June 29, 2010

A to Z Artistic Movies (ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္မ်ား) အပိုင္း ၃











P Pan’s Labyrinth (2006- Spanish Film)

ဒီဇာတ္ကားကို ၾကိဳက္တဲ့လူေတြ ရွိသလို၊ မၾကိဳက္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ၾကိဳက္တာလည္းဆိုေတာ့ ဇာတ္အိမ္ဖဲြ႔ပံုဖဲြ႔နည္းပါပဲ။ တကယ့္ျပင္ပေလာကနဲ႕ ပရေလာကလို စိတ္ကူးယဥ္ခပ္ဆန္းဆန္းႏွစ္ခုကို ေရာေမႊထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္အဖြင့္မွာ ပံုျပင္ထဲက ေျမေအာက္ကမၻာက မင္းသမီးေလး မုန္းနာက ကမာၻေျမျပင္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကို စူးစမ္းေလ႔လာခ်င္လို႔ ထြက္လာရင္း ေနမင္းက သူမကို မ်က္စိကြယ္ေစၿပီး အတိတ္ကို ေမ့ေအာင္လုပ္လိုက္ေတာ့ ေသသြားတယ္။ မင္းသမီးေလးရဲ႕ ဖခင္ဘုရင္ၾကီးက တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႕သမီးရဲ႕ ၀ိညာဥ္က ေျမေအာက္ကမာၻကို ျပန္လာမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ဇာတ္လမ္းက ၁၉၄၄ခုႏွစ္ စစ္ၿဖစ္ၿပီးကာစ အေျခအေနကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိုဖယ္လီယာလို႔ေခၚတဲ့ ကေလးမေလးက သူရဲ႕ ဖေထြးတာ၀န္က်ေနတဲ့ စခန္းကို ကုိယ္၀န္လြယ္ထားတဲ့ သူ႕မိခင္နဲ႕ ေရာက္လာတယ္။ ပံုျပင္ေတြႏွစ္သက္တဲ့ အဲဒီကေလးမေလးက ပံုျပင္ထဲက ႏွံေကာင္ေလးကို ေတြ႕သြားတယ္။ ႏွံေကာင္ေလးက သူမကို ေျမေအာက္ကမာၻကို ေခၚသြားၿပီး ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ မင္းသမီးေလးမုန္းနာက သူမျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းသမီးေလးျဖစ္မျဖစ္ သက္ေသျပဖို႔ လျပည့္ညမတိုင္ခင္ အရာသံုးခုကို ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ရလိမ့္မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ သူမကလည္းေျမေအာက္ကမာၻကို ျပန္ႏိုင္ဖို႔ အဲဒီသံုးခုကို လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကေလးပံုျပင္နဲ႕ ဆက္စပ္ထားတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းဟာ ရုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ေရးလုပ္တဲ့ လူေတြၾကားမွာ ေရပမ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ အေကာင္းဆံုးရုပ္ရွင္ျဖစ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရတယ္။ ေၾကာက္ဖို႕အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားျဖစ္သလို၊ အလွပဆံုးဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္ခဲ့တယ္လို႕ေတာင္ မွတ္ခ်က္ေပးခံခဲ့ရပါတယ္။



Q Queen (2006)

ဘုရင္မလို႔ အမည္ရတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းက မင္းသမီးဒိုင္ယာနာ ပဲရစ္မွာ ကားအက္ဆင့္ဒန္႕နဲ႕ ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူနဲ႕ ေတာ္၀င္မိသားစုၾကားမွာ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ျပႆနာကို ရိုက္ျပထားတဲ့ဇာတ္ကားပါ။ အဓိကကေတာ့ ဒိုင္ယာနာမင္းသမီးရဲ႕ အသုဘအခန္းအနားကို ဘယ္လိုစီရင္မလဲဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ သိတဲ့အတိုင္း ေတာ္၀င္မင္းသမီးဘ၀ကို မမက္ေမာတဲ့ ဒိုင္ယာနာကို ျပည္သူေတြက အေတာ့္ကို ျမတ္ႏိုးၾကပါတယ္။ သူေသဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြက အိမ္ေရွ႕စံမိဖုရားနဲ႕ သင့္ေတာ္မယ့္ အခန္းအနားကို လုပ္ေပးေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း အဲလစ္ဇဘတ္ဘုရင္မၾကီးက အေစးမကပ္တဲ့ ေခၽြးမေဟာင္းဒိုင္ယာနာ့အသုဘကို ရိုးရိုးပဲလုပ္ခ်င္တယ္။ သာမန္ျပည္သူနဲ႕ ေတာ္၀င္မိသားစုတို႔ တေျဖးေျဖးအဖုအထစ္ရွိလာတဲ့အခါ ၀န္ၾကီးအသစ္စက္စက္ေလး တိုနီဘလဲတစ္ေယာက္ အဲဒီျပႆနာကို ၀င္ေျဖရွင္းေပးရတဲ့အေၾကာင္းပါ။ အဲဒီရုပ္ရွင္ျပသေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းမွာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြအားလံုး အျပင္မွာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကတုန္းပါ။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ေတာ္၀င္မိသားစုဘက္မွ ဘာမွတုန္႔ျပန္မႈ မလုပ္ခဲ့သလို ရုပ္ရွင္က အေအာင္ျမင္ဆံုး စာရင္းထိပ္မွာပါခဲ့တဲ့။


R Reader, the (2008)

