ပုလင္းကြဲကေခ်သည္

အံုး…. ခြမ္း…. ဂလြမ္း……။

ဘီယာပုလင္းခြံတစ္ခ်ိဳ႕ ကြန္ကရိၾကမ္းျပင္နဲ႔ ထိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္ကုန္၏။ ပူေလာင္အိုက္စပ္စပ္ ေန႔လည္ခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္.. ဘီယာပုလင္းခြံေတြကို စိန္ေျပနေျပ၊ ေဒါသတၾကီးနဲ႔ ရိုက္ခြဲျပစ္လိုက္သည္။ စိတ္ထဲကလည္း မည္သူကိုမွ မေက်နပ္။ ပုလင္းကြဲသံေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ခိ်ဳ႕ ေခါင္းျပဴၿပီးထြက္လာသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဘာမွမထူးဆန္းသလိုလိုနဲ႕ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္စားပဲြကိုယ္ ျပန္ထိုင္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္လုပ္မလဲလို႔ ေစာင့္ၾကည့္သည္။ တစ္ခိ်ဳ႕ၾကေတာ့လည္း စာသင္ခန္းေရွ႕မွာ ပုလင္းခြံေတြ ရိုက္ခြဲေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေက်နပ္ဟန္ ျပၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ မႈန္ကုတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ ဘာစကားမွ မဟရဲ။ ကြဲေၾကေနေသာ ဘီယာပုလင္းခြံမ်ားကား ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ စာသင္ခန္းေရွ႕ ၀ရန္တာမွာ ျပန္႕ၾကဲေနၾကေတာ့ပါ၏။

အခန္း(၁)

အဲဒီေန႕က မနက္ခင္းတစ္ခုလံုး မိုးကမရြာ ေနလည္းမပူဘဲနဲ႔ ေခြ်းတၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေနတယ္။ ရာသီဥတုက ကိုယ့္ဘက္မပါရတဲ့ၾကားထဲ အတန္းပိုင္ဆရာမက ေနာက္ထက္လုပ္ရမယ့္ ပေရာ့ခ်က္အေသးစား တစ္ခုအတြက္ guideline ေတြေပးျပီးေနာက္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ကိုယ့္ထိုင္ခံုေတြမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ပေရာ့ခ်က္နာမည္က “ SOUND, TEXTURE, MOTION, SPACE”တဲ့။ Interior Design ဒါမွမဟုတ္၊ Performance သို႔မဟုတ္ ကကြက္တစ္ခု ဖန္တီးရမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ Interior Design မွာ semesterတစ္ခုလံုး အဓိကထားၿပီး လုပ္ရတဲ့ ပေရာ့ခ်က္တစ္ခု ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ပေရာ့ခ်က္နဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး အေတာ့္ကို ပင္ပန္းေနၾကပါၿပီ။ ညမအိပ္ရတဲ့ ရက္ေတြကလည္း လက္ခိ်ဳးေရတြက္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့။ ကုန္လိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြကလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ။ အခုလည္းလာျပန္ၿပီ။ ပေရာ့ခ်က္အေသးစားတဲ့။ အဲဒီ ပေရာ့ခ်က္ကအရံသေဘာပါတဲ့။ ဘယ္လိုပဲ ေသးပါေစ။ ဘယ္လိုပဲ အေရးမၾကီးပါေစ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ပိုက္ဆံရာေက်ာ္
ထြက္သြားရခ်ည္းသာပါပဲ။

ပိုၿပီးဆိုးတာက ဒီ ပေရာ့ခ်က္က တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လို႔မရပါဘူး။ စုေပါင္းလုပ္ရမယ့္ ပေရာ့ခ်က္ပါ။ ကိုယ့္ရဲ့ အေဖာ္က အသံုးမက်ရင္ေတာ့ ေသၿပီဆရာ။ အခုလည္းတဲြလုပ္ရမယ့္သူေတြက Interior Design ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းမဟုတ္ၾက။ Drama Department (အကသင္တန္းေက်ာင္း) က ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တဲြလုပ္ရမယ္တဲ့။ Interior Design ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းေတြေတာင္ အတူလုပ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေဆာ္ၾကတီးၾကေသးတာ။ အခုေတာ့ ကိုယ္လံုး၀မသိတဲ့ အကသင္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ သက္ျပင္းပူပူကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အိတ္္ကပ္ေလးကို အသာစမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဘာမွ်မရွိ။

…………………………………..၊………………………………………….

