ထာ၀ရခ်စ္သူ(ပန္းပံုျပင္)

ညတစ္ညေပါ့။ အဲဒီညမွာ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးေတြကို ေရတြက္ေနၾကေလရဲ့။ ၄ႏွစ္အရြယ္ ေျမးေလးရဲ့ မ်က္၀န္းက ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးေတြလို လင္းလက္ေနသေလာက္ အဖိုးအိုရဲ့ မ်က္၀န္းကေတာ့ ၾကယ္အိုေလးတစ္လံုးမွ်ေလာက္ေတာင္္ မလင္းလက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဇရာရဲ့ရိုက္ႏွက္မႈေတြကို အဖိုးအုိရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ အေရးသားေတြျမင္ရေပမယ့္၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေျမးငယ္ကို ၿပံဳးျပလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဖိုးအိုရဲ့ ႏုငယ္မႈေတြက ျပန္ျပီး အသက္၀င္လာသလိ္ုလို။

ေျမးေလးက ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္လိုက္၊ ေခါင္းကုတ္လိုက္နဲ႔၊ ၾကာေတာ့ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့။ အဖိုးအိုက ေျမးေလးရဲ့ ေခါင္းရွဳပ္ေနဟန္ ျမင္ေတာ့ ငယ္မူငယ္ေသြးျပန္သလို အားရပါးရ ရယ္ေလသည္။ အဲဒီေနာက္ အဖိုးအိုက ေျမးေလးရဲ့ေခါင္းကို ယုယစြာ ပုတ္လိုက္ရင္း အေတာက္ပဆံုးၾကယ္တစ္လံုးကို လက္ညိႈးထိုးကာ ေျမးငယ္ေလးကို ဘာၾကယ္ေလးကို ေမးလိုက္သည္။ ေျမးငယ္ေလးကလည္း အားတက္သေရာ လူေတြကို လမ္းျပေပးတဲ့ ဓူ၀ံၾကယ္ေပါ့ ဖိုးဖိုးရဲ့ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ အဖိုးအိုက သေဘာက်စြာ ရယ္လိုက္ၿပီး ဒါဆို… ေဟာ.. ဟိုးကေရာ ဘာၾကယ္ေလးတုန္း လို႕ေမးလိုက္ျပန္သည္။ အဲဒီအခါ ေျမးငယ္ေလးက ေျဖာက္ဆိပ္ၾကယ္လို႔ သြက္သြက္လက္လက္ေျဖလိုက္သည္။

အဖိုးအိုသည္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေျမးေလးကို ၾကည့္ၿပီး အေ၀းဆံုးမွာ ရွိတဲ့ ၾကယ္ေလးတစ္စံုကို လက္ညိႈးထိုးရင္း ေမးလိုက္ျပန္သည္။ ေျမးငယ္ေလးက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ပူးကပ္စြာရွိေနတဲ့ ၾကယ္စံုတဲြေလးကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းကို ကုတ္လိုက္သည္။ လက္ေပၚေမးတင္ရင္း စဥ္းစားသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာအေျဖမွ မထြက္လာဘဲ ဖိုးဖိုး…. သားသားကို တစ္ခါမွ မေျပာဖုူးဘူး လို႔ မ်က္ႏွာေလး စူပုတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ အဖိုးအိုက ေျမးေလးရဲ့ ေခါင္းကေလးကို သပ္လိုက္ရင္း…. ဟုတ္တယ္.. ေျမးေလးရယ္။ တစ္ေယာက္တည္းသူက လဲြလို႔ ဖိုးဖိုး… ဘယ္သူကိုမွ မေျပာဖူးဘူး။ ဒီၾကယ္ေလးႏွစ္လံုးက တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါပဲ လင္းတာ… ေျမးေလးရဲ့ …. လင္းလို႔ရွိရင္လည္း မနက္အာရံုလင္းတဲ့ အထိလင္းတာ။ ဖိုးဖိုးတို႔အခန္းထဲကဆို အတိုင္းတားျမင္ရတာေပါ့။ ေနထြက္လာေတာ့မွ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတာ။ သူတို႔ကို ၾကယ္စင္ပန္းလို႔ ေခၚတယ္ကဲြ႔။ ေျမးေလးက အဖိုးအိုေျပာတာကို စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနရင္း ဘာလို႔ အဲဒီၾကယ္ေလးေတြကို ၾကယ္စင္ပန္းလို႔ေခၚရတာလဲလို႔ ေမးလိုက္သည္။ အဖိုးအိုသည္ တစံုတရာကို စဥ္းစားလိုက္ရင္း တိုးတိတ္စြာနဲ႔ ေျမးငယ္ေလးကို ေပါင္ေပၚတင္လိုက္ရင္း ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပပါေတာ့သည္။