ဒီႏွစ္ထဲမွာ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ အၾကိဳက္ဆံုးဇာတ္လမ္းပါ။ အေမအရြယ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ၁၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးနဲ႔ ခ်စ္ၾကိဳက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ ဟာနလို႕ေခၚတဲ့ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က မိုးေတြရြာေနတဲ့ တစ္ေန႔မွာ လမ္းမွားရင္းမိုးခိုလာတဲ့ ကေလးေလးကို သူ႔အိမ္ကို ေခၚလာမိရာကေန စတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေက်ာင္းကျပန္လာတိုင္း သူ႔ဆီ၀င္လာတယ္။ ေရာက္တိုင္းလည္း သူမကို ဂႏၱ၀င္၀တၳဳေတြ ဖတ္ျပတယ္။ ဟာနက ေကာင္ေလးဖတ္ျပတဲ့ ဂႏၱ၀င္၀တၳဳေတြ ဖတ္ျပတာနားေထာင္ရင္း ေကာင္ေလးတပ္မက္လာတဲ့ ကာမဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တေျဖးေျဖးနဲ႕ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးကိ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဟာနက အလုပ္အသစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေကာင္ေလးလည္း အရြယ္ေရာက္လာၿပီး ေရွ႔ေန႔ပညာရပ္ကို သင္ယူတယ္။ လက္ေတြ႕သင္ခန္းစာအတြက္ အမႈတစ္ခုကို သြားေရာက္ေလ့လာရာကေန ဟာနကို အဲဒီအမႈရဲ႕ တရားခံအျဖစ္သြားဆံုတယ္။ အဲဒီအမႈမွာ ဒုတိယကမာၻစစ္က ဂ်ဴးအမ်ိဳးသမီးေတြကို ဖမ္းထားတဲ့ အေဆာက္အဦးကို ေစာင့္ရတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦးအတြက္ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ဟာနက အခ်ိန္မီမဖြင့္ေပးခဲ့လို႔ အားလံုးေသတဲ့အမႈပါ။ ဟာနအေနနဲ႕ အဲဒီအမႈကို မက်ဴးလြန္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လက္မွတ္ထိုးတာေတြက သူ႔လက္မွတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ အစပိုင္းမွာ ဒီအမႈကို သူမအေနနဲ႕ မက်ဴးလြန္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ျငင္းဆန္ေနေပမယ့္ တရားသူၾကီးက သူလက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ စာရြက္ေတြကို ဖတ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမအေနနဲ႕ ဒီအမႈကို က်ဴးလြန္ခဲ့ပါတယ္လို႔ ၀န္ခံလိုက္တယ္။ ဟာနရဲ႕ ၀န္ခံခ်က္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာရွိေနသလဲဆိုတာ အဲဒီအမႈကို တိတ္တိတ္ေလးနားေထာင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက ရိပ္မိသြားတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဟာနတစ္ေယာက္ စာမဖတ္တတ္ဘူးဆိုတာကိုေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ဟာနေထာင္က်သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးက ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အသံကို ကတ္ဆက္ေခြနဲ႕ ဖမ္းထားၿပီး မူရင္းစာအုပ္နဲ႕အတူ ပို႔ပို႔ေပးတယ္။ ေကာင္ေလးဖတ္ျပတဲ့ အသံရယ္ စာအုပ္ထဲက စာလံုးေတြရယ္တိုက္တိုက္ၿပီး ဟာနတစ္ေယာက္ စာဖတ္တတ္ေအာင္ၾကိဳးစားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးလာလိုက္တာ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေခါင္းေတြျဖဴတဲ့ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့မွ ဟာနတစ္ေယာက္ ေထာင္ကေနလြတ္ဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ ေထာင္မႈးက ဟာနရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြ တစ္ေယာက္မွ ဆက္သြယ္လို႔ မရတဲ့အခါ ေကာင္ေလးကို ဆက္သြယ္လာတယ္။ တစ္သက္လံုး လူကိုယ္တိုင္ လာမေတြ႕တဲ့ ေကာင္ေလးက သူမဆီေရာက္လာတယ္။ အဆီအေငၚမတည့္ေတာ့ စကားမ်ားၾကတယ္။ ေကာင္ေလးျပန္သြားေတာ့ အခါမွာ ဟာနတစ္ေယာက္ ငိုင္ၿပီးေတာ့ က်န္ခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔သာ သူမေထာင္ကေနလြတ္လာရင္ အဖိုးၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက သူမကို ေနာက္ထပ္စာေတြ ဖတ္ျပမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူမအေနနဲ႕ေရာ ေ၀းကြာေနတဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္အသစ္ကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမလြတ္မယ့္ေန႔မွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားေတာ့။ Reader လို႔ အမည္ရတဲ့ဒီဇာတ္ကားေလးရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို သေဘာက်မိတယ္။


S Secret That can not be Told (2007- Taiwanese Film)

ဒီရုပ္ရွင္ကေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အရူးအမူးစဲြတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႕ၾကိဳက္တာလဲဆိုေတာ့ ဆန္းသစ္ၿပီး လွပတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ ေနာက္ၿပီး အ၇မ္းေကာင္းတဲ့ ေနာက္ခံေတးဂီတေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ရွန္းလန္ဆိုတဲ့ စႏၵရားကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုကို ေျပာင္းလာတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက စႏၵရားတီးေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထြက္တယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္အေဟာင္းက စႏၵရားတီးတဲ့အခန္းမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ေရွာက္ရြီဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးကို သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးတီးေနတဲ့ သီခ်င္းက သူ႕တစ္သတ္မွာ တစ္ခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ အရမ္းနားေထာင္လို႔ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းနာမည္ကို ေမးလိုက္ေတာ့ It is a secret that cannot be told တဲ့။ ခပ္တုိတိုေျပာရရင္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္သြားၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။တစ္ေန႕ေတာ့ ရွန္းလန္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အမွတ္တမဲ့ နမ္းမိသြားတာကို ျမင္သြားတဲ့ ေရွာက္ရြီတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကေန ၅လေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေန႔ေရာက္မွ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ထူးဆန္းစြာပဲ ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္။ ရွန္းလန္တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းမွာ ေရွာက္ရြီကို လိုက္ရွာမိတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ ေရွာက္ရြီဆိုတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ေက်ာင္းၿပီးသြားခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးမွန္းသိရေတာ့တယ္။ ရွန္းလန္တစ္ေယာက္ ေရွာက္ရြီေနခဲ့တဲ့ အိမ္ကို လိုက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သဲလြန္စတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ခုကို ရခဲ့တယ္။ အဲဒီဓါတ္ပံုမွာ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တဲ့ ရွန္းလန္အေဖနဲ႕ ေရွာက္ရြီတို႔တဲြရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုပါပဲ။ အဲဒီေနာက္ သူ႔အေဖဆီကေန ၾကားရတာက ေရွာက္ရြီဆိုတာ ေက်ာင္းမွာ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားတယ္လို႔ ယူဆခံရတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ပါ။ (ဇာတ္လမ္းက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္) သူတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ စႏၵရားအခန္းမွာ အိုေဟာင္းေနတဲ့ စႏၵရားတစ္လံုး၇ွိတယ္။ အဲဒီစႏၵရားထဲမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ဂီတသေကၤတႏုတ္တစ္ခုကို ေရွာက္ရြီ ေတြ႔သြားတယ္။ အဲဒီစာသားကို တီးရင္ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ ခရီးသြားႏိုင္မွန္း ေရွာက္ရြီသိသြားတယ္။ ပထမဆံုး ေတးဂီတနဲ႕ ခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မေမ်ွာ္လင့္ဘဲ ရွန္းလန္နဲ႕ ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အတားအဆီးက အခ်ိန္ပါပဲ။သူမက ေနာက္ထပ္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကို ေစာေရာက္ေနတယ္။ တစ္ေန႕ ရွန္းလန္တစ္ေယာက္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ နမ္းေနတာကို ေတြ႕တဲ့အခါ သူမရဲ႕ လက္ရွိအခ်ိန္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေက်ာင္းလံုးက သူမကို ရူးေနၿပီလို႕ပဲ ထင္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေရွာက္ရြီတစ္ေယာက္ ရင္ဖြင့္မိတာက သူမရဲ႕ဆရာ (ရွန္းလန္အေဖ)ကိုပါ။ ေနာက္ၿပီး သူေတြ႕ခဲ့တဲ့ ဂီတႏုတ္ကိုပါ သူ႔ကိုေပးခဲ့လိုက္တယ္။ (ဇာတ္လမ္းက ယခုလက္ရွိအခ်ိန္ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္) ရွန္းလန္အေဖက ေရွာက္ရြီအေၾကာင္းကို ေျပာၿပၿပီးေနာက္ သိမ္းထားတဲ့ ဂီတႏုတ္ကို သူ႕သားကို ထုတ္ျပဖို႕ယူလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕သားကမရွိေတာ့ဘူး။သူ႕စိတ္ထဲမွာ သူ႕သားက တစ္ေက်ာင္းလံုး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေျပာေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္္းမို႕ စိတ္၀င္စားတယ္လို႔ပဲ ထင္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ တခါမွ မဖြင့္ၾကည့္ဖူးတဲ့ ဂီတစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ေရွာက္ရြီက သူ႕ခ်စ္သူရွန္းလန္သို႕ ဆိုၿပီးစာေလးေရးထားတာ ေတြ႕ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းအိုၾကီးကို ျဖိဳဖို႔လုပ္ေနၿပီ။ ရွန္းလန္ကလည္း ျဖိဳခ်ေတာ့မယ့္ ေက်ာင္းအိုၾကီးထဲကို ခိုး၀င္ၿပီး စႏၵရားအိုမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို တီးဖို႕ၾကိဳးစားေနၿပီ။ အတိတ္ရဲ႕ အႏွစ္၂၀ဘက္ကို ျပန္သြားခ်င္ရင္ တီးကြက္ကို အျမန္တီးရပါမယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သားကို စိတ္မခ်တဲ့ အေဖကလည္း ေက်ာင္းအိုၾကီးဆီ အျမန္လာေနပါၿပီ။ အေဖက ျဖိဳခ်ေတာ့မယ့္ ေက်ာင္းအိုၾကီးထဲက သူ႕သားကို ဆဲြထုတ္ႏိုင္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕သားကပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကို ျပန္သြားႏိုင္ၿပီး ေရွာက္ရြီနဲ႕ ျပန္ဆံုႏိုင္မလားဆိုတာ ဒီလင့္ကေလးကေန ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။