မနက္၉နာရီအတိျဖစ္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ဆရာမက တီရွပ္လက္ျပတ္အနီေရာင္ကိုယ္က်ပ္ေလးကို ၀တ္ထားၿပီး ဒူးအတင္ ဂ်င္းစကပ္တိုေလး၀တ္ထားပါတယ္။ ဖိနပ္ကလည္း လည္ရွည္သားေရ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္နဲ႔။ ဆ၇ာမက အခုလာမယ့္ ၾကာသပေတးေန႔မွာ အကအဖဲြ႔ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္းကို လာမယ့္အေၾကာင္း သတိေပးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္းက စာသင္ခနး္သာဆိုတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဒုတိယအိမ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္စားပဲြေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ စားပြဲတိုင္းမွာ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့၊ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ တင္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ စာသင္ခန္းတစ္ခုလံုးကလည္း ကတ္ထူစကၠဴေတြ၊ သစ္သားစေတြ၊ ပံုဆြဲစကၠဴေတြ၊ မွန္ေတြ၊ ပလပ္စတစ္ျပားေတြနဲ႔ အျမဲတမ္းရႈပ္ပြေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စာသင္ခန္းကို စတူဒီယိုလို႔ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စတူဒီယိုထဲမွာ အစားအေသာက္ေတြလည္းရွိတယ္။ အသင့္စားလို႔ရနိုင္တဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေတြနဲ႔ ေရေႏြးၾကိဳတဲ့ စက္လည္းရွိတယ္။ အဲဒါေတြအားလံုးက ေက်ာင္းကေပးထားတာမဟုတ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ၀ယ္ထားၾကျခင္းသာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စီနီယာေတြဆိုရင္ ဘီယာဘူးေတာင္ ေဆာင္ထားေသးသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ေနာက္ဆံုး ပေရာ့ခ်က္တင္ရဖို႔ နီးလာၿပီဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ အိပ္ဖို႕အိပ္ယာလိတ္ေတြေတာင္ြ ယူလာတတ္ၾကပါေသးတယ္။

အခုေတာ့ ရႈတ္ပြေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စတူဒီယိုကိ္ု အကအဖဲြ႕ေတြ လာၾကမည္တဲ့။ သူတို႔ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ပေရာ့ခ်က္အတူတြဲလုပ္္မွာမို႕ ပထမဆံုးေန႔မွာ ေကာင္းေကာင္းဧည ့္ခံဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္နဲ႔တဲြလုပ္ရမယ့္ အေဖာ္ကိုလည္း အဲဒီေန႔မွာ တခါတည္းေရြးရမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆရာမက ဘယ္လိုၾကိဳဆိုမလဲ၊ ကိုယ့္ရဲ့အေဖာ္ကို ဘယ္လိုေရြးၾကမလဲ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ပါတယ္။

မကၠဆီကိုက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဆူဇန္နာက ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးရွၿပီး၊ အကအဖဲြ႔ကို ေရခဲမုန္႔နဲ႔ ဧည့္ခံမယ္တဲ့။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ Interior Design ေက်ာင္းသားေတြက ေရခဲမုန္႕ထည့္မယ့္ ခြက္တစ္ခုဆီ ယူလာရမယ္တဲ့။ ေရခဲမုန္႔ခြက္ေတြအားလံုးကို ေရခဲမုန္႔ထည့္၊ အကအဖဲြ႔ေတြ မလာခင္ ေရခဲမုန္႔ခြက္ေတြကို စားပဲြတစ္ေနရာတည္းမွာစုတင္။ ေရခဲမုန္႔ခြက္တစ္ခုစီကို ကေခ်သည္တစ္ေယာက္စီက ေရြးယူရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အဲဒီခြက္ရဲ့ပိုင္ရွင္က ကေခ်သည္ရဲ့ အေဖာ္ပါပဲ။ ဆူဇန္နာ့အၾကံေလးက လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရခဲမုန္႔လည္း၀ယ္ရဦးမယ္၊ ေရခဲမုန္႔ထည့္တဲ့ခြက္လည္း ရွာရဦးမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ့ အိတ္ပါးေလးကို ေရာင္ရမ္းျပီး ဒုတိယအၾကိမ္ စမ္းလိုက္မိပါေသးတယ္။

……………………………………………၊…………………………………..

