သံေယာဇဥ္အလြန္

ေမ်ာ္လင့္ခ်က္..........။
အဲဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို တမ္းတခဲ့တာၾကာေပါ့။ တခါတေလ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြက တိတိရိရိျပတ္ေတာက္သြားဖူးတယ္။ တခါတေလ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြက ေရးေတးေတးေလး ျပန္ေပၚလာခဲ့ဖူးတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကပဲ တစ္ေနရာမွာ သြားပုန္းေနတတ္တယ္ေလ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ပံုထားလိုက္ခ်င္တယ္။ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တယ္။ အခ်ိန္ကာလ တန္ၾကာစြာ စဲြမက္လာခဲ့တဲ့ ဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြကိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးပါရဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို လြယ္အိတ္္ထဲ စုၿပံဳထည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ အိမ္အျပန္ခရီးကို စတင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ မေ၀းတဲ့ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ၾကိမ္ ျပန္ဆံုႏိုင္ပါေသးတယ္ေနာ္။

အခန္း(၁)

နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္ကထြက္မယ့္အခ်ိန္ကို ၄၅မိနစ္တိတိ စြန္းေနၿပီ။ ခပ္ေသးေသး ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္ကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလဆိပ္လံုၿခံဳေရး အရာရွိေတြက ေလယာဥ္၀မ္းဗိုက္ထဲမွ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြကို ျပန္ထုတ္ေနသည္။ ဒီပံုစံအတိုင္းဆို ေလယာဥ္က ပိုၿပီးေနာက္က်ေပဦးမည္။

ေလယာဥ္ေပၚမွာလည္း ခရီးသည္ေတြက အျပည့္။ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္ၾကရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့လည္း အားလံုးက ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနၾကလို႔။ ပိုၿပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းတာက ဒီေန႔က သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ေလ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္နဲ႕ေ၀းခဲ့တာ အခုဆို ၅ႏွစ္ေတာင္ ရွိေတာ့မည္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒီေျမ ဒီေလမွာ တစ္စကၠန္႔ေတာင္ မစြန္းလို။ စိတ္ေတြက ေ၀းခဲ့တဲ့ သၾကၤန္ခရီးကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္သည္။ သူေျပာျပခဲ့တဲ့ ခရီးတစ္ခုကို သူေမာင္းမယ့္ ဆိုင္ကယ္ ကိုစီးရင္း သူ႕ခါးကို ေနာက္ကေန ဖက္လို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ခရီးႏွင္ခဲ့တာလည္း အေတာ္ၾကာလွေရာေပါ့။ ေလယာဥ္ရယ္ အျမန္ထြက္ပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ သၾကၤန္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ သူ။ ေနာက္ၿပီး သူနဲ႔ သြားခ်င္တဲ့ ေငြေဆာင္။ အဲဒါေတြ အားလံုး ေစာင့္ၾကိဳေနၾကၿပီေလ။

…………………………………….။…………………………………………

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ေရာက္သင့္တဲ့အခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီခဲြေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အျပင္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္သည္။ ဒါေပ့မယ္ ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္လာတဲ့ သူေတြ မ်ားေတာ့ Immigration Counter မွာ ေတာ္ေတာ္ တန္းစီလိုက္ရသည္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္ျပန္လာတဲ့ သူေတြက ဒီေကာင္တာေလးကို ျဖတ္ဖို႔အေရး တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ တန္းစီရသေလာက္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ပါလာတဲ့ ကမၻာလွည္႔ ခရီးသည္ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလးျပၿပီး အလ်ွိဳအလွ်ိဳ ျမန္ျမန္ေလး ထြက္သြားၾကသည္။ ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္ေတြပဲ ျဖတ္ရတဲ့ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့တဲ့ ေကာင္တာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြကို ေရတြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ တစ္ေယာက္။ ႏွစ္ေယာက္။ သံုးေယာက္။ ေအာင္မေလး ရွစ္ေယာက္ၾကီးမ်ားေတာင္ က်န္ေသးသည္။ ေကာင္တာက တစ္ေယာက္ကလည္း ဘာေတြ ေမးေနမွန္းမသိ။ ျပန္လာတဲ့ အမိ်ဳးသားက ေကာင္တာက အရာရွိကို စာရြက္ေတြ တစ္ရြက္ၿပီး ထုတ္ၿပေနသည္။ သူ႕တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔တင္ အခ်ိန္ေတြက မၾကာသင့္ပဲ ၾကာေနသည္။ သက္ျပင္းေႏြးေလးကို မသိမသာခ်လိုက္ရင္း ဟိုဘက္ေလဆိပ္မွာကတည္းက ထြက္လာတဲ့ ေဒါသေတြကို ျပန္ျပန္သိမ္းေနရသည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေစာင့္ရင္း။ ၾကာရင္းနဲ႔ပဲ။ အဲဒီေကာင္တာကို ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ေလ။