T Thingyan Moe(1989-Myanmar)
ျမန္မာမွန္ရင္ ပုဂံေရာက္ဖူးရမယ္လို႔ ေျပာသလို ျမန္မာမွန္ရင္ သၾကၤန္မိုးၾကည့္ဖူးရမယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ မႏၱေလးသၾကၤန္ တခါမွ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ သၾကၤန္မိုးၾကည့္ရတာ မႏၱေလးေရာက္ေနသလို ခံစားမိတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ သၾကၤန္မိုးကို ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ၾကည့္ခဲ့ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျမာက္ဥကၠလာက ဗီြဒီယိုရုံမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းပဲ ရွိဦးမွာပါ။ ဗီြဒီယိုၾကည့္ၿပီး လမ္းထိပ္က အသုပ္္ဆိုင္မွာ ၀င္စားေတာ့ အသုပ္တစ္ပဲြမွ တစ္က်ပ္ခဲြရယ္။


U Unfaithful (2002)
ဒီဇာတ္ကားက်ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးဇာတ္ကားပါ။ ဇာတ္ကားမွာ ပါ၀င္တဲ့ သံုးေယာက္စလံုး သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းၾကတယ္။ ေကာ္နီနဲ႕ အက္ဒ၀က္တို႕က အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပါ။ တစ္ေန႔ ေကာ္နီတစ္ေယာက္တည္း မဟက္တန္ျမိဳ႕ထဲ သြားရင္ ေလျပင္းတိုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ သြားတိုးတယ္။ ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ Taxi ေနာက္ကို ေျပးလိုက္ရင္း အမွတ္မထင္ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခန္းက ကၽြန္ေတာ့္အသည္းစဲြပါပဲ။ ေလတိုက္လို႔ အက်ၤီစေတြ တဖတ္ဖတ္နဲ႕ လြင့္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာအုပ္ေတြတေပြ႕တပိုက္သယ္လာတဲ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာျပင္သစ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္။ ႏွစ္ေယာက္သား တိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလနဲ႕အတူလြင့္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြ။ တိုက္မိလို႔လဲက်သြားတဲ့ အရွိန္နဲ႕ ေကာနီ႕ဒူးပြန္းပဲ့သြားလို႔ အဲဒီျပင္သစ္လူငယ္က သူ႔ရဲ႕ တိုက္ခန္းကို သူမကို ေခၚလာတယ္။ အဲဒီလူငယ္က စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္ေတာ့ သူရဲ႕ တိုက္ခန္းတစ္ခုလံုးစာအုပ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အျမဲတမ္း စိတ္ကူးယဥ္ေနမိတဲ့ တိုက္ခန္းေလးလိုပါပဲ။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေကာ္နီတစ္ေယာက္ သူ႕တိုက္ခန္းကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး လမ္းမွားကို ေရာက္ေနၾကၿပီ။ မယားျဖစ္တဲ့သူေျခလွမ္းပ်က္လာတာကို သိတဲ့ အက္ဒ၀ပ္က အလြတ္စံုေထာက္နဲ႕ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို သိသြားတယ္။ အဲဒီေဖာက္ျပန္မႈကို ခ်ျပလိုက္လို႔ သူ႔မိန္းမနဲ႕ ကဲြသြားမွာကိုလည္း စိုးရိမ္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ဆရာေရႊဒံုးဘီေအာင္ရိုက္တဲ့ အေတြ႔ဇာတ္ကားထဲက သီသီ့ေနရာကို ေျပးျမင္မိတယ္။ အက္ဒ၀ပ္က သူ႔မိိန္းမနဲ႕ ေဖာက္ျပန္ေနတဲ့လူရဲ႕ တိုက္ခန္းကို သြားၿပီး အဲဒီတစ္ေယာက္ကို သတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီလူေသသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေကာ္နီဆီ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္၀င္လာတယ္။ ေကာ္နီက သူ႕ေယာက်္ားက လဲြလို႔ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မခ်စ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထပ္မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ ေကာ္နီရဲ႕ ဖုန္းမက္ေဆခ်္ကို နားေထာင္ၿပီးတဲ့ အခါ အက္ဒ၀ပ္ေတြေ၀ေနမိၿပီ။ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ေဖာက္ျပန္တဲ့လူကလည္း ေသေနပီေလ။ အဲဒီေတာ့ အေလာင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ၿပီး ဖာသိဖာသာနဲ႔ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီျပင္သစ္အမ်ိဳးသားရဲ႕ အေလာင္းကိုရဲေတြေတြ႔သြားတဲ့ အခါမွာ ေကာ္နီဆီကို ရဲေတြေရာက္လာၿပီး လာေမးတယ္။ ေကာ္နီအေနနဲ႕ သူ႔နဲ႕မေတြ႕တာၾကာၿပီဆိုၿပီး ရဲကိုေျပာလိုက္တယ္။ ရဲေတြလည္း ေနာက္ထပ္လာၿပီး စစ္ေမးျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္တစ္ေန႔က်ေတာ့ တစံုတခုေသာအေၾကာင္းအရာနဲ႕ သူ႕ေယာက်ာ္းရဲ႕ လူသတ္မႈကို ရိပ္မိသြားတယ္။ သူတို႔ျပဳခဲ့တဲ့ အမွားအတြက္ ၀န္ခံမလား၊ ဒီအတိုင္းပဲ တိတ္ဆိတ္ေနသြားမလားဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့မယ္။


V Volver (2006- Spanish Film)