ၾကသပေတးေန႔ေရာက္ေတာ့ ေရခဲမုန္႔ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးေတြက စားပြဲေပၚမွာ စီစီရီရီ။ တစ္ခ်ိဳ႔ခြက္ကေလးေတြက လည္ရွည္ေလးေတြ။ တစ္ခ်ိဳ႔ခြက္ကေလးေတြက ပုတက္တက္ေလး။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကျပန္ေတာ့လည္း ပိစိေလး။ ကၽြန္ေတာ့္ခြက္ကေလးက ဘာမွ မထူးျခား။ ရိုးရိုးသာမန္ ပလပ္စတစ္ခြက္ကေလး တစ္ခုသာ။ ကိုယ့္ခြက္ကေလး ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး အားငယ္သြားမိတာအမွန္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အကအဖြဲ႔ေတြ ေရာက္လာၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾကကာ စားပဲြေပၚမွာ စုတင္ထားတဲ့ ေရခဲမုန္႔ခြက္ကေလးေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ထယူၾကသည္။ လက္တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးသာ စားပဲြေပၚေရာက္လာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေရခဲမုန္႔ခြက္ကေလးက ေနရာမယြင္းေသး။ ေနာက္ေတာ့မွ တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ခြက္ကေလးကို လွမ္းယူလိုက္ေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ စားပဲြေပၚမွာ ေနက္ဆံုးက်န္ခဲ့တဲ့ခြက္က ကိုယ့္ခြက္မဟုတ္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး မိမိခြက္ကိုင္ထားတဲ့ ကေခ်သည္ရွိရာသြား။ မိတ္ဆက္ၾက။ စကားေတြ ေျပာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေရခဲမုန္႔ခြက္ေလးကို ကိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးဆီသြားၿပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔နာမည္က ရုိ႕စ္တဲ့။ သူ႕ပံုစံက အူတူတူ အတတ။ သူနဲ႔စကားေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ျပည္ၾကီးတရုတ္မ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ျပည္ၾကီးတရုတ္ဆိုတဲ့အတိုင္း အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ေတာင္ ထမင္းေရေသာက္ မေျပာတတ္ပါဘူး။ တရုတ္အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ရင္ေတာ့ အိေညွာင္ကြညွက္နဲ႔ ႏွာသံျဖင့္ အာက်ယ္အာက်ယ္ ေျပာတတ္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာရင္ေတာ့ အသံက လွ်ာမွာ ကပ္ေနသလိုနဲ႔ တစ္လံုးမွ ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။ မ်က္စိေပကလက္ ေပကလက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စားပဲြေပၚက ပံုစံေသးေသးေလးေတြ (Model)နဲ႔ ကစားေနလိုက္ပါေသးတယ္။

တစ္ေယာက္ Idea တစ္ေယာက္ဖလွယ္ၾကေတာ့ သူေျပာတဲ့ Ideaေတြက ကေလးကလား။ ဘာဆိုဘာမွ သံုးလို႔မရ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းေခါင္းေတာက္ေအာင္ စဥး္စားလည္း ထြက္မလာ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သေဘာတူလိုက္ၾကတာက အတန္းေဖာ္ေတြ အကုန္လံုးကို ေရွာ့ခ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုျပီး “Shocking”လို႔ နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။
……………………………….။……………………………………

ေနာက္တစ္ေန႔ၾကေတာ့ ဆရာမနဲ႔ ပေရာ့ဂ်က္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္မယ့္ Performanceကို သေဘာမက်ပါဘူး။ ထပ္ၿပီးေလ့လာခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းထပ္ၿပီး ေလ့လာရဦးမယ္ဆိုလို႔ စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ ညေန၅နာရီခဲြအထိ ဘာေတြရွာေဖြလို႔ ရွာရမွန္းမသိ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ကို ေျပးဖို႔ ကပ္ေနၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၀ေရာေသာပါးနဲ႔ အလုပ္ကို ေျပးရျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က စားေသာက္ဆိုင္ အေအးေကာင္တာမွာ လုပ္ရေတာ့ တစ္ေနကုန္ အေအးဗူးေတြ ဘီယာပုလင္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ေနရတတ္ပါတယ္။

လူကအလုပ္သာ လုပ္ေနတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္က၀င္စားမႈ မရွိပါဘူး။စိတ္က စတူဒီယိုထဲ ျပန္ျပန္သြားေနလို႔ မနည္းဆဲြထားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စတူဒီယိုထဲမွာ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း အရမ္းၿပိဳင္ၾကပါတယ္။ ၿပိဳင္လည္းၿပိဳင္ခ်င္စရာကိုး။ ပေရာ့ခ်က္တင္မယ့္ေန႔မွာ ပေရာ့ခ်က္ေတြ တန္းစီျပရတယ္ေလ။ အဲဒါမို႔လို႔ ဘယ္သူညံ့တယ္၊ ဘယ္သူ႔ဟာ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ တမ္းေပၚတယ္ေလ။ ပေရာ့ခ်က္ေကာင္းဖို႔ဆိုရင္ Ideaေကာင္းဖို႔လိုပါေသးတယ္။ အခုပေရာ့ခ်က္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာIdeaမွ မရေသး။

ပေရာ့ခ်က္အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္း လူနဲ႔စိတ္ကြာသြားခ်ိန္မွာ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ဘီယာပုလင္းက ဒံုးကနဲ ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားတယ္။ ကဲြေတာ့မကဲြသြားဘူး။ ဒါေပမယ့္ တမံတလင္းနဲ႔ ဘီယာပုလင္းတို႔ ထိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ….. ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဒက္ခနဲ အၾကံရလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးထဲမွာ ဘီယာပုလင္းခြံေတြ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး က်ကဲြေနၿပီး…. စူးရွခၽြန္ျမေနတဲ့ ဘီယာပုလင္းကဲြေတြၾကားမွာ….. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ကေခ်သည္တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္…………………………..။ ။
(သရုပ္ေဖာ္ပံု ကိုယ္တိုင္ဆြဲ၏)

ဆက္ပါဦးမည္။