ေကာင္တာကေန ျဖတ္လာၿပီးေနာက္ Luggage ေတြ ထုတ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း Luggage ေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ထြက္မလာ။ ထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ Luggage အနက္မွာ ေျမျဖဴနဲ႔ ၾကက္ေျခခတ္မွတ္ထားတဲ့ အမွတ္အသားက အေဖြးသား။ ဟိုဘက္ေလဆိပ္က လက္ခ်က္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ့္ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြကို သယ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ေကာင္တာ တစ္ခုကို ျဖတ္ရျပန္ေသးသည္။ ေကာင္တာက အရာရွိက ကၽြန္ေတာ့ အိတ္ေတြအားလံုးကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္း စစ္သည္။ ခရီးသည္ေတြထြက္တဲ့ အေပါက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဖေဖ့ကို ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔ ေတြ႕လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မရွည္ေတာ့ ေကာင္တာက အရာရွိေမးသမွ်ကို ဘုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျဖရင္း ေျခလွမ္းေတြက အျပင္ဘက္ကို လွမ္းေနၿပီ။ သူစစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အိတ္ေတြကိ္ု ျပန္ပိတ္ၿပီး ေဖ့ေဖ့ရွိရာကို အေျပးေလးထြက္သြားလိုက္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိမထားတာတစ္ခု။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သိလိုက္ရသည္။

……………………………..။…………………………………

မေရာက္တာၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဧၿပီေလရူးက ပူခနဲ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေပၚက ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ေဖေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ေယာက္ဖက Luggage ေတြ အကုန္လံုးကို ကားေပၚတင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဖေဖ့တို႔ အိမ္ေလးရွိရာ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္းကို ေႏြပူပူမွာ မညီညာတဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ဘယ္ယိမ္းညာယိမ္းနဲ႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေမေမက ထမင္၀ိုင္းနဲ႔ အသင့္ေစာင့္ေန၏။ ဒီတစ္ေခါက္ ေဖေဖတို႔ေနတဲ့ ေနရာေလးက အရင္က ၆ရပ္ကြက္မွာ မဟုတ္ေတာ့။ ၁၂ရပ္ကြက္မွာ။ ၆ရပ္ကြက္က အိမ္မွာ အမေတြ ေနၾကသည္။ ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ တယ္လီဖုန္းရွိတဲ့ ၆ရပ္ကြက္က အိမ္ကို အေျပးေလး အေသာ့ႏွင္မိသည္။ စိတ္ထဲကလည္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိမ့္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ေပါ့။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ မမကလွမ္းေျပာတယ္။ သူကၽြန္ေတာ့ဆီ မနက္ကတည္းက ဖုန္းေတြ ဆက္ေနတယ္တဲ့။ ဘာရယ္မွန္းမသိ။ သူနဲ႔ ပါတ္သတ္ရင္ မခုန္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ရင္က ဆတ္ခနဲ တုန္သြားသလို။ ပိုင္ဆိုင္သူေတြ အသီးသီးရွိေနၾကေပမယ့္လည္း တခါတေလေတာ့ လည္း အခုထက္ထိလြမ္းေနမိေသးသား။

သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းျပန္ေခၚမွာကိုလည္း စိတ္ထဲက အလိုလိုသိေနသလို။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဖုန္းနားကေန မခြာရက္ႏိုင္ေတာ့။ ဖုန္းေလး တစ္ခ်က္ျမည္သြားခ်ိန္မွာ ေကာက္ခနဲ ေကာက္ကိုင္မိလိုက္ေတာ့ သူမဟုတ္။ ရင္ထဲမွာ ေမာသြားသည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိမ္ေရွ႔နဲ႔ အိမ္ျပင္ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ အမလုပ္တဲ့သူက ဖုန္းလာေနတယ္ဆိုလိုက္ေရာ အေျပးေလးကိုင္လိုက္ၿပီး တစ္ဖက္က အက္ရွရွအသံေလး ျပန္ၾကားလိုက္ရခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ ေႏြးသြားသည္။