Volver ဇာတ္ကားက အမ်ိဳးသမီးေတြအေၾကာင္းကို အဓိက ရိုက္ကူးထားတာပါ။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို အေတြးေတြ က်န္ေစႏိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးမွာ အဓိက သားအမိျဖစ္တဲ့ အဓိကဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သမီးလုပ္တဲ့ ရိုင္မန္ဒါနဲ႕ အေမျဖစ္သူ အိုင္ရင္းတို႔ျဖစ္ၾကတယ္။ ရိုင္မန္ဒါမွာ ေပၚလာလို႔ေခၚတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ရိုင္မန္ဒါရဲ႕ေယာက်္ားက သူ႔သမီးျဖစ္တဲ့ ေပၚလာကို အဓမၼက်င့္ဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့အခါမွာ ေပၚလာက သူ႔ကိုယ္သူကာကြယ္ရင္းနဲ႕ ေမြးစားအေဖကို သတ္မိလိုက္ပါတယ္။ ရိုင္မန္ဒါ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ သူ႕သမီးနဲ႕ ေသေနတဲ့ ေယာက်ာ္းကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔အိမ္နီးနားခ်င္း စားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္က ခရီးထြက္ခါနီး ဆိုင္ကို ၀ယ္ခ်င္တဲ့ လူရွိရွင္ ျပလို႕ရေအာင္ ရိုင္မန္ဒါကို ေသာ့အပ္လာတယ္။ ပိုင္ရွင္ခရီးထြက္သြားတဲ့ အခါ ရိုင္မန္ဒါက ေယာက်ာ္းအေလာင္းကို စားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဖြက္ထားၿပီး အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ရိုင္မန္ဒါရဲ႕ အေမအိုင္ရင္းဇာတ္လမ္းပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္က အိုင္ရင္းရဲ႕ အိမ္ မီးေလာင္သြားၿပီး လူေတြအားလံုးက အိုင္ရင္းေရာ သူ႕ေယာက္်ားပါ မီးထဲပါသြားတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ တိုင္တိုင္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႕မွာပဲ ေအာ္ဂတ္စတီးနားရဲ႕ မိခင္ပါေပ်ာက္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူေတြအားလံုးက အိုင္ရင္းကို သူရဲလို႔ထင္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေအာဂတ္စတီးနားက ရိုင္မန္ဒါကို တကယ္လို႔မ်ား သူရဲျဖစ္ေနတဲ့ အိုင္ရင္းကို ေတြ႔ရင္ သူ႔အေမဘယ္ေရာက္ႏိုင္သလဲဆိုတာ ေမးေပးပါလို႔ မွာတယ္။ တကယ္တမ္း ေသသြားၿပီလို႔ လူေတြထင္ေနတဲ့ အိုင္ရင္းနဲ႕ ရိုင္မန္ဒါတို႔ ေတြ႕ဆံုတဲ့အခါမွာ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြက အန္ထြက္လာၾကတယ္။ ရိုင္မန္ဒါရဲ႕ ဖခင္က တကယ္ေတာ့ အေတာ့္ကို ဆိုးသြမ္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ သမီးအရင္းျဖစ္တဲ့ ရိုင္မန္ဒါကို အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့လို႔ ရိုင္မန္ဒါခမ်ာ ေပၚလာလို႔ေခၚတဲ့ သမီးေလးကို ေမြးခဲ့တယ္။ ေပၚလာက သမီးလို႔လည္း ေျပာလို႔ရသလို ညီမလို႔လည္းေျပာလို႔ရတယ္။ အဲဒါေတြကို ၾကိတ္မ်ိဳသိပ္ခဲ့တဲ့ အိုင္ရင္းတစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေယာက်္ားလုပ္သူကို မီးရွိဳ႕ၿပီး သတ္ဖို႔လုပ္လိုက္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေအာဂတ္စတီးနားရဲ႕ မိခင္ကလည္း သူ႕ေယာက်္ားနဲ႕ ေဖာက္ျပန္ေနတယ္။ ရလာဒ္ကေတာ့ မီးထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးသြားၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးဇာတ္သိမ္းေလးကို သေဘာက်တယ္။ ရိုင္မန္ဒါက သူ႔အေမကို သူရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ေယာက်္ားေသတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပဖို႔ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမလုပ္တဲ့ အိုင္ရင္း စကားေလးကို သေဘာက်တယ္။ တခါတေလ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ဆိုတာ လ်ိွဳ႕၀ွက္ခ်က္အေနနဲ႕ပဲ ရွိသင့္တယ္တဲ့။


W Wall-E (2008)

ကၽြန္ေတာ္ကာတြန္းကားေတြကို ခရဇီသိပ္မျဖစ္ေပမယ့္ ဒီကာတြန္းကားေလးကိုေတာ့ အမွတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပးမိတယ္။ ဇာတ္လမ္းေလးက စက္ရုပ္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ေ၀ါအီး က သာမန္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တဲ့ စက္ရုပ္၊ အီဗာဆိုတာ အဆင့္ျမင့္ စက္ရုပ္မေလး။ တစ္ေန႕ လူေတြ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ကမာၻေျမမွာ အမွတ္တမဲ့ ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ဇာတ္လမ္းေလးက ရယ္စရာလည္း ေကာင္းသလို၊ စက္ရုပ္ဆိုေပမယ့္လည္း လူ႕စရိုက္ေလးေတြနဲ႕ ေရာေႏွာထားလို႕ အေတာ့္ကို ၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ဖူးခဲ့တဲ့ Notebook, Love Story, Titanic တို႔လို ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္လိုပါပဲ။

Y Yin Kwin Nan Daw(199?-Myanmar)

ရင္ခြင္နန္းေတာ္ကို အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ၾကည့္ဖူးခဲ့တာပါ။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေပါ့။ ရုပ္ရွင္ထဲကလိုပဲ အိမ္ေလးတစ္လံုးမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႕ ကဗ်ာေတြေရး စာေတြေရးေနခ်င္ေနမိခဲ့တယ္။ အခုေတာ့လည္း အဲလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအခိ်န္တုန္းက လြန္းထားထားရဲ႕ ၀တၳဳေတြက အေတာ့္ကို နာမည္ၾကီးေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ လြန္းထားထားဂယက္က ကၽြန္ေတာ္လည္း မလြတ္ခဲ့ဘူး။ ၀တၳဳအေနနဲ႕ေရာ ရုပ္ရွင္အေနနဲ႔ပါ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္။ ေဒြးေရာ မခိုင္ေရာ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သၾကၤန္မိုးတို႕လို ဒဏာရီရုပ္ရွင္တို႔လို ျပန္ၾကည့္ခ်င္သလား ေမးရင္ ျပန္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ဘ၀ကို သတိရမိေအာင္ စိတ္ကူးယဥ္မိေအာင္ အမွတ္ရေနတဲ့ ကားေလးမို႕ သတိတရရွိေနဆဲပါ။ တခါတေလ “တို႕ဘ၀ေတြ ကမာၻျခားေအာင္ ေ၀းပါေစ၊ ရင္ခြင္ထဲမွာ ရွင္သန္ေနဦးမယ္”ဆိုတဲ့ ဇာတ္၀င္စာသားေလးၾကားမိတိုင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သတိရေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း ပတ္သတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔နဲ႕ ကပ္ၿပီး လက္ထပ္သြားၿပီ။


မမေနာ္ေရ.. တဂ္ပို႔စ္ေတာ့ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႕ ၿပီး သြားၿပီ...X and Zကေတာ့ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္းေကာင္းေတြ မေတြ႕မိလို႔ မေရးႏိုင္ေသးပါဘူးဗ်ာ...

