အခ်စ္ကိုရုးသြပ္ၾကသူမ်ားအေၾကာင္း (၁)

(ကၽြန္ေတာ္ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ခံစားရာတြင္ ရုပ္ရွင္ကေပးေသာ အေကာင္းျမင္ဝါဒထက္ ရုပ္ရွင္ေကာင္းတစ္ကားျဖစ္ေအာင္ ဖဲြ႕စည္းေပးေသာ အမ်ားနဲ႕မတူ ထူးျခားေသာ ဇာတ္အိမ္၊ ေနာက္ခံေတးဂီတ၊ ဇာတ္လမ္းကို အသက္ဝင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးေသာ ကင္မရာအယူအဆ၊ အလင္းအေမွာင္က႑၊ ထိုအရာမ်ားကိုသာ အသားေပးၾကည္႔ရႈပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခံစားမႈျခင္း မတိုက္ဆိုင္ပါက ခြင့္လႊတ္ပါဟု ေတာင္းပန္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ရုပ္ရွင္ခံစားမႈ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေက်ာ္ဖတ္သြားပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။)

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ….။ လူအမ်ိဳးမ်ဳိးက အခ်စ္အမ်ိဳးမ်ဳိးကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ဳိးနဲ႔ ခံစားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ဆိုတာကို သိမ္ေမြ႕ေသာ၊ႏူးညံ႔ေသာအရာတဲဲ့။ တခ်ိဳ႕ၾကျပန္ေတာ့လည္း စူးရွရူးသြပ္ျခင္းအရာတဲ့။ တခ်ိဳ႕ ၾကျပန္ေတာ့လည္း ပိုင္ဆိုင္မႈထက္ စြန္႕လႊတ္မႈက ခ်စ္ျခင္းဆိုတဲ့အရာ ပိုျပီးပီသပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကေရာ……။

ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ႏူးည့ံတယ္….။ရူးသြပ္တယ္…။ စြန္႕လႊတ္ခဲ့တာ ရွိသလို…။ ရယူပိုင္ဆိုင္ခဲ့တာလည္းရွိတယ္…။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔သမွ် အခ်စ္ေတြအားလံုးမွာ အဓိပၸာယ္ကိုယ္စီနဲ႕ ရွိေနလို႔ပါပဲ။ အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္မၾကီးနဲ႔ဦးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အခ်စ္ကို ေတြ႕တာ လက္၅ေခ်ာင္းေတာင္ မပိုပါဘူးဗ်ာ….။

အခ်စ္အေၾကာင္းကို သီခ်င္းေတြထဲမွာလည္း နားေထာင္ဖူးတယ္။ စာအုပ္ေတြမွာလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလည္း ၾကည့္ဖူးတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔လည္း ၾကံဳဖူးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ၾကံဳဖူး၊ ျမင္ဖူး၊ ၾကည့္ဖူးသမၽွေတြထဲမွာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အခ်စ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ရွိတာေတြ၊ မရွိတာေတြကို လွည့္စားၿပီး ၾကည့္တဲ့သူေတြကို ျပဳစားေသာအရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီျပဳစားခံရတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲက အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သည္းခံၿပီးေတာ့ ဖတ္ေပးပါေနာ့…..။

………………………………………………….။…………………………………

ခ်စ္သူ (The Lover- 1992)

The Lover ဟူေသာ ရုင္ရွင္ကားေလးသည္ စာေရးဆရာမ Marguerite Duras ေရးသားေသာ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပတၱိဇာတ္လမ္းေပၚတြင္ အေျခခံထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဇာတ္လမ္းထဲတြင္ပါဝင္ေသာ သူမ၏ခ်စ္သူသည္ ဗီယက္နမ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္တို႔ ၾကီးထြားလာေသာအခါ၊ ၄င္းတို႔ရန္ကို တိမ္းေရွာင္ရင္း အေမရိက၌ပင္ ေခါင္းခ်သြားခဲ့သည္။သူမ၏ ၀တၳဳထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သက္ရွိထင္ရွားမရွိေတာ့ေပ။

The Lover ရုပ္ရွင္ကို ရုံတင္ေသာအခါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ေ၀ဖန္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဇာတ္လမ္းမွ ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသမီး၏ အသက္သည္ ၁၆ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ထိုဇာတ္ကားသည္ တမူထူးျခားလွပေသာရုိက္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ Cinematography Academy Award အတြက္ လ်ာထားျခင္း ခံခဲ့ရသည္။