မင္းဆီကို မနက္က ဖုန္းေခၚေသးတယ္။ မင္းျပန္မေရာက္ေသးဘူးတဲ့။

ဒီလိုစကားေလး ၾကားလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး တခ်ိဳ႔ ျပန္ၿပီးေတာက္ပလာသလိုလို။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကရန္ကုန္မွာ မဟုတ္။ ပုသိမ္မွာ တာ၀န္က်ေနတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က သၾကၤန္တြင္းလာမယ္ဆိုေတာ့ သူက မအားဘူးတဲ့ေလ။ ဟုတ္မွာပါ။ ဒီလိုဆို ကၽြန္ေတာ္က သၾကၤန္အတက္ေန႔ လာခဲ့မယ္။ ေငြေဆာင္ကို သြားၾကရေအာင္ဆိုေတာ့ သြားမယ္ေလတဲ့။ တကယ္ဆိို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတာ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေပ်ာ္ေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံုးေတြ႔ျခင္းသာလို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလို႕လား မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြက ကမ္းစပ္ကို တင္ခဲ့တဲ့ လိႈင္းလံုးေလးလို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး က်န္ခဲ့သည္္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ၾကိမ္ေတာ့ သူ႕ကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေထြးပိုက္ထားခ်င္သည္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ၾကိမ္ေတာ့ သူ႔ပါးျပင္မွာ စဲြထင္ေနတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ယစ္တစ္တစ္ ေခၽြးနံ႔ေလးကို ခိုးၿပီးနမ္းခ်င္သည္။ ေနာက္ၿပီး ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာ့ခဲ့သလို့ သူ႔လက္ဖ၀ါးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ထည့္လိုက္ရင္း အားျပင္းျပင္းနဲ႔ ဖ်စ္ညွစ္တာကို ခံခ်င္ေသးသည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သၾကၤန္အတက္ေန႔ထိ သူ႕ကို ေစာင့္ရမွာကို ေတြးရင္း ရင္ေမာမိတာ အမွန္။

ညေနဘက္ေရာက္ေတာ့ ၁၂ရပ္ကြက္က အေမ့အိမ္ကို ျပန္။ အေမ့အိမ္မွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ပါလာတဲ့ အ၀တ္ထုပ္ကို တစ္၀က္ခဲြၿပီး ေက်ာက္ေျမာင္းက ဒုတိယ အမအိမ္ကို ေရႊ႕ခဲ့၏။ သူ႔အိမ္ကေန အင္းယားလမ္းက ေရကစားမဏပ္ကို သြားရတာ လြယ္ကူေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သၾကၤန္တြင္း ေက်ာက္ေျမာင္းမွာပဲ ေနခဲ့တယ္ေလ။

ပထမဆံုးသၾကၤန္ အက်ေန႔ေရာက္ေတာ့ အင္းယားလမ္းကိုသြားၿပီး ကိုယ္ကစားရမယ့္ မဏပ္ကို ရွာလိုက္သည္။ မဏပ္က သိပ္ၿပီး မၾကီးလွ။ အလတ္စားအရြယ္။ မဏပ္နာမည္က GODတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မဏပ္က ရွိသမ်ွလူေတြနဲ႔ ခဏေလးနဲ႔ ခင္သြားသည္။ သၾကၤန္မကဲရတာ ၾကာလို႔လား။ သၾကၤန္ေရ မထိတာပဲ ၾကာလို႔လား မသိ။ လတ္ဆတ္တဲ့ တီးလံုးေတြ ရစ္သမ္ေတြၾကားမွာ လူက ေမ်ာခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ စိုင္းစိုင္းရဲ့ အိုးကေလးလႈပ္ပါဦး ဆိုတဲ့ စာသားကလည္း မဏပ္ေပၚမွာ ရွိတဲ့လူေတြအားလံုးကို ဖမ္းစားသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကလိုက္ခုန္လိုက္နဲ႔ အေပ်ာ္လြန္ေနတာ ေန႔လည္ခင္း ထမင္းစားေရပိတ္ခ်ိန္အထိေပါ့။ ထမင္းစားနားေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့မွ ရဲမင္းဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာ သတိရလိုက္မိသည္။ ရဲမင္းက သူနဲ႔ ဟိုးမူၾကိဳဘ၀ကတည္းက ခင္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတဲ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေန႔လည္ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ရဲမင္းနဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ရဲမင္းျပာျပတဲ့ စကားလံုးေတြတိုင္းမွာ သူအေၾကာင္းေလးပါလာလိုက္ရင္ ေပ်ာ္သြားေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ရဲမင္းကို သၾကၤန္အတက္ေန႔ ပုသိမ္ကို လိုက္သြားမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္မိ၏။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့မယ္တဲ့ေလ။ ဘယ္လိုလူလဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ မ်က္ခနဲ ျဖစ္သြားရင္း ရဲမင္းူကို မလိုက္ခဲ့နဲ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိတ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီလူ႔မ်က္၀န္းေတြကို သိပ္မသကၤာေတာ့။ သူ႕အေၾကာင္းေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္၀န္းေတြမွာ အၾကင္နာခိုးေတြ လဲ့ေနသလိုလို။ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထင့္သြားသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ေျခာက္လုဆဲ ကၽြန္ေတာ့္ အကိ်ၤက ေရမထိဘဲ ျပန္ၿပီးေအးလာသည္။ ရင္ထဲမွာလည္း ခိုက္ခိုက္တုန္လာေတာ့သည္။

ဆက္ပါဦးမည္။
သရုပ္ေဖာ္ပံု ကိုယ္တိုင္ဆဲြ၏။