May 24, 2010

ဘေလာ့ဂါေတြ ျမန္မာစာမဖ်က္ဆီးပါ

ဒီေန႔ ဘေလာ့ေပၚကေန ေတာ္ေတာ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ အကိုလိုခင္တဲ့ တစ္ေယာက္ျပန္ေပၚလာတယ္။ စာေပထဲမွာ အဆိပ္ေတြပါတယ္ဆိုတဲ့ ပို႕စ္နဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။ ေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စံုကာေစ့ကာနဲ႕ ေရးသြားတာပဲ။ သေဘာက်မိတယ္။ သူရွင္းျပထားတဲ့ အျမင္အားလံုးနီးပါးကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံတယ္။တစ္ခုပဲ သူေရးထားတဲ့ ဘေလာ့ေပၚက ျမန္မာစာေပနဲ႕ နည္းနည္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ အျငင္းအခံုမဟုတ္ပါလို႔ ၾကိဳတင္အသိေပးပါရေစ။
တစ္ခုပဲ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ေလးျဖစ္မိတယ္။
ဟိုးတေလာတုန္းက အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ သူမ်ားကြန္မန္ ့ေပးထားတာဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဘာတဲ့။ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ရိုက္တတ္ျပီး အြန္လိုင္းသံုးတတ္ရင္ စာေရးဆရာျဖစ္ျပီဆိုလား။
အဲဒီစာကိုဖတ္ကာစ တုန္းကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေလး ခု မိေပမယ့္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။”
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဆိုလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေသခ်ာစဥ္းစားမိတယ္။ အကိုေတြ႕ဖူးသလို အဲဒီလိုနည္းနဲ႕ ဘေလာ့ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေ၀ဖန္ထားတာေတြ႔ဖူးတယ္။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ မခံစားမိဘူး။ ေသခ်ာမစဥ္းစားမိတာလည္း ပါပါတယ္။ အဲဒီအကိုနဲ႕ ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စာလံုးေပါင္းမွားတာေတြ ၀ါက်အထားအသိုမွားတာေတြ သူေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေထာက္ျပတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပင္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပါပဲ။ အခ်ိန္လုေနရင္းနဲ႕ ေရးေနရေတာ့ ေသခ်ာ မစစ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္မွပဲ မၾကာခဏ မမခင္ဦးေမရဲ႕ ဘေလာ့မွာလည္း တခ်ိဳ႕ေတြ လာလာတိုက္ခိုက္တာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မွားတဲ့သူေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္မို႕လို႔ ေစာဒကတက္ခ်င္တယ္။ ဒါမဟုတ္ကို္ယ့္ဘက္ကို ယက္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာစာေပေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ထိေတြ႕ဖူးေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာသဒၶါႏိုင္သလားဆိုရင္ မႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းတုန္းကေပါ့။ ေက်ာင္းကဆရာဆရာမေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာေပါက္ ျမန္မာစာဂုဏ္ထူးပါႏိုင္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးကအစ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္သိတယ္။ မပါႏိုင္ေလာက္ဘူးဆိုတာ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခက္ဆစ္တို႔ သဒၶါတို႕ကို မွတ္ရမွာ ပ်င္းတယ္။ အဲလိုစည္းနဲ႕ေဘာင္နဲ႕ လုပ္ရမယ့္ဟာမ်ိဳးဆို ကၽြန္ေတာ္ကမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကို ကဗ်ာေတြ လာမက်က္ခိုင္းနဲ႕။ မရဘူး။ ကဗ်ာကို ခံစားႏိုင္သလားဆိုရင္ ရင္ထဲထည့္ၿပီးခံစားတတ္လို႔လူမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္က စာစီစာကံုးတို႕ စကားေျပတို႔ဆိုတာကို ကိုယ့္အေတြးေလးနဲ႕ေရးတတ္တာကိုး။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စကာၤပူေရာက္လာ။ အြန္လိုင္းသံုးတတ္လာတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ေနာက္ေတာ့ Green Girl သင္ေပးတာနဲ႕ ေဇာ္ဂ်ီၤေဖာင့္ ရိုက္တတ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး (ကြန္႔မန္ေတြမွာ ေရးသလို) စာေရးဆရာ ျဖစ္လာရေတာ့တာပဲ။ း)

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့စေရးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ကိုယ့္ကို စာေရးဆရာလို႔ မခံယူခဲ့ပါဘူး။ ခံလည္း မခံယူရဲေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ေရးတဲ့သူေတြ ျမန္မာစာ အေရးအသားမတတ္လိုက္တာ ခဏခဏၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အျမင္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဘေလာ့ဂါအမ်ားဆံုးက စာေရးဆရာလို႔ ဘယ္သူမွမခံယူထားၾကပါဘူး။ အားလံုးက စာေရးဆရာဆိုတဲ့ တာ၀န္ကို ေလးေလးနက္နက္ခံယူထားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ဂါစာေရးဆရာလို႔ ကုိယ္ကိုယ္ကို မသတ္မွတ္ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ဒါဆို လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ကိုယ္ေရးထားသမ်ွေတြ ဘာလို႕ထုတ္ျပေနရေသးလဲလို႕ အျပစ္တင္ရင္လည္း အျပစ္တင္ခံယံုပဲေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေခတ္ကို အမွီလိုက္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြလို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဒီေခတ္ၾကီးကိုက အနီးအနားႏိုင္ငံေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြ အြန္လိုင္းေခၚၿပီး ကိုယ္တတ္သမ်ွနဲ႕ ထုတ္ဧည့္ခံတဲ့ ေခတ္ကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ဟိုးေရွးေရွးက လူၾကီးေတြလည္း ေခတ္ကို လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။

ကေလးအေတြးေတြးၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ ရာဇကုမာရ္ေက်ာက္စာကစၿပီး ျမန္မာစာေပရယ္လို႔စေပၚကာစမွာ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာသင္ရင္ ၀လံုးစေရးသလို ဘယ္သူမွ ၀ိုင္းစက္ေနေအာင္ မေရးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာက္စာဆိုတဲ့အတိုင္း ေက်ာက္ေပၚမွာထြင္းရေတာ့ သူသံုးတဲ့ ေအာက္ခံမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာလိုက္ၿပီး နည္းနည္း ေလးေထာင့္ဆန္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ၀ါက်အထားအသိုလည္း မတူပါဘူး။ အခုေနမ်ား ပုဂံသူပုဂံသားတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ပုဂံေျမကေနရုတ္တရက္ႏိုးလာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာအေရးအသားကိုသာ ျမင္ရင္ “ဟယ္…. ငါတို႔ေခတ္က ျမန္မာစာ နင္တို႔ေခတ္ေရာက္မွ ပ်က္စီးရတယ္”ဆိုၿပီး ရင္ထုၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားႏိုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေပစာေခတ္ေရာက္ေတာ့ သေ၀ထိုးတို႕ ငသတ္တို႕မွာ အျမီးရွည္ရွည္ေလးေတြ လိမ္တိမ္တိမ္ေလးေတြနဲ႕ သူတို႕ေရးနည္းအတိုင္း “ဟဲ့…. ေရွးမူမပ်က္ေစနဲ႕” ဆိုၿပီးသာ လိုက္ေရးရရင္ ျမန္မာျပည္က စာေရးမေတြ တစ္သက္လံုးစာရင္းသြင္းလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေရွးအစဥ္အလာ အတိုင္းသာ စကားလံုးကတ္သီးကပ္သတ္သံုးရရင္ “ငါတို႔ေနခဲ့တဲ့တဲ့ ငါတို႕ႏိုင္ငံက ဗမာႏိုင္ငံဟဲ့၊ နင့္ဘၾကီးေတြရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံမဟုတ္ဘူး”လို႕ လက္ေပါက္ကပ္ျငင္းရမလိုပင္။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးၾကည့္တာပါ။ စာဖတ္သူေရာ ေတြးမိသလားလို႕ ေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာစာဆိုတာ ေခတ္ရဲ႕ အေျခအေနနဲ႕ ေရးဆဲြရာမွာ သံုးတဲ့အရာ၀တၳဳေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ပံုစံေတြေျပာင္းခဲ့တယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔ နားလည္မယ္လို႕ယံုၾကည္တယ္။ ေက်ာက္စာကေန၊ ေပစာ၊…… ေပစာကေန၊ စာေရးစကၠဴ။ ေဟာ အခု…. အင္တာနက္ေပါ့ဗ်ာ။

အခုလို အိုင္တီေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အရင္ကလို စာပံုႏွိပ္စရာမလိုပဲ ဖတ္ႏိုင္လာတယ္။ လူေတြကလည္း ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႕ ေရးႏိုင္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြက ဘက္စ္ကားစစီးကာစ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြနဲ႕တူတယ္။ အရင္လို ျမန္မာလူၾကီးေတြလို ေတာင္ရွည္ပုဆိုးေတြ၊ ဗလာထမီေတြ ၀တ္ေနရရင္ စီးရေတာ့မွာမဟုတ္လို႕ အခုေခတ္ထမီေတြလိုျဖစ္ေအာင္ ဖ်က္ခ်လိုက္သလားထင္ရတယ္။ ျမန္မာစာတစ္ေၾကာင္းရဲ႕ မွန္ကန္ျပည့္စံုတဲ့ အဂၤါရပ္ေတြကို လိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနရရင္ ေရးခ်ိန္ေတာင္ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ (ဒါကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆင္ေျခဆင္လက္လို႔လည္း ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါ) အခ်ိန္လုၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ေရးရတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ါက်အထားအသိုမမွန္ေတာ့ဘူး။ လိုရင္းေရာက္မယ့္ ခပ္တိုတိုသာေရးလာၾကေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟိုအရင္ကလို ကိုယ့္စာေလးျမင္ရဖို႔ လခ်ီၿပီး ေစာင့္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး။ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ ဒိုင္းခနဲေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္တင္လာၾကတာ ဒီေခတ္ရဲ႕ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာတာလည္းပါတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါစာမ်က္ႏွာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ျမန္မာစာေပရဲ႕ အစဥ္အလာကို ထိန္းသိမ္းတိုးတက္လာေအာင္ ေရးတဲ့ေနရာလို႔ မျမင္ဘူး။ မတူညီတဲ့အိုင္ဒီယာေတြ ေဖာ္ျပေပးေနတဲ့၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲ ေမ်ာေနေသးတဲ့ ဟင္းေလးအိုးၾကီးတစ္ခုနဲ႕တူတယ္ဗ်။

တကယ္လို႕သာ ဘေလာ့ဂါေတြစခဲ့လို႔ျမန္မာစာေပၾကီး ပ်က္စီးခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ ေနာင္တက္လာမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ေတြက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ဒီစာေပေတြကို လက္ခံလာၾကမယ္။ အခုလက္ရွိ အမွန္ကိုသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ိဳးဆက္သာ မရွိေတာ့ရင္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေတြက………. ဆိုေနဥိးမွာပါ…… (ေပစာေခတ္က ေရွးလူၾကီးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အႏိုင္နဲ႕ ပိုင္းသလိုေပါ့……….) သူတို႕ေခတ္နဲ႕ သူတို႔စာေတာ့ အမွန္ဆံုးျဖစ္ေနဦးမွာပါ။

(ဟဲဟဲ.. ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါကိုကိုမမ ညီညီ ေဒၚေဒၚေတြ သူမ်ားလက္ညိဴးထိုးစရာ ျဖစ္ေအာင္ စာလံုးေပါင္းေတာ့ သိပ္မမွားနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ)

May 23, 2010

A to Z Artistic Movies (ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္မ်ား) အပိုင္း ၂




I irreversible(Franch Film)
ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုၾကည့္ရင္ အဆံုးမွာ ဘာျဖစ္သြားသလဲဆိုတာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဇာတ္ကားမွာေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ထူးျခားတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ကို လူသတ္မႈနဲ႔ ဖမ္းလာတယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးကေနစထားတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ လူသတ္မွႈမွာ ဘယ္လို ပါတ္သက္သလဲဆိုတာ ဇာတ္လမ္းအစကို ျပန္ဆဲြေခၚသြားတဲ့ ရုပ္ရွင္ပါ။ ေရွ႕ကို တစ္ခန္းေရာက္သြားတိုင္း ေရွ႕ပိုင္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလွည့္အေျပာင္းေတြက အရမ္းေကာင္းေတာ့ ကိုယ္မွန္းထားတာနဲ႔ လဲြတယ္။ အစပိုင္းမွာ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲဆို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ၾကည့္ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ပါပဲ။



J Julie & Juliet(2010)

ဒီရုပ္ရွင္က ဂ်ဴလီယာခ်ိဳင္းဆိုတဲ့ စားဖိုမွဴးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ရိုက္ထားတာ။ ရီလည္းရီရတယ္။ အားက်ၿပီး ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္တယ္။ ဂ်ဴလီပါ၀ယ္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ခ်ိဳင္းရဲ႕ ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ထဲကအတိုင္း ေန႕စဥ္ဟင္းခ်က္တယ္။ ခ်က္ၿပီးတိုင္းလည္း ဘေလာ့ေပၚတင္တယ္။ The Julie/Julia Project ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ ဒီရုပ္ရွင္က ဘေလာ့ေပၚကေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ရိုက္ထားတဲ့ ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ပါ။ အဲဒီေတာ့ ဘေလာ့မွာ ဟင္းခ်က္နည္းေရးေနတဲ့ ကိုကိုမမေတြအတြက္ အားတက္စရာေပါ့ဗ်ာ။