ထိုရုပ္ရွင္ရ့ဲ ေနာက္ထပ္ထူးျခားခ်က္မွာ အဓိကဇာတ္ေကာင္မ်ားရဲ့ နာမည္မ်ားကို မေဖာ္ျပပဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဟုသာ သံုးထားျခင္းျဖစ္သည္။ သည္ဇာတ္လမ္းမွာ အဓိကသရုပ္ေဆာင္မ်ားက Tony Leung Ka Fai ႏွင့္ Jane March ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက အေကာင္းဆံုးမျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ကင္မရာအယူအဆ၊ ေနာက္ခံေတးဂီတ ပ့ံပိုးမႈ၊ ႏွစ္ဦးခ်ိန္းေတြ႔ရာ ေနရာေလး၊ ထိုအရာေတြအားလံုးက ဇာတ္လမ္းရဲ့ ရသကို အမိအရေခၚသြားႏိုင္ခဲ့သည္။



သူတို႔ႏွစ္ဦး ခ်ိန္းေတြ႔ရာ ေနရာေလးက စိတ္ကူးယဥ္စရာလွပေသာ ေနရာေလး မဟုတ္ေပ။ အလြန္လူသြားလူလာမ်ားေသာ ေဈးလမ္းလို ေနရာေလးက တိုက္ခန္းေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ရမၼက္၊ တပ္မက္မႈတို႔ျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္၏ အိပ္ခန္းေလးႏွင့္အတူ၊ တရုတ္ကပ္ သစ္သားတံခါးၾကားထဲက ပ်ားပန္းခတ္မွ် ရႈတ္ရွက္ခတ္ေနေသာ လူတို႔၏အရိပ္မ်ားက ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ ျဖစ္သြားပံုမွာ ဒါရုိက္တာ Jean Jacques Annaud စိတ္ကူးေကာင္းေသာ ရုိက္ခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ထိုရုပ္ရွင္စတင္ရုံတင္စဥ္က R18 အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဝတ္ဗလာျဖင့္ ခ်စ္တင္းေႏွာခန္းေတြက မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုအခန္းမ်ားသည္ ဖိုမဆက္ဆံခန္းေတြလို မျပင္းျပ။ အထည္ၾကီးပ်က္ မိခင္မုဆိုးမႏွင့္ အသံုးမက်ေသာ အကိုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူေနေနရၿပီး စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ ျပင္သစ္မေလးႏွင့္ ခ်မ္းသာေသာ္လည္း အထီးက်န္ဆန္လွေသာ အသက္ ၃၁ႏွစ္အရြယ္ အမိ်ဳးသားတစ္ဦး တို႕၏ ဆက္ဆံေရးသည္ ကာမဆႏၵထက္ အေဖာ္အျဖစ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္လိုအပ္ ေနတာ အမွန္ပင္။ ေကာင္မေလး၏ခ်စ္သူက အခ်စ္ဆိုေသာအရာျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ေသာ္လည္း ေကာင္မေလးအတြက္ကေတာ့ သူမ မိသားစုအတြက္၊ ျပင္သစ္ကိုျပန္ႏိုင္ေရးအတြက္သာ။ သူမ သူ႕အေပၚ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလံုးက ေနာက္က်သြားၿပီျဖစ္သည္။

Lover ဟူေသာ ရုပ္ရွင္ကားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနၾကေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ဇာတ္လမ္းမဟုတ္ပါ။ မတူညီေသာဓေလ့ထံုးစံႏွင့္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ မိသားစုေတြၾကားမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ပံုရိပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ေလးေလးပင္ပင္ ခံစားႏိုင္ေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းၾကိဳက္သူမ်ားအတြက္ လက္မလႊတ္သင့္ေသာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

………………………………………………….။…………………………………

Lover ရုပ္ရွင္အဖြင့္မွာ စာေရးဆရာမ အဖြားအိုတစ္ဦးရဲ့ သူမရဲ့ခ်စ္သူအေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာဟန္ျဖင့္ စထားပါသည္။ သူမရဲ့ဇာတ္လမ္းက လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉၃၀ဝန္းက်င္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားက ဆိုင္ဂြန္ၿမိဳ႕ေလး (အခု ဗီယက္နမ္၊ ဟိုခီ်မင္းၿမိဳ႕) မွာ ဇာတ္အိမ္ဖဲြ႔ထားပါသည္။ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ျဖင့္ ဆိုင္ဂြန္ၿမိဳ႕ကို အသြား ဖယ္ရီ (ဇက္) တစ္စီးေပၚတြင္ျဖစ္သည္။