…………………………………………..၊……………………………………………

ပံုျပင္ေလးကို YOUTUBE မွာၾကည့္ေပးၾကပါဗ်ာ။

ပံုျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္မ်ား

အဖိုးအိုရဲ့ ပံုျပင္ဆံုးသြားေသာ္လည္း ေျမးငယ္ေလးက ၾကယ္ေလးႏွစ္လံုးကို စူးစိုက္စြာၾကည့္ေနဆဲ။ ထိုအခ်ိန္မွာ အိမ္ေလးထဲကေန တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ အမယ္အိုတစ္ေယာက္တံခါးနားမွာ လာရပ္ရင္း ၾကယ္ေတြၾကည့္ေနတဲ့ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ကို ေနာက္က်ေနၿပီ မအိပ္က်ေသးဘူးလားလို႔ အနိမ့္အျမင့္မတူတဲ့ အက္ကဲြကဲြေလသံေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။ အဲဒီအခါ ေျမးငယ္ေလက လူးလဲထသြားၿပီး အဖြားအို ရွိရာကို လက္ကမ္းလိုက္၏။ ပထမေတာ့ အဖြားအိုက ေျမးငယ္ေလးရဲ့လက္ကို မမိဘဲ ေလကိုသာစမ္းေနသည္။ ေျမးငယ္ေလးက အလိုက္တသင့္ သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးကို အဖြားအိုရဲ့ အရိုးေပၚအရည္တင္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြထဲကို ထည့္ေပးလိုက္ရင္း သားသားတို႔ ၾကယ္ေတြၾကည့္ေနတာ ဖြားဖြားရဲ့လို႔ ေျပာလိုက္သည္။ အဲဒီေနာက္ ေျမးငယ္ေလးက ဆက္ၿပီး အဖြားအိုကို အားရ၀မ္းသာနဲ႔ သူ ပန္းၾကယ္စင္ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပေလရဲ႕ အဖြားအိုသည္ ပန္းၾကယ္စင္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ၾကားလိုက္တဲ့အခါ ျပိဳေတာ့မယ့္ မိုးလိုအံု႔မႈိင္းမိႈင္းျဖစ္သြား၏္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အဖိုးအိုက အနားေရာက္လာၿပီး အဖြားအိုရဲ့ လက္ကေလးကို ၾကင္နာယုယစြာကိုင္ကာ အိပ္ခန္းထဲသို႔တဲြ၀င္သြားေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားအိုရဲ့ ႏႈတ္ျဖားမွ စကားစတစ္ခ်ိဳ႕ က မပီတစ္၀က္ ပီတစ္၀က္နဲ႔ ျပဳတ္က်ထြက္လာသည္။ ေအာ္… ဒီၾကယ္ေလးေတြမျမင္တာ ႏွစ္သံုးဆယ္တိတိေတာင္ၾကာပေပါ့လား။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ညတာသည္ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္စြာ ကုန္သြား၏။ မနက္မိုးလင္း ေနျခည္ေလးျဖာက်လာခ်ိန္မွာ အဖိုးအို လင္မယားအခန္းမွ ျပတင္းတံခါးက ပြင့္ေနၿပီး ေလတျဖဴးျဖဴးက ခန္းစီးစကို တိုးေ၀ွ႔ရင္း အခန္းထဲကို တိုး၀င္လာကာ အဖိုးအိုလင္မယားကို ႏႈတ္ဆက္စြာ ျပန္ထြက္သြားသည္။ အဖိုးအိုက အဖြားအိုေလးကို ေနာက္ေက်ာမွ သိုင္းဖက္ကာ ထာ၀ရအိပ္ေမာက်ေနၿပီး အဖြားအိုကေတာ့ မ်က္လံုးေလးကို ေမွးေမွးေလးဖြင့္ကာ ျပတင္းေပါက္မွေက်ာ္ၿပီး အရာတစ္ခုခုကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသေယာင္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ့ ႏုပိ်ဳစဥ္က အၿပံဳးေလးေတြက ဖူးပြင့္လို႔။ ေသခ်ာတာေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေရာင္နီတက္လာတဲ့ အေရွ႕ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းမွာ ၾကယ္စံုတဲြေလးက တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္ေနၿပီေလ။