K Kama Sutra: A tale of Love (1997-Idian Film)
ဒီရုပ္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္စၾကည့္ဖူးတာက အေတာ့္ကို ရယ္စရာေကာင္းတယ္ဗ်။ ပထမဆံုး R rated Movie ကို ၾကည့္ဖူးတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ ၇တန္းေလာက္က ထင္တယ္။ R ratedေတြ ၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ ဗြီဒီယိုအေခြငွားဆိုင္ေတြမွာလည္း ေမးၿပီး မငွားရဲဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အေခြအယ္လ္ဘမ္ေတြလွန္ၿပီး make love လုပ္ေနတဲ့ပံုေတြ႕ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ လက္ညိဴးထိုးၿပီး ငွားလိုက္တယ္။ အိမ္ကလူေတြ အကုန္လံုးအိပ္မွ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္က လူေျခတိတ္မွ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္တတ္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြက ဘာမွ စပ္စုေလ့မရွိဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီရုပ္ရွင္ကို ဖီလင္အျပည့္နဲ႕ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္ႏိုင္တယ္။ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ ဆာရီပု၀ါေလးေလထဲမွာ လြင့္ၿပီးအုတ္ျမိဳ႕ရိုးေပၚကေန တေရြ႕ေရြ႕ေလ်ာက္သြားတဲ့ မာယာဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ကို အခုထက္ထိ ေမ့လို႔မရေတာ့ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းမွာ မာယာနဲ႕တာယာဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တာယာက ဇာတ္ျမင့္ျဖစ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕မင္းသားနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႔လ်ာထားခံရတယ္။ မာယာကေတာ့ အရမ္းလွတဲ့ ဇာတ္နိမ့္ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ တာယာက မာယာကုိ အေစခံတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံတယ္။ တာယာတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕မင္းသားနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႕မွာပဲ မာယာက လက္စားေခ်တဲ့အေနနဲ႕ သတို႔သားနဲ႕ အိပ္လိုက္တယ္။ မာယာရဲ႕ အျပဳအမူကို တာယာအကိုက ျမင္သြားတဲ့အခါ (တာယာအကိုကလည္း မာယာကိုႏွစ္သက္တယ္) မာယာကို သိမ္းသြင္းဖို႕ၾကိဳးစားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မာယာကျငင္းလိုက္ေတာ့ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေၾကျငာလိုက္ၿပီး နန္းတြင္းကေန ႏွင္ထုတ္ခံလိုက္ရတယ္။ မာယာတစ္ေယာက္ နန္းတြင္းျပင္ပေရာက္တဲ့အခါ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ၾကိဳက္သြားေရာ။ ပန္းပုဆရာကလည္း သူထုသမွ်အမ်ိဳးသမီး ရုပ္ထုေတြက မာယာရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ေန႕ အိမ္ေရွ႕မင္းသားဘုရင္ျဖစ္ၿပီး ပန္းပုရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေတာ့ သူေတြ႕သမ်ွက သူႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ မာယာရဲ႕ပံုရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို နန္းေတာ္ကို ျပန္ေခၚ။ ဘုရင္ကမာယာကို လက္ထပ္ဖို႔လုပ္ေတာ့တာပဲ။ မာယာနဲ႕ ပန္းပုဆရာတို႔ နန္းတြင္းထဲမွာ အဆက္အသြယ္ရွိ္ေတာ့ မနာလိုတဲ့ ဘုရင္က ပန္းပုဆရာကို ဆင္နဲ႕နင္းၿပီး သတ္ျပစ္လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို အက်ဥ္းခ်ံဳးသာ ေျပာျပလိုက္ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လံုးကို ျပန္ေရးရင္ ပို႕စ္ႏွစ္ခုစာေလာက္ရမယ္ထင္တယ္။ R 21 ဆိုေပမယ့္ ၾကည့္သင့္တဲ့ကားေလးပါ။ ၁၆ရာစု အိႏၵိယရဲ႕ အေလ့အထ အ၀တ္အစား၊ အကေတြအျပင္ ေရွးေခတ္အမ်ိဳးသမီးတိုင္း သင္ယူတတ္တဲ့ ကာမသွ်မ္တရ အေၾကာင္းေတြပါ ေတြ႕ရမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ေၾကကဲြစရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။


L Lanyu (2001-Chinese Film)
ေနာက္ထပ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက ျမန္မာျပည္က ၈၈ အျဖစ္အပ်က္လို၊ တရုတ္ႏိုင္ငံ Tiananmen Square အေရးအခင္းကို ခပ္ပါးပါးေလး ျပထားတဲ့အေၾကာင္းပါ။ တကၠသိုလ္က ဗိသုကာေက်ာင္းသား Lanyuတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ ေငြလိုလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခ်မ္းသာၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရးသမား Chen Handong နဲ႕ ေတြ႔ၿပီး သူ႕ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ရင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ သံေယာဇဥ္တြယ္သြားတယ္။ လန္းရြီက မစၥတာခ်မ္ကို ခ်စ္ေနမိတဲ့အခ်ိန္မွာ မစၥတာခ်မ္က တန္ဖိုးၾကီးတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြသာ ေပးၿပီး မခ်စ္မိေအာင္ၾကိဳးစားတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ မစၥတာခ်မ္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့ မစၥတာခ်မ္က အဲဒီအမ်ိဳးသမီးထက္ လန္းရြီမရွိရင္ မေနတတ္မွန္းသိလာတယ္။ ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာေတာ့ သူလန္းရြီအေပၚတန္ဖိုးထားေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လန္းရြီတစ္ေယာက္ လူ႕ေလာကထဲကေန ရုတ္တရတ္ထြက္ခြာသြားေတာ့တာပဲ။ ေၾကကဲြစရာဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ဒီဇာတ္ကားက ဆုေတြအမ်ားၾကီး ရခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္၀င္ေတးကိုလည္း ၀ိုင္း၀ိုင္းျပန္ဆိုဖူးေသးတယ္။ သီခ်င္းနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

Anonymous said...

၀ိုင္၀ိုင္းသီခ်င္းနာမည္က ပုန္းေရွာင္သူပါ

တရုတ္သီခ်င္းနာမည္က
你 怎麼捨得我難過

သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကလည္း တကယ့္ကို ထိခုိက္နာက်င္ေစတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ ဖြဲ႕သီထားခဲ့တာ





M Moulin Rouge (2001-Musical)
Moulin Rouge ကိုလည္း ၁၀တန္းေျဖၿပီးေနာက္ပိုင္း ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတးဂီတသံစံုရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြကိုလည္း ခံုခံုမင္မင္ၾကည့္တတ္တယ္။ Chicago ရုပ္ရွင္ကားဆိုရင္လည္း ခဏခဏျပန္ၾကည့္မိတယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာနဲ႕ Moulin Rouge ရဲ႕ ပင္တိုင္မင္းသမီးတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမွာ ျမိဳ႕စားလုပ္တဲ့သူက မင္းသမီးကို ရလိုေဇာနဲ႕ ဖ်က္လို႕ဖ်က္ဆီးလုပ္တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ Moulin Rouge ျပဇာတ္အဖဲြ႔ၾကီးကလည္း ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို႔ ေငြလိုလာတယ္။ ျမိဳ႕စားကလည္း သူ႕ကို မင္းသမီးက ျပန္ၾကိဳက္ရင္ ဒီအဖဲြ႔ၾကီးကို ေထာက္ပံ့မယ္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကလည္း ျမိဳ႕စားရန္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးဖို႔ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထြက္ေျပးမယ့္ညမွာပဲ မင္းသမီးက သူမရဲ႕ အျဖစ္မွန္ကို သိသြားတယ္။ အဲဒါက သူမအတြက္ အသက္ရွင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြသိပ္မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ခ်စ္သူကို ေရြးမလား၊ ဒါမမဟုတ္အဖဲြ႔ၾကီး ရပ္တည္ဖို႕ ဆက္ေနရေတာ့မလား ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ဒီရုပ္ရွင္မွာပါတဲ့ Come What May ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို နာမည္ၾကီးသြားခဲ့တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီသီခ်င္းကုိ Nicole Kidman ကိုယ္တုိင္ ဆိုထားတာပဲ။