၁၆ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ မေတာက္ပေတာ့တဲ့ ကာကီေရာင္ ဝတ္စံုေလးတစ္စံုကို ဝတ္ထားၿပီး ေယာက်္ားေဆာင္းဦးထုပ္ တစ္ခုကို ဟန္ပါပါ ေဆာင္းထားကာ ေရႊအိုေရာင္ ဆံပင္ေလးေတြကို က်စ္ဆံၿမီးႏွစ္ဖက္ခ်ထားပါသည္။ သူမ၏ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ဖယ္ရီလက္္ရမ္းရဲ့ ေအာက္ဆံုးတန္း တစ္ခုေပၚတင္ထားၿပီး ဝါၾကန္႔ၾကန္႔ ဒိုက္ေတြေမ်ာေနေသာ မဲေခါင္ျမစ္ျပင္ကို အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနသည္။သူမရဲ့ မ်က္လုံးေတြက သူမ်ားတကာလိုလည္းမစူးရွ။ ဇက္ေပၚမွာ ဆူညံေနေသာ ဗီယက္နမ္တို႔၏ အသံကိုလည္း စိတ္မ၀င္စား။ သူမၾကည့္ေနတာ ျမစ္ျပင္တစ္ခုတည္းသာ။

ဇက္ေပၚမွာ ေနာက္ထပ္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္။ ထိုလူက သူမ်ားတကာကဲ့သို႔ ဇက္ေပၚမွာမဟုတ္။ ဇက္ေပၚမွာတင္ေဆာင္လာေသာ အထက္တန္းက်က် ဇိမ္ခံကားေပၚမွာျဖစ္သည္။ ထိုလူက ေကာင္မေလးလို ျမစ္ျပင္ကို ေငးၾကည့္မေန။ ျမစ္ျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ေကာင္မေလးကိုသာ စိတ္၀င္စားေနမိသည္။ အတန္ၾကာေသာအခါ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ေကာင္မေလးႏွင့္ မိတ္ဖဲြ႕ဖို႕ၾကိဳးစားသည္။ ေကာင္မေလးႏွင့္ စကားေျပာေသာ အခါ ပါးလ်လ် သူ၏ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တုန္ရီေနသည္။ သူ႕အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ အမွန္တကယ္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီဟု ထင္ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေကာင္မေလးႏွင့္ ရင္းႏီွးခြင့္ရလိုက္ၿပီး သူမသြားမည့္ ဆိုင္ဂြန္က သူမ၏ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေဘာ္ဒါေဆာင္ အထိပါ လိုက္ပို႔ခြင့္ရလိုက္သည္။

………………………………………………….။…………………………………

တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ သူမကို လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ေသာ သူ၏အနက္ေရာင္ ကားကေလးသည္ သူမ၏ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္နားထားသည္။ သူမသည္ ထိုကားကေလးဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း ....... တစ္လွမ္းခ်င္း။ ထိုကားေလး၏ ေနာက္ခန္းမွာျဖင့္ သူမရင္းႏွီးခဲ့ရေသာ လူတစ္ေယာက္။ ထိုလူသည္ သူမအား တြယ္တာျမတ္ႏုိးမႈ အျပည့္ျဖင့္ ကမ္းလင့္လိုေနသည္။ သူမသည္ ကားေလးဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္သြားၿပီး ကားျပတင္းမွန္ကို သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္ေလးျဖင့္ ဖြဖြေလးနမ္းၿပီး ေက်ာင္းဘက္သို႕ ျပန္လည္ေျပးထြက္ခဲ့သည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရင္ခုန္မႈ ဤသို႔ျဖင့္ အစၿပိဳးခဲ့ေလသည္။

One night…
During the crossing of the Indian Ocean…
In the main room on the big deck….
There had been a sudden burst.. of a waltz by Chopin… There wasn’t breath of wind… and that night the music had spread all over the black liner….
Like an injunction from heaven….
Related to something unknown……
Like an order from god…
Whose meaning was inscrutable.
She had wept… because she had thought of the man from Cholon…
Her lover…. And suddenly she wasn’t sure… of not having loved him with a love she hadn’t seen … because it had lost itself in the story…
Like water in the sand… and that she was rediscovering it now in the moment of music flung across the sea……..

Years after the war…
After the marriages, the children..
The divorces, the books….
He had come to Paris with his wife. He had phoned her…
He was intimidated…
His voice trembled… and with the trembling…
It had found the accent of China again…..
He knew she’d begun writing books.. he had also heard about the younger brother’s death. He had been sad for her… and than he hadn’t known what to tell her ….
he had told her that it was as before…. That he still loved her… that he would never stop loving her…… that he would love her until his death……