(ကၽြန္ေတာ္ Lasalle-Sia မွာ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က ပထမႏွစ္ Foundation Year မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကာတြန္းပရိုခ်က္ေလးပါ။ ဒီပရိုခ်က္ေလးကို လုပ္ဖို႔ စာသင္ခိ်န္ ရွစ္ပတ္အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ ႏွစ္လနီးပါးေပါ့။ ပထမေလးပတ္က ကာတြန္းနဲ႔ ပါတ္သက္တာေတြအေၾကာင္း သီအိုရီေတြသင္ရပါတယ္။ တကယ္တမ္း ဒီကာတြန္းေလး လုပ္ခ်ိန္က တစ္လေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ 2D Workshop, 3D Workshop, Multimedia Workshop, Design Workshop ဆိုၿပီး၊ တစ္ခုကို ႏွစ္လစီနဲ႔ ၊ စုစုေပါင္း တစ္ႏွစ္သင္ရပါတယ္။ ေဖာင္ေဒးရွင္း ျပီးမွ လိုခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာမွာ ဆက္သင္ရပါတယ္။ အခု ဒီကာတြန္းေလးက Multimedia ေအာက္ကေပါ့။ Multimedia Workshop လုပ္ရတဲ့ ႏွစ္လအတြင္းမွာ ကာတြန္းကား ဖန္တီးရရံုတင္မကဘူး ဇာတ္လမ္းတို တစ္ခုလည္း ရိုက္ရပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းမရိုက္ခင္မွာ ကင္မရာ အထားအသို၊ ဇာတ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ အ၀တ္အစားဒီဇိုင္း အကုန္ပါတဲ့ Story Board ေရးရပါတယ္။ အဲ့ဒါေကာင္းမွ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ခုျဖစ္တာပါ။ အဲ့ဒီ ပရိုခ်က္က တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မလုပ္ရပါဘူး။ အမ်ားနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ ပရိုခ်က္ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္အတြက္ က်တဲ့ ေခါင္းစဥ္က အခ်စ္တဲ့။ ေက်ာင္းသား ေလးေယာက္ေပါင္းၿပီး ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီေရးရပါတယ္၊ အဲ့ဒီအထဲကမွ အေကာင္းဆံုးဇာတ္လမ္းကိုေရြးၿပီး ဇာတ္လမ္းတို တစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖဲြ႔က အေရြးမခံရဘူး။ တျခားတစ္ဖဲြ႔ရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို ယူၿပီး ရိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး Potoshop Software နဲ႔၊ ဓါတ္ပံုေပါင္းစံုကို သံုး၊ ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ၿပီး ေရသူမတစ္ေယာက္ ဖန္တီးရပါေသးတယ္။ အဲဒီပရိုခ်က္ေတြအားလံုးကို ေနာက္ဆံုးအပတ္မွာ တင္ရပါတယ္။ ပရိုခ်က္ေတြလည္းတင္ၿပီးေရာ လူလည္း ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲက်န္ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒါေတြအားလံုးကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း နာနာက်င္က်င္ ပင္္ပင္ပမ္းပမ္းနဲ႔ လုပ္ခဲ့ရလို႔လား မသိဘူး၊ ျပန္ၿပီး ခဏခဏအမွတ္ရေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ Multimedia ပရိုခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးပဲ ရွိေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း။ စကာၤပူမွာ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ဖင္ပူေအာင္ မေနခဲ့ရေတာ့။ ေျပာင္းရင္းေရႊ႕ရင္း ပရိုခ်က္ေတြ ဘမ္းထားတဲ့ စီဒီတစ္အိတ္လံုး ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္ ႏွေျမာတသျဖစ္လို႔ မဆံုးေတာ့ဘူး။ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတို ရုပ္ရွင္ေလးကို စာဖတ္သူေတြကို ျပခ်င္ေပမယ့္ ျပလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္မွပဲ ဒီကာတြန္းကားေလးလဲ ေပ်ာက္တဲ့အထဲမွာ ပါသြားတာ။ တစ္လေလာက္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကို Green Girl ကို ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူ႕ဆီမွာ ကာတြန္းကားေလး ရွိေသးတယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၀မ္းသာလြန္းလို႔ သူ႔ကို အာဘြားေတာင္ ေျပးၿပီး ေပးခ်င္လိုက္တာ။ သူသိမ္းထားတဲ့ စီဒီက Presentation CD ဆိုေတာ့ Director Software နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ မူရင္းဖိုင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါမို႔လို႔ ဒီကာတြန္းကားေလးကို Movie File ေျပာင္းလို႔မရေတာ့ဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း လူၾကံရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တဲ့အတိုင္း ဒီကာတြန္းေလးကို အိမ္ကကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ဖြင့္၊ ဗီြဒီယိုရိုက္ၿပီး YouTube ေပၚတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စပီကာက ထြက္လာတဲ့ အသံနဲ႔ဆိုေတာ့ သိပ္ၿပီးမေကာင္းႏိုင္ဘူး။ သည္းခံၿပီးေတာ့ အားေပးၾကပါေနာ္။)