N Nobody knows (2004-Japanese Film)
ေနာက္ထပ္လူေတြကို ငိုေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္ကားတစ္ကားပါ။ အဲဒီကားၾကည့္ၿပီးရင္ မငိုဘဲေနမယ့္သူမရွိဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေလာင္းရဲတယ္။ ဇာတ္လမ္းက ၁၉၈၈မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ မိခင္စြန္႔ပစ္ထားတဲ့့ ကေလးေလးေယာက္အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ရိုက္ထားတာပါ။ အေမလုပ္တဲ့သူက ကေလးေလးေယာက္ကို ေခၚၿပီး က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ တိုက္ခန္းကေလးတစ္ခုထဲကို ေျပာင္းလာတယ္။ ကေလးမ်ားရင္ အိမ္ရွင္က လက္မခံမွာစိုးလို႔ အငယ္ဆံုးေကာင္မေလးကို အက်ၤထည့္တဲ့ ခရီးေဆာင္အိပ္ထဲကို ထည့္ၿပီး ေခၚလာရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေမလုပ္တဲ့သူက ေနာက္ထပ္ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေတြ႕တာနဲ႕ ပါသြားေရာ။ ကေလးေလးေယာက္စလံုး သူတို႔အသက္ရွင္ဖို႕အတြက္ အဲဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ရပ္တည္ခဲ့ရတယ္။ ပထမေတာ့ အေမလုပ္တဲ့သူက ပိုက္ဆံပို႔ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မပို႔ေပးေတာ့ဘူး။ ဒိလိုနဲ႕ပဲ ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႕ ေနလာရင္း အငယ္မေလးခမ်ာ ဖ်ားၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္။ သူတို႕ခမ်ာ ေဆးခန္းလည္း မျပရဲဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႕ဒီလိုေနေနရတဲ့ဘ၀ကို ရဲသာ သိသြားရင္ တကဲြတျပားဆီျဖစ္သြားမွာလည္း စိုးရိမ္ရတယ္။ ကံမေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ အငယ္မေလးခမ်ာ ေသသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အငယ္မေလးကို အိမ္ေျပာင္းတုန္းက ခိုးၿပီး ထည့္လာတဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲဘဲ ျပန္ထည့္။ သူမ ျမင္ခ်င္တဲ့ ေလယာဥ္ေတြျမင္ေနရတဲ့ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ေလးသြားျမွပ္ေပါ့ေလ။ ျမိဳ႕ျပရဲ႕ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွတဲ့ အေျခအေနေလးကို ကေလးေလးေတြနဲ႕ ရိုက္ျပသြားတယ္။



O others, the (2001)
ကိုယ့္ကမာၻရဲ႕ တျခားတစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိေအာင္ စတာ ဒီဇာတ္ကားေၾကာင့္လို႔ ထင္မိတယ္။ Grace ဆိုတဲ႔အမ်ိဳးသမီးမွာ ေနေရာင္ခံလို႕မရတဲ့ ေရာဂါသည္ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေစခံ၃ေယာက္ေပါ့။ သမီးျဖစ္တဲ့ Anna က သူတို႔ေနတဲ့အိမ္မွာ သူရဲေျခာက္တယ္လို႔ေျပာေတာ့ Grace ကလက္မခံဘူး။ တစ္ရက္ သမီးလုပ္တဲ့သူက အဖြားအိုၾကီးတစ္ေယာက္ရယ္၊ အမ်ိဳးသား၊အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပံုရယ္၊ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပံုရယ္ဆဲြတယ္။ ပံုထဲက လူေတြ ဘယ္သူေတြမွန္း Grace မသိဘူး။ တစ္ရက္ေတာ့ သူ႕သမီးအက်ၤီေတြ၀တ္ထားတဲ့ အဖြားအိုပံုစံကို ျမင္ရၿပီး အဲဒီအဖြားအိုကို တိုက္ခိုက္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းတိုက္ခိုက္မိတာက သူမ သမီးကိုပါ။ သူမနားလည္လာတာကေတာ့ ဒီအိမ္မွာ သူမတို႔အျပင္ တျခားသူေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ကို ဘုန္းၾကီးပင့္ၿပီး ရြတ္ဖတ္မယ္ဆိုၿပီး ညဘက္ဘုန္းၾကီးပင့္အသြားမွာ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း ေသၿပီထင္ရတဲ့ သူ႕ေယာက်ာ္းကို ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေယာက်္ားကို အိမ္ေခၚလာတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ေယာက်ာ္းက ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြက အေဖကို ျပန္ရွာမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကေနခိုးထြက္ရင္း သခ်ၤိဳင္းတစ္ခုကို သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီသခ်ိၤင္းက အေစခံေတြရဲ႕ သခ်ၤိဳင္းပါ။ Graceကလည္း အေစခံေတြေနတဲ့ေနရာကို မသကာၤလို႔သြားၾကည့္ေတာ့ အေစခံေတြရဲ႕အေလာင္းကို ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုကိုသြားေတြ႕တယ္။ တကယ္ေတာ့အိမ္မွာ သူရဲေျခာက္ေနတာ အေစခံေတြပါလားဆိုတာ သိသြားၿပီး သူ႕ကေလးေတြကို ကာကြယ္ဖို႔လုပ္ရတယ္။ ကေလးေတြကလည္း အျဖစ္မွန္ကို သိသြားၿပီး ေၾကက္ေနၿပီ။ အေစခံေတြကလည္း အိမ္ဘက္ကို ျပန္လာေနၿပီ။ ေနာက္ေတာ့အေစခံေတြက ေျဖာင္းျဖတယ္။ ငါတို႕ အတူေနသင့္တယ္ဆုိၿပိး ေျဖာင္းျဖတယ္။ ဒီအိမ္မွာ တျခားသူေတြေရာက္လာေနၿပီလို႔လည္း ေျပာျပန္တယ္။ သူမမယံုဘူး။ အိမ္အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ေတာ့မွ သူမသမီးေလးဆဲြဆဲြေနတဲ့ ပံုထဲက လူေလးေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ကို အျမဲေျခာက္လွန္႕ေနတဲ့ အဖြားၾကီးဆိုတာကလည္း ျမန္မာလိုအၾကားအျမင္ရတဲ့့ အဖြားၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ Graceတို႕မိသားစုတစ္စုလံုးက ေသဆံုးသြားၾကပါၿပီ။ အိမ္ကို ေျပာင္းေျပာင္းလာတဲ့ လူေတြကိုသာ သူမတို႔အားလံုးက သူရဲေတြလို႕ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ သူမတို႔ ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။