ ရန္ကုန္ကို လိုက္လာလိမ့္မွာလို႔ ေျပာလိုက္သည္္။

ဧပရယ္က ရည္းစားဓါတ္ပံုရွိရင္ ျပပါလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟန္းဖုန္းထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ ရည္းစားပံုေတြကို ျပလိုက္တယ္ေလ။ သူမက တေျမျခားက ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူပံုကို ၾကည့္ၿပီး ေခ်ာလိုက္တာတဲ့။ ဟုတ္တယ္။ ေခ်ာတယ္။ သူ႔နာမည္က ခ်ဴးတဲ့။ ဧပရယ္က ေတြေတြေလးျဖစ္သြားၿပီး ပုသိမ္မွာ သြားေတြ႔မယ္ဆိုတာကေရာ ဘယ္သူလဲတဲ့။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒီေမးခြန္းကို ေတာ္ေတာ္ေျဖရခက္သြားတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ဘာေတြလည္း။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ သူ႔ဆီမွာလည္း ခ်စ္ရမယ့္သူနဲ႔…. ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာလည္း လက္တဲြရမယ့္သူနဲ႔……..။ သက္ျပင္းခပ္ပါးပါးေလးကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း……… သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပါပဲလို႔ ေျဖလိုက္မိသည္။

ဧပရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေတာင္ေကာ့ေလးေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္လိုက္ရင္း…….. တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ေျပာင္းလဲလို႔ရရင္…….. ပံုမွန္ဘ၀တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုျပင္း ေလးေလးနက္္နက္ ေမးလာတယ္။

ဒီလို ပံုမွန္ဘ၀ကုိ ျပန္ေရာက္ဖို႔ ဧပရယ့္ဘက္က စြန္႔စားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ကယ္တင္ခ်င္တာလား။ တကယ္ေတာ့ ပံုမွန္အေျခအေနကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာ ဧပရယ္ရယ္……. မရူးခ်င္စမ္းပါနဲ႔ေတာ့။

အဲဒီညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြညတစ္ညကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္သန္းရသလို ရင္ထဲမွာ တေငြ႕ေငြ႕ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ သံေယာဇဥ္မီးကလည္း ျပင္းလြန္းလွပါသည္။ မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္အတက္ေန႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္ ပုသိမ္ေရာက္မလဲဆိုတာ အခုထက္ထိ ဖုန္းဆက္ေမးေဖာ္မရ။ သူမဆက္ေတာ့လည္း ကိုယ္ပဲဆက္ရေတာ့မယ္ေလ။

သူနဲ႔ အဲဒီေန႔ညက ဖုန္းေျပာရတာ တကယ္ကို မေမ့ႏိုင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ျဖန္က်ရင္ ရဲမင္းပါ လာလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္သည္္။ ေနာက္ၿပီး ရဲမင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းလည္းပါတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါ သူ႔ဘက္က တုန္႔ျပန္မႈေတြက ေအးစက္စက္။ ရဲမင္းနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ျပႆနာ တစ္ခုလို ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ျဖစ္ေနတာေတြကို သိရဲ့သားနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ႏိုင္လြန္းအားၾကီးလာသည္။

မင္း…. ငါနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ေတြ႔ဖို႔ကို ဘာလို႔ အဲဒီေလာက္ေတာင္ စိုးရိမ္ေနရတာလဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က အေမးရွိေပမယ့္ သူ႕ဘက္က အေျဖမရွိခဲ့ဘူး။ တကယ္ကို သူ႕ဘက္က ၿငိမ္သက္လြန္းအားၾကီးလာသည္။ အေျခအေနတစ္ခု ဖန္တီးခဲ့ႏိုင္မယ္္။ တကယ္လို႔သာ ကိုယ့္ေရွ႕ေမွာက္မွာ သူရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ တစိတ္ေလာက္ေတာ့ ငါ့ကို နားလည္ေပးစမ္းပါ။ ငါ႔အတြက္ အခ်ိန္နည္းနည္းေလးပဲ ေပးစမ္းပါ……….။ အဲဒီအတြက္ တစ္သက္လံုး အမွတ္တရ သိမ္းသြားမွာပါဆိုၿပီး ဒူးဖက္ေတာင္းပန္ၿပီး အေလ်ွာ့ေပးခ်င္သူ တစ္ေယာက္ပါ။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဖုန္းဆက္ရဖို႔ သူ႔ဘက္က ဘယ္ေလာက္ စြန္႔စားခဲ့ရတာ သူေမ့ေနၿပီလား။ သူနဲ႔သာ ဖုန္းေျပာခြင့္ရတဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ေတြတိုင္းမွာ ဖုန္းနားမွာ သူဖုန္းဆက္မယ့္ အခ်ိန္ကို မသိဘဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေနကုန္ ေစာင့္ေနခဲ့ဖူးတာေရာ မွတ္မိေသးရဲ့လား။ ဟိုး.. အေ၀းဆံုးတစ္ေနရာဆီမွာ ေ၀းေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေန႔စဥ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကေရာ၊ေခ်ာင္တစ္ခုမွာ အမႈိက္အိတ္တစ္ခုလို စြန္႔ပစ္ျခင္းခံလိုက္ရၿပီလား။ အခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေျပာစရာ စကားေတြ မက်န္ေတာ့။

မင္း……. ငါ့ကို…. မလာေစခ်င္ဘူးမလား……..။

………………………………
………………………………

အင္း.........။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေျဖကို ေမ်ာ္လင့္ၿပီးသားပဲေလ။

ငါ… မင္းနဲ႔ ဒီတစ္ၾကိမ္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ခ်င္ေပမယ့္……. ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး……။ ဒါေပမယ့္ .. မင္းကို ေျပာျပခ်င္တဲ့ စကားေလး ရွိခဲ့တယ္။……. အဲ့ဒါက မင္းကို ငါခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာပဲေလ။ …….. ပထမဦးဆံုး …. ျဖစ္သလို……. ဘယ္ေတာ့မွ…. ထပ္ၿပီး မေျပာတဲ့ ေနာက္ဆံုး စကားပါ……..။ ကံၾကမၼာက အလွည့္ေပးလို႔ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္ဆံု ျဖစ္ရင္ေတာ့…. သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေပါ့………။ ဒီေနရာကပဲ… ငါႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…………..။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လိုအပ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ငါ…………… အျမဲတမ္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လို မင္းနံေဘးမွာ ရွိေနဦးမွာပါ…….. တို႔ႏွစ္ေယာက္က မင္း အျမဲတမ္း ေျပာတဲ့ … အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ….. ဟုတ္တယ္မလား…………………..။

………………………………………..
………………………………………..။

တီ….. တီ…… တီ…. ဆိုၿပီး တစ္ဖက္က ဖုန္းခ်သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ကိုင္ထားမိေနဆဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပူေႏြးတဲ့ မ်က္ရည္စတို႔ ပါးထက္ကို အရင္လို မစီးက်လာေတာ့။ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ခမ္းေျခာက္သြားၿပီ ထင္ပါရဲ့။ ဖုန္းေလးကို ဆက္ကိုင္ထားရင္ အေ၀းကို ေငးၾကည့္မိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ေမွာင္အတိက်သြားတယ္။ ရန္ကုန္မီးလိုပဲ ျပန္လင္းလာဖို႔ဆိုတာ အေတာ့္ကို ခဲယဥ္းသြားၿပီေလ…..။

ဆက္ပါဦးမည္။
သရုပ္ေဖာ္ 3D Model ကိုယ္တိုင္ ျပဳလုပ္၏။